Monthly Archives: Μαρτίου 2015

Πολυσυντροφικές/οί στο δρόμο!

το  polyamory gr στηρίζει και συμμετέχει στην κινητοποίηση των Πολυσυντροφικών:

Πολυσυντροφικές/οί ενάντια στο ρατσισμό, το φασισμό και το σεξισμό

Στις 21 Μάρτη διαδηλώνουμε μαζί με το μπλοκ της πολύχρωμης κοινότητας. Το ραντεβού μας είναι στην Ομόνοια, 2μ.μ., και στη συναυλία στο Σύνταγμα, 4μ.μ.

Ποιοι/ποιες είμαστε

Πολυσυντροφικότητα (αγγλ. polyamory) σημαίνει να διατηρείς δύο ή περισσότερες σταθερές ερωτικές σχέσεις με ειλικρίνεια και συναίνεση. Αυτός ο τρόπος ζωής υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια σε χώρες του εξωτερικού, κερδίζοντας όλο και περισσότερο έδαφος. Εμείς, τα πολυσυντροφικά άτομα της Ελλάδας, οργανωνόμαστε μέσα από κοινωνικά δίκτυα και ιστολόγια. Σχηματίζουμε ομάδες, οργανώνουμε συναντήσεις και διεκδικούμε δικαιώματα.

Συγκεκριμένα, ζητάμε να διευρυνθεί το σύμφωνο συμβίωσης ώστε να περιλαμβάνει όλα τα πρόσωπα που βρίσκονται σε σχέση συμβίωσης, άσχετα από το φύλο και τον αριθμό τους. Παράλληλα, ενημερώνουμε κι ευαισθητοποιούμε τους συνανθρώπους μας για τις εναλλακτικές μορφές σχέσεων, οι οποίες βρίσκονται έξω από το κοινωνικά καλλιεργημένο πρότυπο της καταναγκαστικής μονογαμίας.

Γιατί διαδηλώνουμε

  • Δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε κάθε μορφή ρατσισμού. Λέμε όχι στην ισλαμοφοβία!
  • Ζητάμε να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης εδώ και τώρα. Απαιτούμε να δοθεί άσυλο στους πρόσφυγες. Διεκδικούμε το δικαίωμα της ιθαγένειας για όλα τα παιδιά.
  • Ενώνουμε τη φωνή μας με τις φωνές χιλιάδων διαδηλωτών/τριών που απαιτούν τη διάλυση της εγκληματικής συμμορίας της Χ.Α. και την τιμωρία όλων των ενόχων. Όσο τα τάγματα εφόδου των νεοναζί κυκλοφορούν ελεύθερα, κανείς/καμιά δεν μπορεί να νιώθει ασφαλής.
  • Υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ ανθρώπων και ζητάμε την ικανοποίηση όλων των θεσμικών αιτημάτων τους. Λέμε όχι στην ομοφοβία, την αμφιφοβία και την τρανσφοβία!
  • Καταγγέλλουμε τη σεξιστική βία, που οδήγησε στο θάνατο το Βαγγέλη Γιακουμάκη, και ζητάμε την τιμωρία των βασανιστών του. Εκφράζουμε την αντίθεσή μας σε κάθε μορφή διάκρισης με βάση το φύλο ή τη σεξουαλικότητα.

Ως πολυσυντροφικά άτομα, διεκδικούμε να μπει τέλος στο στιγματισμό των ανθρώπων και των σχέσεων που δεν εντάσσονται στα κυρίαρχα πρότυπα. Οι ζωές μας δεν χωράνε στα καλούπια του συστήματος. Οραματιζόμαστε έναν κόσμο χωρίς βία και διακρίσεις, μια κοινωνία όπου κάθε άνθρωπος θα μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια κι ελευθερία.

Επικοινωνήστε μαζί μας!

Facebook: Ανοιχτές σχέσεις, Polyamorygr, Πολυσυντροφικότητα/πολύχρωμο κίνημα

Email: polyamorygr@yahoo.gr

Ιστολόγια: polyamorygr.wordpress.com, polysyntrofikotita.wordpress.com

Advertisements

ΠΟΛΥΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ: ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

ΠΟΛΥΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ: ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Laura Kacere

HuffPo

Ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία το μονογαμικό ζευγάρωμα είναι ο κανόνας. Διδασκόμαστε να επιθυμούμε και να ψάχνουμε ένα άλλο πρόσωπο, δηλαδή την “αδελφή ψυχή” μας, τον ένα που θα μας κάνει ολοκληρωμένους και ευτυχισμένους. Και υποτίθεται ότι όταν βρούμε αυτό το άτομο δε θα έχουμε πλέον επιθυμίες για άλλους. Αυτό το είδος σκέψης είναι που ο Dean Spade αποκαλεί ο “μύθος του ρομάντζου” -το ετεροφυλόφιλο μονογαμικό ρομάντζο που όλες οι γυναίκες θα πρέπει φυσικά να επιθυμούν. Επειδή είμαστε κοινωνικοποιημένοι σε μια κουλτούρα που μας διδάσκει ότι η μονογαμία είναι σωστή και φυσική, η μονογαμία είναι συχνά, όχι μια συνειδητή επιλογή για τους ανθρώπους, αλλά περισσότερο ο ορισμός για το πως να κάνουμε σχέσεις. Αλλά όπως ακριβώς οι άνθρωποι έχουν αμφισβητήσει τη δομική και πολιτισμική ετεροκανονικότητα, πολλοί άνθρωποι έρχονται να αμφισβητήσουν την μονογαμία ως φυσική και εξερευνούν το άνοιγμα των σχέσεων τους στην πολυσυντροφικότητα.

Συχνά περιγραφόμενη ως “συναινετική και υπεύθυνη μη-μονογαμία”, η πολυσυντροφικότητα μπορεί να χαρακτηρίσει οποιονδήποτε εμπλέκεται σε ερωτικές σχέσεις με πολλούς ανθρώπους με έναν τρόπο που να είναι συναινετικός και γνωστός σε όλες τις σχέσεις. (Αυτό σημαίνει ότι η απιστία σε ένα σύντροφο δεν λογίζεται ως πολυσυντροφικότητα!). Αυτοί οι ορισμοί είναι ευρείς, και οι πολυσυντροφικές σχέσεις εμφανίζονται σε όλα τα διαφορετικά σχήματα και μεγέθη. Κάποιοι άνθρωποι έχουν έναν κύριο σύντροφο ενώ εξακολουθούν να ασκούν άλλες σχέσεις (σεξουαλικές, ερωτικές ή άλλες) ενώ άλλοι μπορούν να έχουν πολλαπλές σχέσεις στις οποίες όλοι είναι ίσοι. Κάποιοι βρίσκονται σε τριαδικές ή τετραδικές σχέσεις. Οι τρόποι οργάνωσης των σχέσεων είναι ατελείωτοι και το ίδιο ισχύει και για τους μύθους γύρω από αυτό.

