Monthly Archives: Ιουνίου 2015

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ!

η Πολυσυντροφική ομάδα «Ανοικτές Σχέσεις» συμμετέχει με ένα workshop για την πολυσυντροφικότητα στο πρώτο «ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΟΡΑΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΦΥΛΟΥ, ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ: LGBTQI+ PRIDE ΚΡΗΤΗΣ». Το workshop θα λάβει χώρα το Σάββατο 27/6 στις 17:00 στο Χώρο του φεστιβάλ στο Πάρκο Γεωργιάδη (Ηράκλειο Κρήτης).

Αναλυτικά το πρόγραμμα του φεστιβάλ που σημειωτέον είναι αυτο-ργανωμένο και χωρίς χορηγούς έχει ως εξής:

poster_print-page-001

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 1ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΟΡΑΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΦΥΛΟΥ, ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ: LGBTQI+ PRIDE ΚΡΗΤΗΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26 ΙΟΥΝΙΟΥ:

17:00: «Πες Το Σε ‘Μας», εκπαιδευτικό σεμινάριο από την Colour Youth»
19:00: «Ομοφοβικός και Τρανσφοβικός εκφοβισμός» Ομιλία-Συζήτηση με τη Δήμητρα Κογκίδου,Καθηγήτρια στο ΠΤΔΕ του ΑΠΘ, τις Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση

ΣΑΒΒΑΤΟ 27 ΙΟΥΝΙΟΥ

12:00: Συγκέντρωση-Πορεία στην Πλατεία Ελευθερίας
17:00: Παρουσίαση – Εργαστήριο για την πολυσυντροφικότητα, από την ομάδα ανοιχτές σχέσεις.
19:00: «Υπερήφανες ταυτότητες και τρανσφοβική βία»
Ομιλία – Συζήτηση με τον Σ.Υ.Δ. (Ήβη Καϊσέρλη).

ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ στις 21:30 θα ακολουθούν Συναυλίες, Performance & Πάρτυ.
Συμμετέχουν οι : Χαιρέτης, Συκάκης, Μαραγκουδάκης, Ζερβός, Imaginary Band, Σωληνόφως, Bella Fuzz, Alex C & Το Κορίτσι και Το Αερόστατο.

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του Φεστιβάλ: http://cretepride.blogspot.gr/

Advertisements

Η Σίλβια Φεντερίτσι στην Αθήνα

Σίλβια Φεντερίτσι: Ανάμεσα στην πρωταρχική συσσώρευση και τον έμφυλο καταμερισμό της εργασίας, της Λίνας Θεοδώρου και της Αλίκης Κοσυφολόγου

H Σίλβια Φεντερίτσι μαζί με τη Σέλμα Τζέιμς και τη Μαρία Ντάλα Κόστα συγκαταλέγονται στις ριζοσπάστριες φεμινίστριες που πρωταγωνίστησαν στο κίνημα για την πολιτικοποίηση της οικιακής εργασίας, ξεκινώντας, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ως διεθνής φεμινιστική πρωτοβουλία την καμπάνια «Μισθός για την Οικιακή Εργασία» (Campaign for Wages for Housework). Οι πολιτικές επεξεργασίες τους, καθώς και η εμπειρία από τη συμμετοχή στο κίνημα αποτέλεσαν θεμέλια της ριζοσπαστικοποίησης της μαρξιστικής ανάλυσης για το γυναικείο ζήτημα και τον έμφυλο καταμερισμό της εργασίας.

Από τις μπροσούρες-μανιφέστα του ριζοσπαστικού φεμινισμού της δεκαετίας του 1970 μέχρι τα βιβλία και τις σημερινές της δημοσιεύσεις αναφορικά με την κρίση του κυρίαρχου υποδείγματος και την κοινωνική κρίση, η θεωρητική δουλειά της Φεντερίτσι εγγράφεται στη δίνη των φεμινιστικών διεκδικήσεων και των κοινωνικών αγώνων, διατρέχοντας το λεπτό νήμα που συνέχει τα κινήματα μεταξύ τους.

Απορρίπτοντας ως προσχηματική τη διάκριση μεταξύ ταξικής ανάλυσης και πολιτικής της ταυτότητας (που θεωρήθηκε ότι αντανακλούσε την υποτιθέμενη αντιπαράθεση μεταξύ της μαρξιστικής Αριστεράς και του κινήματος του ριζοσπαστικού φεμινισμού του τρίτου κύματος), η Φεντερίτσι εισήγαγε ένα πρότυπο ανάλυσης της ιστορικής εξέλιξης του κυρίαρχου κοινωνικού καταμερισμού, αποδίδοντας μεγάλη έμφαση στην έμφυλη διάσταση της μετάβασης από την φεουδαρχία στον καπιταλισμό.

