Monthly Archives: Μαρτίου 2014

24 Μαρτίου – 3 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2014 ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΣΥΜΒΑΝ

imagesE6NFNR5J

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
24 ΜΑΡΤΙΟΥ – 3 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2014
Έμπνευση-οργάνωση με νύχια και με δόντια για τα δικαιώματά μας

Καθημερινά performances – site specific εγκαταστάσεις, ζωγραφική, φωτογραφία, κολλάζ, σωματικό παιχνίδι, δράσεις, συζητήσεις, προβολές, εργαστήρια κ.α. στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ και αλλού στη πόλη.

Θα επιδιώξουμε την αλληλεπίδραση ανάμεσα στο χώρο και χρόνο της ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ, ΚΟΙΝΟΥ ΑΓΑΘΟΥ θέατρο Εμπρός και στο ΣΥΜΒΑΝ – ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Ο χώρος-χρόνος του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου θεάτρου Εμπρός θα λειτουργεί πρωινά Πέμπτη και Σάββατο 12.00-15.00 (πολιτικό καφενείο), απογεύματα καθημερινά 19.00 – 24.00.

Το πρόγραμμα ανανεώνεται κατά τη διάρκεια του Συμβάντος.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Δευτέρα 24 Μαρτίου 2014

12.00 -20.00 Συμμετοχικός Σχεδιασμός. Ο χώρος καθαρίζεται, σχεδιάζεται και συνδιαμορφώνεται, συμμετοχικά. Πόσο επηρεάζεται το σώμα μας στον χώρο μιας κατάληψης στο κέντρο της Αθήνας; Τι συμβαίνει με τον συμμετοχικό σχεδιασμό, μία έννοια τραβιγμένη από τα μαλλιά; Πόσο επηρεάζεται το σώμα μας από τα συμβάντα στη πόλη;

Τρίτη 25 Μαρτίου 2014
12.00-20.00 Συμμετοχικός Σχεδιασμός. Ανοιχτές πρόβες.

HOLD FLOWERS NOT FLAGS (Κράτα άνθη, όχι σημαίες), μία μη-εθνική παρέλαση και μερικές σκέψεις στη Σταδίου-Πανεπιστημίου στην αντίθετη κατεύθυνση, Χριστίνα Θωμοπούλου, την ώρα της παρέλασης.

1η ενότητα: Εγκαταστάσεις, βίντεο, ζωγραφική, φωτογραφία, κολλάζ
Από 26 Μαρτίου 2014 – 3 Απριλίου 2014
12.00- 15.00 (Πέμπτη και Σάββατο), καθημερινά 19.00 – 24.00
σε όλους τους χώρους του Εμπρός:

Άτιτλο, ζωγραφική, Απόστολος Γεωργάτος

Άτιτλο, φωτογραφία, Γιάννος, Αλέξανδρος Μανόπουλος

Οι καρδιές έρχονται από την Κίνα-Επιδερμίδα, βίντεο εγκατάσταση, Μαρία Δαμκαλίδη, Δημήτρης Κούρτης, Ελένη Τζιρτζιλάκη

«Liquidations»- 2010. Ρευστοποιήσεις. Ρώμη, Νοέμβριος 2010. Istituto Latino Americano di Roma.
«Πορεία»/ video από performance στο Ιστορικό Κέντρο της Ρώμης που κατέληξε στο Ενεχυροδανειστήριο του Κράτους (Monte di Pietà), Μαίρη Ζυγούρη

Τι τίτλο να έχει μια αυτοκτονία; Χωρίς λόγια. Χωρίς σώμα. Ίχνη από ίσως ζωντανά σώματα στο Σύνταγμα, Χριστίνα Θωμοπούλου

Διαδήλωση, Φωτογραφία, Νίκος Καζέρος

Φίλια Πυρά – Friendly Fire, Μια βιντεοεγκατάσταση για τον εμφύλιο ως αποσιωπημένη ιστορική μνήμη και ως μεθοδευμένη δαμόκλειος σπάθη, Ρίκα Κριθαρά.

The enemy is advancing in silence. Let’s get ready first then, Ο εχθρός προχωράει σιωπηλά. Ας ετοιμαστούμε πρώτοι. Εγκατάσταση στο πίσω μέρος του θεάτρου – καθίσματα 24-30 Μαρτίου, Αλίκη Κρικίδη, Christin Mudrak

Displacement. Script. To be performed (read) slowly and with breaks between all lines. (σενάριο να διαβαστεί αργά και με παύσεις ανάμεσα σε όλες τις γραμμές), Eva la Cour, Tine Tvergaard

Παρέμβαση στον νιπτήρα, εγκατάσταση, Ναταλία Μι

Sex Visions, ζωγραφική, Zanzibar Dior

Μεταξουργείο, Τα πόδια, τα χέρια, εμείς, γυμνοί στη πόλη, ΝΕΓΧ

Παρέλαση, κολλάζ από εκτυπωμένες εικόνες, Νίνα Παπά

Άτιτλο, εγκατάσταση, video, Νίκος Πολύζος

Επιδερμίδα, βίντεο, Ναταλία Ρουμελιώτη, Katarina Poliacikova

Ζώνη μετάβασης, Transition Zone, εγκατάσταση, Εύα Κολιοπάντου, Δήμητρα Κατσιαούνη, Στέφανος Χανδέλης

Ινφάντα Μαργαρίτα, τύπωμα με αφορμή τους ομώνυμους πίνακες του Βελάσκεθ, Άγγέλα Σβορώνου

Revolution bodies. Περπατώντας. Εγκατάσταση, Υλικό από τη προετοιμασία της δράσης, Diana Sabri, Ελένη Τζιρτζιλάκη (Νομαδική Αρχιτεκτονική)

Άχρονη Μνήμη, Βίντεο εγκατάσταση, Κωνσταντίνος Σταυρόπουλος

Άτιτλο, Φωτογραφία, Βασιλική Σπύρου (ανοιχτό κάλεσμα)

Κλίνη, Ζωγραφική, Σταυρούλα Σπύρου (ανοιχτό κάλεσμα)

«Δικό σας! / You go!», installation-performance Ευγενία Τζιρτζιλάκη, Ερμηνεύουν: όποιοι θέλουν.

Σώμα Απών, Σέβη Τσάμπαλλα, κείμενο που αντλεί απο το “Speed and Politics”, Paul Virilio

The dick riders, Paintings and performance, Didi M. Fadul

Διπλός Πυροβολισμός, Double Shot, βίντεο, Δημήτρης Χαλάτσης

Ονειροπωλήσεις Ενός Μοναχικού Περιπατητή: Ηριδανός – Οφηλία, βιωματική δράση, υλικό από την προετοιμασία της δράσης και από την επιτέλεσή της, στον Ηριδανό ποταμό (αρχαιολογικός χώρος Κεραμεικού), Χαρίκλεια Χάρη

2η ενότητα: Performances, προβολές, σωματικό παιχνίδι, δράσεις στη πόλη

Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014

20.00 Πως να εξηγήσεις πολιτική σ’ ένα γδαρμένο λαγό / αναφορά στον Joseph Beuys, performance του Άγγελου Σκούρτη με τη συμμετοχή της Μαρίας Μαραγκού

20.30 «DON’T LET ME DOWN!, Δήμητρα Σοφού, Παναγιώτης Ανδρονικίδης, performance

21.00 – 23.00: Η επίθεση στη γειτονιά των Προσφυγικών της Αλεξάνδρας. Κάτω τα χέρια από τα Προσφυγικά. Ενημέρωση από τη Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών, προβολή βίντεο και συζήτηση.

23.30 Τα σώματά μας μια αγκαλιά στο φουαγιέ

Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014

12.00 – 15.00 Πολιτικό καφενείο, μία συζήτηση για το φύλο, την ιστορία και τα στερεότυπα του καφενείου.

20.00 Φίλια Πυρά, βιντεοπροβολή, Ρίκα Κριθαρά

20.30 Ποίηση, Βασίλης Παχουνδάκης, Βασίλης
Σπυρόπουλος

21.00 Peace Process # 20, Diana Sabri + Μαρία Στεφανίδη, performance

22.00 Yioukali = Ού-τοπος, Bodarch (concept), Λιάννα Γιαννακού, Μάγδα Κρυσταλλινού, Πέτρος Πέτρου, Στέλλα Χατζηπαναγιώτου, performance

Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014

20.00 «DON’T LET ME DOWN!», Δήμητρα Σοφού, Παναγιώτης Ανδρονικίδης, performance

21.00 Ζώνη Μετάβασης, Transition Zone, Ανοσία, Πλατφόρμα καλλιτεχνικών πρακτικών: Δήμητρα Κατσιαούνη, Εύα Κολιοπάντου, Στέφανος Χανδέλης, αυτοσχεδιαστική εικαστική performance

Σάββατο 29 Μαρτίου 2014

12-15.00 Πολιτικό καφενείο, μια συζήτηση για το φύλο την ιστορία και τα στερεότυπα του καφενείου.