ΜΥΘΟΙ

Μύθος #1: Με το σωστό σύντροφο χρειάζεσαι μόνο ένα άτομο

Αυτός ο μύθος μπορεί επίσης να ακούγεται αρκετά και ως : “οι πολυσυντροφικές σχέσεις δεν είναι πραγματικές σχέσεις”. Διδασκόμαστε από ταινίες, μουσική, τους γονείς μας, φίλους και νόμους για το γάμο σε τι είδους σχέση υποτίθεται ότι πρέπει να μετέχουμε και πως μια πραγματική σχέση μοιάζει -μια δυαδική ( συνήθως ετεροφυλοφιλική) μονογαμική σχέση. Και η βασική ιδέα είναι ότι όταν βρεις το ένα κατάλληλο άτομο θα καλυφθούν όλες σου οι ανάγκες και επομένως δε θα επιθυμείς οποιοδήποτε άλλο. Αυτό σημαίνει αληθινός έρωτας, λένε. Αν οι επιθυμίες σου δεν ταιριάζουν με αυτό το ιδανικό, τότε κάτι δεν πάει καλά με εσένα.

Αλλά υπάρχει πραγματικά κάτι λάθος με το να μη βρίσκεις τον εαυτό σου απόλυτα ικανοποιημένο από ένα σύντροφο; Μπορούμε ποτέ να έχουμε αληθινά ικανοποιημένες όλες τις συναισθηματικές και σωματικές μας ανάγκες από ένα άτομο; Είναι πραγματικά δίκαιο να το αναμένουμε αυτό από κάποιον;

Το να εναποθέτεις αυτές τις αδικαιολόγητα υψηλές προσδοκίες πάνω σε ένα πρόσωπο μπορεί συχνά να οδηγήσει στο τέλος μιας σχέσης –όταν μένουμε με την αίσθηση ότι κάτι λείπει, μπορούμε να το σκάσουμε για να βρούμε το άτομο που μπορεί να ικανοποιήσει όλες μας τις προσδοκίες κι επιθυμίες, μόνο για να ανακαλύψουμε την ίδια κατάσταση να δημιουργείται ξανά και ξανά. Και ενώ πολλοί άνθρωποι βρίσκουν ότι η δημιουργία ενός ολόκληρου δικτύου υποστήριξης που περιλαμβάνει την οικογένεια και τους φίλους είναι αρκετή για να μετριάσει την πίεση αυτή, πολλοί άλλοι έχουν βρει ανακούφιση από αυτή την προσδοκία στην πολυσυντροφικότητα- όχι μόνο από την υποχρέωση να βρεις τα πάντα σε ένα άτομο, αλλά και ανακούφιση από την υποχρέωση να είναι τα πάντα για τον σύντροφό τους.

Δεν μπορείς να είσαι τα πάντα για ένα άτομο και αυτό είναι εντάξει. Δεν είσαι υποχρεωμένος να είσαι. Έχω ανακαλύψει, όπως έχουν και πολλοί άλλοι, ότι όταν η πίεση να είσαι τα πάντα φεύγει, υπάρχει περισσότερος χώρος για μένα ώστε να είμαι απλά εγώ.

Μύθος #2: Η πολυσυντροφικότητα σημαίνει ότι αγαπάς το σύντροφό σου λιγότερο.

Πολλοί πολυσυντροφικοί άνθρωποι βρίσκονται συνεχώς να καταπολεμούν τον πολιτισμικό μύθο ότι το να έχεις σεξουαλικά ή/και ερωτικά αισθήματα για πάνω από ένα άτομα σημαίνει ότι δεν αγαπάς το σύντροφό σου. Αυτό απλά δεν ισχύει και αυτή η υπόθεση έχει κοστίσει σε πολλούς ανθρώπους πολλή ευτυχία. Σίγουρα σας έχει συμβεί: Έλκεστε από κάποιον άλλο και ο σύντροφός σας το καταλαβαίνει. Πληγώνονται από αυτό σκεπτόμενοι ότι δεν τους αγαπάτε. Αλλά τις περισσότερες φορές αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με τους συντρόφους σας ή τα αισθήματά σας για αυτούς. Το να είσαι ερωτευμένος με κάποιον δε σημαίνει ότι είσαι ανίκανος να ερωτευθείς – ή τουλάχιστον να νιώσεις έλξη – για άλλους ανθρώπους.

Η μονογαμική μας κουλτούρα βασίζεται στην παραδοχή ότι όταν πρόκειται για την ερωτική αγάπη, υπάρχει μια έλλειψη αγάπης – ότι δεν υπάρχει αρκετή αγάπη να φτάσει για όλους. Και όμως παρατηρούμε ότι δεν το εφαρμόζουμε αυτό στην οικογένεια ή τους φίλους – επειδή απλά δεν είναι αλήθεια. Αν μη τι άλλο υπάρχει μια αφθονία αγάπης, και αυτή μπορεί ακόμα να πολλαπλασιαστεί. Κάποιες φορές όσο περισσότερους ανθρώπους έχεις γύρω σου να αγαπάς και να σε αγαπούν, τόσο περισσότερη αγάπη έχεις για τους άλλους στη ζωή σου.

Μύθος #3: Η πολυσυντροφικότητα είναι για ανθρώπους που “απλά θέλουν να πηδιούνται δεξιά και αριστερά” και αποφεύγουν το δέσιμο και την οικειότητα.

Οι πολυσυντροφικοί είναι άπληστοι και εγωιστές, έχω ακούσει ανθρώπους να λένε. Θέλουν να έχουν ατελείωτες ποσότητες σεξ ενώ αποφεύγουν την πραγματική οικειότητα. Ενώ αυτό μπορεί να είναι αλήθεια για κάποιους ανθρώπους (πολυσυντροφικούς και μονογαμικούς), οι πολυσυντροφικοί τείνουν να συμμετέχουν σε σχέσεις με μεγάλο βαθμό οικειότητας και δέσμευσης.

Η πολυσυντροφικότητα απαιτεί πολλή εμπιστοσύνη.

