Ανοικτό γράμμα για τον έρωτα και την πολυσυντροφικότητα

Γράμμα στη φίλη μου Ι.

για τον έρωτα και την πολυσυντροφικότητα

polywater

της Σελήνης/Κ.

Ι.,

Στο γράμμα που μου έστειλες αναφέρεις τον έρωτα ως διεκδίκηση του Είναι του Άλλου. Θα ξεκινήσω από αυτό τον ορισμό ή από το πώς πολλές φορές μιλήσαμε γι’ αυτόν: ένωση απόλυτη, η μία μέσα στην άλλη ως πλάσμα νέο… Ο έρωτας που ορίζεται έτσι πιθανόν αποτελεί ένα κατασκεύασμα της κοινωνίας, αν και νομίζω ότι εδώ το «πιθανόν» είναι περιττό. Ακριβώς λόγω του ότι δεν θεωρώ πως οι έννοιες είναι η πέτσα μας αλλά ενταγμένες εντός της, υποστηρίζω ότι μπορούμε και να τις εξελίσσουμε ή να δημιουργούμε καινούριες, όταν οι ήδη υπάρχουσες αντιλαμβανόμαστε (με βοηθούς άλλες έννοιες και συναισθήματα) ότι γίνονται βαρίδια καταπίεσης και όταν μπορούμε να δούμε και μια αλήθεια έξω από αυτές (τις έννοιες που μάθαμε).

Για παράδειγμα, λόγω του ορισμού του έρωτα (δεν ξέρω τι έχει γραφτεί γι’ αυτόν στα λεξικά αλλά τώρα δε μου χρειάζεται αφού ορίζεται ο έρωτας από ταινίες, βιβλία, ποιήματα, και πάνω κάτω οι πολλοί κάτι παρόμοιο θα νομίζουμε ότι περιγράφουμε μ’ αυτή τη λέξη) συχνά άνθρωποι έχουν την εντύπωση ότι αν δεν έχεις μόνο έναν ερωτικό σύντροφο, δεν είσαι ερωτευμένη. Λες και ο έρωτας είναι για όλους το ίδιο: η έννοια υπάρχει αλλά αλλάζει μέσα στην καθεμία και τον καθένα, και αυτό είναι που συχνά φοβούνται να δεχτούνε.

Πρώτον λοιπόν, όπως είπα πριν, η αλλαγή των εννοιών και δεύτερον, η αλήθεια: ναι, μπορούμε να δούμε ανθρώπους που το κάνουν (την πολυσυντροφικότητα) και στα μάτια τους να διακρίνουμε την αλήθεια του πάθους τους , την ένταση και το βάθος του έρωτά τους για τον βασικό ερωτικό σύντροφό τους (αν έχουν) ή για όλες τις ερωτικές συντρόφισσές τους. Άρα επειδή το έχουμε δει μπορούμε να πούμε πως ο έρωτας δεν περιέχεται μόνο στον στενό ορισμό που του δώσαμε. Ακόμη, δε χρειάζεται να ερχόμαστε σαν εξωτερικές παρατηρήτριες και να το βλέπουμε εμείς, σημασία έχει ότι κάποιοι άνθρωποι νιώθουν ότι το βιώνουνε ή ότι το έχουμε βιώσει εμείς. Η καθεμία και ο καθένας μπορεί να μιλήσει για τον εαυτό της/του και να πει ότι ένιωσε έρωτα. Ο έρωτας μπορεί να αποτελείται από όλα τα στοιχεία που δώσανε οι ποιητές και οι ποιήτριες, αλλά εδώ διαφέρει στο κομμάτι της δυαδικότητας: παίρνει όλον αυτό τον πλούτο συναισθήματος και τον δίνει απλόχερα προς πολλές κατευθύνσεις. Ερωτευμένες λοιπόν με τον δικό τους τρόπο: σημαντικό στοιχείο του έρωτα: με τον δικό σου/σας τρόπο.

Εδώ να γυρίσουμε στον ίδιο τον ορισμό: διεκδίκηση ολόκληρου του Είναι του Άλλου; Θεωρείς ότι και μες στη μονογαμία μπορεί να συμβεί μια κατάκτηση του Είναι του Άλλου; Εγώ θεωρώ ότι μπορεί να συμβεί για στιγμές, κάτι το οποίο δε χρειάζεται την κατάσταση της σχέσης, μονογαμικής ή μη, για να επιτευχθεί. Θα αναφερθώ σε αυτές τις στιγμές αργότερα.