20.00 Traces III, Εικαστική εγκατάσταση σωμάτων με χορογραφία, Vago Tedosio

21.00 «The enemy is advancing in silence. Let’s get ready first then», Αλίκη Κρικίδη , Christi Mudrak, O εχθρός προχωράει σιωπηλά ας ετοιμαστούμε πρώτοι, performance.

22.00 The dick riders, Didi M. Fadul, performance

Κυριακή 30 Μαρτίου 2014

8.30-10.30 Το σώμα της πόλης μας; Ανοιχτό εργαστήριο για τη δημιουργία συλλογικού υλικού σε διάφορα σημεία της Αθήνας όπως στα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας, στο Μεταξουργείο και στο Εμπρός. Συνάντηση

8.30 Προσφυγικά της Αλεξάνδρας, στην πρώτη πόρτα επί της Λ. Αλεξάνδρας.

15.00-18.00 Δώσε μου το χέρι σου, Εργαστήριο, εμψυχώτρια: Χαρά Αλεξάκη

18.00-22.00 Ανοιχτή Συνέλευση του ΕΜΠΡΟΣ.

22.00 Τώρα η γης πιάστηκε επάνω σου, έγινε κορμί σου, φώναζε…, προβολή πειραματικού φιλμ, Theo Delidis

Δευτέρα 31 Μαρτίου

18.30 «DON’T LET ME DOWN!», Δήμητρα Σοφού, Παναγιώτης Ανδρονικίδης, performance

19.00 – 21.00 Ιδιώματα, κουλτούρες της πόλης και επιτελεστικότητα. Το σώμα στην κατάσταση εξαίρεσης και της γυμνής ζωής στη δημόσια σφαίρα στην Αθήνα. Συμμετέχουν: Ενάντια στα κέντρα κράτησης, Ηλίας Μαρμαράς, Χριστίνα Θωμοπούλου, Πέτρος Πέτρου, Γεωργία Σαγρή, Mandela Gals, Άγγελος Σκούρτης, Γιώργος Φ., Στέλλα Χατζηπαναγιώτου, Ελένη Τζιρτζιλάκη κ.α.

21.00 Displacement. Script. (στον επάνω χώρο) To be performed (read) slowly and with breaks between all lines. (σενάριο να διαβαστεί αργά από όποιον όποια επιθυμεί, αναγκαίες παύσεις ανάμεσα σε όλες τις γραμμές), Eva la Cour, Tine Tvergaard

Μέρα 9 – Τρίτη 1 Απριλίου

15.00 Ονειροπωλήσεις Ενός Μοναχικού Περιπατητή: Ηριδανός – Οφηλία, Χαρίκλεια Χάρη, αρχαιολογικός χώρος Κεραμεικού στον Ηριδανό Ποταμό, βιωματική δράση

20.00 Don’t let me down, Δήμητρα Σοφού, Παναγιώτης Ανδρονικίδης, performance

21.00 Αποχαιρετισμός στο σώμα, η αυτοπυρπόληση ως πολιτική διαμαρτυρία και η εικόνα της. Προβολή αποσπασμάτων από ταινίες, υλικό έρευνας, συζήτηση. Στέφανος Μονδέλος

Τετάρτη 2 Απριλίου

20.00 Συχνά οι δεσποινίδες της Αβινιόν έβλεπαν τη τραβιάτα, Άγγελος Σκούρτης performance

20.30 Ωδή στη πατάτα/μια πειραγμένη περφόρμανς με βάση τη πατάτα, “ηθοποιές”, περφόρμερ, Λιάννα Γιαννακού, Μάγδα Κρυσταλλινού

21.30 ½ Youkali = Ου-τόπος και το μανιφέστο για μια ανεξάρτητη επαναστατική τέχνη, Bodarch, Πέτρος Πέτρου, Στέλλα Χατζηπαναγιώτου

22.00 Suspicious minds ενός μαύρου τραγουδίστριας, στα ανοιχτά παράθυρα και στους τοίχους του επάνω ορόφου του Εμπρός, Χριστίνα Θωμοπούλου, performance

23.00 Άρπα με συμμετοχικό αυτοσχεδιασμό χορού. Κλειώ Καρά (άρπα), Diana Sabri κ.α. μουσική performance

Πέμπτη 3 Απριλίου 2014

12-15.00 Πολιτικό καφενείο, μία συζήτηση για το φύλο την ιστορία και τα στερεότυπα του καφενείου.

16.30 Revolution Bodies, Περπατώντας. Μια διαδρομή-περιπλάνηση από το Εμπρός στη οδό Πανεπιστημίου μέσα από τη χαμένη μνήμη της πόλης και την ευαισθητοποίηση των αισθήσεών μας με κορύφωση στον Εθνικό Κήπο – σώματα σε εξέγερση. Αποτελεί μια κριτική μέσα από την επιτελεστικότητα στο Re-think Athens και στο Reactivate. Συνάντηση στο Εμπρός στις 16.30. Δράση στη πόλη. Diana Sabri, Ελένη Τζιρτζιλάκη (Νομαδική Αρχιτεκτονική)

21.00 Μια μικρή γιορτή στο φουαγιέ. Φέρτε μεζέδες.

Έμπνευση – Οργάνωση Χριστίνα Θωμοπούλου, Ελένη Τζιρτζιλάκη
http://menychiakaimedontia.wordpress.com/
http://www.embros.gr

Advertisements

Τα πολλά πρόσωπα του Έρωτα

imagesK6E2ZX7G

Χαρίτα Μήνη

Ποια και πάλι
θες η Πειθώ να φέρει στην αγάπη σου;
Σαπφώ, ποια σ’ αδικάει;
Σαπφώ, «Ωδή στην Αφροδίτη»[1]

Τούτοι οι στίχοι ανήκουν σ’ ένα ποίημα με το οποίο η Λεσβία λογοτέχνιδα καλεί τη θεά του έρωτα να φέρει κοντά της την κοπέλα που αγαπάει. Tο πρωτοδιάβασα στα εφηβικά μου χρόνια, στο Ανθολόγιο Λυρικής Ποίησης που διδασκόταν τότε στο σχολείο. Μόνο που σ’ εκείνη τη μετάφραση η λέξη ποια είχε υποστεί μια επέμβαση … αλλαγής φύλου – είχε μετατραπεί σε ποιον/ποιος. Ο ομοερωτικός λόγος ενοχλούσε κι ενοχλεί, παρόλο που η Σαπφώ έχει γράψει κάποιους από τους ωραιότερους στίχους για τον έρωτα στην παγκόσμια λογοτεχνία:

Έρωτας πάλι, που τα μέλη λύνει, με ταράζει
γλυκόπικρο ερπετό ακαταμάχητο.

Σαν άνεμος βουνίσιος που στα δέντρα πέφτει
μου τίναξε ο έρωτας τα φυλλοκάρδια…

Κι όμως, δεν ήταν και τόσο σπάνιο να εκφράζουν λυρικοί ποιητές την έλξη τους για άτομα του ίδιου φύλου – ο Θέογνις και ο Ανακρέων αποτελούν δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Αλλά και πλήθος άλλοι αντισυμβατικοί έρωτες εμφανίζονται μέσα στην αρχαία ποίηση, όταν οι δημιουργοί δεν διστάζουν να εξομολογηθούν τους μύχιους πόθους τους ή απλώς τις περιπέτειές τους.[2] Φυσικά, τέτοιοι στίχοι δεν διδάσκονται ούτε στα σχολεία και συχνά ούτε στα πανεπιστήμια, καθώς δεν ταιριάζουν με τα «χρηστά» ήθη και τα «ελληνοχριστιανικά» ιδεώδη. Πολλές φορές εκείνες κι εκείνοι που εκφράζουν άκρατο θαυμασμό προς τους «αρχαίους ημών προγόνους» βουβαίνονται όταν η συζήτηση έρχεται σε θέματα σεξουαλικότητας.

Λίγα χρόνια πριν, είχε προκαλέσει αίσθηση μια έκθεση που έγινε στο Κυκλαδικό Μουσείο με θέμα τον Έρωτα. Εκεί μπορούσε κανείς να δει τα πολλά πρόσωπα του φτερωτού θεού: την κοσμογονική πλευρά του, που αναδεικνυόταν μέσα από τη λατρεία των Ορφικών, αλλά και τη φιλοσοφική του υπόσταση, όπως τη βλέπουμε ιδιαίτερα στον Πλάτωνα. Ερχόταν επίσης στο φως η μυστηριακή πλευρά του γιου της Αφροδίτης, μέσα από τη σχέση του με τον Ιερό Γάμο, την Ψυχή και το θάνατο.

Δεν έλειπε βέβαια και η γονιμική ιδιότητα του Έρωτα, ως δύναμης που διαπερνά ολόκληρη τη φύση, ενώ τονιζόταν και η παρουσία του στους γάμους των θεών και των ανθρώπων. Τίποτα το περίεργο ως εδώ, αν εξαιρέσει κανείς την άκρως θηλυπρεπή εμφάνισή του σε ορισμένες απεικονίσεις. Στολισμένος με κοσμήματα και περίτεχνη γυναικεία κόμμωση, η φτερωτή μορφή κάποιες φορές μοιάζει σχεδόν ερμαφρόδιτη.

Στη συνέχεια, ωστόσο, μας περίμεναν εκπλήξεις, καθώς η έκθεση προχωρούσε στο θέμα του σεξ: εικόνες από οίκους ανοχής, γυμνές εταίρες, ομαδικές συνευρέσεις αλλά και μια πανδαισία από ερωτικές στάσεις μπορούσαν να κάνουν κάθε συντηρητικό άτομο να κοκκινίσει. Δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν και οι ομοερωτικές σκηνές. Τα χάδια μεταξύ ανδρών και η προσφορά δώρων από τον «εραστή» προς τον «ερώμενο» αποτυπώνονταν ξανά και ξανά στα αρχαία αγγεία, αποκαλύπτοντας μια πτυχή της σεξουαλικότητας που σήμερα παραμένει ταμπού.[3]

Η ψευδαίσθηση του «φυσιολογικού»

Ας μην ξεχνάμε ότι και μόνο η συζήτηση για επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια προκάλεσε την «ιερή αγανάκτηση» του Μητροπολίτη Πειραιώς, ο οποίος απείλησε να αφορίσει όσους βουλευτές το ψηφίσουν. Μάλιστα, δεν δίστασε να βγάλει πύρινους λόγους ενάντια στην «ειδεχθή αμαρτία», το «έγκλημα» και τα «αίσχιστα πάθη» της ομοφυλοφιλίας. Προφανώς κάποιοι δεν βλέπουν καμιά αντίφαση ανάμεσα στα κηρύγματα μίσους και στη «θρησκεία της αγάπης».

Θα μπορούσαμε ίσως να αναρωτηθούμε, με μια κάποια αφέλεια, γιατί τα ανθρώπινα δικαιώματα θα πρέπει να εξαρτώνται από τις χ ή ψ θρησκευτικές απόψεις ορισμένων. Στο κάτω κάτω, μια πραγματικά δημοκρατική κοινωνία θα έδινε στα μέλη της ίσα δικαιώματα. Είτε μας αρέσει είτε όχι, στις περισσότερες χώρες ο γάμος συνδέεται με μια σειρά από «κεκτημένα»: ασφαλιστικές παροχές, φοροαπαλλαγές, θέματα που αφορούν την υιοθεσία και την κηδεμονία παιδιών, κληρονομικά δικαιώματα κ.ά. Γιατί, λοιπόν, κάποιοι συνάνθρωποί μας θα πρέπει να στερούνται την πρόσβαση σε πράγματα που για τον περισσότερο κόσμο θεωρούνται λίγο ως πολύ αυτονόητα;

Φυσικά, κάποια άτομα θα υιοθετήσουν τη σεραφείμειο λογική και θα απαντήσουν μιλώντας για «ανωμαλίες», «παρά φύσιν ασέλγειες» και «διαστροφές». Έτσι, το θέμα των ομόφυλων γάμων μας προσφέρει μια θαυμάσια ευκαιρία να αναρωτηθούμε τελικά τι ακριβώς είναι «φυσιολογικό» και με ποια κριτήρια καθορίζεται αυτό. Ας δούμε, για παράδειγμα, τι θεωρούνταν ως κανόνας στις ανθρώπινες σχέσεις στην Αθήνα του 4ου αιώνα: «Διαθέτουμε εταίρες για την απόλαυσή μας, παλλακίδες για να μας παρέχουν καθημερινή φροντίδα και συζύγους για να μας παρέχουν νόμιμα τέκνα και για να αποτελούν τους πιστούς φύλακες του οίκου μας», αναφέρει ο ρητορικός λόγος Κατά Νεαίρας που αποδίδεται (μάλλον λανθασμένα) στο Δημοσθένη (122).

Μπορεί σήμερα το πρότυπο του ετεροφυλόφιλου, μονογαμικού ζευγαριού να κυριαρχεί στις αντιλήψεις μας, όμως οι Αθηναίοι της κλασικής εποχής μάλλον θα γελούσαν με αυτό. Μέσα από τα αρχαία κείμενα αναδύονται ριζικά διαφορετικές εικόνες ικανές να ταράξουν τις σύγχρονες «ευαισθησίες» μας: από τη μια βλέπουμε να εξιδανικεύεται η σχέση ανάμεσα σε έναν ώριμο άνδρα κι έναν ωραίο νέο, ανάμεσα σε «εραστή» και «ερώμενο», όπως τους αποκαλεί ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο. Από την άλλη, η ανάγκη των ανδρών για ένα πλήθος από γυναίκες θεωρείται, λίγο ως πολύ, δεδομένη.

Αρχαίες Ελληνίδες: μύθοι και αλήθειες

Κι αν η σεξουαλική ελευθερία των περισσότερων γυναικών θυσιάστηκε στο βωμό της απόκτησης «νόμιμων τέκνων», αυτό ποτέ δεν υπήρξε απόλυτο. Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας, τη βλέπουμε να στοιχειώνεται από ισχυρές γυναικείες προσωπικότητες που τόλμησαν να σπάσουν τα ταμπού και να ακολουθήσουν έναν απαγορευμένο έρωτα: η Ωραία Ελένη, η Κλυταιμνήστρα, η Φαίδρα, η Αριάδνη, η Μήδεια… Μπορεί να τοποθετούνται σ’ ένα μακρινό παρελθόν, στη σφαίρα του μύθου, όμως το μοτίβο εκείνης που διεκδικεί το δικαίωμα να επιλέγει η ίδια κάθε φορά το ταίρι της κάνει ξανά και ξανά την εμφάνισή του, επίμονα, προκλητικά – σημάδι ότι δεν βρισκόταν και πολύ μακριά από τη σκέψη των ανθρώπων.

Αλλά και οι πραγματικές γυναίκες δεν ήταν πάντα κλεισμένες στο γυναικωνίτη, σε αντίθεση με το στερεότυπο που επικρατεί γι’ αυτές. Για παράδειγμα, η Σαπφώ, κατά την επικρατέστερη άποψη, ήταν έγγαμη και είχε μια κόρη, την Κλεΐδα. Αυτό όμως δεν την εμπόδιζε να διατηρεί στενές σχέσεις με τις μαθήτριές της και να τραγουδάει την αγάπη της γι’ αυτές.

Ακόμη και η συντηρητική αθηναϊκή κοινωνία δεν είχε κανένα πρόβλημα να αποδεχτεί μια κατηγορία γυναικών που ακολουθούσαν ένα φανερά πολυγαμικό τρόπο ζωής: τις εταίρες, οι οποίες υπήρξαν απαραίτητο συμπλήρωμα της συμποσιακής διασκέδασης. Κάποιες έγιναν διάσημες, καθώς ποιητές ύμνησαν την ομορφιά τους και καλλιτέχνες σμίλεψαν στην πέτρα τη μορφή τους. Το επάγγελμά τους βρισκόταν μάλιστα υπό την προστασία της θεάς του έρωτα, της Αφροδίτης. Κι εκείνη, άλλωστε, πέρα από το σύζυγό της, τον Ήφαιστο, είχε μια σειρά από εραστές: τον Άδωνι, τον Άρη, τον Ερμή, το Διόνυσο…

Τι συνέβαινε, όμως, στην αρχαία Σπάρτη, που κάποιοι προσπαθούν να παρουσιάσουν ως πρότυπο ανδροκρατούμενης κοινωνίας; Εκεί οι γυναίκες απολάμβαναν πολύ περισσότερες ελευθερίες απ’ ό,τι στο «κλεινόν άστυ». Οι μαρτυρίες που διαθέτουμε είναι λίγες, γνωρίζουμε πάντως ότι οι Αθηναίοι σοκάρονταν επειδή οι νεαρές Σπαρτιάτισσες συναναστρέφονταν ελεύθερα με τους συνομήλικούς τους. Τις αποκαλούσαν, μάλιστα, «φαινομηρίδες» από τους κοντούς, όχι και τόσο σεμνούς χιτώνες που φορούσαν. Όσο οι άνδρες ήταν απασχολημένοι με τον πόλεμο, εκείνες είχαν τη διαχείριση πολλών πραγμάτων. Έτσι, ο Αριστοτέλης έφτασε στο σημείο να κατηγορεί τους Λακεδαιμονίους ότι … τους κυβερνούσαν οι γυναίκες τους!