Εμπιστοσύνη ότι ο/οι σύντροφος/οι σας θα επικοινωνούν και θα μοιράζονται τι συμβαίνει με τις άλλες τους σχέσεις. Εμπιστοσύνη ότι ο σύντροφός σου θα είναι συμπονετικός και θα σέβεται τα συναισθήματα και τις ανάγκες σου.

Η πολυσυντροφικότητα επίσης βασίζεται στο να θέτεις σαφή όρια.

Το να ονομάζεις τη σχέση σου πολυσυντροφική δε σημαίνει ότι πρέπει να είσαι εντάξει με οτιδήποτε ο σύντροφός σου θέλει να κάνει. Εσύ βάζεις τα όρια – με τι είσαι εντάξει και με τι δεν είσαι. Το να διαπραγματεύεσαι πως θες η σχέση σου να είναι και ποιες είναι ανάγκες σου είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό μέρος του να είσαι πολυσυντροφικός, και μπορεί να χρησιμεύσει στο να ενισχύσει τον υπάρχοντα δεσμό σου με έναν σύντροφο. Η ενοχοποίηση σου ως τσούλα είναι δυστυχώς ένα αναμενόμενο μέρος πολιτισμικών συμπεριφορών ενάντια στην πολυσυντροφικότητα. Η ιδέα ότι πρέπει να είσαι ( και να θέλεις να είσαι) σεξουαλικά ενεργός με ένα άτομο έχει οδηγήσει σε πολλή ντροπή και θλίψη γύρω από τις επιθυμίες μας.

Το να είσαι πολυσυντροφικός συχνά σημαίνει να είσαι σεξουαλικά ενεργός με πολλούς ανθρώπους, αλλά όταν αυτό γίνεται, αυτό ιδανικά συμβαίνει με έναν τρόπο που εκτιμά την επικοινωνία καθώς και τη συναίνεση γύρω από τις συναισθηματικές και σεξουαλικές επιθυμίες ενώ επίσης σέβεται τα όρια.

Μύθος #4: Η πολυσυντροφικότητα είναι για ανθρώπους που δε ζηλεύουν.

Οι άνθρωποι στις πολυσυντροφικές σχέσεις έχουν την εμπειρία της ζήλιας, μερικές φορές αρκετά συχνά – αλλά αντί να αποφύγουν τα αισθήματα της ζήλιας, οι πολυσυντροφικοί ( ακριβώς όπως και όλοι οι άνθρωποι σε υγιείς σχέσεις!) ωθούνται να αντιμετωπίζουν τη ζήλια κατά μέτωπο. Είναι σημαντικό να αναγνωρίζεις ότι είναι εντάξει να αισθάνεσαι ζήλια! Δεν υπάρχει τίποτα ντροπιαστικό σε αυτό. Είναι απλά ένα συναίσθημα.

Αυτό που είναι σημαντικό είναι τι θα κάνεις με αυτό το συναίσθημα, και πώς φτάνεις στο να το κατανοήσεις και να το διαχειριστείς.
Υπάρχουν στρατηγικές για να επιβιώσεις και ακόμα και να δουλέψεις στο πως να ξεμάθεις τη ζήλια. Αυτές μπορούν συχνά να εφαρμοστούν και σε άλλους τομείς της ζωής μας.
Με αυτόν τον τρόπο, το να αντιμετωπίσουμε τα συναισθήματά της ζήλιας μπορεί να χρησιμεύσει για να μας κάνει πιο δυνατούς ανθρώπους, ενισχύοντας την χαρακτηροδομή μας, την εσωτερική μας ασφάλεια, και τις σχέσεις μας, επίσης.

Μύθος #5: Η πολυσυντροφικότητα είναι για φωτισμένους ανθρώπους.
Ενώ υπάρχουν πολλές προκαταλήψεις εναντίον των πολυσυντροφικών, μπορεί επίσης να υπάρξει μια εξιδανίκευση της πολυσυντροφικότητας, βλέποντας την ως τον αληθινά εξελιγμένο τρόπο για να ζεις.
Η αλήθεια είναι ότι οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι δεν είναι τέλειοι. Οι άνθρωποι πληγώνουν ο ένας τον άλλο στην πολυσυντροφικότητα ακριβώς όπως κάνουν και στη μονογαμία. Οι πολυσυντροφικές σχέσεις μπορούν να καταρρεύσουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Η πολυσυντροφικότητα έρχεται με το δικό της σύνολο των προκλήσεων, που απαιτούν μια διαδικασία για να ξεσυνηθίσεις και να αμφισβητήσεις την πολιτιστική μας προσαρμογή γύρω από την αγάπη και τις σχέσεις.

ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Αλήθεια # 1: Είσαι ήδη ολοκληρωμένος.
Πολύ συχνά, η πολιτιστική κατανόηση γύρω από τη μονογαμία στηρίζεται στην υπόθεση ότι
δεν είσαι αρκετός, ότι θα πρέπει να έχεις ένα άλλο πρόσωπο, το «άλλο σου μισό», για να σε συμπληρώνει.
Αλλά δεν χρειάζεται να ψάξεις για κάποιον με τον οποίο μπορείς να ολοκληρωθείς, μετατρεπόμενος σε αυτή την ενότητα των δύο ατόμων που όλα τα περιλαμβάνει, κλείνοντας και στρεφόμενος προς τα μέσα. Είσαι ήδη ολοκληρωμένος. Το να μπεις στην πολυσυντροφικότητα απαιτεί να βλέπεις τον εαυτό σου, ως ένα ήδη υπάρχον όλον, στραμμένο προς τα έξω και ανοικτό.

Αλήθεια # 2: Δίνεις αξία σε όλες τις σχέσεις σου.
Πόσες φορές έχεις χάσει την επαφή με τους φίλους σου όταν αρχίζεις να βγαίνεις με κάποιον;
Ή ίσως το έχεις παρατηρήσει σε φίλους – αρχίζουν να βγαίνουν με κάποιον, και πολύ σύντομα δεν τους βλέπεις πια, ή όταν τους βλέπεις, φέρνουν πάντα το σύντροφό τους. Μας έμαθαν να δίνουμε προτεραιότητα στις ερωτικές σχέσεις μας έναντι όλων των άλλων σχέσεων. Και τείνει να υπάρχει μια αυστηρή διάκριση μεταξύ των δύο. Μερικές φορές η μονογαμία μπορεί να κάνει κλειστούς τους ανθρώπους λόγω του τρόπου που οι παράμετροι όλων των άλλων σχέσεων ορίζονται – οι σχέσεις που δεν είναι ερωτικές αναφέρονται ως “λιγότερο σημαντικές από”. Στην πολυσυντροφικότητα, η διάκριση μιας νέας σχέσης μπορεί να είναι θολή και λιγότερο καθορισμένη, αφήνοντας περισσότερο χώρο για να καλλιεργήσεις νέες φιλίες .