Κομβικής σημασίας για την έρευνά της υπήρξε η οκτάχρονη παραμονή της στη Νιγηρία, όπου δίδαξε, κατά την περίοδο της υπαγωγής της χώρας στο Πρόγραμμα Δομικής Προσαρμογής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Προϊόν της περιόδου αυτής είναι και το εμβληματικό έργο της, Ο Καλιμπάν και η μάγισσα: Γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση (2004· στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 2011 από τις Εκδόσεις των Ξένων· μετάφραση: Ίρια Γραμμένου, Λία Γυιόκα, Παναγιώτης Μπίκας και Λουκής Χασιώτης).

Η μεθοδολογία της ανάλυσής της αντλεί από μια ευρεία δεξαμενή θεωρητικών εργαλείων και γίνεται ικανή να συνθέσει τις θεωρίες για την πρωταρχική συσσώρευση με τη φουκωικής έμπνευσης ανάλυση της συμβολής των πρακτικών κανονικοποίησης και πειθάρχησης των σωμάτων των γυναικών στην ανάδυση και επικράτηση του βιομηχανικού καπιταλισμού. Έτσι, στο Ο Καλιμπάνκαι η μάγισσα, που αποτελεί και το γνωστότερο βιβλίο της, επιχειρεί μια πρωτότυπη και ριζοσπαστική σύνδεσης της μαρξιστικής και της φεμινιστικής σκέψης, επαναπραγματευόμενη παγιωμένες οπτικές που υιοθετούν και οι δύο παραδόσεις. Ξεκινώντας από το κυνήγι μαγισσών, το οποίο έλαβε χώρα στην Κεντρική και τη Δυτική Ευρώπη μεταξύ 15ου και 17ου αιώνα, η Φεντερίτσι αναδιατυπώνει τη θεωρία της πρωταρχικής συσσώρευσης και των περιφράξεων, κάνοντας ορατή μια ακόμη παραγνωρισμένη περίφραξη, πάνω στα γυναικεία σώματα. Κατ’ αυτό τον τρόπο, η μαγεία, σε αντίθεση με μια κοινή αντίληψη που την τοποθετεί στα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα, εντάσσεται σε μια στρατηγική του κράτους και της Εκκλησίας, όταν εκκινεί ο μετασχηματισμός των παραδοσιακών κοινωνιών προς την ανάδυση της νεωτερικότητας και του καπιταλισμού. Οι διώξεις των μαγισσών και ο λόγος που παρήχθη γύρω από αυτές είχε σκοπό να διαλύσει τις παραδοσιακές κοινότητες, οι οποίες λειτουργούσαν ως «κοινά», και να δημιουργήσει τις νέες προϋποθέσεις πειθάρχησης των σωμάτων, πρώτιστα δε του γυναικείου σώματος. Ο έλεγχος του πληθυσμού, που αποτέλεσε προτεραιότητα του νεωτερικού κράτους, κατέστη εφικτός μέσω της καταστολή των υπαρχουσών πρακτικών ελέγχου των γεννήσεων με φυσικές τεχνικές από τις γυναίκες. Οι μάγισσες, στον θρησκευτικό λόγο και τη λαϊκή παράδοση, πρέπει να διωχθούν γιατί τρώνε ή θυσιάζουν βρέφη σε σκοτεινές δυνάμεις, υποκινούν αγροτικές επαναστάσεις, έχουν έντονη σεξουαλικότητα, μπορούν με μαγικούς τρόπους να κάνουν κάποιον πλούσιο και ισχυρό. Η Φεντερίτσι ανιχνεύει σε αυτό το σχήμα τη διάρθρωση μιας νέας βιοπολιτικής συνθήκης και νέας πατριαρχικής τάξης, που προετοιμάζει το έδαφος για την ηθική της εργασίας και πειθάρχησης, αλλά και τη συνθήκη οικογενειακών σχέσεων, στις οποίες η σύζυγος περιορίζεται σε έναν βιολογικοφανή ρόλο εντός του σπιτιού, αποκλειόμενη από τον δημόσιο χώρο των «κοινών». Ιδιαίτερη αναφορά κάνει, ακόμη, στην υποδαύλιση από τη μεριά του κράτους σεξουαλικών εγκλημάτων, στην εγκατάσταση δημόσιων οίκων ανοχής, που εντάσσονται στη στρατηγική της διάρθρωσης μιας βιολογικού τύπου θηλυκότητας και ταυτόχρονα υποτίμησής της ως τέτοιας.

Στη συνέχεια, η Φεντερίτσι επιχειρεί να εντάξει την αποικιοκρατία στις πρωταρχικές διαδικασίες συγκρότησης του καπιταλιστικού παραδείγματος, καθώς εκεί ανιχνεύει τη πρωταρχική φυσικοποίηση των φυλετικών διαφορών, όπως κατέστη δυνατή μέσα από ένα πλέγμα ρυθμίσεων που εφαρμόστηκαν στον Νέο Κόσμο και χώριζε τα υποκείμενα αυστηρά με βάσει τη φυλετική καταγωγή. Η διαδικασία της φυσικοποίησης των υποκειμένων σε φυλή και φύλο έδρασε καταλυτικά στην εκκοσμίκευση του κράτους, καθώς δημιούργησε τις προϋποθέσεις ανάδυσης του νεωτερικού υποκειμένου, ως ελεύθερου και ίσου, διαρρηγνύοντας τις παραδοσιακές μορφές εκμετάλλευσης και εξουσιών της φεουδαρχίας, και κατασκευάζοντας τον φιλελεύθερο χώρο εκμετάλλευσης και εξουσίας.

Η ριζική αναδιατύπωση της εργασίας διατηρεί μια μαρξιστική μέριμνα για την κομβικότητα της παραγωγικής διαδικασίας εντός της νεωτερικότητας, αλλά ανανεώνει την παράδοση με τη μετατόπιση της οπτικής, ώστε τόσο η πατριαρχία όσο και η αποαποικιοκρατία να ορίζουν εξίσου τις παραγωγικές σχέσεις. Αντίστοιχα, ανανεώνει και τις πιο σύγχρονες θεωρητικές προσεγγίσεις βιοπολιτικής, καθώς το πειθαρχημένο σώμα γίνεται νοητό ως ένα ήδη έμφυλο και φυλετικά προσδιορισμένα σώμα.

Η κριτική της Φεντερίτσι τοποθετεί στο προσκήνιο και κάνει ορατές μια σειρά κοινωνικές διεργασίες, οι οποίες, αν και παραγνωρισμένες και από τον μαρξισμό και από την κριτική θεώρηση στοχαστών όπως ο Φουκώ, συντέλεσαν καθοριστικά στη συγκρότηση του νεωτερικού πληθυσμού και της παραγωγής. Αμφότερες οι προσεγγίσεις υιοθετούν μια ανάλυση δίχως συγκεκριμένη αναφορά στο φύλο και τη φυλή, καθώς ούτε η εργατική τάξη φαίνεται να διαπερνάται από τέτοιας υφής αντιθέσεις, αλλά και το πειθαρχημένο σώμα του Φουκώ εμφανίζεται ανεξάρτητο από έμφυλες ή φυλετικές διαστάσεις.

Η Φεντερίτσι δίδαξε για σειρά ετών πολιτική φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Hofstra της Νέας Υόρκης. Τα ενδιαφέροντά της, σήμερα, εστιάζονται στις κοινωνικές συνέπειες της σύγχρονης κρίσης του νεοφιλελευθερισμού, αναδεικνύοντας τις έμφυλες και φυλετικές διαστάσεις της στρατηγικής για την αναπαραγωγή-αντιμετώπιση της κρίσης του κυρίαρχου μοντέλου οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης. Το τελευταίο της βιβλίο, RevolutionatPointZero: Housework, ReproductionandFeministstruggle (2012), είναι ένας συγκεντρωτικός τόμος που περιλαμβάνει κείμενα γραμμένα από το 1975 μέχρι σήμερα, στα οποία αναλύονται οι έμφυλες διαστάσεις του καταμερισμού της εργασίας μέσα στις κυρίαρχες συνθήκες παραγωγής και κοινωνικής οργάνωσης.

Η Αλίκη Κοσυφολόγου είναι δρ Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η Λίνα Θεοδώρου είναι δικηγόρος, μεταπτυχιακή φοιτήτρια Πολιτικής Επιστήμης.

Η Σίλβια Φεντερίτσι στην Ελλάδα

Η Σίλβια Φεντερίτσι θα μιλήσει σε δύο εκδηλώσεις που οργανώνει το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς: στη Θεσσαλονίκη στις 16 Ιουνίου, ώρα 18.30, στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής του Δήμου Θεσσαλονίκης (Αγγελάκη 13), με θέμα Γυναίκες, σώμα και κοινωνική αναπαραγωγή. Και στην Αθήνα, στις 22 Ιουνίου, ώρα 19:00, στην Αίθουσα Τελετών Αβέρωφ, ΕΜΠ (Στουρνάρη και Πατησίων) με θέμα Πρωταρχική συσσώρευση, παγκοσμιοποίηση, αναπαραγωγή και ριζοσπαστικοί ορίζοντες στην εποχή της λιτότητας.

Πηγή: Ενθέματα



Μεγάλωσα σε ένα Πολυσυντροφικό Σπίτι

Μεγάλωσα σε ένα Πολυσυντροφικό Σπίτι

Benedict Smith

imagesE6NFNR5J

Λίγα πολιτιστικά σύμβολα έχουν τόσο βάρος όσο η «παραδοσιακή» πυρηνική οικογένεια. Ξέρετε εκείνη με δυο ετεροφυλόφιλους γονείς, δύο παιδιά, έναν σκύλο, δυο κουταλιές της σούπας λευκού φράχτη και μετά ανακατεύετε ελαφρά. Μη με παρεξηγείτε, δεν υπάρχει κάτι λάθος με αυτή, απλά δεν μεγάλωσα έτσι ακριβώς.

Οι γονείς μου είναι πολυσυντροφικοί, μια ελληνο-λατινική σύνθετη λέξη που σημαίνει ρομαντική μη μονογαμία με τη σύμφωνη γνώμη όλων των εμπλεκομένων. Ως παιδί έχω ζήσει με τον μπαμπά μου, την μαμά μου, τον σύντροφο της μαμάς μου και για λίγο με την σύντροφο του συντρόφου της μητέρας μου. Η μαμά μπορεί να είχε έως και τέσσερις συντρόφους τη φορά. Ο μπαμπάς είχε συντρόφους επίσης. Μεγάλωσα από ένα διασυνδεδεμένο δίκτυο ενηλίκων των οποίων οι σχέσεις δεν ήταν αποκλειστικές αλλά παρέμειναν σταθερές για χρόνια, ακόμα και δεκαετίες.

Πρώτη φορά μου το εξήγησαν όταν ήμουν περίπου οκτώ. Ο 4χρονος αδερφός μου ρώτησε γιατί ο James, ο σύντροφος της μαμάς μου περνούσε τόσο πολύ χρόνο μαζί μας. «Γιατί τον αγαπάω», είπε η μαμά.«Λοιπόν, αυτό είναι καλό γιατί τον αγαπώ κι εγώ», απάντησε ο αδερφός μου.

Δεν ήταν πραγματικά ποτέ περισσότερο μπερδεμένο από αυτό. Ανατρέχοντας στο παρελθόν αυτό που βρίσκω πιο εκπληκτικό σχετικά με την κατάστασή μας είναι το πόσο αφόρητα συνηθισμένα ήταν όλα. Σχεδόν εύχομαι να ήταν περισσότερο συναρπαστικά από αυτό, αλλά ήμασταν εξίσου δυσλειτουργικοί με οποιαδήποτε άλλη οικογένεια στο τετράγωνο.

Δεν ένιωσα αποστροφή ποτέ για τους γονείς μου επειδή είχαν κι άλλους συντρόφους. Πηγαίναμε όλοι μαζί σε ταινίες και διακοπές με σκάφος παρέα. Το να έχουμε περισσότερους ενηλίκους στο σπίτι σήμαινε ότι υπήρχε περισσότερη αγάπη και υποστήριξη και περισσότεροι ενήλικες να μας φροντίσουν. Ο μπαμπάς και ο James δεν ζήλευαν, ούτε απεχθάνονταν ο ένας τον άλλον, όπως θα περίμενε κανείς. Ήταν καλοί φίλοι.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που ο James με επέπληξε. Ήμουν οκτώ και περπατούσα σχεδόν ανάμεσα στα αυτοκίνητα, όταν με τράβηξε στο πεζοδρόμιο και μου φώναξε που δεν κοιτούσα αριστερά-δεξιά. Θυμάμαι ότι σκεφτόμουν: ωχ, κι αυτός ο ενήλικος έχει την άδεια να με επιπλήττει επίσης; Αλλά δεν μου πήρε πολύ να συνειδητοποιήσω ότι είχα κι άλλον ενήλικο στην πλάτη μου και πως αυτό τελικά ήταν καλό πράγμα.


Ήταν τύχη το ότι ζούσα σε σχετικά οικογενειακή ευτυχία στο σπίτι, επειδή το σχολείο ήταν ζωντανός εφιάλτης. Τραύλιζα και μου άρεσαν οι μπαλάντες του ΄80 –το να πω σε όλους για την οικογενειακή μου κατάσταση θα ήταν σαν να βάζω τα δάχτυλα και να βγάζω τα μάτια μου. Θέλω να πω, ένα παιδί δεχόταν εκφοβισμό επειδή απλά ο πατέρας του ήταν στο σπίτι – δεν θα διαλαλούσα ότι η μαμά μου είχε τέσσερις ερωτικούς συντρόφους. Είχα μόνο έναν κολλητό φίλο, ο οποίος γνώριζε για τους γονείς μου και το κρατούσε μυστικό.

Από την πλευρά, η εκκλησιαστική κοινότητά μας, ανακάλυψε για τη συμφωνία των γονιών μου. Ήμασταν πολύ κοντά στην ενορία μας, σε μια αγγλο-καθολική εκκλησία στο Ανατολικό Λονδίνο -η μαμά μου δίδασκε στο κατηχητικό. Δεν είπαμε ποτέ ψέματα για τη δυναμική της οικογένειάς μας. Απλά δεν θέλαμε να το διαλαλήσουμε. Ο James ήταν «οικογενειακός φίλος», δικαιολογία που για λίγο έπιανε. Τελικά όμως, αποκαλυφθήκαμε. Κάποιος έψαξε στο διαδίκτυο και βρήκε το προφίλ της μαμάς μου στο LiveJournal και έτσι κυκλοφόρησε το ότι η οικογένειά μου ήταν πολυσυντροφική.

Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπάθησαν να καταλάβουν, αλλά δεν μπορούσαν όλοι. Μια οικογένεια καταδίκασε τόσο πολύ τον τρόπο ζωής των γονιών μας που απαγόρευσαν στα παιδιά τους να παίζουν μαζί μας. Αργότερα αυτό κλιμακώθηκε με ένα ιδιαιτέρως άσχημο τηλεφώνημα στις κοινωνικές υπηρεσίες, μπερδεύοντας στην ουσία την πολυσυντροφική ανατροφή παιδιών με την παιδική κακοποίηση, γεγονός που οδήγησε ένα σωρό κοινωνικούς λειτουργούς στο σπίτι μας. Θυμάμαι να κάθομαι στο πάτωμα του σαλονιού με τα παιχνίδια μου προσπαθώντας να τους πείσω ότι οι γονείς μου δεν μου κάνουν κακό.

Οι καλοί γονείς είναι καλοί γονείς, είτε είναι ένας ή δύο, είτε τρεις ή τέσσερις. Ευτυχώς, οι δικοί μου ήταν απίστευτοι.

Σήμερα, εάν αναφέρω σε ανθρώπους ότι έχω πολυσυντροφικούς γονείς, οι αντιδράσεις κυμαίνονται από «είναι πολύ παράξενο» έως και «είναι πολύ κουλ». Οι περισσότεροι άνθρωποι απολαμβάνουν την καινοτομία του πράγματος. Κάποιοι νιώθουν να απειλούνται, αλλά συνήθως είναι ΟΚ αφού τους διαβεβαιώσω ότι αυτό δεν αποτελεί κριτική της μονογαμίας του.

Συνολικά, η ανατροφή μου διαμόρφωσε την προσωπικότητά μου προς το καλύτερο. Μιλούσα με ενηλίκους όλων των ειδών με διαφορετικό υπόβαθρο, είτε ήταν οι σύντροφοι των γονιών μου, ή οι σύντροφοι των συντρόφων των γονιών μου ή οποιοσδήποτε άλλος. Ζούσα με ανθρώπους που ήταν ετεροφυλόφιλοι, γκέι, αμφιφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ, συγγραφείς, επιστήμονες, ψυχολόγοι, υιοθετημένοι, από τις Βερμούδες, το Χονγκ Κονγκ, πλούσιους και ανθρώπους που ζούσαν με επιδόματα. Ωριμάζοντας σε αυτό το χωνευτήρι, πραγματικά καλλιεργήθηκε και διευρύνθηκε η κοσμοθεωρία μου και με βοήθησε να γίνω ο τύπος που είμαι σήμερα.