Θα ήθελα όμως να σταματήσω στη λέξη διεκδίκηση: Μια λέξη που φανερώνει διαδικασία, εν ενεργεία κατάσταση. Αυτό είναι. Αυτή είναι η λέξη που έχει αξία. Μια προσέγγιση της Άλλης, όχι η Άλλη. Όχι το να φτάσεις στην Άλλη, αλλά το να την πλησιάζεις. Και η Άλλη είναι άπειρο μέσα στο ένα. Τι στιγμή που σε ρουφάει απορροφημένη από τον έρωτά της για σένα υπάρχουν ακόμη μέσα της: άλλοι άντρες, άλλες γυναίκες, πρόσωπα, εικόνες, πόνοι, που σίγουρα δε γνωρίζεις κι ούτε θα γνωρίσεις ποτέ, και που σίγουρα μειώνουν τη μοναδικότητα που θα περίμενες να έχεις γιατί προβολές τους συναντά επάνω σου. Άσε που θα περιδιαβαίνουν πάντοτε μέσα της και θα κλέβουν λίγο απ’ τον χρόνο και χώρο που αφιερώνει σε σένα. Δεν είσαι λοιπόν εσύ το παν μέσα της και ούτε σε θέση να νιώσεις το παν μέσα της. (Φυσικά, είσαι μοναδική γιατί ο συνδυασμός όλων των αντανακλάσεων του εαυτού της επάνω σου είναι μοναδικός-αλλά με αυτή την έννοια μοναδική). Κάθε στιγμή λοιπόν μέσα στην Άλλη υπάρχει το παρελθόν της και το φανταστικό μέλλον της: γιατί δε ζηλεύεις αυτά; Το άλλα πρόσωπα που ταξιδεύουν στο μυαλό της;

Υπάρχουν και κάτι στιγμές όμως που κόβεται αυτή η θέαση και η αίσθηση του χρόνου. Περί παρελθόντος και μέλλοντος. Είναι στιγμιαίες ενώσεις, όπου παύει ο χρόνος να σημαίνει το ίδιο: τότε δεν υπάρχουν συνειδητά άλλα πρόσωπα και εικόνες και μαζί διανύετε το άπειρο και το ένα. Αυτές οι στιγμιαίες ενώσεις μας δίνουν τη δύναμη να πολεμάμε για τη διαρκή και ολική, και πάνω στον πόλεμο αυτόν είναι που βάζουμε παρελθόν και μέλλον και περιβάλλον για να χτίσουμε πιο πολύ το άλλο πρόσωπο, να το φτιάξουμε έτσι ώστε να χωρέσει μέσα μας κι εμείς μέσα σ αυτό (γιατί η λέξη «κατανοώ» εμπεριέχει τη λέξη «φτιάχνω»). Ίσως προσπαθούμε μέσα από τις σκέψεις μας περί παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος του Άλλου, να τον ελέγξουμε, να ελαττώσουμε την απειρότητά του για να τον φτάσουμε, για να τον γνωρίσουμε: γι αυτό αναλύουμε τόσο τον Άλλον και τον συνδέουμε με τα εξωτερικά στοιχεία. Όταν όμως συμβαίνει όντως η ένωση δεν υπάρχουν ερωτηματικά: ερωτήσεις για το παρελθόν του, ή πώς θα είναι το μέλλον (μας), τι μπορεί να σκέφτεται κλπ. Αυτές οι στιγμές είναι ένας χώρος και χρόνος που αφήνω έξω από το πεδίο της ανάλυσης μου πάντα γιατί αποτελούν αισθήσεις που δε θέλω να μολύνω με λέξεις, και γιατί προτιμώ να τις αφήνω στη μυστηριακή μαγεία τους που πάνα αισθάνομαι ότι αγγίζει αυτό που δεν μπορώ να εξηγήσω: Δεν μπορώ να εξηγήσω τι είναι αυτό που με αγγίζει, τι ακριβώς αγγίζει, τι είναι ακριβώς αυτό το «με».