Ένας άλλος τρόπος που η πολυσυντροφικότητα μας οδηγεί στην εκτίμηση του συνόλου των σχέσεών μας είναι με το να αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε το χρόνο.
Στη μονογαμία, επειδή το σεξ είναι μόνο με ένα άτομο, έχουμε την τάση να χρησιμοποιούμε το σεξ ως νόμισμα. Το σεξ είναι ο τρόπος να δείξουμε ότι δίνουμε αξία, να διαφοροποιήσουμε μία σχέση από τις υπόλοιπες.
Αλλά στην πολυσυντροφικότητα,
επειδή μπορείς να συμμετέχεις σε σεξουαλικές σχέσεις με πολλούς ανθρώπους, διακρίνεις τις σχέσεις και δείχνεις πως τις εκτιμάς με τη χρήση του χρόνου αντί του σεξ. Όσο περισσότερο χρόνο περνάς με κάποιον, τόση περισσότερη αξία δίνεις σε αυτή τη σχέση. Ο χρόνος είναι ένας παράγοντας και σε πλατωνικές σχέσεις επίσης, και επειδή οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι μπορεί να έχουν μια διαφορετική αίσθηση του πώς να διαθέσουν το χρόνο, έρχονται συχνά να αναγνωρίσουν ότι πρέπει να μοιραστούν την εκτίμηση και τη στοργή με τους φίλους και τους εραστές ισότιμα.

Αλήθεια # 3: Οι άλλοι άνθρωποι δεν είναι ανταγωνιστές σου.
Όταν βλέπουμε την αγάπη ως κάτι σπάνιο, μαθαίνουμε να βλέπουμε τους άλλους έξω από τη σχέση μας ως δυνητικούς ανταγωνιστές. Συχνά, πρόκειται για άτομα του ίδιου φύλου με μας.
Οι γυναίκες, ιδιαίτερα, προδιατίθενται από τον πολιτισμό μας για να βλέπουν τις άλλες γυναίκες ως ανταγωνίστριες τους.
Αλλά δεν πρέπει να βλέπουμε τους άλλους με αυτόν τον τρόπο.
Στην πολυσυντροφικότητα, υπάρχει ιδανικά μια ελευθερία από αυτόν τον τρόπο σκέψης που μπορεί επίσης να είναι πολύ απελευθερωτική. Μπορεί να είναι δύσκολο να γίνει, ειδικά στην αρχή, αλλά όταν εξασκηθείς στο να βλέπεις ως ανθρώπινα όντα τους ανθρώπους που ενδιαφέρουν το σύντροφό σου , βλέποντάς τους ως συμμάχους και όχι ως αντιπάλους, απελευθερώνεσαι από την υποχρέωση να είσαι αμυντικός και μπορείς να δεις οποιοδήποτε γύρω σου με ένα διαφορετικό φως. Το να βλέπεις αυτές του ιδίου φύλου ως πιθανούς εχθρούς είναι επίσης πολιτικά επιζήμιο.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των γυναικών, που τροφοδοτείται από την πατριαρχική πολιτιστική προετοιμασία μας, είναι εξαιρετικά επιβλαβής για τον αγώνα μας για την ισότητα των φύλων.
Όταν δουλεύουμε για να απελευθερώσουμε τις εαυτές μας και τους γύρω μας από το να βλέπουν άλλες γυναίκες ως ανταγωνίστριες, εργαζόμαστε για την ενίσχυση του φεμινιστικού κινήματος

Αλήθεια # 4: Έχεις το δικαίωμα να επιλέξεις.
Κανείς δεν θα έπρεπε ποτέ να αισθανθεί ότι ωθείται στην πολυσυντροφικότητα από ένα σύντροφο ή από τους γύρω τους –
αυτή η επιλογή πρέπει να είναι πάντα εντελώς δική σου. Δυστυχώς, δεν έχουμε συνήθως μοντέλα στη ζωή μας για την οικοδόμηση ανοικτών πολυσυντροφικών σχέσεων εμπιστοσύνης , επομένως μπορεί να πάρει χρόνο και δουλειά για να καταλάβεις πως θέλεις η σχέση σου να μοιάζει. Πολλοί άνθρωποι συναντιούνται για να υποστηρίξουν άλλους πολυσυντροφικούς οπότε ψάξε στην περιοχή σου για πολυσυντροφικές ομάδες. Ή ξεκίνα τη δική σου!
Τσέκαρε online για πηγές σχετικά με το θέμα της πολυσυντροφικότητας όπως: practical polyamory  polyamoryonline polyamory.org

Και κοίταξε για το απίθανο βιβλίο των Dossie Easton και Janet Hardy, Η Ηθική Τσούλα : Ένας πρακτικός οδηγός για πολυσυντροφικότητα , ανοικτές σχέσεις, και άλλες περιπέτειες

Εν τέλει οι ερωτήσεις για να ρωτήσεις τον εαυτό σου είναι οι εξής: Τι πραγματικά θέλεις από μια σχέση; Τι αξία δίνεις στη σύνδεση με τους άλλους; Τι είδους σχέση θα σου επιτρέψει να αναπτυχθείς ;
Οι ανάγκες και οι επιθυμίες σου μπορεί να αλλάξουν ανάλογα με το χρόνο, το πλαίσιο, και τις εμπειρίες. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι νιώθεις ανοιχτός σε νέες εμπειρίες, ότι είσαι σε θέση να αναπτυχθείς με τους άλλους και μέσω του εαυτού σου , και ότι νιώθεις ότι μπορείς να εξερευνήσεις.

*Η Laura Kacere είναι μια φεμινίστρια-ακτιβίστρια, συνεργάτιδα του Everyday Feminism και γιόγκι που ζει στις ΗΠΑ. Η μετάφραση του άρθρου έγινε από το μπλογκ μας.