Ποτέ δεν ζήλεψα τους φίλους μου με μονογαμικούς γονείς. Ήξερα παιδιά που ζούσαν με τους δυο γονείς ή τον έναν ή θετούς γονείς ή παππούδες ή θείες και θείους. Οπότε αυτό που είχα εγώ δεν μου φαινόταν περίεργο. Φαντάζομαι υπάρχει πολύ μικρή διακύμανση μεταξύ των τρόπων που οι μονογαμικοί και οι πολυγαμικοί γονείς καταστρέφουν τα παιδιά τους. Οι καλοί γονείς είναι καλοί γονείς, είτε είναι ένας ή δύο, είτε τρεις ή τέσσερις. Ευτυχώς, οι δικοί μου ήταν απίστευτοι.

Δεν σκέφτομαι ότι η πολυερωτική σχέση είναι ανώτερη από τη μονογαμία σε καμία περίπτωση, είναι απλά διαφορετική. Αλλά εύχομαι να μην ήταν τόσο στιγματισμένη. Μόνο το 17% των ανθρώπινων πολιτισμών είναι αυστηρά μονογαμικό. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρωπίνων κοινωνιών ενστερνίζονται έναν συνδυασμό τύπων γάμου. Δεν υπάρχει παραδοσιακή οικογένεια. Στο βιβλίο Sex at Dawn ο συγγραφέας Christopher Ryan λέει ότι η ανθρώπινη μονογαμία χρονολογείται μόλις από την γεωργική επανάσταση. Πριν από αυτό, ζούσαμε σε μικρές κοινότητες τροφοσυλλεκτών και μοιραζόμασταν την περιουσία μας (τροφή, στέγη, εργαλεία κλπ.) Έπειτα στη μεταγεωργική εποχή, αναπτύχθηκε η μονογαμία κυρίως λόγω ανησυχιών σχετικών με την πατρότητα και την κληρονομιά των υλικών αγαθών. Ο Ryan λέει ότι οι σύγχρονες ρομαντικές στάσεις μας είναι άσκοπα πουριτανικές «μια ξεπερασμένη βικτωριανή αίσθηση ανθρώπινης σεξουαλικότητας που συγχέει την επιθυμία με τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα». Από τον 20ο αιώνα, πολλοί από εμάς έχουμε αρχίσει να επιστρέφουμε στις πολυσυντροφικές μας ρίζες, ακολουθώντας την σεξουαλική επανάσταση και τον φεμινισμό και κατ’επέκταση την αυξημένη οικονομική ανεξαρτησία των γυναικών. Αυτή η τάση θα συνεχιστεί.

Πολλοί άνθρωποι με ρωτάνε εάν το να έχω πολυσυντροφικούς γονείς έχει διαμορφώσει τον τρόπο που βλέπω την αγάπη ως ενήλικας, κάτι που είναι δύσκολο να απαντήσω. Μεγαλώνοντας με την πολυερωτική επιλογή να είναι ο κανόνας, η μονογαμία φαινόταν ξένη και αντιφατική. Μπορούμε να αγαπάμε παραπάνω από έναν φίλους ή συγγενείς την ίδια στιγμή, οπότε η έννοια της ρομαντικής αγάπης που λειτουργεί μόνο γραμμικά με μπέρδευε. Είμαι γύρω στα 20 τώρα και έχω την τάση να έχω πολλούς συντρόφους αν και είναι περισσότερο η λίμπιντό μου παρά η φιλοσοφική πεποίθησή μου. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου πολυσυντροφικό, αλλά είμαι ανοιχτός στο να έχω πολλούς ή έναν συντρόφο.

Η ζωή είναι ως επί το πλείστον πόνος και αγώνας. Η υπόλοιπη είναι αγάπη και πίτσα. Για τις λίγες κοσμικές στιγμές που περνάμε σε αυτό τον μικρό πλανήτη, μπορούμε απλά να δεχθούμε ότι η αγάπη είναι αγάπη, συμπεριλαμβανομένης της αγάπης που τυχαίνει να είναι διαφυλετική, ομοφυλόφιλη ή πολυσυντροφική;

Η διάκριση κατά της αγάπης είναι ασθένεια της καρδιάς – αρκεί εκείνη που προκαλείται από την πίτσα.

ΠΗΓΗ: http://www.vice.com/gr/read/megalwsa-se-ena-polysyntrofiko-spiti