Με τα παραπάνω θέλω να καταλήξω στο ότι, όταν νιώθουμε την ένωση να συμβαίνει, το έξω από μας δεν έχει και καμία σημασία ώστε να μας προκαλεί ζήλια κλπ. Στο εκτός αυτών των στιγμών είναι που το έξω μας αφορά. Και όχι, δε θέλω να πω ότι δεν πρέπει να σκεφτόμαστε και να αναλύουμε, είναι αναπόφευκτο αυτό, και ωραίο, και σίγουρα κομμάτι του έρωτα. Αλλά μπορούμε να επιλέξουμε πώς θα το κάνουμε αυτό.(Επίσης δε θέλω να δώσω μικρότερη αξία στις στιγμές έξω απ’ αυτές της απόλυτης ένωσης: είναι κομμάτια του έρωτα και τον τρέφουν, χωρίς αυτές έρωτας δε θα γεννιόταν.)

Εφ’ όσον λοιπόν γνωρίζουμε ότι το Είναι του Άλλου είναι αδύνατο να το φτάσουμε όλο, και ότι πάντα θα προχωράμε τείνοντας προς αυτό σαν μαθηματικό όριο, πώς συνεχίζουμε να ερωτευόμαστε; Το κλειδί βρίσκεται ακριβώς εκεί: Παρ’ ότι δε θεωρώ ότι μπορώ να φτάσω τον Άλλον, ερωτεύομαι άρα προσπαθώ να τον φτάσω. Ένας αγώνας παράδοξος. (Σκέψου την αίσθηση της υπέρβασης του θανάτου και φόβου και τέλους που μπορεί να έχεις αισθανθεί ούσα ερωτευμένη: ένιωθες ότι θάνατος δεν υπάρχει ενώ εννοείται πως οι εμπειρικές σου γνώσεις σου έλεγαν ότι προφανώς υπάρχει, παρ’ όλα αυτά δε σε εμπόδισαν να νιώσεις την αθανασία!). Βουτώ με τα μούτρα στη διαδικασία της άφιξής μου στο άλλο σώμα και πνεύμα. Είναι τόσο δυνατό αυτό και τόσο πολύ το έχουμε ανάγκη που αν και λογικά απορρίψαμε την κατάκτηση του Είναι του Άλλου, συνεχίζουμε να τη διεκδικούμε, πολεμάμε λοιπόν γιατί γουστάρουμε τον πόλεμο και όχι για την ίδια τη νίκη.

Αποδεχόμαστε πρώτα τη λέξη «διεκδίκηση» λοιπόν, κι έπειτα, και παράλληλα, ότι ο Άλλος απαρτίζεται από εκατομμύρια εικόνες και αισθήσεις που απολύτως δε θα γνωρίσουμε ποτέ. Όμως εμείς εκεί, γι αυτό πολεμάμε: για να τις νιώσουμε κι εμείς μέσα από τον Άλλον. Και να τι ωραίο συμβαίνει τότε: Όσο πιο βαθιές και πολλές είναι αυτές οι εικόνες και αισθήσεις που ζούνε μέσα στον Άλλον, όσο ακόμη εξελίσσονται και πληθαίνουν και βαθαίνουν με τον χρόνο (και στο τώρα δηλαδή που ο Άλλος είναι μαζί μας αλλά που υπάρχει και έξω από μας) τόσο πιο βαθύς και μεγάλος γίνεται ο άνθρωπός μας, τόσο πιο πολύ αξίζει ο έρωτάς μας γι’ αυτόν, τόσο πιο πολύ χρειάζεται να πολεμήσουμε, κι εμείς γουστάρουμε τον πόλεμο, και έτσι τόσο πιο αέναη κάνουμε τη διαδικασία του έρωτα, ώστε τον επιμηκύνουμε πιο πολύ. Δηλαδή, το να αγαπάμε την απειρότητα του Άλλου είναι που κάνει ατέρμονο τον έρωτά μας, και όχι το να τον περιορίζουμε στα βολικά κουτάκια μας (το κουτί που τον περιορίζουμε, σχετικά με τη μονογαμία, είναι ο ίδιος ο εαυτό μας γιατί, παρ ότι και ο εαυτός μας άπειρος, είναι ένα άπειρο μικρότερο από το άπειρο όλου του κόσμου στο οποίο ο Άλλος θα μπορούσε να ταξιδεύει- για να μην πούμε για όλα τα άλλα κουτάκια στα όποια βάζουμε τα πάντα).