ΠΗΓΗ: http://everydayfeminism.com/2013/10/myths-and-facts-of-polyamory/

 

 


Δεν μιλάμε για αυτά. 3ο Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας στην Θεσσαλονίκη

Δεν μιλάμε για αυτά. 3ο Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας στην Θεσσαλονίκη

Συνήθως δεν μιλάμε για αυτά αλλά πράττουμε με έναν ή περισσότερους συγκεκριμένους τρόπους που καταπιέζει εμάς και τους γύρω. Οι αναπαραστάσεις του φύλου  στα ΜΜΕ αλλά και ο τρόπος που μεγαλώνουν τα παιδιά, η ίδια η εκδήλωση της επιθυμίας καναλιζάρεται μέσα από τα στερεότυπα κοινωνικά και εμπορικά με αποτέλεσμα αυτά να αναπαράγονται χωρίς να αναρωτιέται κανείς αν τελικά προσφέρουν ευτυχία ή καταπίεση.

Το Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας, το τρίτο στη σειρά που ξεκίνησε από μια ομάδα φοιτητών και μη από το ΑΠΘ το 2012 ανοίγει τις πύλες του την Παρασκευή για να θέσει ξανά όλα τα ερωτήματα και να δώσει την δυνατότητα έκφρασης σε όσους αμφισβητούν την έννοια της κανονικότητας στην σεξουαλικότητα των ανθρώπων.

Στερεότυπα κα έμφυλοι ρόλοι

“Είναι μια ευκαιρία και ένας εποικοδομητικός τρόπος να συζητήσουμε για θέματα που μας απασχολούν, από τους έμφυλους ρόλους, τα στερεότυπα του σεξ, τα δικαιώματα της Lgbt κοινότητας, το δικαίωμα στην διαφορετικότητα κ.α.” λέει η Ελίνα Καμαράτου, φοιτήτρια  που συμμετέχει στην διοργάνωση του φεστιβάλ

“Η σεξουαλικότητα είναι αρκετά καταπιεσμένη και φετιχοποιημένη δηλαδή δεν μιλάμε εύκολα για αυτά και δεν δρούμε με τον τρόπο που θέλουμε. Πολλές φορές όταν αυτό συμβαίνει, γίνεται είτε κρυφά είτε στερεοτυπικά. Η σεξουαλικότητά και το ανθρώπινο σώμα  γίνεται αντικείμενο του εμπορευματικού κέρδους ” τονίζει ακόμη προσθέτοντας πως έχουμε ανάγκη να μπορεί κάποιος να εκφράζεται χωρίς να καταπιέζει άλλες προσωπικότητες.

Στο φεστιβάλ μια από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις είναι αυτή για την παιδική σεξουαλικότητα με τίτλο «Αγοράκι ή κοριτσάκι; Χέσε μας!»

“Τα αγόρια και τα κορίτσια από πολύ μικρή ηλικία εμπεδώνουν πλήρως διαχωρισμένα τον ρόλο τους. Από το τι θα φορέσουν μέχρι με τι παιχνίδια θα παίξουν. Τα παιχνίδια των αγοριών έχουν να κάνουν κυρίως με την καλλιέργεια της φαντασίας και τον δυναμισμό και των κοριτσιών με την μητρότητα και την φροντίδα των άλλων.” λέει η Κατερίνα Αντωνοπούλου, επίσης φοιτήτρια,  τονίζοντας πως η διαμόρφωση αυτή έχει τον αντίκτυπό της και στην συνέχεια όπου οι άνδρες καταλαμβάνουν έναν πιο δυναμικό ρόλο στην εργασία, οι γυναίκες πάλι έναν πιο παθητικό, επίσης ασχολούνται με έναν συγκεκριμένο τρόπο με την εμφάνισή τους.

Να θέσουμε ερωτήματα, να σπάσουμε τα ταμπού

Θέλουμε να θέσουμε ερωτήματα στην διαδικασία αυτή και όχι να απαντήσουμε με διδακτικό ύφος, ξεκαθαρίζει η Κ. Αντωνοπούλου ενώ παράλληλα αναφέρεται σε ένα ακόμη θέμα ταμπού στην κοινωνική πραγματικότητα μας, τον αυνανισμό

“Ανατρέξαμε σε έρευνες όπου μάθαμε ότι οι γυναίκες δηλώνουν πολύ λιγότερο ότι αυνανίζονται. Είτε λοιπόν ντρέπονται να το δηλώσουν είτε ντρέπονται να το κάνουν σε αντίθεση με τον άνδρα. Για την γυναίκα σίγουρα αποτελεί μεγαλύτερο ταμπού” δηλώνει.

Μια από τις εκδηλώσεις του φεστιβάλ είναι και αυτή με τίτλο «Αφηγήσεις πέρα από την τρανσκανονικότητα».

Όπως μας εξηγεί Ε. Καμαράτου είναι μια εκδήλωση βασισμένη σε αποσπάσματα του βιβλίου του Miquel Missel ενός κοινωνιολόγου από την Βαρκελώνη ο οποίος είναι τρανς.

«Δώσαμε αυτόν τον τίτλο για να περιγράψουμε τα στερεότυπα που αφορούν το ζήτημα των τρανς. Ποιο ρόλο παίζει το σώμα; Αποτελεί μια κανονικότητα που καταπιέζει; Κατά πόσο κάποιος-α θεωρείται τρανς αν δεν θέλει να προχωρήσει σε εγχείριση επαναπροσδιορισμού του φύλου του;» διερωτάται.

Ένας τρόπος να αγαπήσουμε τον κόσμο

“Όταν έρχεσαι στο Φεστιβάλ έρχεσαι σε επαφή  με κάτι διαφορετικό το οποίο το θεωρούσες μη φυσιολογικό γιατί δεν το γνώριζες. Επίσης δεν μιλάμε μόνο για τα ζητήματα αυτά αλλά πράττουμε ως δρώντα υποκειμένα . Υπάρχει πλήθος διαδραστικών εκδηλώσεων και παιχνιδιών όπου μεταφέρονται εμπειρίες που στόχο έχουν να αλλάξουν καθεστηκυίες συμπεριφορές” σημειώνει η Κ. Αντωνοπούλου.

“Το φεστιβάλ αυτό, ήδη από την πρώτη χρονιά πραγματοποίησης του, με επηρέασε πολύ όσον αφορά το πως θα νοιώθω  περισσότερο ελεύθερη, το να είμαι όπως θέλω να είμαι, να μην αναρωτιέμαι αν με κρίνουν ως «αρκετά γυναίκα»  ή όχι αλλά και να μην βάζω ταμπέλες στους άλλους, όπως μαθαίνουμε να κάνουμε ασυναίσθητα, να μην  κατακρίνω το διαφορετικό πλέον ούτε και εσωτερικά” συμπληρώνει η Χρ. Κατσορίδου, φοιτήτρια του ΑΠΘ.