Το πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, είναι ότι στη Σπάρτη υπήρχε το έθιμο της πολυανδρίας, σύμφωνα με το οποίο μια γυναίκα μπορούσε να έχει δύο ή και περισσότερους άνδρες. Ίσως να μοιάζει απίστευτο, όμως το μαρτυρούν αξιόπιστοι αρχαίοι συγγραφείς, όπως ο Ξενοφών, ο Πλούταρχος και ο Πολύβιος. Τη θεσμοθέτηση αυτής της συνήθειας την αποδίδουν στο μεγάλο νομοθέτη Λυκούργο, πιθανόν όμως να ήταν αρκετά παλιότερη. Είτε έτσι είτε αλλιώς, η σπαρτιατική κοινωνία είχε ανάγκη από πολλά και υγιή τέκνα και το ερώτημα «τίνος είναι το παιδί» ήταν από δευτερεύον έως αδιάφορο.

Αναζητώντας την αληθινή ταυτότητα του έρωτα

Επανερχόμαστε, λοιπόν, στο κρίσιμο ερώτημα: τελικά τι είναι «φυσιολογικό» στις ανθρώπινες σχέσεις; Αν αναζητήσουμε την απάντηση ερευνώντας μέσα στο χώρο και το χρόνο, θα διαπιστώσουμε ότι οι έννοιες του έρωτα, του γάμου και της οικογένειας είναι πολύ πιο ρευστές απ’ ό,τι θα φανταζόμαστε. Μια συναρπαστική μελέτη πάνω στο θέμα είναι Η Ιστορία του Έρωτα των Ζακ Αταλί και Στεφανί Μπονβισινί. Φέρνει στο φως την απίστευτη πολυμορφία της σεξουαλικότητας, όπως αναδύεται μέσα από τα ήθη και τα έθιμα ποικίλων τόπων κι εποχών. Δείχνει ότι κάποιες σχέσεις που σε μας φαίνονται μάλλον αξιοπερίεργες, όπως ο ομαδικός γάμος, η πολυανδρία, οι ανοιχτοί και οι ομόφυλοι γάμοι, σε κάποιες κοινωνίες δεν αποτελούν αποκλίσεις αλλά πλήρως αποδεκτά φαινόμενα.

Ίσως τελικά εκεί ακριβώς να κρύβεται το κλειδί στην ερώτηση την οποία θέσαμε: μήπως τελικά «φυσιολογική» σχέση είναι αυτή που η εκάστοτε κοινωνία ορίζει ως φυσιολογική; Δεν χρειάζεται μεγάλη οξύνοια για να καταλάβουμε ότι τα πρότυπα της σεξουαλικότητας και του φύλου είναι κοινωνικά καλλιεργημένα. Μπορεί σήμερα το «ετεροφυλόφιλο μονογαμικό ζευγάρι» να προβάλλεται ως ιδανική κατάσταση, η πραγματικότητα όμως είναι αρκετά διαφορετική. Ας σκεφτούμε μόνο ότι περισσότεροι από τους μισούς γάμους καταλήγουν σε διαζύγιο και πολλοί άλλοι βουλιάζουν στην υποκρισία και το ψέμα. Αν αθροίσουμε τα άτομα που δεν είναι ετεροφυλόφιλα με αυτά που δεν είναι μονογαμικά και εκείνα που δεν είναι ζευγαρωμένα, θα δούμε ότι το κυρίαρχο πρότυπο αφήνει απ’ έξω έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπων.

Διόλου παράξενο, λοιπόν, που όλο και περισσότεροι άνδρες, γυναίκες και διεμφυλικά άτομα αναζητούν εναλλακτικές λύσεις. Μέσα στην κοινωνία της κρίσης, το κίνημα της σεξουαλικής απελευθέρωσης μοιάζει να γνωρίζει νέα άνθιση. Στη χώρα μας έχει ξεφυτρώσει ένα πλήθος από πρωτοβουλίες και συλλογικότητες, οι οποίες διεκδικούν μεγαλύτερη ελευθερία και θέτουν επί τάπητος τους δικούς τους προβληματισμούς. Ένα επίκαιρο παράδειγμα είναι το Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, αλλά και η κινητοποίηση ενάντια στο σεξισμό που έγινε πρόσφατα στο Καλλιμάρμαρο με αφορμή τους χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες στη Ρωσία.

Παράλληλα, πληθαίνουν οι άνθρωποι που ακολουθούν έναν αντισυμβατικό τρόπο ζωής. Η συμβίωση ενός ομόφυλου ζευγαριού δεν είναι πια και τόσο σπάνιο φαινόμενο. Μια άλλη εκδοχή είναι η αμφισεξουαλικότητα, που περιλαμβάνει ερωτικές σχέσεις ή επαφές και με τα δύο φύλα. Άλλωστε, οι συναινετικά μη μονογαμικές σχέσεις έχουν αρχίσει να κερδίζουν έδαφος. Μια από τις πιο κοινές μορφές τους είναι το swinging, γνωστό και ως «ανταλλαγή συντρόφων», το οποίο φέρνει στο νου κάτι από τις ομαδικές σκηνές αρχαίων αγγείων. Μόνο που εδώ δεν πρόκειται για συνευρέσεις ανδρών με εκδιδόμενες γυναίκες, αλλά για ζευγάρια (κάποια απ’ αυτά παντρεμένα και με παιδιά) τα οποία απολαμβάνουν το σεξ με άλλα ζευγάρια. Η Αθήνα προς το παρόν διαθέτει τρία swinger clubs, βαδίζοντας στα χνάρια των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων.

Μια άλλη μορφή ανοιχτών σχέσεων, η οποία αναπτύσσεται δυναμικά στη Βόρεια Αμερική, είναι η πολυσυντροφικότητα (polyamory). Τα πολυσυντροφικά άτομα καλλιεργούν σταθερές ερωτικές σχέσεις με δύο ή περισσότερα πρόσωπα, με πλήρη γνώση και συναίνεση όλων των εμπλεκόμενων. Υπολογίζεται ότι ένα ως δύο εκατομμύρια Αμερικανίδες και Αμερικανοί έχουν επιλέξει αυτό τον τρόπο ζωής, ενώ ορισμένοι διεκδικούν και το δικαίωμα στους πολυσυντροφικούς γάμους. Άλλωστε, κάποιες χώρες με προοδευτική νομοθεσία, όπως ο Καναδάς, ήδη προσφέρουν τη δυνατότητα ώστε ένα παιδί να διαθέτει επισήμως τρεις ή τέσσερις γονείς/κηδεμόνες.

«Σόδομα και Γόμορρα!», θα αναφωνήσει εδώ κάθε συντηρητικό άτομο που σέβεται τον εαυτό του. Ας θυμηθούμε, όμως, ότι σε εποχές όχι και πολύ μακρινές τόσοι και τόσοι αποδοκίμαζαν τις προγαμιαίες σχέσεις ή το δικαίωμα των γυναικών να ελέγχουν το σώμα τους και τις αναπαραγωγικές τους ικανότητες. Χρειάστηκε ένα μεγάλο κίνημα κατά τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 για να σπάσουν αυτά τα ταμπού. Το κίνημα αυτό, που συμβολικά κάποιοι ονομάζουν «Μάη του ’68», θυμίζοντας μια απ’ τις μεγάλες στιγμές του, δεν περιοριζόταν μόνο στο αίτημα της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Διεκδικούσε παράλληλα έναν άλλο κόσμο, πολύ πιο ελεύθερο και αυθεντικά δημοκρατικό.

Γιατί τελικά το βασικό θέμα δεν είναι αν οι άνθρωποι του ίδιου φύλου θα αποκτήσουν τελικά το πολυσυζητημένο δικαίωμα στο γάμο. Το μεγάλο ζήτημα είναι αν η κοινωνία αυτή μας επιτρέπει να ζήσουμε τη ζωή μας έτσι όπως μας ταιριάζει, είτε είμαστε gay είτε straight είτε οτιδήποτε άλλο. Αν όχι, τότε μάλλον είναι ανάγκη να χτίσουμε μια άλλη κοινωνία.

Μέχρι τότε, ας διδαχτούμε από τα κινήματα της νεότερης ιστορίας αλλά και από τον προχριστιανικό κόσμο. Μέσα από τα κείμενα και τα έργα τέχνης που μας άφησαν οι «αρχαίοι ημών πρόγονοι» θα δούμε να ξεπροβάλλουν τα πολλά πρόσωπα του Έρωτα: παιχνιδιάρης και γητευτής, αρσενικός αλλά και θηλυπρεπής, διονυσιακός αλλά και παιδί της Μεγάλης Θεάς Αφροδίτης. Φτερωτός κι ακαταμάχητος, αρνείται να μπει στα κλουβάκια που του ετοιμάζει η εκάστοτε εποχή. Ανατρέπει τα στερεότυπα χορεύοντας στο δικό του ρυθμό, παρασέρνοντας κι εμάς μαζί του.