Υπάρχουν φυσικά πτυχές στην εξέλιξη και απειρότητα του Άλλου που φοβόμαστε ότι δε θα αγαπήσουμε και έτσι τρομάζουμε, αλλά δε βοηθάει το να τον αφήσουμε σε μια στάσιμη εικόνα μέσα μας από φόβο μην τον μισήσουμε: ας τον μισήσουμε. Τουλάχιστον, ας τον έχουμε κιόλας αγαπήσει. Θα μπαίνουμε μέσα στον Άλλον ακόμη κι αν ξέρουμε ότι αυτό είναι αδύνατο: αυτό κάνει ακόμη πιο μεγάλη την επιθυμία μας, το πείσμα μας, την προσπάθεια μας, το βάθος μας.

Εδώ σκέφτομαι βέβαια τη δύναμη του να πεις σε κάποιον: «από όλα τα μεγαλύτερα άπειρα του κόσμου διαλέγω μόνο το δικό σου». Αλλά αυτό ισχύει σε στιγμές και πάλι, γιατί έτσι κι αλλιώς ζεις και έξω από το δικό του άπειρο. Ποτέ δε διαλέγεις μόνο Αυτόν.

Βλέπω τον έρωτα σαν έναν χορό όπου τα σώματα της Μίας και της Άλλης διατηρώντας την ύλη ενώνονται κι η ύλη αλλάζει μορφές, το ένα σώμα μες στο άλλο συμπαγή αλλά και αέρινα, και σχετικά διάφανα ώστε να ενώνονται οι βαθύτερες της καθεμιάς αισθήσεις, τα βλέπω τώρα τα σώματα να αυξομειώνονται, να αλλάζουν χρώματα, σχήματα, να απλώνονται το ένα στο άλλο και ξεχωριστά αλλά και μαζί στον χώρο. Ενώνονται και χωρίζονται σημεία τους -κινούνται με την καμπυλότητα των κυμάτων και τον, χωρίς ρυθμό, ρυθμό της θάλασσας. Απλώνονται τα ενωμένα ή μη σημεία τους στον χώρο και τον χρόνο, και χώρος και χρόνος είναι κι άλλα σώματα, γιατί αυτό είναι τόσο τρομερό να το δεχτούμε; Είναι ένας χορός. Αυτό σημαίνει για μένα αυτό που λες «να κινούν βουνά ,να φεύγουν γελώντας επάνω σε ποδήλατα».

Εμείς επιλέγουμε πώς θα απλωθούμε. Έτσι, αν δε θέλουμε να απλωθούμε σε άλλα σώματα, φυσικά να μην το κάνουμε. Γι’ αυτό δε θα έλεγα ότι είμαι κατά της μονογαμίας: είμαι κατά της μονογαμίας ως ο μοναδικός τύπος ερωτικής σχέσης και έρωτα. Θα μπορούσες να πεις ότι είσαι κατά της μονογαμίας ως μοναδικής μεθόδου, αλλά ότι εσύ επιλέγεις να είσαι μονογαμική (γιατί έτσι αισθάνεσαι τώρα, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτό είναι ο έρωτας για όλες/ους -κι ούτε και για εσένα πάντα). Και εκεί είναι σημαντικό να μπορούμε να δεχτούμε (αν συμφωνούμε με τα παραπάνω) ότι αν μοιράζεσαι τη ζωή σου, το σώμα και τις σκέψεις και το κρεβάτι σου με κάποιον/α και δε θέλεις να έχεις ερωτική επαφή με άλλους/ες, τότε δε σημαίνει ότι θα απαιτείς και ο άλλος/η άλλη να μην έχει κι αυτός/ή. Γιατί ο καθένας και η καθεμία για τις πράξεις του/της έχει διαφορετικές προθέσεις.

Με ενδιαφέρουν πολύ οι προθέσεις, γιατί νομίζω αυτές είναι που μας πληγώνουν πιο πολύ. Οι πράξεις των άλλων αντανακλούν τις προθέσεις τους, αλλά σύμφωνα με την αντανάκλαση που εμείς βλέπουμε. Δηλαδή, η ίδια πράξη από δύο διαφορετικούς ανθρώπους δεν έχει την ίδια πρόθεση. Ξαναγυρνώντας λοιπόν, πιθανόν όταν η ερωτική σου συντρόφισσα βρεθεί με μια άλλη γυναίκα να μην το κάνει για τους λόγους που θα το έκανες εσύ (πχ. Γιατί δε νιώθεις καλά με τη συντρόφισσά σου και κάτι σου λείπει), και τότε ο λόγος που ενοχλείσαι είναι ότι φοβάσαι το τι μπορεί να σημαίνει, γιατί είναι κάτι έξω από σένα και που δεν μπορείς να το ελέγξεις. Θα σου άρεσε όμως να μπορούσες να το ελέγξεις; Τι αφόρητη πλήξη! Λυτρωτικό είναι να σέβεσαι ότι η Άλλη δεν είναι εσύ και να μην προβάλλεις τους δικούς σου φόβους για εσένα προσωπικά στην Άλλη.