«Το φεστιβάλ αυτό είναι ένας τρόπος να ξεκινήσουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά και στην τελική να αγαπήσουμε περισσότερο τον κόσμο» καταλήγει.

Το φεστιβάλ Σεξουαλικότητας θα πραγματοποιηθεί στην Σχολή Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ από την Παρασκευή 6 Μαρτίου μέχρι και  την Κυριακή. Τα τριά σηματάκια στην αφίσα δηλώνουν ότι θα υπάρχει μετάφραση στην νοηματική, προσβασιμότητα για ΑμεΑ και πως ο καθένας μπορεί να έρθει όπως επιθυμεί. «Δεχόμαστε και γοργόνες!» λένε.

Σταυρούλα Πουλημένη

Info

Γιατί στο ΑΠΘ;

«Το Πανεπιστήμιο αποτελεί το κοινό πλαίσιο που μας ενώνει. Είναι ο τόπος μέσα στον οποίο συνδέεται η καθημερινότητα του ενός με του άλλου και ταυτόχρονα οι προβληματισμοί μας. Θεωρούμε το Πανεπιστήμιο και δικό μας χώρο και ως τέτοιος επιθυμούμε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τις επιθυμίες. Για εμάς είναι ένας τόπος συνάντησης, ζύμωσης, ανταλλαγής. Ένας χώρος δράσης οικείος σε μας και τους ανθρώπους που θέλουμε να βρεθούμε μαζί τους. Και λόγω της ιστορικότητάς του, βλέπουμε το Πανεπιστήμιο ως ένα δημόσιο χώρο ελεύθερης έκφρασης, πειραματισμού και διακίνησης των ιδεών όλων μας. Θέλουμε ζωντανούς, ελεύθερους, προσβάσιμους χώρους, όπου να μπορούμε να είμαστε δημιουργικοί.» αναφέρεται στην ταυτότητα του φεστιβάλ

Φέτος το πρόγραμμα του διαμορφώνεται ως εξής:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΜΑΡΤΙΟΥ:

18:30 – ΠΡΟΒΟΛΗ: A Jihad for Love

20:00 – «Αγοράκι ή κοριτσάκι; Χέσε μας!»
Εκδήλωση για την παιδική σεξουαλικότητα.

22:00 – Ενημέρωση για τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα
από το Thess Checkpoint

23:00 – Πάρτυ με τους Deep in the Top

ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΜΑΡΤΙΟΥ:

17:00 – ΠΡΟΒΟΛΗ: Sins Invalid: An Unshamed Claim to Beauty

17:30 – ΠΡΟΒΟΛΗ: Intersexion

19:00 – ΕΚΔΗΛΩΣΗ: «My body, my choice. Sex work activism» by STAR-STAR

21:30 – PERFORMANCE: «Η βία συγκαλυμμένη και γυμνή. Σπάμε τη σιωπή.»
από τα μέλη της Διεθνούς Γυμνής Ποδηλατοδρομίας

22:00 – ΠΡΟΒΟΛΗ: Joven y alocada

ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ:

17:00 – ΠΡΟΒΟΛΗ: Mutantes: Punk Porn Feminism

17:30 – ΠΡΟΒΟΛΗ: Test de la vida real

20:00 – «Αφηγήσεις πέρα από την τρανσκανονικότητα»
Συζήτηση βασισμένη στο έργο του Miquel Missé

21:30 – Ηδονιστική ανάγνωση με την ομάδα Sylvia Rivera – Thessaloniki Pride

22:00 – ΠΡΟΒΟΛΗ: Wadjda  / Το απαγορευμένο ποδήλατο

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ:

«Drag me in» – Έκθεση φωτογραφίας

ΣΑΒΒΑΤΟ 16:00-19:00 – Βιωματικό σεμινάριο: «Η έκφραση του σώματος»*

ΚΥΡΙΑΚΗ 16:00-19:00 – Drag King Workshop*

*για τη συμμετοχή στα εργαστήρια απαιτείται δήλωση συμμετοχής στο sexualityfestival@hotmail.gr

ΠΗΓΗ: http://www.alterthess.gr/content/den-milame-gia-ayta-3o-festival-sexoyalikotitas-stin-thessaloniki


Ο ρομαντισμός είναι πολιτικό θέμα (επειδή κουβαλάμε ένα νέο κόσμο στις καρδιές μας)

Ο ρομαντισμός είναι πολιτικό θέμα

10367816_783032411730932_8687497818642678514_n

Αγαπάμε πατριαρχικά. Αγαπάμε δημοκρατικά. Αγαπάμε σαν τους καπιταλιστές. Με την αδηφάγο ανησυχία να κατακτήσουμε το αντικείμενο του έρωτα, με τη βάναυση ανησυχία, όπως αυτός που συλλέγει κυνηγημένα ζώα. Κατακτιόμαστε, γλυκαινόμαστε, συγχωνευόμαστε, χωρίζουμε, καταστρεφόμαστε αμοιβαία. Ο δικός μας τρόπος αγάπης είναι διαποτισμένος από ιδεολογία, σαν τα άλλα τα φαινόμενα τα κοινωνικά και τα πολιτικά.

Τον ρομαντικό έρωτα τον έχουμε κληρονομήσει από την αστική τάξη του 19ου αιώνα και είναι βασισμένος στον πιο αποτρόπαιο ατομικισμό. Να μας κοπανάνε με την ιδέα ότι πρέπει να ενωνόμαστε ανά δυο, το δύο δεν είναι τυχαίο. Κάτω από τη φιλοσοφία του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», ο πατριαρχικός ρομαντισμός διαιωνίζεται στα παραμύθια που μας λένε στα διάφορα μέσα (σινεμά, τηλεόραση, περιοδικά)

Μέσω των παραμυθιών, αποδεχόμαστε τους μύθους, τα στερεότυπα, τις τελετές και τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων, και ενώ καταναλώνουμε ηγεμονική ιδεολογία, περνάμε το χρόνο μας αποφεύγοντας μια πραγματικότητα που δεν μας αρέσει. Καταναλώνοντας αυτά τα ρομαντικά προϊόντα μαθαίνουμε να ονειρευόμαστε μία συγκινητική μοντέρνα ουτοπία που μας υπόσχεται την αιώνια σωτηρία και τη συζυγική ευτυχία. Αλλά μόνο για μένα και για σένα, οι υπόλοιποι να ψάξουν μόνοι τους τη ζωή τους.

Απέναντι στις θρησκευτικές, κοινωνικές και πολιτικές ουτοπίες, η ρομαντική αγάπη μάς προσφέρει μια ατομική λύση και μάς κρατάει απασχολημένους, ονειρευόμενους ευτυχισμένα «happy end». Ο ρομαντισμός είναι χρήσιμος για να αποκτήσουμε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, για να επικεντρωθούμε στην αναζήτηση του συντρόφου, για να αναπαραχθούμε, για να ακολουθούμε τη παράδοση και για να συνεχίζονται όλα με τον ίδιο τρόπο.

Ο πατριαρχικός ρομαντισμός χρησιμοποιείται για να συνεχίσουν όλα με τον ίδιο τρόπο. Κάποιες απολαμβάνουν τα προνόμια του φύλου τους και οι άλλες παραδίνονται στους μικρούς και απόλυτους βασιλιάδες που κυβερνούν τα σπίτια τους. Είναι χρήσιμος επίσης για να ξεχνάμε μια άσχημη μέρα, για να μας πάει σε άλλους κόσμους πιο όμορφους, για να υποφέρουμε και να είμαστε ευτυχισμένοι με ιστορίες που οι άλλοι έχουν εξιδανικεύσει, για να ξεχνάμε την σκληρή και γκρι πραγματικότητα της καθημερινότητας. Χρησιμοποιείται για να κάνουμε άφθονη χρήση των οικονομικών μέσων, χρόνου και ενέργειας στο να βρούμε το έτερόν μας ήμισυ. Στην αποτυχία μας επιθυμούμε να αλλάξουν όλα και να βρούμε τον ιδανικό μας έρωτα για να μας λατρεύει και να μας κάνει παρέα στην σκληρή καθημερινή μάχη της ζωής. Κάθε πρόβατο με το ζευγάρι του.

Είμαστε περικυκλωμένοι από ανθρώπους που μας αγαπάνε, αλλά αν δεν έχουμε σύντροφο λέμε ότι είμαστε μόνοι μας. Αυτοί που έχουν σύντροφο λένε ότι η μοναξιά που αισθάνονται είναι χειρότερη. Πολλές γυναίκες και άνδρες αλλά περισσότερο οι γυναίκες γιατί είναι ο πιο ευάλωτος κρίκος, πιστεύουν ότι ο σύντροφος τους είναι η λύση στην αβεβαιότητα, στο τρωτό, στα προσωπικά τους προβλήματα. Οι πολιτιστικές βιομηχανίες και τα μεσιτικά γραφεία μάς πουλάνε ρομαντικούς παράδεισους για να ψάχνουμε συντρόφους και να κλειδωθούμε σε ευτυχισμένες εστίες, έναν περίγυρο από ασφάλεια και βαρεμάρα που μπορεί να γίνει μια συζυγική κόλαση.

Τα σημερινά ζευγάρια συνεχίζουν να έχουν έντονα άνισες, ανισόρροπες και ιεραρχικές σχέσεις που σχεδόν όλες εξασκούν την κατανομή των ρόλων. Ετεροφυλόφιλοι/ες, λεσβίες, αμφί, γκέι …η ρομαντική αγάπη είναι το τελικό περίβλημα το οποίο περιβάλλει τον πατριαρχισμό. Ο ατομικισμός του ρομαντισμού μάς βυθίζει σε ρομαντικά όνειρα, ενώ μας αφαιρούν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες …ακόμα ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού συνεχίζει γλαρωμένο, γκρινιάζοντας στα σπίτια τους, να ονειρεύεται τον σωτήρα η τον μπλε πρίγκιπα.

Τα παραδοσιακά μέσα επικοινωνίας ποτέ δεν θα προωθήσουν την ομαδική αγάπη αν δεν είναι για να μας πουλήσουν ολυμπιάδες ή μια ασφάλεια ζωής. Αν όλοι θέλαμε πάρα πολύ, το σύστημα θα κατέρρεε γιατί είναι βασισμένο στο απόθεμα των μέσων και αγαθών και όχι στην αλληλεγγύη και την ομαδική διαχείρισή του. Γι΄ αυτό, το σύστημα προτείνει να συγκεντρωνόμαστε δύο – δύο παρά είκοσι – είκοσι. Είναι πιο εύκολο να ελέγχεις δύο παρά ομάδες από άτομα που αγαπιούνται.

Το πρόβλημα με τον ρομαντικό έρωτα είναι ότι αναφερόμαστε σε αυτόν σαν να είναι ένα προσωπικό θέμα. Αν ερωτεύεσαι και υποφέρεις, αν χάνεις τον αγαπημένο η την αγαπημένη σου, αν δεν σε γεμίζει η σχέση, αν είσαι δυστυχισμένος, αν αντέχεις προσβολές και εξευτελισμούς είναι δικό σου το πρόβλημα. Ίσως σημαίνει ότι δεν έχεις καλή τύχη ή δεν διαλέγεις τους κατάλληλους ανθρώπους, σου λένε.

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι ατομικό είναι ομαδικό. Είναι πολλά τα άτομα που υποφέρουν γιατί οι προσδοκίες τους δεν προσαρμόζονται σε αυτό που είχανε ονειρευτεί. Είτε γιατί φοβούνται να μείνουν μόνα, είτε γιατί χρειάζονται έναν άνδρα ή μια γυναίκα, είτε γιατί απογοητεύονται όταν επιβεβαιώνεται ότι το ρομαντικό δεν είναι αιώνιο, ούτε τέλειο, ούτε είναι η λύση στα δικά τους προβλήματα.

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ, και ο δικός μας πατριαρχισμός είναι ρομαντικός, παρόλο που δεν θέλουμε να μιλήσουμε γι αυτό στα φόρουμ και στις συνελεύσεις. Επίσης, οι αριστερές και οι φεμινιστικές ομάδες συνεχίζουν δεμένες στα παλιά πρότυπα τα οποία είναι ακόμα πολύ δύσκολο να αποτινάξουμε. Δημιουργούμε πολλές ομιλίες σχετικά με την ελευθερία, τη γενναιοδωρία, την ισότητα, τα δικαιώματα, την αυτονομία …αλλά στο κρεβάτι, στο σπίτι και στη δική μας καθημερινή ζωή δεν είναι τόσο εύκολο να μοιραστούμε τις σπιτικές δουλειές, να διαχειριστούμε τη ζήλια, να αποδεχτούμε τους χωρισμούς, να διαχειριστούμε τους φόβους μας, να επικοινωνούμε με ειλικρίνεια και να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας χωρίς να μας σέρνει ο πόνος ή ο θυμός.

Δεν μας μαθαίνουν να να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα στα σχολεία, αλλά μας βομβαρδίζουν με επαναληπτικά και συναισθηματικά στερεότυπα και μας αποπλανούν για να φανταζόμαστε τη ρομαντική αγάπη μέσω ενός ετερόφυλου ζευγαριού μόνο με δυο μέλη και με πολύ διαφοροποιημένο ρόλο, ενήλικες, και στην αναπαραγωγική ζωή. Αυτό το μοντέλο δεν είναι μόνο πατριαρχικό είναι επίσης και καπιταλιστικό: Barbie-Ken, Angleina Jolie- Brad Pitt, Javier Bardem-Penelope Cruz, Letizia-Felipe…Δείχνουν να είναι επιτυχημένα ζευγάρια μυθοποιημένα από τα ροζ περιοδικά για να τα έχουμε σαν μοντέλο προς μίμηση. Είναι εύκολο τότε να καταλάβουμε γιατί δίνουμε περισσότερη σημασία στην έρευνα του δικού μας ρομαντικού παραδείσου παρά στις ομαδικές λύσεις.

Για να αλλάξουμε ή να μετατρέψουμε ή να βελτιώσουμε τον κόσμο μας πρέπει να αναφερθούμε με πολιτικό τρόπο στο θέμα του ρομαντισμού, να αναλογιστούμε την ανατρεπτική διάστασή του όταν είναι συλλογικό, και τη λειτουργία του σαν μηχανισμού ελέγχου των μαζών όταν περιορίζεται στον κόσμο του εξιδανικευμένου ρομαντισμού, ετεροκεντρικού και ετεροσεξιστικού.

Οταν γίνομαι ρομαντικη queer σκέφτομαι ότι η αληθινή αγάπη θα μπορούσε να καταστρέψει μαζί τον πατριαρχισμό και τον καπιταλισμό. Τα δίχτυα αλληλεγγύης θα μπορούσαν να εξαλείψουν τις ανισότητες, τις ιεραρχίες, τον ατομικισμό, τους ομαδικούς φόβους όσον αφορά τους «άλλους» (οι περίεργοι, οι περιθωριοποιημένοι, οι μετανάστες, οι φυλακισμένες, οι τρανς, οι πόρνες, οι ζητιάνοι, οι ξένες). Για να δημιουργήσουμε αυτά τα δίχτυα αγάπης πρέπει να μιλάμε πολύ και να δουλεύουμε πολύ. Μένει ένας ολόκληρος δρόμος να φτιάξουμε.

Πρέπει να μιλάμε για το πώς μπορούμε να μαθαίνουμε να αγαπιόμαστε καλύτερα, να έχουμε καλές και ωραίες σχέσεις, να επεκτείνουμε τη στοργή στον κόσμο και να μην επικεντρωνόμαστε μόνο σε έναν άνθρωπο. Είναι ώρα να ξεκινήσουμε να μιλάμε για αγάπη, για συναισθήματα σε χώρους στους οποίους ήταν ένα θέμα μη αναγνωρισμένο η αόρατο: στα πανεπιστήμια, στα συνέδρια, στις συνελεύσεις των κοινωνικών κινήσεων, στους συλλόγους της γειτονιάς, στα συνδικάτα, στους δρόμους, στα φόρουμ, στις διαδικτυακές κοινότητες.

Πρέπει να ανακατασκευάσουμε και να ξανασκεφτούμε την έννοια της ρομαντικής αγάπης για να φτιάξουμε σχέσεις με πιο πολύ ισότητα και διαφορετικές ιδέες.

Πρέπει να από-πατριαρχίσουμε την αγάπη, να ακυρώσουμε τις συναισθηματικές ιεραρχικές σχέσεις, να το ξαναφτιάξουμε, να τελειώνουμε με τα παραδοσιακά στερεότυπα, να διηγούμαστε άλλες ιστορίες με αλλά μοντέλα, να κτίσουμε άλλες, διαφορετικές σχέσεις βασισμένες στη καλή επαφή, τη στοργή και την ελευθερία. Είναι αναγκαίο να προτείνουμε άλλα happy end και να επεκτείνουμε την έννοια της αγάπης που σήμερα είναι περιορισμένη μόνο σε αυτούς που σχετίζονται δυο-δυο.

Τώρα περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται να βοηθηθούμε, να δουλεύουμε ενωμένοι, να μαχόμαστε για τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους. Για να τελειώσουμε με την ανισότητα, τις κοινωνικές φοβίες, τα μίση και τις μοναξιές, χρειαζόμαστε περισσότερη γενναιοδωρία, περισσότερη επικοινωνία, περισσότερη συνεργασία σε ομάδες. Μόνο μέσω της ομαδικής αγάπης μπορούμε να αρθρώσουμε πολιτικά την αλλαγή.

Εμπιστευόμενοι τον κόσμο, αλληλεπιδρώντας στους δρόμους, υφαίνοντας δίχτυα αλληλεγγύης και συνεργασίας, δουλεύοντας ενωμένοι για να κτίσουμε μια κοινωνία οριζόντια, με πιο πολύ ισότητα και επιείκεια. Σκεφτόμενοι και δουλεύοντας για το κοινό αγαθό είναι πιο εύκολο να προσφέρουμε και να αποδεχόμαστε, είναι πιο εύκολο να σταματήσουμε να αισθανόμαστε μόνοι μας, είναι πιο εύκολο να διαλέγεις σύντροφο με ελευθερία, έτσι θα είναι πιο εύκολο να έχουμε σχέσεις με περισσότερη ποικιλία.

Θα πρέπει να δώσουμε περισσότερο χώρο στην αγάπη, και να κτίσουμε συναισθηματικά δίκτυα για να μπορούμε να αγαπιόμαστε καλύτερα και περισσότερο.

Κείμενο της Coral Herrera Gómez

Μετάφραση María Durán Barbero

Απόδοση Αδριάνα Νικολοπούλου

haikita.blogspot.com.es

ΠΗΓΗ: http://tomov.gr/2015/02/18/%CE%BF-%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BA%CF%8C-%CE%B8%CE%AD%CE%BC%CE%B1/