«Ανίκητο στη μάχη» χαρακτηρίζει τον Έρωτα ο Σοφοκλής, φιλόσοφο και μυσταγωγό τον αποκαλεί η ιέρεια Διοτίμα.[4] Εκείνος μας ταξιδεύει στο πεδίο των θεών, στα άδυτα της ψυχής μας. Αλλάζει τη συνείδησή μας μέσα από μια έκρηξη χημικών ουσιών που διαπερνούν το νου και το κορμί μας. Όσο κι αν προσπαθούν οι επιταγές της κάθε κοινωνίας να τον συρρικνώσουν ή να τον στραγγαλίσουν, αυτός θα επανέρχεται δριμύτερος ξανά και ξανά για να μας θυμίσει την αληθινή μας ταυτότητα, το βαθύτερο εαυτό μας – πέρα από τα «πρέπει» και τα «μη» ενός κόσμου που συχνά ξεχνά το πραγματικό νόημα της ελευθερίας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Παναγής Λεκατσάς (μετ.), Σαπφούς Άπαντα, Πάπυρος, Αθήνα [χωρίς χρονολογία]
[2] Νίκος Μουλακάκης (μετ.), Αρχαία Ελληνικά Ερωτικά Επιγράμματα, Επικαιρότητα, Αθήνα 2000
[3] Μια γεύση της έκθεσης για τον έρωτα μπορεί να πάρει κανείς στο σχετικό κατάλογο του μουσείου, Έρως: Από τη Θεογονία του Ησιόδου στην Ύστερη Αρχαιότητα, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, Αθήνα 2009.
[4] Τα λόγια της Διοτίμας μεταφέρει ο Σωκράτης στο Συμπόσιο του Πλάτωνα.

Πηγή: http://art-io.eu/blog/the-many-faces-of-eros/
……………..

Σύνδεσμοι (links):

Αρχαίοι ύμνοι και ποιήματα
http://www.hmeenee.com/1773/1920.html

Homosexuality in Greece and Rome
http://www.laits.utexas.edu/ancienthomosexuality/readindex.php?view=1

Anacreon
http://www.laits.utexas.edu/ancienthomosexuality/readindex.php?view=7

Μητροπολίτης Πειραιώς για κατάθεση πρότασης Νόμου «περί συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης»
http://www.impantokratoros.gr/E0F8D5E5.el.aspx

Aristotle: Spartan Women
http://www.fordham.edu/halsall/ancient/aristotle-spartanwomen.asp

The Practice of Polyandry at Sparta
http://www.researchgate.net/publication/256006420_The_Practice_of_Polyandry_at_Sparta

Η ιστορία του έρωτα
http://www.metaixmio.gr/products/1351–.aspx

Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας
http://sexualityfest.wordpress.com

Teasingdevil
http://teasingdevil.blogspot.gr/

Polyamory FAQ’s
https://polyamorygr.wordpress.com/2013/07/07/polyamory-faqs/

Everything you wanted to know about polyamory but were afraid to ask
http://theweek.com/article/index/256102/everything-you-wanted-to-know-about-polyamory-but-were-afraid-to-ask

Della Wolf is B.C.’s 1st child with 3 parents on birth certificate
http://www.cbc.ca/news/canada/british-columbia/della-wolf-is-b-c-s-1st-child-with-3-parents-on-birth-certificate-1.2526584

Αφροδίτη, η αρχέγονη θεά της φύσης και του έρωτα
http://www.hmeenee.com/1794/7701.html

………….


Τα «κακά κορίτσια» πάνε … στη διαδήλωση

Τα «κακά κορίτσια» πάνε … στη διαδήλωση
Σεξουαλικότητα κι ελευθερία, με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας
Λίζα Αστερίου
imagesN7YHM8FO
Πώς θα σας φαινόταν η ιδέα να διατηρείτε σταθερές ερωτικές σχέσεις με δύο, τρία ή και περισσότερα άτομα; «Μα αυτό δεν είναι και τίποτα πρωτότυπο», θα μου απαντήσετε. «Η συμπεριφορά αυτή ονομάζεται απιστία και δεν είναι διόλου σπάνιο φαινόμενο. Ειδικά στη μεγάλη παιδική χαρά του Διαδικτύου, έχουν ορμήξει κατά χιλιάδες οι παντρεμένοι άνδρες και γυναίκες που … ψάχνονται!»
Το ερώτημα είναι: γιατί θα πρέπει να … ψάχνονται ο ένας πίσω από την πλάτη του άλλου; Ή, για να το θέσουμε λίγο διαφορετικά, οι περισσότεροι άνθρωποι (για να μην πούμε όλοι) έχουν σεξουαλικές επιθυμίες που δεν περιορίζονται σε ένα μόνο άτομο. Γιατί, λοιπόν, να μην λειτουργούν οι σχέσεις μας με βάση αυτό το αναμφισβήτητο δεδομένο; Ας αναρωτηθούμε γιατί τελικά υποκρινόμαστε ότι είμαστε κάτι που δεν είμαστε.
«Μα έτσι είναι τα κοινωνικώς αποδεκτά πρότυπα», ίσως να μου απαντήσετε. Καμιά αντίρρηση. Μόνο που αυτά πολύ συχνά μας οδηγούν σε αδιέξοδο, ειδικά εμάς τις γυναίκες. Ας μην ξεχνάμε πως, όση πρόοδος και να έχει γίνει γύρω από την ισότητα των φύλων, στα σεξουαλικά θέματα τα «δύο μέτρα και δύο σταθμά» παραμένουν σε ισχύ. Έτσι, ένας άνδρας που διαθέτει ένα πλήθος από ερωμένες μπορεί να εμφανίζεται ως «μεγάλος εραστής» ή «καρδιοκατακτητής». Αντίθετα, μια γυναίκα που δεν είναι ικανοποιημένη με τη … μονοτονία της μονογαμίας θεωρείται ελαφρώς «ελευθερίων ηθών». Σίγουρα δεν είναι το «κορίτσι από σπίτι» που μπορεί κανείς να το εμπιστευτεί για κάνει μαζί του οικογένεια.
Σεξουαλική απελευθέρωση;
Το φεμινιστικό κίνημα είχε θέσει από παλιά στην ατζέντα του το δικαίωμα των γυναικών να διαχειρίζονται το σώμα τους και τη σεξουαλικότητά τους όπως επιθυμούν οι ίδιες. Για παράδειγμα, η Σιμόν ντε Μποβουάρ, που έγραψε ιστορία με Το Δεύτερο Φύλο, αρνήθηκε να παντρευτεί το σύντροφό της, Ζαν Πολ Σαρτρ και διατηρούσε μαζί του μια ανοιχτή (μη μονογαμική) σχέση. Η Φρίντα Κάλο, της οποίας τα έργα θεωρούνται εξαιρετικά δείγματα φεμινιστικής τέχνης, παράλληλα με το σύζυγό της, Ντιέγκο Ριβέρα, είχε μια σειρά από εραστές αλλά κι ερωμένες.
Στις δεκαετίες ’60-’70 το θέμα της σεξουαλικής απελευθέρωσης ήρθε ορμητικά στο προσκήνιο. Ας σκεφτούμε μόνο ότι ένα από τα πράγματα που πυροδότησαν την εξέγερση στη Γαλλία του ’68 ήταν το αίτημα των φοιτητών και φοιτητριών να δέχονται στους κοιτώνες τους επισκέψεις από άτομα του άλλου φύλου! Οι διεκδικήσεις εκείνης της εποχής δεν έπεσαν στο κενό. Προφανώς σήμερα δεν χρειάζεται να παραμείνουμε … παρθένες μέχρι να παντρευτούμε, τουλάχιστον στην πλειονότητα του δυτικού κόσμου. Όση πρόοδος κι αν έχει γίνει, όμως, η περιβόητη σεξουαλική απελευθέρωση παραμένει ακόμα ζητούμενο, καθώς τα ταμπού και οι προκαταλήψεις καλά κρατούν.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, εμφανίζεται ένα ξεκάθαρο πισωγύρισμα, όπως στην περίπτωση της Ισπανίας, όπου η κυβέρνηση προσπάθησε να απαγορεύσει το δικαίωμα στην άμβλωση. Ας θυμηθούμε επίσης ότι πρόσφατα τα δεξιά και ακροδεξιά κόμματα του Ευρωκοινοβούλιου απέρριψαν την πρόταση Πορτογαλίδας ευρωβουλεύτριας, η οποία ζητούσε να θεσμοθετηθεί η πρόσβαση στην αντισύλληψη και τη διακοπή κύησης σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κι αν αυτά συμβαίνουν μέσα στην «πολιτισμένη Ευρώπη», η κατάσταση σε άλλα μέρη του κόσμου είναι ακόμη χειρότερη.
Πέρα, όμως, από τις κραυγαλέες περιπτώσεις παραβίασης των σεξουαλικών δικαιωμάτων, υπάρχει και μια ύπουλη, διαρκής προπαγάνδα, η οποία μας βομβαρδίζει με πολύ συγκεκριμένα στερεότυπα. Η Χαρίτα Μήνη, στο άρθρο της «Τα πολλά πρόσωπα του Έρωτα», επισημαίνει τα εξής:
Δεν χρειάζεται μεγάλη οξύνοια για να καταλάβουμε ότι τα πρότυπα της σεξουαλικότητας και του φύλου είναι κοινωνικά καλλιεργημένα. Μπορεί σήμερα το «ετεροφυλόφιλο μονογαμικό ζευγάρι» να προβάλλεται ως ιδανική κατάσταση, η πραγματικότητα όμως είναι αρκετά διαφορετική. Ας σκεφτούμε μόνο ότι περισσότεροι από τους μισούς γάμους καταλήγουν σε διαζύγιο και πολλοί άλλοι βουλιάζουν στην υποκρισία και το ψέμα. Αν αθροίσουμε τα άτομα που δεν είναι ετεροφυλόφιλα με αυτά που δεν είναι μονογαμικά και εκείνα που δεν είναι ζευγαρωμένα, θα δούμε ότι το κυρίαρχο πρότυπο αφήνει απ’ έξω έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπων.
Μήπως φταίει η ανθρώπινη φύση;
Σκεφτείτε την εικόνα που μας έχουν δημιουργήσει: «Οι άνθρωποι από τη φύση τους είναι κτητικοί, ζηλιάρηδες, ανασφαλείς, απαιτητικοί. Γι’ αυτό οι υγιείς σχέσεις βασίζονται στην αποκλειστικότητα. Με άλλα λόγια, η καταπίεση των  ερωτικών επιθυμιών είναι φυσιολογική και αναγκαία, ενώ η σεξουαλική και συναισθηματική ελευθερία αποτελεί απειλή για μια σχέση. Δηλαδή οι άνθρωποι, για να είναι ευτυχισμένοι στις σχέσεις τους, πρέπει να είναι καταπιεσμένοι!» Τι δεν καταλάβατε;
Ας αναρωτηθούμε τι δεν πάει καλά σ’ αυτή την περιγραφή. Πώς φτάσαμε να θεωρούμε την καταπίεση φυσιολογική και την ελευθερία αφύσικη; Για να βρούμε την απάντηση, θα πρέπει να δούμε τη «μεγάλη εικόνα». Κάθε κοινωνία καθορίζει τι θεωρεί αποδεκτό και τι όχι. Ό,τι ξεφεύγει από τις κοινωνικές νόρμες χαρακτηρίζεται αφύσικο ή ανώμαλο. Το σημερινό σύστημα επιμένει να μας βάζει σε καλούπια, έστω κι αυτά είναι λιγότερο ασφυκτικά απ’ ό,τι στο παρελθόν.
Ας δούμε, για παράδειγμα, το θέμα της ομοφυλοφιλίας. Ιστορικά, γνωρίζουμε ότι το φαινόμενο αυτό εμφανίζεται σε κάθε εποχή και κοινωνία. Η επιστήμη της βιολογίας έχει παρατηρήσει ομοερωτικές συμπεριφορές και σε πλήθος ζωικά είδη – ακόμη και στους πιθήκους μπονόμπο, που είναι οι πλησιέστεροι συγγενείς μας. Παρ’ όλα αυτά, η κυρίαρχη προπαγάνδα εξακολουθεί να παρουσιάζει την ομοφυλοφιλία σαν ανωμαλία ή διαστροφή. Πριν λίγες δεκαετίες μάλιστα, περιλαμβανόταν στα εγχειρίδια ψυχοπαθολογίας.
Μέσα σ’ ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα που βασίζεται στην καταπίεση και την εκμετάλλευση, το διαφορετικό στοχοποιείται. Έτσι, οι άνθρωποι που έχουν επιλέξει έναν πολυγαμικό ή πολυσυντροφικό τρόπο ζωής στην καλύτερη περίπτωση θεωρούνται ανώριμοι κι επιπόλαιοι, καθώς αδυνατούν να κατασταλάξουν σε μια «σοβαρή» (δηλαδή μονογαμική) σχέση. Στη χειρότερη, θεωρούνται ανήθικοι, σεξομανείς ή απλώς … τσούλες, αν έχουν την ατυχία να είναι γυναίκες.
Η κρίση γεννά την αμφισβήτηση
Ωστόσο, έχουμε λόγους για να νιώθουμε τυχερές που ζούμε στη συγκεκριμένη εποχή, παρ’ όλες τις δυσκολίες των καιρών. Η κρίση γεννά την αμφισβήτηση. Έτσι, δεν είναι λίγες οι γυναίκες που πειραματίζονται με τρόπους ζωής έξω από τα κυρίαρχα πρότυπα. Ένα φαινόμενο που εμφανίζεται όλο και πιο συχνά είναι οι ανοιχτές σχέσεις, οι οποίες είναι συναινετικά μη μονογαμικές. Τέτοιου είδους παραδείγματα είναι το swinging και η πολυσυντροφικότητα (polyamory). Η τελευταία σημαίνει τη δημιουργία ειλικρινών ερωτικών δεσμών με δύο ή περισσότερα άτομα ταυτόχρονα, μια ιδέα που κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος στις ΗΠΑ και στον Καναδά.
Αλλά και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται έντονο το ενδιαφέρον για τις ανοιχτές σχέσεις. Ακόμη και mainstream περιοδικά, όπως το Bηmagazino, έχουν αφιερώσει άρθρα στο φαινόμενο αυτό, αναδεικνύοντας μάλιστα τις θετικές πλευρές του. Μπορεί σήμερα μια τέτοια ερωτική επιλογή να σοκάρει, δεν αποκλείεται όμως στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον να θεωρείται εξίσου θεμιτή με τις μονογαμικές σχέσεις.
Όνειρα θερινής νυκτός; Η αλήθεια είναι ότι η κοινωνία δεν αλλάζει μόνο με τις επιλογές που κάνουμε στην προσωπική μας ζωή. Τα δικαιώματα και οι ελευθερίες κατακτιούνται με αγώνες και οι αγώνες βασίζονται στη συλλογική δράση. Κι απ’ αυτή την άποψη, όμως, είμαστε τυχερές/οί γιατί ζούμε σε μια εποχή κινηματική: η πάλη ενάντια στις πολιτικές των μνημονίων, το αντιφασιστικό-αντιρατσιστικό κίνημα και οι διεκδικήσεις της κοινότητας LGBTQ (Lesbian Gay Bisexual Trans Queer) βρίσκονται σε τροχιά ανόδου.
Μαζί τους αναδύεται, μετά από χρόνια νάρκης, και το γυναικείο κίνημα. Φέτος την Ημέρα της Γυναίκας ας μην τη γιορτάσουμε σε ταβέρνες και μπαράκια αλλά εκεί που της αξίζει: στους δρόμους. Ένα πλήθος από φεμινιστικές και άλλες οργανώσεις καλούν σε διαδήλωση το Σάββατο στις 12 το μεσημέρι στην Καπνικαρέα, στην οδό Ερμού. Αλλά και η ημερομηνία-σταθμός για το αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα πλησιάζει: 22 Μάρτη, μια διεθνής μέρα δράσης με κινητοποιήσεις όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε πολλά μέρη της Ευρώπης. Και βέβαια τον Ιούνιο έρχεται δυναμικά το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (Athens Pride), το οποίο δεν αφορά μόνο τα ομοφυλόφιλα άτομα, αλλά και όσες/ους δεν αποδέχονται τις κυρίαρχες αντιλήψεις περί φύλου και σεξουαλικότητας.
Γιατί να στηρίξουμε αυτούς τους αγώνες; Ίσως να θυμάστε εκείνο το παλιό χιουμοριστικό ρητό: τα καλά κορίτσια πάνε στον Παράδεισο, τα κακά κορίτσια πάνε παντού. Εμείς, λοιπόν, ως γνήσια «κακά κορίτσια» θέλουμε έναν κόσμο ελεύθερο, χωρίς σεξιστικές και ρατσιστικές διακρίσεις. Οραματιζόμαστε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι δεν θα στιγματίζονται για το σεξουαλικό προσανατολισμό τους ή τις ερωτικές τους επιλογές. Η κατάλληλη στιγμή για να διεκδικήσουμε αυτό τον κόσμο είναι … τώρα!

Πηγή: http://art-io.eu/blog/bad-girls-go-to-the-demonstration/

Links:
Σιμόν ντε Μποβουάρ: Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι
http://tvxs.gr/news/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1/%CF%83%CE%B9%CE%BC%CF%8C%CE%BD-%CE%BD%CF%84%CE%B5-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%AC%CF%81-%C2%AB%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1-%CE%B4%CE%B5-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B9%CE%AD%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CF%83%CE%B1%CE%B9%C2%BB

Αυξανόμενη παγκοσμίως η καταστολή σεξουαλικών δικαιωμάτων
http://tvxs.gr/news/kosmos/diethnis-amnistia-150-ekat-koritsia-thymata-seksoyalikis-kakopoiisis

Τα πολλά πρόσωπα του Έρωτα
http://art-io.eu/blog/the-many-faces-of-eros/

Τι είναι η πολυανδρία;
http://www.tovima.gr/vimagazino/views/article/?aid=454500

8 Μάρτη, Παγκόσμια Μέρα των Γυναικών – Η πάλη ενάντια στο σεξισμό σήμερα
http://www.ergatiki.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=9503:i1112&Itemid=62


Πρόγραμμα Αντιφασιστικού Φεστιβάλ στο Εμπρός

Πρόγραμμα Αντιφασιστικού Φεστιβάλ στο Εμπρός Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ενάντια στο φασισμό και το ρατσισμό στις 22 Μαρτίου, με πρωτοβουλία καλλιτεχνών διοργανώνεται 10ήμερο αντιφασιστικό φεστιβάλ παραστατικών τεχνών στο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός από τις 13 ως 23 Μαρτίου 2014. Ξεκινώντας καθημερινά από τις 16.00, το φεστιβάλ θα περιλαμβάνει θεατρικές πα%C

via Πρόγραμμα Αντιφασιστικού Φεστιβάλ στο Εμπρός.


Καχίρα: Το κόμικ της αιγυπτιακής σεξουαλικής επανάστασης

Καχίρα: Το κόμικ της αιγυπτιακής σεξουαλικής επανάστασης

148358g-_71568573_protests6

.. .

Καχίρα. Γνωρίστε την υπερηρωίδα που παλεύει για Δικαιοσύνη, πατάσσει το έγκλημα και τις προκαταλήψεις και αποτελεί τον εφιάλτη των βιαστών. «Μητέρα» της είναι η Αιγύπτια, Ντίνα Μοχάμεντ, που δηλώνει ότι «το ξεκίνησε σαν ένα αστείο μεταξύ φίλων», αλλά πολύ γρήγορα δημιούργησε ένα μεγάλο διαδικτυακό κοινό.

«Ήταν ο τρόπος μου να αντιδράσω σε όλα όσα με ενοχλούσαν», δηλώνει στο BBC η 19χρονη γραφίστρια. «Επίσης είχε πλάκα το σενάριο να έχει κανείς υπερδυνάμεις», συμπλήρωσε.

Από τον Σεπτέμβριο έχει δεχθεί εκατοντάδες χιλιάδες επισκέψεις στο site της, κυρίως προερχόμενες από την Αίγυπτο και τις ΗΠΑ. Τοπικοί εκδότες της έχουν ζητήσει να τυπώσουν τις ιστορίες τους.

Όμως οι αντιδράσεις δεν ήταν πάντα θετικές, καθώς κάποιοι δεν πείστηκαν για την υιοθέτηση ενός δυτικού μοντέλου υπερήρωα.

Δυνατή και με μαντίλα

Το όνομα Καχίρα, στα αραβικά σημαίνει «Κάιρο», το όνομα της Αιγυπτιακής πρωτεύουσας. Επίσης, σημαίνει «κατακτητής» ή «νικητής».

Η Ντίνα έντυσε την δυνατή υπερηρωίδα της με μαντήλα για να καταρρίψει το στερεότυπο ότι οι γυναίκες στον ισλαμικό κόσμο είναι αδύναμες.

«Δεν υπάρχει ουσιαστική αντιπροσώπευση των γυναικών που φορούν μαντήλα, παρόλο που αποτελούν την πλειονότητα. Έτσι μου φάνηκε λογικό», αναφέρει η δημιουργός, που δεν φοράει μαντήλα.

Το κοινό στο οποίο ήθελε να απευθυνθεί ήταν κυρίως δυτικό για αυτό και οι διάλογοι είναι γραμμένοι στα αγγλικά. «Ήθελα να στείλω ένα μήνυμα απέναντι στα κύμματα ισλαμοφοβίας. Για να το κάνω αυτό θα έπρεπε να επιλέξω κάτι δυναμικό. Οι γυναίκες που φορούν μαντήλα συνήθως φέρουν όλο το βάρος της ισλαμοφοβίας», εξηγεί.

Σε ένα από τα επεισόδια η Ντίνα Μοχάμεντ επιτίθεται στην δυτική παρανόηση ότι οι μουσουλμάνες είναι υποταγμένες. «Δείτε! Μια μουσουλμάνα», αναφωνεί ο χαρακτήρας, που αντιπροσωπεύει τις φεμινίστριες της Δύσης. «Αδερφή μου, πέταξε από πάνω σου την καταπίεση», συνεχίζει. «Διαρκώς υποτιμάτε τις γυναίκες. Φαίνεστε αδύναμες να καταλάβετε ότι δεν χρειαζόμαστε την βοήθειά σας», αποκρίνεται η Καχίρα.

Οι παρενοχλήσεις στο στόχαστρο

Τα τελευταία χρόνια, τα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης γυναικών στους δρόμους της Αιγύπτου αυξάνονται διαρκώς. Την ώρα που οι περισσότερες γυναίκες δεν μπορούν να αντιδράσουν, η Καχίρα κάνει κάτι για αυτό.

Σε ένα επεισόδιο, η υπερηρωίδα αποκαλύπτει ένα μεγάλο σπαθί κάτω από τα ρούχα της και κυνηγάει τους βιαστές σε κάθε περίπτωση. «Μην ενοχλήσετε ποτέ άλλη γυναίκα», διατάζει έναν δαρμένο βιαστή.

Παρά το ότι οι περισσότερες γυναίκες πλέον κυκλοφορούν στο Κάιρο με βάση τα όσα ορίζει το Κοράνι για την ένδυσή τους, δεν μπορούν να προστατευθούν από τις παρενοχλήσεις.

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του ΟΗΕ, το 99,3% των Αιγυπτίων έχουν υποστεί κάποιας μορφής σεξουαλική παρενόχληση, είτε φυσική είτε λεκτική.

Η Ντίνα άντλησε την έμπνευσή της από πραγματικές εμπειρίες. Παρόλα αυτά δηλώνει ότι δεν προτρέπει τις γυναίκες να αντιδράσουν κυριολεκτικά όπως η ηρωίδα της. «Εάν δεν είστε μόνη σας, καταγγείλτε τους. Διαφορετικά αγνοήστε τους. Είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση αλλά κάποιες γυναίκες την αντιμετωπίζουν κάθε μέρα», αναφέρει.

Αφιερωμένο στις γυναίκες

Τα πιο πρόσφατα επεισόδια της Καχίρα αντλούν το περιεχόμενό τους από ζητήματα που εμφανίστηκαν κατά τις εξεγέρσεις από το 2011 και μετά. Αλλά η Ντίνα σχολιάζει ότι πρόκειται λιγότερο για μια ιστορία με υπερήρωες και περισσότερο για ένα αφιέρωμα στις γυναίκες. «Στις γυναίκες που συνέβαλαν τόσο πολύ στην επανάσταση», λέει.

«Θυμάμαι που χρησιμοποιούσαν στατιστικά στοιχεία για βία κατά των γυναικών ώστε να υποβαθμίσουν τα κινήματα και τους Αιγύπτιους εν γένει. Αυτό γινόταν διαρκώς τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο», εξήγησε και συμπλήρωσε πως «κάποιοι διαχειρίζονται τις στατιστικές όπως τους βολεύει, παραβλέποντας τον κοινό παρονομαστή τους που είναι πάντα οι γυναίκες. Έτσι, βάζω στην άκρη πολιτική και υπερδυνάμεις. Είναι μια προσπάθειά μου να τιμήσω τους υπερήρωες της καθημερινότητας».

ΠΗΓΗ:http://tvxs.gr/news/kosmos/kaxira-kartoyn-tis-aigyptiakis-seksoyalikis-epanastasis


Mujeres Libres

//ΠαραλληλοΓράφος//

Ιστορικό Αναρχικό Δελτίο:

Mujeres Libres Eλεύθερες Γυναίκες

Οι Mujeres Libres γεννήθηκαν με σκοπό την πλήρη ενσωμάτωση των γυναικών στον αγώνα για απελευθέρωση, μετά από πρωτοβουλία τριών αναρχικών γυναικών: από τη συγγραφέα Lucia Sanchez Saornil, τη δημοσιογράφο Mercedes Comaposada και τη γιατρό Amparo Poch y Gascon.
Οι ιδρύτριες των Mujeres Libres ήταν αγωνίστριες του αναρχοσυνδικαλιστικού κινήματος. Πίστευαν ότι οι οργανώσεις του κινήματος δεν μπορούσαν να ενσωματώσουν τα ιδιαίτερα προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπίσουν είτε οι γυναίκες που ήταν ήδη μέσα στο κίνημα είτε γενικά στην κοινωνία.
Παρόλο που η ομοσπονδία των ελεύθερων γυναικών δεν έγινε επίσημα πριν από το 1937, το περιοδικό έκανε την εμφάνισή του για πρώτη φορά τον Μάη του 1936. Εκδιδόταν για πάνω από δύο χρόνια κυρίως στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη και στις περιοχές της περιφέρειας.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.157 επιπλέον λέξεις


Παρασκευή 7 έως Κυριακή 9 Μαρτίου 2014 φεστιβάλ στο θέατρο εμπρός Γυναίκα και Εξέγερση / Φρίντα Κάλο Προσεγγίσεις

Παρασκευή 7, Σάββατο 8 και Κυριακή 9 Μαρτίου 2014 Γυναίκα και Εξέγερση / Φρίντα Κάλο Προσεγγίσεις

ΠΗΓΗ: http://embros-theater.blogspot.gr/2014/03/7-8-9-2014.html

Οργάνωση εκδήλωσης: bodarch (Πέτρος Πέτρου – Στέλλα Χατζηπαναγιώτου)

Παραφράζοντας τη σκέψη του Αντονέν Αρτώ για το θέατρο θεωρούμε ότι μπορεί να εκφρασθεί ως εξής:‹‹Ακόμα φαίνεται ότι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκαν οι τέχνες είναι για να καταπιαστούν με τον άνθρωπο και τις επιθυμίες του, στο βαθμό που οι άνθρωποι να συναντιούνται μαγνητικά με το πεπρωμένο τους. Όχι για να υποταγούν σε αυτό αλλά για να αναμετρηθούν μαζί του››. Αντιμέτωποι με την ειμαρμένη.
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας και με σημείο αναφοράς, την ζωή και το έργο της Frida Kahlo θα γίνουν παρουσιάσεις που θα αφορούν σε γυναικεία κινήματα από τις αρχές τους μέχρι τις μέρες μας, ενάντια σε κάθε κυριαρχία έμφυλη, πολιτική ή πολιτισμική. Δύο γεγονότα στάθηκαν σημαδιακά στη ζωή της Frida Kahlo που την έφεραν αντιμέτωπη με την ειμαρμένη: Ένα η επανάσταση στο Μεξικο με την οποία ταύτισε η ίδια την γέννησή της. Δύο η ασθένεια και το ατύχημα που της στοίχισαν την σωματική της ακεραιότητα. Αυτά τα σημάδια αποτυπώθηκαν στον τρόπο ζωής της και στο εικαστικό της έργο. Το εξεγερσιακό της πνέυμα εκφράστηκε μέσα από τις σχέσεις της με την αριστερά, την τέχνη και τον έρωτα. Η πολιτική της δραστηριότητα δημιουργεί πολιτιστικό αγαθό αλλά και η πολιτιστικής της ταυτότητα προκαλεί πολιτική αγωνιστικότητα. Το κοινό σημείο συναντησης ανάμεσα στο πολιτικό και το πολιτιστικό είναι η φύση της ως γυναίκα που υπερασπίζεται όχι μονάχα την ισότητα του φύλου της αλλά και την καθολικότητα της φύσης της, ως ανθρώπινης φύσης και κατ΄επέκταση ως όλης της Φύσης.

Πλήρες Πρόγραμμα:

Παρασκευή 7 Μαρτίου
Εγκαίνια ομαδικής εικαστικής έκθεσης (επάνω χώρος – φουαγιέ)
17:00-19:00: Amesqua Blanca, Βεργοπούλου Σοφία, Ζαχαρίου Κυβέλη, Θωμαΐδης Χάρης, Καπερνάρου Τζένη, Πέτρου – Χατζηπαναγιώτου, Χρυσοβιτσάνου Αγγέλα (Η έκθεση θα διαρκέσει και τις τρεις μέρες).
Ομιλίες
18:00-22:00: Δημοπούλου Ελένη «Κατάρι – Σίζα», Θεοδωροπούλου Σοφία «Γυναίκα και εργασία», Καρκαγιάννη Βάσια «Frida Column», Ξυδιάς Βασίλης «Κοινότητα και θηλυκό στοιχείο», Πετινάκη Μαρία «οικοφεμινισμός», Πέτρου-Χατζηπαναγιώτου «Manifesto for an Independent Revolutionary Art», Ρογκάκος Μεγακλής «Τα δάκρυα της Φρίντας» Σάββας Μιχαήλ «Γυναικα και εξέγερση», Σακαρέλη Σοφία «Φρίντα κι Αναρχία», Τζιρτζιλάκη Ελένη «Σανκορδέλα τυλιγμένη σε βόμβα».
Performances
22:00-23:00: Βέλλιου Μαρία
23:00-00:00: bodarch «Youkali = ου τόπος» (συμμετέχουν οι: Γιαννακού Λιάνα, Κρυσταλλινού Μάγδα, Πέτρου Πέτρος, Χατζηπαναγιώτου Στέλλα)

Σάββατο 8 Μαρτίου
17:00-21:00: Τίτλος ενότητας: Το σώμα μου, μου ανήκει: «Φωνές αντίστασης στην απανταχού πατριαρχία»
Ομιλίες
17:00-18:00: «Φεμινισμός και αναπηρία: ποιες, ποιοι, πότε, τι, γιατί;» Πωλίνα Παπανικολάου, υποψήφια Δρ. Εγκληματολογίας Νομικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών. Η ομιλία θα συνδυαστεί με προβολές βίντεο: Τζούντιθ Μπάτλερ «Γυναίκες με αναπηρία» & «Alison Lapper».
18:00-19:00: «Τρεις φορές πονάει η αγάπη: Γυναικείος σεξουαλικός ακρωτηριασμός…», Nuru Sheikh πτυχιούχος Αγγλικής Φιλολογίας και Lauretta Macauley Πρόεδρος Ένωσης Αφρικανών Γυναικών. Η ομιλία θα συνδυαστεί με προβολή μέρους του ντοκιμαντέρ «Το Μυστικό της Αυγής» του Γιώργου Αυγερόπουλου, της σειράς ντοκιμαντέρ Εξάντας, παραγωγή Small Planet, ERT ©.
19:00-20:00: «Η διαφορά των φύλων και οι αντιστάσεις των γυναικών», Κατερίνα Μάτσα, Ψυχίατρος.
Συντονίστρια συν/λιών: Χαρά Αλεξάκη, Δραματοπαιδαγωγός, πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Εκπ/κων Πολιτιστικών Θεμάτων (Π.Ε.Ε.ΠΟ.ΘΕ.)
Performance
20:00-21:00: «Δώσε μου το χέρι σου», από το ανοιχτό εργαστήρι ελεύθερης έκφρασης και δημιουργικής επικοινωνίας Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου Εμπρός.
Θεατρικό
21:00-22:00: «Φρίδα Κάλο αυτοπροσωπογραφία» Τατιάνα ΣκανάτοΒιτς και Σταυρούλα Μουσούλη
Performance
22:00-23:00: bodarch «Youkali = ου τόπος» (συμμετέχουν οι: Γιαννακού Λιάνα, Κρυσταλλινού Μάγδα, Πέτρου Πέτρος, Χατζηπαναγιώτου Στέλλα)
Μουσική
23:00-00:00: Κλειώ Καραμπελιά «Άρπα συνθέσεις και αυτοσχεδιασμοί».

Κυριακή 9 Μαρτίου
Προβολή ταινίας
17:00-19:00: «Νaturalezza viva», Paul Ledouk(1986), παρουσίαση Νίκος Κανάκης, σκηνοθέτης.
19:00-22:00: Ανοιχτή συνέλευση του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου ΕΜΠΡΟΣ
Performance
23:00-00:00: bodarch «Υoukali = ου τόπος» (συμμετέχουν οι: Γιαννaκού Λιάνα, Κρυσταλλινού Μάγδα, Πέτρου Πέτρος, Χατζηπαναγιώτου Στέλλα)