Άρα, λέω δύο πράγματα: α)όχι στη μονογαμία ως μοναδική έκφραση του έρωτα άρα όχι και στην κριτική και το μέτρημα των συναισθημάτων των άλλων και των δικών μας με κριτήριο αυτήν και β)όχι στην καταπίεση του συντρόφου μας αν θέλει να είναι πολυγαμικός/πολυσυντροφικός είτε εμείς είμαστε είτε όχι.

Ναι, φρικτά δύσκολα όλα αυτά. Στην πράξη ίσως θέλουμε ο σύντροφός μας να δεχτεί ότι εμείς πληγωνόμαστε αν έχει ερωτικές επαφές με άλλους και να μην το κάνει: να καταπιέσει δηλαδή μια δική του επιθυμία για μια δική μας. Επειδή η ζυγαριά της ενοχής βαραίνει πρώτα αυτόν και όχι εμάς που έχουμε μια τέτοια απαίτηση. Αν δεν είχαμε από πριν αλλοιωμένη ζυγαριά λόγω των κοινωνικών μας αξιών, το όλο θέμα θα ήταν ένα παιχνίδι δύναμης. Ποια επιθυμία θα υπερισχύσει ποιας. Χωρίς σωστά και λάθη. Αποτελεί όμως η ανάγκη μας για την αποδοχή του άλλου της επιθυμίας μας να κάνει έρωτα και να ερωτεύεται μόνο εμάς, ένα σενάριο θυσίας: θέλουμε να θυσιάσει την επιθυμία του για να δείξει ότι μας αγαπάει. Γιατί πρέπει να το κάνει αυτό για να δείξει ότι μας αγαπάει; Πώς έχουμε εμείς το δικαίωμα να του ζητάμε να είναι μόνο με εμάς όταν αυτό τον καταπιέζει και τον πληγώνει;

Ακριβώς επειδή έχουμε φορτώσει τόσες ενοχές στον πολυγαμικό ή πολυσυντροφικό άνθρωπο δέχεται την επιθυμία μας εξ ορισμού (ή υποκρίνεται ότι τη δέχεται άρα βγαίνει στο ψέμα) και όχι εμείς τη δική του. Εδώ, ας μην πούμε ότι είναι λάθος αυτού που διαπράττει την «απιστία» (έγκλημα μέγα -γι αυτό του βρήκαν και τις κατάλληλες λέξεις) επειδή αυτός είναι που πράττει, γιατί και η ζήλια και η έκφραση ενός μελλοντικού πόνου, ο περιορισμός δηλαδή του άλλου, αποτελούν πράξη. Το θέμα είναι λοιπόν, ότι ξεκινάμε το σκεπτικό μας από τον ορισμό του έρωτα ως μονογαμικού και αυτός που σπάει την πίστη μας σ’ αυτόν τον ορισμό είναι ο άπιστος.

Σκέψου το ανάποδα: «Καλά μαλάκα, ξέρεις τι έγινε με την Τάνια και τον Μάριο;; Αυτός της είπε να μην έχει ερωτικές σχέσεις με άλλους! Άκου ρε! Τον προδότη, τον άπιστο! Εγώ θα χώριζα!». Τον «άπιστο» και εδώ, γιατί εκεί η πίστη θα περιοριζόταν στο πλαίσιο του πολυγαμικού/πολυσυντροφικού προτύπου ερωτικής σχέσης. Ξαφνικά είναι ο Μάριος τώρα που δε φέρεται «πιστά» στην εννοούμενη σιωπηλή μεταξύ των δύο συμφωνία, η οποία προϋπήρχε προφανής, πηγάζοντας μέσα από τους αξιακούς νόμους εκείνης της ανάποδης κοινωνίας. Τώρα είναι αυτός ο ανήθικος, γιατί απλώς έχει γυρίσει η ζυγαριά.

Θα μπορούσαμε με τον όρο «πίστη» να εννοούμε την πίστη της μίας στον άλλον, την πίστη στη μεταξύ τους σχέση, στις επιθυμίες και των δύο, οι οποίες αλλάζουν και καμία συμφωνία δεν μπορεί να τις κλειδώσει πουθενά; Εδώ είναι που χάνεται μάλλον η σταθερότητα, αλλά δεν μπορεί η ελευθερία να επιτευχθεί στο στάσιμο: για την ακρίβεια δε θεωρώ ότι μπορεί να επιτευχθεί, αλλά ότι είναι μια διαδικασία και όχι κατάσταση. Αν υπάρχει λοιπόν κατανόηση και συνύπαρξη των επιθυμιών, μπορεί να βρίσκεται ισορροπία στις επιθυμίες των δύο. Αν δε βρεθεί πάλι αυτή η ισορροπία σε κάποιο σημείο, τότε βλέπουμε τι κάνουμε: ή είμαστε σε μια σχέση με έναν «έρωτα» χωρίς ελευθερία ή δεν είμαστε πια.

Εδώ θέλω να σχολιάσω τη φράση σου «αν δεν μπορώ να πραγματοποιήσω κάτι, δεν έχει νόημα να λέω ότι είναι ιδανικό μου». Με βρίσκω μακριά από αυτή τη δήλωση. Οι πραγματικότητες του μυαλού μας δεν είναι οι πραγματικότητες που λαμβάνουμε μέσω των αισθήσεών μας. Μπορεί να έχουμε κάτι στο μυαλό που οι συνθήκες και ο περιορισμός των δυνατοτήτων δε μας επιτρέπουν να πραγματοποιήσουμε. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να το έχουμε μέσα μας και να θέλουμε να το ζήσουμε; Το γεγονός ότι τώρα οι συνθήκες μας το καθιστούν δύσκολο ή αδύνατο δε σημαίνει ότι δε θα μπορέσουμε να το φτάσουμε σε κάποιο άλλο μελλοντικό πλαίσιο.

Προσωπικά ξέρω πως έχω μεγαλώσει με πολλά ερεθίσματα, αντικρουόμενα σε μεγάλο βαθμό, έτσι ώστε τώρα φτάνω στο σημείο να είμαι κάτι και ένα κομμάτι αυτού του κάτι να θέλει να αλλάξει άλλα κομμάτια αυτού του κάτι. Λέω όλα τα παραπάνω, τα αισθάνομαι, και παράλληλα μερικές φορές νιώθω ζήλια όταν είμαι σε σχέση και ερωτευμένη ή μη με κάποιον άνθρωπο. Αλλά δε μ’ αρέσει αυτό που έγινα: δηλαδή όχι όλο. Θέλω να φέρω κάποια συναισθήματά μου πιο κοντά σε άλλα που συνυπάρχουν πιο αρμονικά με τη σκέψη μου. Φυσικά, δεν αποτελούν τα παραπάνω μόνο σκέψεις, δημιουργήματα της λογικής και της ιδεολογίας, αλλά κυρίως πράγματα που έχω βιώσει και που έχω ανάγκη.

Πιστεύω ότι μπορούμε να τείνουμε στο ιδανικό μας, ακόμη κι αν μέσα μας φωλιάζει όλη η σαπίλα του κόσμου στον οποίο βρεθήκαμε: κομμάτι μας η σαπίλα που συγκρούεται με άλλα μέσα μας, κι ας το δεχτούμε αυτό το κομμάτι αλλά ας το αλλάξουμε κιόλας, γιατί γνωρίζουμε και την πολύ μεγάλη ομορφιά του κόσμου, και καλούμαστε να επιλέξουμε σε ποιον από τους δύο χώρους θέλουμε να ζήσουμε. Ο δρόμος είναι δύσκολος και δεν ξέρω αν ποτέ θα φτάσουμε στην αρμονία των εαυτών που γίναμε και των εαυτών που νιώθουμε την επιθυμία να γίνουμε, των εαυτών που νιώθουμε ότι είμαστε, αλλά τουλάχιστον η προσέγγιση αξίζει. Θα γίνουμε καλύτερες και βαθύτερες. Θα «χαρίσουμε την αγάπη και τον χρόνο».

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: