Category Archives: non-monogamy

Παιδεία και σεξουαλική απελευθέρωση: Β. Ράιχ και Α. Σ. Νηλ

f

Για τον Βίλχεμ Ράιχ η κοινωνική απελευθέρωση θα είναι εφικτή μόνο όταν αλλάξει η χαρακτηροδομή των ανθρώπων. Από αυτήν τη θέση υποστήριζε ότι η βασική παιδαγωγική αλλαγή που έχουμε ανάγκη είναι η δημιουργία θεσμών που θα προωθούν τη σεξουαλική απελευθέρωση και η κατάργηση της πατριαρχικής πυρηνικής οικογένειας. Τα σκληρά και επιθετικά γνωρίσματα του χαρακτήρα είναι προϊόν αυταρχικών μεθόδων διαπαιδαγώγησης που καταστέλλουν την παιδική σεξουαλικότητα. Η σεξουαλική απώθηση γεννάει το σεξουαλικό άγχος, που με τη σειρά του γεννάει ένα γενικό άγχος ηδονής. Η ανικανότητα απόλαυσης της ηδονής και τα επιθετικά χαρακτηρολογικά γνωρίσματα, για τον Ράιχ, βρίσκονται πάντα μαζί. Αντίστροφα, η ικανότητα απόλαυσης της ηδονής και τα μη εχθρικά χαρακτηρολογικά γνωρίσματα συνυπάρχουν επίσης.

Σε αυτή τη βάση στο έργο του “Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού” αναλύει πως η υποστήριξη του Χίτλερ και του ναζιστικού κόμματος όχι μόνο από τους καπιταλιστές αλλά και από τα μικροαστικά στρώματα και ένα σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης εξηγείται από την κατασταλτική ως προς τη σεξουαλικότητα δομή της γερμανικής οικογένειας που παράγει αυταρχικές προσωπικότητες ανίκανες να απολαύσουν και έτοιμες να υποταχθούν σε μια αρχή (ηγέτη,κόμμα) που θα αποφασίζει για αυτές. Η μητέρα ταυτίζεται με το έθνος, ο πατέρας με τον Φύρερ. Οι στολές και οι παρελάσεις είναι υποκατάστατα της σεξουαλικής ικανοποίησης. Το σεξ επιτρέπεται μόνο για αναπαραγωγικούς σκοπούς.

Στη Σοβιετική Ένωση από την άλλη ο Ράιχ θαύμασε το σχολείο της Βέρα Σμιτ που άνοιξε το 1921. Στον ψυχαναλυτικό οίκο παίδων, όπως ήταν το όνομα του σχολείου, δεν εκφέρονταν ηθικές κρίσεις ως προς τις σεξουαλικές δραστηριότητες και τα παιδιά μάθαιναν να τις αντιμετωπίζουν σαν οποιαδήποτε άλλη σωματική λειτουργία. Ήταν απόλυτα ελεύθερα να ικανοποιούν τη σεξουαλική τους περιέργεια, εξετάζοντας το ένα το άλλο και παρατηρώντας τα γυμνά τους σώματα. Αυτή η αυτοοργάνωση των σεξουαλικών ορμών τους τα προστάτευε από το σεξουαλικό άγχος και το άγχος ηδονής που οδηγούν στην ανάπτυξη θωρακισμένων και αυταρχικών χαρακτήρων, ανίκανων να δώσουν ή να αντλήσουν ηδονή.

Το σχολείο αυτό θύμιζε την κοινωνία των Τροβριανδών που αναλύει ό Ράιχ στο βιβλίο του η εισβολή της σεξουαλικής ηθικής. Οι ιθαγενείς αυτοί μάθαιναν τα παιδιά τους από μικρά να χαίρονται τη σεξουαλικότητα τους, έκαναν σεξ μπροστά στα παιδιά τους, είχαν ειδικούς χώρους που μπορούσαν οι νέοι να κάνουν σεξ ενώ οργάνωναν και εκδρομές εφήβων που προωθούσαν το σεξουαλικό παιχνίδι. Στην κοινωνία αυτή παρατηρεί ο Ράιχ όχι μόνο οι σεξουαλικές διαταραχές αλλά και τα ψυχολογικά προβλήματα ήταν πολύ μειωμένα σε σχέση με τις δικές μας κοινωνίες. Αυτή η κατάσταση άλλαξε όταν εισήχθη ο θεσμός της περιουσίας ο οποίος οδήγησε στην καθιέρωση του μονογαμικού γάμου ώστε να είναι ξεκάθαρο ποιοι είναι οι κληρονόμοι. Για αυτό και ο Ράιχ εντοπίζει στην υποχρεωτική μονογαμία του γάμου ένα βασικό εμπόδιο για μια απελευθερωμένη κοινωνία. Το μοντέλο εκπαίδευσης που υποστήριζε έμοιαζε πολύ με το σχολείο της Σμιτ.

Μιλούσε για θεσμούς συλλογικής εκπαίδευσης που θα αποτελούσαν τους πυρήνες της νέας κοινωνικής οργάνωσης. Αυτοί οι θεσμοί θα λειτουργούσαν όπως περίπου και αυτό το σχολείο, ενώ οι μέθοδοί διδασκαλίας θα βελτιώνονταν μέσω της επιστημονικής έρευνας. Επιπλέον, ο Ράιχ ζητούσε τη μαζική διανομή αντισυλληπτικών μέσων, τη δημιουργία σπιτιών σαν αυτά των Τροβριανδών για να μπορούν να στεγαστούν οι ερωτικές περιπτύξεις των νέων, την αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας και της έκτρωσης και ένα δίκτυο σεξολογικών ιδρυμάτων που θα διαφώτιζαν σεξουαλικά τον κόσμο, με διαλέξεις και συζητήσεις.

Προσπάθησε να υλοποιήσει τις ιδέες του ιδρύοντας στα πλαίσια του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας τη «Γερμανική Ένωση για την Προλεταριακή Σεξουαλική Πολιτική» με την οποία γυρνούσε στις πόλεις της Γερμανίας δίνοντας διαλέξεις και δημιουργώντας κέντρα σεξουαλικής υγιεινής. Το 1933 το έσκασε κυνηγημένος από τους Ναζί για την Κοπεγχάγη. Η ρήξη ωστόσο με τη Σοβιετική Ένωση δεν άργησε να έρθει: «Στον αγώνα μας για την αυτοκυβέρνηση των παιδιών και για την κατάργηση της εξουσιαστικής μορφής σχολείου, δεν μπορούμε πια να στρεφόμαστε προς τη Σοβιετική Ένωση», είπε ο Ράιχ. Υποστήριζε ότι από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και μετά η άνοδος ενός ολοκληρωτικού κράτους, το τέλος της σεξουαλικής απελευθέρωσης, η επαναφορά της οικογένειας σαν κέντρου του κράτους κι ο τερματισμός της πειραματικής και ελεύθερης εκπαίδευσης, ήταν όλα όψεις του ίδιου φαινομένου.

Το 1937 συνάντησε τον. Α.Σ. Νηλ ιδρυτή των σχολείων Σάμερχιλ ο οποίος του εξέφρασε το θαυμασμό του και του ζήτησε να γίνει μαθητής του. Ο Νηλ ξεκίνησε τη δεκαετία του 1920 στον απόηχο του Α’ παγκοσμίου πολέμου με στόχο να φτιάξει μια μορφή εκπαίδευσης που δε θα παράγει πολεμοχαρείς φονιάδες. Για αυτό το σκοπό έφτασε να στείλει γράμμα στο γνωστό βιομήχανο Χένρι Φόρντ για να τον στηρίξει. Σταδιακά όμως ριζοσπαστικοποιήθηκε και όταν συναντήθηκε με το Ράιχ είχε ήδη στραφεί προς την αριστερά. Η επαφή του Νηλ με τον Ράιχ τον βοήθησε να ξεκαθαρίσει κάποιες θολές ιδέες που είχε σχετικά με το ρόλο της ψυχολογίας.

Ο Νηλ υποστήριζε ότι αυτό που “χαλάει” το χαρακτήρα των παιδιών είναι η ηθική κατήχηση από γονείς και δασκάλους που συχνά οδηγεί τα παιδιά απλά να κάνουν το αντίθετο από αυτά που τα προστάζουν οι μεγάλοι. Για αυτό και στο Σάμερχιλ δεν υπήρχε υποχρεωτικό πρόγραμμα σπουδών ούτε παρουσίες και οι αποφάσεις λαμβάνονταν από κοινού μεταξύ καθηγητών και μαθητών με τους καθηγητές να έχουν μία ψήφο όπως και κάθε μαθητής. Η αντίληψη πως η ηθική γεννάει επιθετικότητα και δυστυχία, εδραιώθηκε ακόμη περισσότερο από τις Ραϊχικές έννοιες της χαρακτηροθωράκισης και του άγχους ηδονής.

Μέσα από την όσμωση με τις ιδέες του Ράιχ και βλέποντας τις επιθέσεις των κομμουνιστών ενάντια στο Ράιχ τον οποίο ακολούθησε στο ίδρυμά του στην Αμερική ο Νηλ άρχισε να αμφισβητεί το επίσημο σοσιαλιστικό κίνημα τείνοντας όπως και ο Ράιχ στην υποστήριξη πιο ελευθεριακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης: «θέλω σοσιαλισμό συν σεξουαλική οικονομία, εθνικοποιήσεις συν χαλαρά σώματα, γιατί αν το σώμα είναι χαλαρό, τότε και η ψυχή είναι ελεύθερη.» θα γράψει το 1947.

Κλείνοντας να τονίσουμε ότι ο Νηλ είχε μια ξεκάθαρα ταξική οπτική λέγοντας ότι τα σχολεία σαν προϊόντα άμεσων ταξικών συμφερόντων, χρησιμοποιούνται για να πειθαρχούν τους εργάτες με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι συμβολικά ευνουχισμένοι για όλη τους τη ζωή, με στόχο τη διατήρηση των προνομίων των πλούσιων. Αντίθετα κάποια σημερινά σχολεία Σάμερχιλ παρότι διατηρούν την ελευθεριακή δομή των παλιών Σάμερχιλ έχουν εξελιχθεί σε πανάκριβα ιδιωτικά ιδρύματα,φυτώρια στελεχών της αστικής τάξης. Η κριτική και των δύο ωστόσο στην πυρηνική οικογένεια και τη συνέχειά της το σχολείο παραμένει δραματικά επίκαιρη!
Για τη συγγραφή του κειμένου χρησιμοποιήθηκε το βιβλίο: “Το Αλφαβητάρι της Ελευθεριακής Εκπαίδευσης” του Τζόελ Σπρινγκ, εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος. Διαθέσιμο ηλεκτρονικά εδώ: https://manifesto-library.espivblogs.net/2017/12/22/alfavitari-eleftheriakis-ekpaidefshs/
Επικουρικά χρησιμοποιήθηκαν τα βιβλία του Βίλχεμ Ράιχ: “Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού”, εκδόσεις Μπουκουμάνης και “Η Εισβολή της Σεξουαλικής Ηθικής, εκδόσεις Πύλη

*Απόσπασμα από το ημερολόγιο των εργαζομένων 2019 της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης με αφιέρωμα στην ελευθεριακή παιδεία που διακινείται σε όλη την Ελλάδα από μέλη της ΕΣΕ  ενώ μπορείτε να το βρείτε και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία και κοινωνικά στέκια

48361111_2039258169498620_6780461399861624832_n

 

Advertisements

Υπέρ της πολυγαμικότητας

Για μια ακόμα φορά ένα πολύ όμορφοκείμενο από το blog sraosha2.blogspot.com που αναδημοσιεύουμε με χαρά! Απολαύστε το:

God, I’m fond of adultery. Aren’t you? […] The softness it brings to the hardness […] A world without adultery is unthinkable. The brutal inhumanity of those against it. […] To demand of human flesh fidelity. The cruelty of it, the mockery of it, is simply unspeakable.

Philip Roth — Sabbath’s Theater p. 336

Η πολυγαμικότητα δεν υπήρξε σχεδόν ποτέ ιδανικό ή αρετή· ακόμα και αν υπήρξε εύσημο και άθλημα για τους άντρες, πάντως ποτέ για τις «τίμιες» γυναίκες. Βεβαίως πολλές φορές η τέχνη έχει άλλη γνώμη για αυτά τα θέματα όμως στο σφυρί της τέχνης ξέρουμε να αντιστεκόμαστε, όταν βεβαίως δεν κάνουμε νιανιά όσα μας δείχνει ή μας ξυπνάει.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για την πολυγαμικότητα.

Ο έρωτας μάς δίνει διαφορετική χαρά, διαφορετικές χαρές και διαφορετικές χάριτες με διαφορετικούς ανθρώπους: είναι αλλιώς η ερωτοπραξία με κάθε διαφορετικό άνθρωπο. Αυτονόητο. Επίσης δεν υπάρχει ο ένας άνθρωπος με τον οποίο «όλα θα γίνουνε σωστά», ό,τι κι αν ισχυρίζεται η εποχή. Πολλώ μάλλον, ο ανθρώπινος πόθος δεν αποτελεί ένα οικονομίστικα δοσμένο κεφάλαιο, το οποίο δεν πρέπει να σπαταλήσουμε δεξιά κι αριστερά παρά πρέπει να δαπανήσουμε «σωστά» όπως όταν αγοράζουμε σπίτι. Ο έρωτας είναι καινούργιος και ξεκινάει από την αρχή με κάθε καινούργια γνωριμία — κι αυτό καθόλου δεν συνεπάγεται εξιδανίκευση ή δαιμονοποίησή του.

Η μετά λόγου γνώσεως πολυγαμικότητα χορταίνει βαθιά την ψυχή. Μιλάμε βεβαίως για χορτασμό κι όχι για κορεσμό, μιλάμε για αποτέλεσμα σαφώς πληρέστερο και οπωσδήποτε διαφορετικό από το να ξεκαυλώσεις απλώς.

Αυτός ο χορτασμός εν μέρει προέρχεται και από τις διαφορετικές εμπειρίες λαγνουργίας, αφού με κάθε διαφορετικό άνθρωπο ο έρωτας είναι διαφορετικός. Αυτό το εντελώς διαφορετικό που μας επιφυλάσσει κάθε καινούργιος εραστής και κάθε καινούργια ερωμένη δεν εξαρτάται σώνει και καλά από μαγικούς και μεταφυσικούς παράγοντες, παρά ξεκινάει από το ότι η καύλα είναι βεβαίως και στο μυαλό: είναι η επιθυμία για κάποιον, για κάποιον άλλο ή για κάτι. Αυτό το κάτι μπορεί να είναι μια ερωτική στάση, μια συγκεκριμένη κατάσταση-φάση ή σκηνοθεσία ή ένα συγκεκριμένο μέλος του σώματος κ.ο.κ.

Επίσης η πολυγαμικότητα μάς ποντίζει βαθιά  μέχρι τον βυθό των ανθρώπινων σχέσεων· όταν τον κοιτάμε από την κατοπτρικά ακύμαντη επιφάνεια ο βυθός μοιάζει μια πάρα πολύ απλή εικόνα, εξόχως στατική. Όταν όμως ποντιστούμε μέσα του, αλλάζει το πράγμα και οι κόσμοι του πλέον αποκαλύπτονται. Η πολυγαμικότητα μας αναγκάζει να ζήσουμε — όχι απαραιτήτως να αναστοχαστούμε — την αλήθεια ότι έχουμε και διαφορετική ποιοτικά σχέση με κάθε διαφορετικό εραστή ή διαφορετική ερωμένη, όχι απλώς διαφορετικούς λαγνικούς συσχετισμούς.

Η εμπειρία της πολυγαμικότητας μας εξοικειώνει και με μία δεύτερη αλήθεια: ότι μετά το πέρας τους, διαφορετικές ερωτικές σχέσεις αφηνουνε δεσίματα διαφορετικής έντασης (από το μείον του μίσους μέχρι το μηδέν της αδιαφορίας και έως τη φιλία ή και την αγάπη), όπως επίσης και ότι αφήνουνε πίσω τους δεσμούς διαφορετικής ποιότητας και διαφορετικού χαρακτήρα.

Η πολυγαμικότητα δεν είναι μόνον γαμήσια, λιγότερο περισσότερο αξιομνημόνευτα και αξιομακάριστα, χαρές και γλέντια, η πολυγαμικότητα είναι και ένας τρόπος να ανεύρουμε άλλους, να μάθουμε τον άλλο, αλλά και να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας. Μέσα από την πολλές φορές τυρβώδη πολυγαμικότητα μαθαίνουμε κυρίως τον εαυτό μας· τον σπουδάζουμε κοιτάζοντας τα βλέμματα των άλλων προς εμάς — όσο στρεβλά, τυραννικά, ζηλόφθονα ή φθονερά και αν είναι κάποτε. Επίσης μαθαίνουμε τον εαυτό μας μελετώντας τι βλέπουν οι εραστές κι οι ερωμένες όταν μας κοιτάζουν.

Σε γενικές γραμμές ισχύει πως η πολυγαμικότητα «μας εξασκεί στην ενσυναίσθηση αλλά και στα όρια, μας κάνει θαρραλέους και μας αναγκάζει να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας».

Επαναλαμβάνω ότι προφανώς η πολυγαμικότητα μπορεί να γίνει τρομακτικά επώδυνη — σε αυτό μοιάζει με το πιοτό, την ψυχοθεραπεία, τη σωματική άσκηση και τη συστηματική μελέτη. Η εξάσκηση της πολυγαμικότητας είναι δύσκολη και απαιτεί λεπτότητα και βαθιά ευγένεια ώστε να μην καταντήσει χονδροειδής και ισοπεδωτική, αλλά να παραμείνει κάτι βαθιά ανθρώπινο κι εξανθρωπιστικό — εκτός από ιμερικό, μακάριο κι ιλαρό.

Εννοείται επίσης ότι η ταυτόχρονη ενασχόληση με διαφορετικούς ανθρώπους υπό διαφορετικούς όρους μπορεί να καταστεί από κυνική διαχείριση και ναρκισσιστική κούρσα μέχρι πρακτική μελέτη της ανθρώπινης κατάστασης και άσκηση στην ενσυναίσθηση.  Μαθαίνει κανείς, να συναναστρέφεται τους άλλους — ιδίως όταν οι συγκεκριμένοι άλλοι χύνουν μαζί του ή τον έχουνε δει να βογγάει αναλόγως. Οπωσδήποτε η πολυγαμικότητα και η πολλαπλότητα των ρόλων που εισάγει μάς καθαίρουν: μας ασκούν στην απόταξη της φρεναπάτης πως μας ανήκει οποιοσδήποτε άνθρωπος ή πως θα γίνουμε ο θεός του — όσο τρελός κι αν είναι ο έρωτάς μας, όσο βαθιά κι αν είναι η αγάπη μας.

Ανθρώπινη και εξανθρωπιστική είναι και μία παραγνωρισμένη χρήση της πολυγαμικότητας: η αποσυμφόρηση της σχέσης. Παρά την αναπόφευκτη παρενέργεια της ζήλειας, η πολυγαμικότητα ως επιλογή σώζει σχέσεις, ιδίως μακροχρόνιες: αντί να εγκαταλείπεις τον άνθρωπό σου γιατί σου λείπει κάτι ή γιατί του λείπει κάτι, του αφοσιώνεσαι ή του παραμένεις αφοσιωμένος ανοίγοντας τον εαυτό σου.

Art of Love Festival 2018: REAL LIFE

art of love

Το Φεστιβάλ Art of Love2018 θα διεξαχθεί και φέτος στο φιλόξενο χώρο της Die Farm μιας φάρμας έξω από το Βερολίνο της Γερμανίας 10-19 Αυγούστου. 10 ημέρες γεμάτες, εργαστήρια, συζητήσεις, πολιτιστικές εκδηλώσεις,πάρτι,κλπ 10 ημέρες για την πολυσυντροφικότητα, την τάντρα, τη σεξουαλική απελευθέρωση, την αγάπη και την αληθινή ζωή!

Με τα λόγια των ίδιων των διοργανωτών:

«Μετά από πολυάριθμες οραματικές αναζητήσεις, βραχυπρόθεσμες ουτοπίες, αποτυχημένα και επιτυχημένα πειράματα, θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε το φεστιβάλ Art of Love 2018 για το επόμενο βήμα: το βήμα προς την πραγματική, την τετριμμένη, την πρακτική καθημερινή ζωή.

Αντί να ζούμε μόνο τα όνειρά μας σε μικρές, διαχωρισμένες ομάδες, θέλουμε να τις εντάξουμε στις ζωές μας. Βρισκόμαστε πιο κοντά στον στόχο αυτό;
Αυτές είναι οι ερωτήσεις που θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε για να σας προσεγγίσουμε στο Φεστιβάλ Τέχνης της Αγάπης 2018 – REAL LIFE»

 Παρακάτω λοιπόν θα δείτε την αγγλόφωνη παρουσίαση του φεστιβάλ, η τιμή όμως για όσους/ες αναγνώστες/τριες της σελίδας αποφασίσουν να έρθουν θα είναι πολύ χαμηλότερη από την πιο χαμηλή τιμή που αναγράφεται εκεί. Δηλώστε άμεσα συμμετοχή με e-mail: polyamorygr@yahoo.gr ή με μήνυμα στη σελίδα μας polyamorygr στο facebook και ετοιμαστείτε για μια εμπειρία που θα αλλάξει τη ζωή σας!

H αγγλόφωνη σελίδα του φεστιβάλ: http://art-of-love-festival.com/

Facebook Event: https://www.facebook.com/events/121583522036452/


12 ερωτήσεις που έχουν βαρεθεί να ακούν τα άτομα σε πολυσυντροφικές σχέσεις

Μετάφραση ενός πολύ ενδιαφέροντος άρθρου που μπορείτε να μοιραστείτε με τους μονογαμικούς φίλους σας:

Όχι, δεν έχει καθόλου να κάνει με την απιστία.

Τα άτομα που εξασκούν την πολυσυντροφικότητα καταλαβαίνουν την περιέργεια του κόσμου: Το να αγαπάς πάνω από ένα άτομο την ίδια στιγμή δεν είναι τελείως συμβατικό. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν πολλές ερωτήσεις για το πώς είναι. Παρόλα αυτά, υπάρχουν πιο διακριτικοί τρόποι για να μάθεις για την προσωπική ζωή κάποιου, ειδικά αν σκοπεύεις να κάνεις ερωτήσεις για το τι συμβαίνει στην κρεβατοκάμαρά του. Παρακάτω, πολυάμορους γυναίκες και άνδρες μοιράζονται 12 ερωτήσεις που τους κάνουν πολύ συχνά.

1. Δεν είναι περίπου σαν να κερατώνεις;

«Περισσότερο από κάθε άλλη ερώτηση, αυτή με κάνει να γελάω, γιατί η πολυσυντροφικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο. Το μόνο κοινό που έχουμε με αυτούς που κερατώνουν είναι η ικανότητα να αγαπάς πάνω από ένα άτομο την ίδια στιγμή, μόνο που η πολυσυντροφικότητα έχει να κάνει με την υπεύθυνη συναίνεση όλων των εμπλεκόμενων. Η θεμελιώδης λογική όλου του τρόπου ζωής μας είναι η ειλικρίνεια, η επικοινωνία και σίγουρα όχι το να κρύβεσαι και να λες ψέματα στα άτομα που αγαπάς!»

– KamalaDevi McClure, που είναι σε ανοιχτό γάμο με τον συζυγό της Michael για 16 χρόνια. Η McClure είναι με την κοπέλα της Roxanne 7 χρόνια.

2. Πώς μπορείς να το κάνεις; Είμαι πάρα πολύ ερωτευμένος για να κάνω κάτι τετοιο.

«Έχω ακούσει κάθε πιθανή εκδοχή αυτής της ερώτησης και παρά τη μεγάλη μου καρδιά, πάντα με κάνει να θέλω να ρίξω μπουνιά στο πρόσωπο κάποιου. Αυτό το πατρονάρισμα είναι παραπάνω από όσο μπορώ να δεχτώ, αλλά σκεφτείτε αυτό: Η πολυσυντροφικότητα δεν είναι ένας συμβιβασμός που κάνουμε γιατί έχουμε πιο χαμηλά στάνταρντς. Είναι μια προτίμηση – κάποιοι τη θεωρούν και προσανατολισμό. Αν την κάνεις με τον σωστό τρόπο, καλλιεργεί μία δυνατή οικειότητα. Όπως όταν επιλέγεις να είσαι μονογαμικός, εμείς ερχόμαστε πιο κοντά μέσα από διαφορετικές εμπειρίες. Μπορεί να προτιμάς το σκι, αλλά αυτό δε σημαίνει πως όποιος κάνει σνόουμπορντ συμβιβάζεται.»

– Zaeli Kane, που διευθύνει την σειρά στο YouTube: The commotion: A divine (romantic) comedy, με τον σύντροφό της Blake Wilson. Είναι με τον σύζυγό της Joe Spurr 14 χρόνια και έχουν μια κόρη. O Joe έχει μια κοπέλα που την λένε Ixi.

3. Ποιος είναι ο κύριος ή πιο αγαπημένος σου σύντροφος;

«Οι περισσότερες πολυσυντροφικές σχέσεις δεν στηρίζονται στην ιεραρχία και σε «κύριες» και «δευτερεύουσες» σχέσεις. Πολλά πολυάμορους άτομα, όπως εγώ, έχουν ειλικρινείς και σε βάθος σχέσεις με τους αγαπημένους τους, οι οποίες βασίζονται στο τι πραγματικά θέλουν να μοιραστούν μαζί τους, και όχι στο ότι πρέπει να ακολουθήσουν ένα συγκεκριμένο πρότυπο ή συμβόλαιο. Για μένα, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της πολυσυντροφικότητας δεν είναι ο αριθμός των συντρόφων μου ούτε το ποιος είναι πρωτεύων, αλλά το πώς προσεγγίζω τις ίδιες τις σχέσεις. Μέσα από την πολυσυντροφικότητα, έχω την δυνατότητα να απομακρυνθώ από το κουτί των προκατειλημμένων ιδεών, σχετικά με το πώς οι σχέσεις «πρέπει να είναι» και να συνδέομαι πιο αληθινά με τους ανθρώπους γύρω μου.»

– Tikva Wolf, δημιουργός του πολυάμορους κόμικ «Kimchi Cuddles». H Wolf είναι με τρεις συντρόφους αρκετά χρόνια και έχει δύο παιδιά.

4. Τι γίνεται αν..;

«Ερωτήσεις που αρχίζουν με αυτόν τον τρόπο είναι πάντα επικίνδυνες: ‘Τι θα γινόταν αν οι σύντροφοί σου άρχιζαν να μισούν ο ένας τον άλλον;» «Αν κάποιος ήθελε να μετακομίσει;» «Αν ήθελες να γυρίσεις στην μονογαμία;» «Αν ένας μονόκερος έκαιγε το σπίτι σου;». Κάποιοι άνθρωποι νομίζουν πως η πολυσυντροφικότητα οδηγεί μονο σε καταστροφή και προσπαθούν να σε κάνουν να σκεφτείς το πιο άσχημο αποτυχημένο σενάριο. Τις περισσότερες φορές όμως, δεν είναι πολύ ρεαλιστικό. Επίσης δε θα έπρεπε να ρωτάς μονογαμικά άτομα: ‘Τι θα γινόταν αν ο σύντροφος σου σε κεράτωνε με την αδερφή σου;’. Τα πάντα μπορούν να συμβούν, αλλά αυτό δεν είναι λόγος για να σταματήσεις να αγαπάς τους συντρόφους σου. Αν η καταστροφή συμβεί, θα την χειριστούμε μαζί.

– Natalie Fink, η οποία είναι με το αγόρι της Yannick Gwarys τέσσερα χρόνια. Με το άλλο αγόρι της, τον Michael Flamm, είναι μαζί δύο χρόνια.

5. Δεν ζηλεύεις τις σχέσεις των συντρόφων σου;

«Είχα νιώσει έντονη ζήλεια όταν ήμουν ακόμα νέα στην πολυσυντροφικότητα και προσαρμοζόμουν στην ιδέα ότι ο σύντροφός μου θα βγαίνει και με άλλα άτομα, αλλά δεν ήταν και το τέλος του κόσμου. Όπως και με κάθε άλλο αρνητικό συναίσθημα (πχ. Φόβος ή λύπη) ο στόχος δεν είναι να μην νιώθεις ποτέ ζήλεια: ο στόχος είναι να μάθεις να την χειρίζεσαι σωστά. Χάρη στην πολυσυντροφικότητα, έχω μάθει να αντιμετωπίζω πολύ καλύτερα την ζήλεια και έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι τόσο μεγάλο θέμα όταν προκύπτει. Και τώρα που έχω υπάρξει πολυσυντροφική για κάποιο καιρό, αισθάνομαι πολύ λιγότερη ζήλεια από όταν ήμουν μονογαμική.»

– Page Turner, δημιουργός του Poly.land, η οποία είναι μαζί με τον σύζυγό της Justin οχτώ χρόνια. (Και οι δύο έχουν σχέσεις με άλλες γυναίκες κάποια χρόνια)

6. Δεν σε ανησυχούν τα ΣΜΝ;

«Ναι, με ανησυχούν τα ΣΜΝ στον ίδιο βαθμό που θα έπρεπε να ανησυχούν κάθε άλλο σεξουαλικά ενεργό άτομο. Εγώ και κάθε σύντροφός μου εξεταζόμαστε συχνά και έχουμε ανοιχτές τις πόρτες της επικοινωνίας όποτε ξεκινάει μια νέα σεξουαλική σχέση. Έρευνες έχουν δείξει ότι άτομα με συναινετικές μη μονογαμικές σχέσεις έχουν λιγότερα ΣΜΝ και είναι λιγότερο πιθανό να μεταδώσουν ΣΜΝ από κάποιον που κερατώνει τον σύντροφο του , για παράδειγμα.

Δεν το κάνουν όλοι αυτό, αλλά εγώ προσωπικά επιλέγω να χρησιμοποιώ προφυλακτικό στο διεισδυτικό σεξ με όλους τους συντρόφους μου. Νιώθω ενδυναμωμένη αποφασίζοντας να προστατέψω τον εαυτό μου, από το αν επέλεγα να κάνω εντελώς απροστάτευτο σεξ και μετά να ανησυχώ για το αν οι σύντροφοί μου χρησιμοποιούν προφυλάξεις με κάθε άλλον. Κάποιοι άνθρωποι διαφωνούν με αυτό, αλλά θα έλεγα πως το να χρησιμοποιείς προφυλακτικό δεν κάνει τη σχέση σου λιγότερο οικεία ή σοβαρή. Είναι απλώς ένα κομμάτι λάτεξ.»

– Dedeker Winston, δημιουργός του blog και του podcast «multiamory». Η Winston είναι με τον σύντροφό της Jase τεσσερισήμισι χρόνια και με τον σύντροφό της Alex δύο χρόνια.

7. Πώς σκοπεύεις να νοικοκυρευτείς μια μέρα και να κάνεις παιδιά;

Αυτές οι ερωτήσεις γίνονται σε εμάς με έναν περίεργο τρόπο. Αντί για » σκοπεύεις να νοικοκυρευτείς και να κάνεις παιδιά;» μας ρωτάνε «πώς σκοπεύεις να..» σαν να είμαστε κάτι το διαφορετικό. Κάποιοι βρίσκουν τη σχέση μας τόσο περίπλοκη, που θέλουν να μάθουν πως είναι έστω πιθανό να κάνουμε παιδιά. Το να λες σε οποιοδήποτε ζευγάρι αν σκοπεύει να κάνει παιδιά μπορεί να είναι μια περίεργη και πολύ προσωπική ερώτηση, αλλά σίγουρα δεν ρωτάς ποτέ κάποιον «πώς» σκοπεύει να το κάνει. Κάποιοι υποθέτουν πως απλά ζούμε πολύ έξαλλα, και παρ’ότι ισχύει κατά ένα βαθμό, είμαστε συγχρόνως πολύ αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλον. Υπάρχει πολλή αγάπη μεταξύ των τριών μας και αν και το να κάνουμε παιδιά δεν είναι το σχέδιό μας αυτή την στιγμή, ό,τι και να κάνουμε, θα το κάνουμε μαζί.

– Jimmy, ο οποίος είναι σε μια τριπλή σχέση με τις συντρόφους του ChachaVavoom (ψευδώνυμο) εννιά χρόνια τώρα, και τη Summer, πέντε χρόνια.

8. Τι πιστεύει η οικογένεια σου γι’αυτό;

«Αυτή είναι άλλη μία ερώτηση από αυτές που δεν πηγαίνεις να ρωτήσεις ένα οποιοδήποτε άλλο συνηθισμένο ζευγάρι. Είναι τόσο αρνητική. Η υπόθεση είναι ότι η οικογένεια σου κάτι πρέπει να πιστεύει για αυτό τον «κανονισμό», όπως θα έκαναν αν ένας έφηβος έκανε ένα ταττού ή διέπραττε ένα έγκλημα. Η οικογένεια πάντα θα έχει τις επιφυλάξεις και τις σκέψεις της, αλλά εν τέλη, θέλει πιστεύω αυτό που είναι καλύτερο για σένα. Οι οικογένειες μας δεν είναι καθόλου διαφορετικές.»

– Summer, η οποία είναι σε σχέση με τον Jimmy και την ChachaVavoom εδώ και πέντε χρόνια.

9. Κάνετε όργια;

«Ο πολιτικά ορθός τρόπος είναι να ρωτήσεις για την «ταμπέλα» που προτιμάμε: Είμαστε σε μία V- τριάδα(το ένα άτομο είναι σε πολυάμορους σχέση με άλλα δύο άτομα τα οποία δεν είναι σε σχέση μεταξύ τους) ή σε ένα throuple (σχέση που αποτελείται από τρία άτομα); Αυτές οι φράσεις ελαφρώς καλύπτουν την πραγματική ερώτηση, που είναι «ποιος κοιμάται με ποιον;». Είναι αγενές να ρωτάς κάποιον για τη σεξουαλική του ζωή, οπότε αν δεν το αναφέρουμε εμείς ή αν δεν ταυτιστούμε με έναν συγκεκριμένο όρο, απλά να υποθέσεις πως δεν είναι κάτι που θέλουμε να σκέφτεσαι κάθε φορά που μας βλέπεις. Ο Joe, o Blake, η Ixi Κι εγώ δεν είμαστε ένας θίασος από υπερσεξουαλικά επιδειξιομανή άτομα- είμαστε απλά άνθρωποι που θέλουμε να ορίζουμε μαζί πώς περνάμε τον χρόνο μας. Υπάρχουν άλλες πιο φυσιολογικές ερωτήσεις που μπορείς να κάνεις για να μας γνωρίσεις πριν θελήσεις να εισβάλεις στην κρεβατοκάμαρά μας!»

– Zaeli Kane

10. Μόλις βρεις το κατάλληλο άτομο όμως θα σοβαρευτείς, έτσι;

«Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια για κάποιους, αλλά για πολλούς από μας δεν είναι. Πολλά πολυσυντροφικά άτομα έχουν σχέσεις με διαφορετικά άτομα την ίδια στιγμή για δεκαετίες (μερικές φορές με ειδικά φτιαγμένους κανονισμούς για πολλά άτομα, ενώ άλλες φορές τα πράγματα είναι πιο ρευστά). Άλλοι επιλέγουν να μένουν ουσιαστικά μόνοι τους και να έχουν διάφορες χαλαρές σχέσεις. Πολλοί από μας νιώθουμε ότι οι περιορισμοί μιας μονογαμικής σχέσης δεν θα μπορούσαν ποτέ να λειτουργήσουν σε εμάς. Το να υποθέτεις ότι κάποιος «περνάει μια φάση» απλά επειδή η σχέση τους δεν ταιριάζει με τις προσδοκίες που έχει από αυτούς η κοινωνία, υπονοεί πως οι σχέσεις τους δεν είναι αληθινές ή ότι δεν μπορούν να ξέρουν αυτό που ήδη ξέρουν. Όπως και να ‘χει, είναι επικριτικό και θλιβερό.»

– Josephine Kearns, η δημιουργός της ιστοσελίδας «Poly Chicago». H Kearns είναι μόνη της τον τελευταίο χρόνο. Πριν από αυτό, ήταν σε δύο συνυπάρχουσες μακροχρόνιες σχέσεις.

11. Τι λες στα παιδιά σου;

«Την αλήθεια; Ξέρω ότι αυτό ακούγεται ακραίο, αλλά έχουμε έναν εντεκάχρονο γιο και δεν του έχουμε πει ποτέ ψέματα. Ούτε για τον πελαργό, ούτε για τον μπαμπούλα, ούτε καν για τον Άγιο Βασίλη. Δεν έχουν πολλά πολυάμορους άτομα το προνόμιο να είναι τοσο ειλικρινή με τα παιδιά τους, αλλά εμείς μεγαλώνουμε τον γιο μας με τις ίδιες αξίες της ενσωμάτωσης, της διαφάνειας, της αγάπης και της ελευθερίας που εξασκούμε με όλους τους συντρόφους μας.

– KamalaDevi McClure

12. Τι θα κάνεις αν ο σύντροφός σου ερωτευτεί κάποιον άλλον;

«Πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ότι αν ένας από τους συντρόφους μου εκδηλώσει ενδιαφέρον για κάποιο άλλο πρόσωπο, αυτό σημαίνει ότι θα αρχίσουν να με παραμελούν. Συχνά πιστεύουν ότι αν ένας σύντροφος μου είναι ελεύθερος να βγει με οποιονδήποτε θέλει, χωρίς κανόνες, θα επιλέξει να αδιαφορήσει τελείως για τα αισθήματα μου. Αν ο σύντροφος μου ερωτευτεί κάποιον άλλον, φυσικά θα μιλήσουμε γι’ αυτό. Θα μιλήσουμε για το πώς αυτό μπορεί να αλλάξει το καθημερινό μας πρόγραμμα, τα σχέδια για ταξίδια, ή τον σχεδιασμό των βραδινών ραντεβού. Αλλά πέρα από τις διαπραγματεύσεις αυτές, με το να ερωτευτεί ένας σύντροφός μου κάποιον άλλον, δεν μειώνεται η αφοσίωση του απέναντί μου. Εξάλλου, η μονογαμία δεν λειτουργεί ως προστασία ώστε να μην ενδιαφερθεί ο σύντροφος σου για ένα άλλο άτομο- μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε, ανεξάρτητα από το πόσους κανόνες προσπαθήσεις να θέσεις για να το αποφύγεις.»

– Dedeker Winston


πληροφορίες: huffingtonpost.com 

απόδοση: Χριστίνα Μουστακάκη


Έχω δίλημμα, ποιον άντρα να διαλέξω, η απόφαση ποια είναι η σωστή

Έχω δίλημμα, ποιον άντρα να διαλέξω, η απόφαση ποια είναι η σωστή

Η Λίνα Ρόκου βλέπει τον χαμό που γίνεται με τις παράλληλες σχέσεις και αντί να βγάζει το ζύγι το καταχωνιάζει όσο πιο βαθιά γίνεται.
Εικονογράφηση: Κατερίνα Καραλή

Εντάξει, όλοι ξέρουμε ότι οι παράλληλες σχέσεις είναι δύσκολες, πολύ δύσκολες. Όταν λέω όλοι εννοώ και αυτοί που τις έχουν ζήσει και αυτοί που δεν τις έχουν ζήσει. Επίσης ας παραδεχτούμε ότι συμβαίνει πολύ περισσότερο από ό,τι ομολογούμε σαν κοινωνία, για διάφορους λόγους. Δε θα τους αναλύσω εδώ, ούτε γιατί συμβαίνει, ούτε γιατί δεν το αναγνωρίζουμε στο μέγεθος που του αναλογεί, ούτε φυσικά θα ασχοληθώ με το τι επιτάσσει η κοινωνική ηθική.

Ή μάλλον όχι, θα το κάνω (plot twist). Δεν ξέρω γιατί έχουμε πείσει τους εαυτούς μας ότι ένας άνθρωπος μπορεί να καλύψει όλες μας τις ανάγκες. Πως ένας άνθρωπος μπορεί να είναι σύντροφος #γιαπάντα όταν ξέρουμε ότι όλοι μας εξελισσόμαστε και είναι πιθανό κάποιος που ήταν για εμάς ταιριαστός στα 30, να μην είναι πια στα 50 μας χρόνια. Επίσης, αφού μπορούμε να διοχετεύσουμε την αγάπη μας σε δύο, τρία παιδιά, σε τρεις ή τέσσερις φίλους γιατί θεωρούμε ανήθικο να κάνουμε το ίδιο με δύο συντρόφους;

Κατανοώ ότι στις ερωτικές σχέσεις υπάρχει ανταγωνισμός, ζήλεια, ανασφάλειες. Καταλαβαίνω ακόμη ότι υπάρχει το κεφαλαιώδες ζήτημα «τίνος είναι το παιδί, γυναίκα;» αλλά δεν πιστεύω ότι δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα νέο είδος οικογένειας ή ένα νέο μοντέλο σχέσεων. Δεν σκέφτομαι το τέλος της συντροφικότητας, τουναντίον. Αναζητώ τη σωτηρία της, την επιστροφή στην ουσία της, στο μοίρασμα, στο δόσιμο και στην αγάπη που δεν μετράει κουκιά. Για όσους βέβαια τους ταιριάζει αυτό, δεν σημαίνει ότι αυτή είναι η πανάκεια στο αδιέξοδο των ερωτικών σχέσεων όπως τις έχουμε διαμορφώσει.

Αυτά ως πρώτες σκέψεις σχετικά με την πολυσυντροφικότητα. Από εκεί και πέρα, είναι γνωστό ότι έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε και να είμαστε ειλικρινείς ως κοινωνία. Τι γίνεται λοιπόν όταν βρισκόμαστε συναισθηματικά ανάμεσα σε δύο ανθρώπους; Δύσκολη απάντηση. Ίσως να μην υπάρχει καν απάντηση. Όλο και πιο συχνά πάντως ακούω -από γυναίκες κυρίως, ίσως γιατί νιώθουν πιο άνετα να μου εξομολογηθούν – ότι ενώ είναι σε γάμο ή σε σταθερή σχέση, διατηρούν παράλληλη σχέση. Μιλούν για σχέση, όχι για απιστία, μιλούν για έναν άλλον άνδρα που τις κάνει να αισθάνονται ότι εξακολουθούν να είναι στο ερωτικό παιχνίδι (κάτι που συνήθως χάνεται σε μια μακροχρόνια κατάσταση), που τους γεννά αισθήματα τρυφερότητας, αφοσίωσης και αγάπης. Και όταν ρωτάς τις γυναίκες αυτές τι αισθάνονται προς τον μόνιμο σύντροφο οι απαντήσεις ποικίλλουν. Από «τον βλέπω πια σαν αδερφό μου» μέχρι «είναι ο σύντροφος της ζωής μου, είναι η καθημερινότητα μου».

Πολλές από αυτές τις γυναίκες δεν μπαίνουν καν στο δίλημμα με ποιον θα συνεχίσουν τη ζωή τους. Αυτό γίνεται ειδικά όταν νιώθουν ότι δεν είναι έτοιμες ή σε θέση ή δε θέλουν να ανατρέψουν την υπάρχουσα κατάσταση για μια σειρά από λόγους που ακούγονται κυνικοί ή πεζοί αλλά αν μη τι άλλο είναι απολύτως ρεαλιστικοί. Δηλαδή μια γυναίκα που ζει με την οικογένεια της στην Αγγλία και ο εραστής της είναι Ελλάδα, δε θα πάρει, ίσως ποτέ, την απόφαση να χωρίσει και να πάρει τα παιδιά μακριά από τον πατέρα τους σε μια άλλη χώρα. Μπορεί να το κάνει αν θελήσει,  αλλά εδώ λέμε τι συνήθως σκέφτονται, και τι κατά κόρον συμβαίνει.

Άλλες όμως, και άλλοι άνδρες -και συγγνώμη που έχω εστιάσει πιο πολύ στις γυναίκες αλλά με αυτές συζητώ περισσότερο- νιώθουν κάποια στιγμή ότι η παράλληλη σχέση τους κουράζει. Και είναι κουραστική, ναι. Απαιτεί κυρίως επιπλέον χρόνο, περίσσεια ενέργειας και, σε μεγάλο βαθμό, ψέματα. Ποιος μπορεί να τα αντέξει όλα αυτά για μεγάλο διάστημα; Και τι γίνεται μετά; Πώς διαλέγεις με ποιον άνθρωπο θα συνεχίσεις τη ζωή σου; Πώς ζυγιάζεις τα πράγματα για να καταλήξεις σε αυτόν που σου ταιριάζει καλύτερα;

Είναι λάθος να συγκρίνουμε ανθρώπους. Κι όμως το κάνουμε. Ακόμη και όταν ξέρουμε ότι ο καθένας από αυτούς για διαφορετικούς λόγους μας αγγίζει την ψυχή (και το κορμί αλλά αυτό συνήθως γίνεται για τους ίδιους προφανείς λόγους). Το κάνουμε κι ας μη βγάζουμε χαρτί για να γράψουμε τα υπέρ και τα κατά του καθενός, όπως μας δείχνουν στις ταινίες και στα σήριαλ. Εντάξει, μπορεί κάποιοι να βγάζετε και χαρτί, δεν θα σας κρίνω εγώ.

Το θέμα δεν είναι ποιος έχει τα πιο πολλά υπέρ ή κατά. Το θέμα είναι ποιος μας είναι πιο απαραίτητος για να είμαστε, όσο γίνεται, ευτυχισμένοι. Με ποιον νιώθουμε ότι χωρίς αυτόν η ζωή μας θα είναι πιο δύσκολη, πιο σκοτεινή, με λιγότερη χαρά. Άρα μην περιμένετε να βρείτε εδώ ντε φάκτο απαντήσεις. Ό,τι μετράει στην Τίνα μπορεί να μην μετράει στην Σοφία. Και ό,τι είναι σημαντικό για μια σχέση ζωής για τον Βασίλη μπορεί να μην είναι για τον Θοδωρή.

Το σίγουρο είναι ότι οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας όλες τις παραμέτρους, ειδικά όταν έχουμε οικογένεια. Δεν εννοώ να μην χωρίσουμε για χάρη των παιδιών. Καμία σχέση. Εννοώ ότι θα πρέπει να προετοιμάσουμε το έδαφος έτσι ώστε η μετάβαση σε μια νέα κατάσταση να είναι ομαλή. Τα παιδιά δεν είναι χαζά. Όταν τους εξηγούμε καταλαβαίνουν. Αρκεί να το κάνουμε και να σεβόμαστε ότι οφείλουν να ξέρουν. Όταν δεν ξέρουν γιατί πράττουμε ό,τι πράττουμε τότε μπερδεύονται και πληγώνονται προσπαθώντας να ερμηνεύσουν ενήλικες συμπεριφορές.

Έχουμε γεμίσει τον κόσμο των ενηλίκων με υποχρεώσεις. Έχουμε σχεδόν εξωραΐσει τη χαρά. «Οι άνθρωποι δεν συγχωρούν αυτούς που από έρωτα εκπέσανε», λέει ο μέγας Αργύρης Μπακιρτζής στο υπέροχο «Ας περιμένουν οι γυναίκες». Ισχύει. Οι παράλληλες σχέσεις πληγώνουν. Οι άνθρωποι πληγώνουμε και πληγωνόμαστε. Έτσι, είναι η ζωή. Αν το καταλάβουμε ίσως γλιτώσουμε το δράμα που ξεχειλίζει, ίσως δε χρειαστεί να φτάσουμε σε δύσκολα διλήμματα. Ίσως πάλι όλη η ζωή μας είναι μια σειρά από αποφάσεις, από επιλογές. Ας τις κάνουμε.


Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά γάμος μεταξύ τριών ατόμων

Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά γάμος μεταξύ τριών ατόμων
1202812_colomb
Η Κολομβία, όπου το 2016 νομιμοποιήθηκε ο γάμος ομοφυλόφιλων, αναγνώρισε επισήμως στις αρχές του μήνα μια οικογένεια που αποτελείται από τρεις άνδρες. «Επιθυμούσαμε να επισημοποιήσουμε το σπίτι μας, την οικογένειά μας. Δεν υπήρχε τίποτε νομικά που να μας αναγνωρίζει ως οικογένεια», δήλωσε ο Βίκτορ Ούγο Πράδα, ένα από τα τρία μέλη αυτής της ένωσης. «Είμαστε μια οικογένεια, μια ‘πολυγαμική’ οικογένεια. Είναι η πρώτη φορά στην Κολομβία», πρόσθεσε. Σε αυτό τον γάμο συμμετέχουν ένας καθηγητής φυσικής αγωγής και ένας δημοσιογράφος, οι οποίοι το 2000 είχαν πραγματοποιήσει τον πρώτο δημόσιο γάμο μεταξύ ομοφυλόφιλων στην Κολομβία. Αν και αυτού του είδους οι σχέσεις δεν είναι σπάνιες, είναι η πρώτη φορά που «νομιμοποιήθηκαν», εξήγησε ο Γερμάν Ρινκόν Περφέτι, δικηγόρος της ένωσης των ΛΟΑΤ. «Πρόκειται για μια αναγνώριση ότι υπάρχουν και άλλες μορφές οικογένειας», εκτίμησε. Στην Κολομβία τα ομόφυλα ζευγάρια έχουν δικαίωμα να υιοθετούν παιδιά, είτε πρόκειται για τα βιολογικά τέκνα ενός εκ του ζευγαριού, είτε όχι. Πηγή: www.lifo.gr

Είναι ο «ανοιχτός γάμος» ένας πιο ευτυχισμένος γάμος;

Άρθρο στο tvxs.gr για τις ανοικτές σχέσεις και την πολυσυντροφικότητα:

Η έκφραση «ανοιχτός γάμος» καθιερώθηκε πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 1972 με την έκδοση του βιβλίου «Open Marriage: A New Life Style for Couples» (Ανοιχτός Γάμος: Ένας νέος τρόπος ζωής για τα ζευγάρια) των Nena και George O’Neill.

Το βιβλίο, που επικεντρωνόταν περισσότερο στο συναισθηματικό άνοιγμα, έγινε best seller, κυρίως εξαιτίας μίας προσέγγισης στις τελευταίες σελίδες, που ούτε λίγο ούτε πολύ, έλεγε «δεν προτείνουμε να αποκλείσετε το σεξ [με άλλον σύντροφο], αλλά δεν λέμε ότι πρέπει και να το αποφύγετε…»

Τελικά, ένας ανοιχτός γάμος μπορεί να είναι ένας ευτυχισμένος γάμος;

Οι New York Times θέτουν το ερώτημα καταγράφοντας μαρτυρίες – εμπειρίες μη μονογαμικών ζευγαριών, που μιλούν για τη ζήλια, την αγάπη, την επιθυμία και την εμπιστοσύνη.

Κατ’ αρχάς η νέα εκδοχή της μονογαμίας δεν είναι εντελώς νέα. Θα μπορούσε να είναι μια update εκδοχή της ζωής των μεσοαστών συζύγων στα αμερικανικά προάστια της δεκαετίας του ’70 (έτσι όπως καταγράφονται στο βιβλίο «Thy Neighbor’s Wife» της Gay Talese, που δημοσιεύτηκε το 1980).

«Μonogamish»

Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, κανείς δεν έκανε την ιδέα του ανοιχτού γάμου πιο προσιτή στο ευρύ κοινό όσο ο Αμερικανός συγγραφέας, δημοσιογράφος και ακτιβιστής της LGBT κοινότητας, Dan Savage, ο οποίος δημιούργησε τη λέξη «monogamish» σε μία απόπειρα να περιγράψει το δικό του status: Ο Savage είναι ομοφυλόφιλος, παντρεμένος, πατέρας και μη μονογαμικός. Επίσης, υπέρμαχος της άποψης ότι η συναινετική μη μονογαμική σχέση βοηθά τη μακροημέρευση μιας σχέσης, υπό την προϋπόθεση ότι τα εμπλεκόμενα μέρη τηρούν τα συμφωνημένα.

Η τάση περί μη μονογαμίας είναι δημοφιλής και στα ετερόφυλα ζευγάρια. Όπως γράφουν οι NYT, στο γνωστό dating site «OkCupid», οι χρήστες ηλικίας 40 – 50 ετών, χαρακτηρίζουν τους εαυτούς τους ως «μη μονογαμικούς» (αναλόγως φιλτράρουν και τις αναζητήσεις τους) και μάλιστα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δίνει ο ιστότοπος, το 16% εξ αυτών δηλώνει ευθέως ότι είναι σε γάμο.


Antoinette Patterson, Kevin Patterson Γνωρίστηκαν το 2002. Συμφώνησαν μετά από λίγο σε ανοιχτή σχέση. Παντρεύτηκαν το 2007. Kevin: Δεν έχω ιδιαίτερες αιτίες για να είμαι ζηλιάρης. Αλλά δεν μου αρέσει όταν κάποιος που βλέπει η γυναίκα μου χρησιμοποιεί τον χώρο στάθμευσης μπροστά από το σπίτι μου.

Παρά το γεγονός ότι τα ποσοστά του γάμου έχουν μειωθεί, ο θεσμός ασκεί, τουλάχιστον στους Αμερικανούς, ακόμη γοητεία.

Στο βιβλίο του με τίτλο «The Marriage-Go-Round» (κάτι σαν, Ο γάμος κύκλους κάνει), ο Andrew J. Cherlin, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins, υποστηρίζει ότι οι Αμερικανοί, οι οποίοι είναι περισσότεροι θρησκευόμενοι σε σχέση με τους πολίτες άλλων ανεπτυγμένων χωρών, είναι και περισσότερο γοητευμένοι από την ιδέα του γάμου. Και είναι απορίας άξιο, σημειώνει ο συγγραφέας, πώς σε μία χώρα που δίνει έμφαση στον ατομικισμό (σ.σ. στο σημείο αυτό αναφέρεται στα υψηλά ποσοστά διαζυγίου, στα ποσοστά δεύτερου ή τρίτου γάμου) έχει τόση σημασία η παράδοση.

Η ιδέα του ανοιχτού γάμου -για το καλύτερο ή το χειρότερο- θα μπορούσε να θεωρηθεί φυσική συνέπεια των αντικρουόμενων αυτών πολιτισμικών αξιών, ειδικά από τη στιγμή που ο γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου, οι ανοιχτές υιοθεσίες, οι μονογονεϊκές οικογένειες και οι απόψεις για τη ρευστότητα των φύλων, έχουν ήδη επαναπροσδιορίσει την έννοια της οικογένειας.

Σύμφωνα με έρευνα του Pew Research που διενεργήθηκε το 2013, τα δύο τρίτα των Αμερικανών πιστεύουν ότι «μια μεγαλύτερη ποικιλία στις μορφές οικογενειακών διευθετήσεων» είναι «καλό πράγμα» ή «δεν έχει σημασία».


Jamie, Rich Γνωρίστηκαν το 1996. Παντρεύτηκαν το 1999. Συμφώνησαν σε ανοιχτό γάμο το 2016. Rich: Είδα το άνοιγμα πιο πολύ σαν κάτι που θα μας φέρει πιο κοντά παρά ως κάτι που θα ήταν απλά μια προσωρινή λύση.

Ακόμη ταμπού 

Και όμως, οι ανοιχτοί γάμοι -και σε μικρότερο βαθμό, οι ανοιχτές σχέσεις μεταξύ ζευγαριών σε σχέση χωρίς γάμο- -εξακολουθεί να είναι τόσο μεγάλο ταμπού, ώστε όσοι μίλησαν στους NYT  αρνήθηκαν το δώσουν το όνομα τους, από τον φόβο της κοινωνικής απόρριψης, ακόμη και για λόγους αμιγώς επαγγελματικούς, εκτιμώντας ότι μία τέτοιου τύπου έκθεση θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη δουλειά τους.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι στους κύκλους των συντηρητικών οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται την ιδέα του ανοιχτού γάμου ως υποβάθμιση του θεσμού που θεωρείται θεμέλιος λίθος της κοινωνίας.

Αλλά ακόμα και μεταξύ των προοδευτικών, όπως λέει η δημοσιογράφος Susan Dominus που έκανε την πολύμηνη έρευνα, το θέμα συνήθως προκαλεί περίεργες αντιδράσεις. Πώς θα μπορούσε ένας παντρεμένος να αισθάνεται άνετα ή να ενθαρρύνει την εξωσυζυγική σχέση του/της συζύγου;

Μάλιστα, πολλοί το αντιμετώπισαν σε πρώτο επίπεδο ως κάτι προσβλητικό:  Πώς μπορεί κάποιος να ασχολείται αδιάντροπα με μία σεξουαλική περιπέτεια αντί για παράδειγμα, να διοχετεύει την ενέργεια του στα παιδιά του;


Logan Ford, Robert Reynolds Γνωρίστηκαν το 2006. Συμφώνησαν σε ανοιχτή σχέση το 2007. Παντρεύτηκαν το 2013.  Logan: Ξέρουμε ότι θα προκύψουν ανασφάλειες και ζήλιες. Συνεχίζουμε όμως, να μιλάμε όπως κάναμε  πάντα, κάτι που τα straight  ζευγάρια δεν κάνουν μέχρι που να τους συμβεί κάτι πολύ σοβαρό. 

Η Susan Dominus μίλησε με περισσότερους από 50 παντρεμένα ζευγάρια που έχουν επιλέξει μη μονογαμικές σχέσεις και όπως σημειώνει, ένα σημείο που διαπερνά τα τυπικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων αυτών είναι ότι πρόκειται για κοινωνικά προνομιούχους, εξηγώντας το αυτονόητο ότι, κάποιος που κάνει τρεις δουλειές για να ζήσει την οικογένεια του είναι μάλλον απίθανο να δαπανήσει τη συναισθηματική ενέργεια που απαιτείται προκειμένου να διαπραγματευθεί με τον/τη σύζυγο του μία μη μονογαμική σχέση και εν συνεχεία να δώσει χρόνο σε αυτή.

Ανοιχτός γάμος αλλά με κανόνες 

Η μονογαμία εξ ορισμού σημαίνει πρωτίστως «όχι σεξ με άλλον». Παρότι όμως, οι ανοιχτές σχέσεις μοιάζουν με ελεύθερη επιλογή, η έρευνα έδειξε ότι το πρώτο που κάνουν τα ζευγάρια τα οποία συμφωνούν να περάσουν σε μη μονογαμική σχέση, είναι να καταρτίσουν έναν κατάλογο κατευθυντήριων γραμμών.

Η λίστα περιλαμβάνει κανόνες για την προστασία, τον αριθμό των ημερών της εβδομάδας που είναι διαθέσιμες για ραντεβού, αλλά και την ποσότητα των πληροφοριών που θα μοιραστούν. Κάποιοι σύζυγοι δεν θέλουν να γνωρίζουν λεπτομέρειες για την εξωσυζυγική σχέση του/της συζύγου. Για άλλους πάλι, οι ιστορίες αυτές είναι ένα συναρπαστικό παράπλευρο όφελος της συμφωνίας.


Tim Aguero, Luce Cousineau Γνωρίστηκαν το 1991. Παντρεύτηκαν το 1997. Συμφώνησαν σε ανοιχτό γάμο το 2011.  Tim: Όταν μιλήσαμε στους φίλους μας για την κατάσταση μας, οι άνδρες δεν είχαν περιέργεια να μάθουν. Αλλά οι γυναίκες (φίλοι μας) είπαν, ω! αυτό είναι ενδιαφέρον. 

Η ζήλια

Επίσης, οι κανόνες σχεδιάζονται κατά τρόπο ώστε οι εμπλεκόμενοι να μπορέσουν να διαχειριστούν τη ζήλια. Τα περισσότερα μονογαμικά ζευγάρια προσπαθούν να αποφύγουν το συναίσθημα αυτό. Ωστόσο, η ζήλια είναι μία ευκαιρία να εξεταστούν οι ανασφάλειες, με άλλα λόγια, ένα συναίσθημα που αξίζει να διερευνηθεί.

Η εξελικτική ψυχολογία (τουλάχιστον, στην ευρέως διαδεδομένη εκδοχή της) θεωρεί ότι η ζήλια είναι μία έμφυτη, βιολογική άρα επιτακτική ανάγκη που εξελίχθηκε για να δώσει στα άγρυπνα, κτητικά αρσενικά μια κάποια σιγουριά για την πατρότητα των απογόνων τους.

Οι υποστηρικτές της «πολυσυντροφικότητας» («polyamory») θα υποστήριζαν, όπως και άλλοι, ότι οι άνθρωποι είναι σε θέση να παρακάμψουν την επιταγή αυτή χρησιμοποιώντας την κοινή λογική.

Ωστόσο, πολλοί από αυτούς απορρίπτουν συνολικά την παραπάνω εκδοχή της εξελικτικής βιολογίας, επικαλούμενοι το έργο των Chris Ryan και Cacilda Jethá, συν-συγγραφέων του «Sex at Dawn» (Σεξ στην αυγή), ενός βιβλίου που έλαβε ανάμεικτες κριτικές από την ακαδημαϊκή κοινότητα όταν δημοσιεύθηκε το 2011 και το οποίο υποστηρίζει ότι οι προϊστορικοί άνθρωποι ζούσαν από κοινού, με ανταλλαγή συντρόφων και χωρίς σεξουαλική ζήλια, όπως συμβαίνει στις κοινότητες των μπονόμπο, των συγγενών μας πρωτευόντων της οικογένειας των Ανθρωποειδών.

Η ζήλια μπορεί να είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης, αλλά οι κοινωνικές δομές ενισχύουν την εξουσία της κι αυτό έχει πολύ μεγάλο κόστος, σημειώνουν.


Jess Diamant, Daniel Diamant Γνωρίστηκαν το 2007. Παντρεύτηκαν το 2011. Συμφώνησαν σε ανοιχτό γάμο το 2012. Jess: Ως «πρωτογενής» σύντροφος, που έχει περισσότερο χρόνο με τον σύζυγό από ό,τι η φίλη του, όταν κάνω το το χρονοδιάγραμμα, προσπαθώ να λάβω υπόψη και εκείνη. Γιατί είναι σημαντική.

Βιολογικοί μηχανισμοί και ανατροφή των παιδιών 

Στο βιβλίο της «What Love Is» (Τί είναι αγάπη), που δημοσιεύθηκε το 2017, η Carrie Jenkins, καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας, η οποία είναι παντρεμένη και διατηρεί επί μακρόν εξωσυζυγική σχέση με τον ίδιο άνθρωπο, παραθέτει τη δική της ερμηνεία: «Είμαστε σίγουρα εξοπλισμένοι με βιολογικούς μηχανισμούς που υποστηρίζουν τη συνεργασία, τη δέσμευση και την επικοινωνία, οι οποίοι έχουν εξελιχθεί για να μας βοηθήσουν να επιτύχουμε στο δύσκολο έργο της ανατροφής των παιδιών… Ο πραγματικός πόνος, η πραγματική χημεία του εγκεφάλου είναι ο,τιδήποτε μπορεί να απειλήσει τους δεσμούς αυτούς. Αλλά είμαστε ένα ευπροσάρμοστο είδος, οπότε αυτό που πρέπει να προβλέψουμε είναι μια σειρά βιολογικών μηχανισμών που θα επιτρέψουν διαφορετικές προσεγγίσεις στην πρόκληση της ανατροφής των παιδιών. Το βασικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης είναι η ευελιξία».

Η Susan Wenzel, ψυχοθεραπεύτρια στο Winnipeg του Καναδά, δεν άνοιξε τη σχέση της με τον άνδρα με τον οποίο που ζούσε, επειδή συνυπέγραψε κάποια θεωρία της εξέλιξης. Το έπραξε επειδή ο σύντροφος της τής είπε, ήρεμα, και με κάποιον φόβο, ότι ανησυχούσε για το μέλλον της σχέσης τους. Είχε ερωτευτεί και στο παρελθόν, της εξήγησε, αλλά οι σχέσεις του πάντα τελείωναν με τον ερχομό μιας άλλης γυναίκας.

Η Susan κατάλαβε τί εννοούσε, άλλωστε είχε συμβουλεύσει «ασθενείς» της οι οποίοι είχαν προχωρήσει σε ανοιχτούς γάμους. Ένιωθε εξοπλισμένη για να διαχειριστεί την κατάσταση εξού και συμφώνησε με τον σύντροφο της ότι μπορούσαν να βλέπουν άλλους, εφόσον οι σχέσεις αυτές παρέμειναν περιστασιακές. Όπως λέει, δεν αισθάνθηκε ότι αποσπάστηκε από τη σχέση τους όταν άρχισε να βλέπει κάποιον που ήταν, όπως εκείνη, μετανάστης από την Κένυα. Αλλά όταν αυτό ξεθώριασε και ο σύντροφος της άρχισε να να βγαίνει ραντεβού με κάποια γυναίκα, διαπίστωσε ότι στη σχέση «τρύπωσε» η ζήλια.

Η συμβατική σοφία λέει ότι οι άνδρες είναι πιο πιθανό από τις γυναίκες να επιθυμούν, ακόμη και να χρειάζονται, ποικιλία στη σεξουαλική τους ζωή.


Joe Spurr, Zaeli Kane (στο κέντρο ο Blake Wilson) Γνωρίστηκαν το 2004. Συμφώνησαν μετά από λίγο σε ελεύθερη σχέση. Παντρεύηκαν το 2011.  Joe: Η Zaeliα μας μίλησε για το πώς γίνεσαι σχεδόν δύο διαφορετικοί άνθρωποι, ανάλογα με το ποιον είσαι τη στιγμή εκείνη. 

Αλλά από τα 25 ζευγάρια που μίλησαν στους NYT,  στις περισσότερες περιπτώσεις -εκτός από έξι- την αρχή για ανοιχτές σχέσεις έκαναν οι γυναίκες.  Ακόμη και όταν η απόφαση ήταν αμοιβαία, η γυναίκα ήταν συνήθως πιο σεξουαλικά  δραστήρια εκτός γάμου.

Σύζυγος των προαστίων έλεγε στο OkCupid ότι δεν είχε ακόμη συναντήσει κάποια ενδιαφέρουσα γυναίκα, σε αντίθεση με τη σύζυγό του, την οποία ονόμασε «βαμπίρ οικειότητας».

Μία άλλη γυναίκα, στο Πόρτλαντ, εξηγούσε ότι ο σύζυγος της είχε χάσει κάθε ενδιαφέρον για σεξ, όχι μόνο μαζί της, αλλά εν γένει. Μια 36χρονη στο Σιάτλ δήλωσε ότι πήρε την απόφαση όταν άκουσε να μιλούν για την ιδέα του ανοιχτού γάμου από μια άλλη νεαρή μαμά σε ένα βιβλιοπωλείο.

Ίσως, όπως γράφει το δημοσίευμα, οι γυναίκες στα ζευγάρια ήταν πιο πρόθυμες να πούν τις ιστορίες τους επειδή δεν ταιριάζουν με τα προβλέψιμα, άθλια στερεότυπα για σεξουαλική δραστηριότητα των ανδρών. Ήταν εντούτοις εντυπωσιακό να ακούει κανείς πόσα πολλά ήταν διατεθειμένες να  διακινδυνεύουν για τη σεξουαλική τους ευτυχία.

Πέρασαν δεκαετίες μέχρι οι ερευνητές που ασχολούνται με τη σεξουαλική ζωή να εξετάσουν το ενδεχόμενο η περιορισμένη γυναικεία λίμπιντο να είναι σύμπτωμα της μονογαμίας.

Μακροπρόθεσμες μονογαμικές σχέσεις

Μελέτη του 2002 διαπίστωσε ότι οι άνδρες και οι γυναίκες σε μακρόχρονες σχέσεις έχουν την ίδια επιθυμία στην αρχή, αλλά στις γυναίκες η επιθυμία μειώνεται απότομα μεταξύ του πρώτου και του τέταρτου χρόνου. Αντίθετα, στην περίπτωση των ανδρών η επιθυμία παραμένει υψηλή όλο το διάστημα.

Ο δημοσιογράφος – συγγραφέας Daniel Bergner στο βιβλίο του με τίτλο «What Women Want» (Τί θέλουν οι γυναίκες) παραπέμπει σε έρευνα σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες επιθυμούν την καινοτομία όσο και οι άνδρες.

Τα φάρμακα για την τόνωση της ανδρικής σεξουαλικότητας βασίστηκαν στην υπόθεση ότι μια πιθανή λύση όπως το ενδιαφέρον για νέους συντρόφους, δεν θα ήταν πρακτικά εφαρμόσιμη και επίσης, δεν θα είχε διάρκεια.

Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα και τις αρχές του 21ού, οι ψυχοθεραπευτές υπερασπίζονταν  τη μονογαμία με τη συνέπεια… θρησκευτικών ιδρυμάτων.

Μάλιστα, επικαλούνταν τη θεωρία της προσκόλλησης στη δουλειά, μια θεωρία που, στην απλοποιημένη μορφή της, λέει ότι δυο άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν έναν ασφαλή δεσμό, όταν ο ένας καταπραΰνει τις αδυναμίες του άλλου και δίνει αγάπη -η σεξουαλική εκπλήρωση έρχεται στο τέλος.

Το βιβλίο του ψυχαναλυτή Stephen Mitchell «Can Love Last» (Η αγάπη μπορεί να κρατήσει) περιπλέκει μερικές από τις έννοιες, υποστηρίζοντας ότι η εμπιστοσύνη και η άνεση μπορούν επίσης να αποτελέσουν εμπόδια στην έκφραση του σεξουαλικού πάθους.

«Δεδομένου ότι η αξιοσέβαστη μονογαμική δέσμευση τείνει στην εποχή μας να είναι αμοιβαία, η επιλογή ενός μόνο συντρόφου αυξάνει δραματικά την εξάρτηση από αυτόν, καθιστώντας την ανάγκη για περισσότερη αγάπη περισσότερο επικίνδυνη και την προσπάθεια για την εγγύηση της αγάπης ακόμα πιο επιτακτική», έγραψε ο Mitchell.

«Έτσι, προσποιούμαστε ότι ελαχιστοποιήσαμε τους κινδύνους και νιώθουμε ασφαλείς,  υπονομεύοντας κατά αυτόν τον τρόπο τις προϋποθέσεις της επιθυμίας, η οποία για να αναπνεύσει και να ευδοκιμήσει απαιτεί έντονη φαντασία».

Ο Mitchell εκτιμά τις αφοσιωμένες σχέσεις, ωστόσο θεωρεί απαραίτητο να υπογραμμίσει τον τρόπο με τον οποίο η σεξουαλικότητα θα μπορούσε να καταρρεύσει κάτω από το βάρος της ασφάλειας που κατασκευάζουν τα ζευγάρια.


5ο Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας***5-6-7 Μαϊου 2017

sexuality fest no 5
Για πέμπτη χρονιά το φεστιβάλ Σεξουαλικότητας λαμβάνει χώρα στη Σχολή Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ. Αυτή τη χρονιά με αρκετές ταινίες που έχουν θέμα την πολυσυντροφικότητα αλλά και μια εκδήλωση για αυτό το θέμα το Σάββατο 6/5 18:45 : «Ημερολόγια πολυσυντροφικότητας
Ένα μοίρασμα ιστοριών τριυγαριών και άλλων μπερδεμάτων»
Αναλυτικά το κάλεσμα και το πρόγραμμα του Φεστιβάλ:
Έρχεται πάλι Φεστιβάλ! Ένα τριήμερο συνάντησης σε μια Σ.Θ.Ε. που όλ@ μαζί θα μεταμορφώσουμε!

Σας περιμένουμε!
Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ ακολουθεί:

Παρασκευή 5/5

18:00 Προβολή του ντοκυμαντέρ «Πουλιά στο βάλτο» 104’
Τα πουλιά στο Βάλτο είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας και αναφέρεται στη συμμετοχή και στην προσφορά των γυναικών στον αγώνα κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στις πόλεις αλλά και στα βουνά, καθώς και στα βασανιστήρια που υπέστησαν.

20:00 Γυναίκες στην αντίσταση, συζήτηση – εκδήλωση
Παρουσίαση υλικού για τη συμμετοχή των γυναικών στην Αντίσταση, κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και συζήτηση μεταξύ μας

21:30 Προβολή της ταινίας «Las libertarias» 125’
Κινηματογραφική απεικόνιση του αγώνα της οργάνωσης «Mujeres Libres»/«Ελεύθερες Γυναίκες» κατά την διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου πολέμου.

23:00 Πάρτι για όλες, όλους και όλ@. Ελάτε να καταπλήξετε και να καταπληχθείτε.

Σάββατο 6/5

16:30 Προβολής της ταινίας «Sex of angels» 106’
Μια ιστορία ανακάλυψης και επαναπροσδιορισμού της αγάπης μεταξύ τριών ανθρώπων.

17:00-21.00 «Το σεξ ως νόρμα». Ζητήματα καταπίεσης της σεξουαλικότητας και του φύλου μέσα το θέατρο – εικόνα
Βιωματικό εργαστήριο με την ομάδα θεάτρου του/ης καταπιεσμένου/ης Solocryo

18:45 Ημερολόγια πολυσυντροφικότητας
Ένα μοίρασμα ιστοριών τριυγαριών και άλλων μπερδεμάτων

21.30 Προβολή της ταινίας «Shortbus» 102’
Μια ομάδα νεοϋρκέζων συναντιούνται σε ένα υπόγειο «σαλόνι». Ο συνδυασμός της τέχνης, της μουσικής της πολιτικής και της αμαρτίας σε ένα ρομαντικο – σεξουαλικό περιβάλλον αποτελεί ένα τρόπο απελευθέρωσης και υπέρβασης των «προβλημάτων» της ερωτικής ζωής τους.

21:30 Χορεύοντας tango αλλιώς
Βραδιά χορού με τη Μαριάννα Τσακίρη

Κυριακή 7/5

13:00 Παραμύθια από την queerοχώρα
Ανάγνωση παραμυθιών κάτω από το δέντρο

16:00-19.00 Σύγκρουση επιθυμιών στις ερωτικές σχέσεις
Βιωματική συνάντηση με την Ιωάννα Γκιουλέ

15:00 Προβολή του ντοκυμαντέρ «Καλιαρντά» 58’
Ένα ντοκυμαντέρ για την χαρακτηριστική διάλεκτο που αναπτύχθηκε στους ΛΟΑΤΚΙΑ κύκλους της Ελλάδας από τα χρόνια του ‘40

18:15 Παράξενο που βρίσκει το κουράγιο και ανθίζει
Αφιέρωμα στο Ντίνο Χριστιανόπουλο

21:30 Προβολή της ταινίας «Eastern boys» 128’
Πώς μια ερωτική σχέση μετατρέπεται σε σχέση πατρικής αγάπης

22:00 Συνάντηση πλασμάτων, μουσικών και ποιημάτων
Φέρνουμε όργανα, μουσικές και ποιήματα που μας αρέσουν

■ Οι ταινίες και τα ντοκυμαντέρ θα προβληθούν στο υπόγειο της ΣΘΕ στο αμφιθέατρο Α11
■ Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο υπόγειο της ΣΘΕ στο αμφιθέατρο Α11
■ Τα βιωματικά εργαστήρια θα διεξαχθούν στον 1ο όροφο της ΣΘΕ
■ Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή στα βιωματικά εργαστήρια είναι η αποστολή email στο seuxalityfestival@hotmail.gr
■ Το πάρτι της Παρασκευής θα πραγματοποιηθεί στο ισόγειο της ΣΘΕ

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το ιστολόγιο του Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας
sexualityfest.wordpress.com ή στείλτε μας email στο sexualityfestival@hotmail.gr .


DO YOU BELIEVE IN UNICORNS?

Ένα αγγλόφωνο ντοκιμαντέρ του Vice για μια πολυσυντροφική κίνηση ανθρώπινων μονόκερων μέσα στη μητρόπολη του Λονδίνου που αλίευσε το νεοσύστατο εργαστήρι ηδονισμού: Hedonism.Lab

Απολαύστε το: Όταν o Shaft, ένας χαρισματικός πρώην αλκοολικός, πήγε στο φεστιβάλ του Burning Man βίωσε μια εμπειρία που του άλλαξε τη ζωή και αποφάσισε ότι στην πραγματικότητα είναι μονόκερος. Επειδή δεν ήταν πλέον σε θέση να αντιμετωπίσει την μονοτονία της δουλειάς και της ζωής στον πραγματικό κόσμο, αποφάσισε να σχηματίσει μια πολυσυντροφική και ηδονιστική κίνηση με άλλους ομοϊδεάτες τους μονόκερους. Φορώντας κέρατα πασπαλισμένα με glitter και καλπάζοντας στους δρόμους του Λονδίνου, οι μονόκεροι έχουν βαλθεί να δημιουργήσουν μια ουτοπία του ελεύθερου έρωτα!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Πολυσυντροφικότητα: τάση ή εξέλιξη;

Αναδημοσιεύουμε εδώ τη συνέντευξη της ακτιβίστριας και συγγραφέως Λίζας Αστερίου στο AthensView για το θέμα της πολυσυντροφικότητας. Τι είναι; Μια νέα τάση ή εξέλιξη των σχέσεων; 
 
 
 
 
*Η Λίζα Αστερίου είναι μία από τους συγγραφείς του βιβλίου
Δώδεκα ερωτικές διαδρομές
 
 
 
Τι είναι η πολυσυντροφικότητα;
Είναι το να διατηρείς σταθερές ερωτικές σχέσεις και όχι ευκαιριακές με δύο ή περισσότερα άτομα με γνώση, ειλικρίνεια και συναίνεση.
Πότε συνειδητοποίησες ότι σε εκφράζει η πολυσυντροφικότητα;
Προσωπικά για μένα η συνειδητοποίηση ήρθε σε πολύ νεαρή ηλικία ήδη από την εφηβεία μου από τα 13 μου χρόνια. Πάντοτε είχα την αίσθηση ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι. Όπως εκτιμάμε την ελευθερία σε κάθε τομέα της ζωής έτσι και στον ερωτικό τομέα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί υπάρχει η καταπίεση, η ζήλια και η κτητικότητα στις σχέσεις. Εμένα μου ήταν πάντα ξένες αυτές οι έννοιες.
Στις πολυσυντροφικές σχέσεις δεν μπορεί να υπάρχει το συναίσθημα της ζήλιας και της κτητικότητας;
Ναι, σαφώς και υπάρχει. Αλλά μην ξεχνάμε ότι όλοι σ’ αυτή την κοινωνία μεγαλώσαμε. Δηλαδή από μικρά παιδάκια μας μαθαίνουν το παραμύθι με τον πρίγκιπα και την πριγκίπισσα. Άρα μας καλλιεργούν το αίσθημα της κτητικότητας και της ζήλιας. Αυτό είναι όμως κάτι που κανείς μπορεί να το διαχειριστεί και να το αλλάξει. Υπάρχουν κάποια απειροελάχιστα άτομα, όπως εγώ, που δεν αισθάνονται τη ζήλια. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ευχάριστα και δυσάρεστα συναισθήματα – το θέμα είναι πως τα διαχειριζόμαστε. Αν κοιτάξουμε στην παιδική μας ηλικία, μπορεί να ανακαλύψουμε ότι κουβαλάμε πολλές ανασφάλειες, θέματα αυτοεκτίμησης ή άλλα ψυχολογικά προβλήματα.
Τα συναισθήματα τα παράγει ο εγκέφαλος μας με ένα τρόπο αυτόματο οπότε δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε. Με το να λέω ότι ελέγχω τα συναισθήματα μου εννοώ ότι τα καταπιέζω. Και με το να τα καταπιέζω κάθε φορά θα γίνονται χειρότερα. Γι αυτό μιλάμε για διαχείριση των συναισθημάτων και όχι για έλεγχο.
 
Πρακτικά πως εφαρμόζεται στη ζωή σου η πολυσυντροφικότητα;
Δεν είναι κάτι εύκολο να το εφαρμόσει κανείς, μην ξεχνάς ότι μιλάμε για μία έννοια που είναι άγνωστη για τον περισσότερο κόσμο και ακόμα άνθρωποι που τη ξέρουν θεωρητικά δεν σημαίνει ότι μπορούν να το εφαρμόσουν και στην πράξη. Άρα αν θα μπορέσεις να δημιουργήσεις πολυσυντροφικές σχέσεις έχει να κάνει και με τους άλλους ανθρώπους. Υπάρχουν πολλά είδη πολυσυντροφικών σχέσεων και αυτό είναι το θετικό. Εξαρτάται από το κάθε άνθρωπο ποιο είδος θα επιλέξει. Εγώ προσωπικά επιλέγω το στυλ της ανεξάρτητης πολυσυντροφικότητας (solo polyamory). Zω την ζωή μου ανεξάρτητα και διατηρώ παράλληλες ερωτικές σχέσεις με ειλικρίνεια. Υπάρχει και η σχεσιακή αναρχία (relationship anarchy), που επίσης με ενδιαφέρει, είναι ένα παρακλάδι της πολυσυντροφικότητας. Η βασική αρχή της σχεσιακής αναρχίας είναι ότι δεν με ενδιαφέρει κανένας κανόνας της κοινωνίας, δεν βάζουμε τις σχέσεις μας σε κανένα κοινωνικό καλούπι και δεν ιεραρχούμε τις ερωτικές σχέσεις ως κάτι ανώτερο απ’ όλες τις άλλες σχέσεις.
 
Πώς το εκλαμβάνει η ελληνική κοινωνία;
Το κακό με την ελληνική κοινωνία είναι ότι είναι βαθιά υποκριτική. Πολύ πιο εύκολα οι άνθρωποι αποδέχονται τις κρυφές ερωτικές σχέσεις παρά την ειλικρίνεια. Θέλει πολύ δουλειά και προσπάθεια να αλλάξει αυτή η νοοτροπία.
 
Εσύ ζηλεύεις;
Για μένα η ζήλια δεν είναι καν συναίσθημα, είναι μια συναισθηματική κατάσταση που έχει κοινωνικά αίτια. Ζούμε σε μια κοινωνία που μας έχει μάθει να φοβόμαστε, να αντιμετωπίζουμε αρνητικά καθετί που βρίσκεται έξω από τα όρια της μονογαμίας, έχουμε μια αυτόματη αρνητική αντίδραση σε οτιδήποτε είναι έξω από αυτό το πρότυπο σαν να είναι κάτι που μας απειλεί. Εγώ προτιμώ αυτό να το ονομάζω εσωτερικευμένη πολυφοβία, όπως το ίδιο συμβαίνει και με την ομοφοβία και την τρανσφοβία. Πίσω από την ζήλια συνήθως κρύβεται ανασφάλεια και φόβος μήπως ο σύντροφός μου φύγει ή με παραμελήσει. Όλα αυτά είναι φόβοι είτε βάσιμοι είτε αβάσιμοι, αυτό εξαρτάται.
 
Γιατί η κοινωνία έχει την ανάγκη να προωθεί ένα μονογαμικό πρότυπο;
Εδώ θα πρέπει να πάμε πολύ πίσω στο χρόνο. Κάθε κοινωνία παράγει τα δικά της πρότυπα σχέσεων και αφού τα παράγει τα παρουσιάζει ως ανθρώπινη φύση. Οι σχέσεις είναι δημιούργημα της κοινωνίας, όχι μόνο των ατόμων. Ακόμη και τώρα πόσες κοινωνίες έχουν μονογαμικές σχέσεις; Οι περισσότερες δεν έχουν και αν πάμε πίσω στο χρόνο θα διαπιστώσουμε ότι στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης πάνω στο πλανήτη ο κανόνας δεν ήταν η μονογαμία αλλά η ελευθερία στις σχέσεις. Αυτό το ξέρουμε από τα ανθρωπολογικά ευρήματα, Υπάρχουν φυλές πάνω στο πλανήτη που ζουν πιο ελεύθερα σε σχέση με το δικό μας κόσμο. Όταν ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από τον τρόπο ζωής του κυνηγού-τροφοσυλλέκτη και δημιούργησε σταθερούς τόπους κατοικίας, αναπτύχθηκε η έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας. Τότε μπήκε το ερώτημα ποιος θα πάρει την περιουσία μετά το θάνατο του ιδιοκτήτη. Εκεί μπήκε και η έννοια του να έχω το δικό μου παιδί ως κληρονόμο. Εκείνες τις εποχές, ο μόνος τρόπος να εξασφαλίσει κανείς ότι το παιδί είναι δικό του ήταν να περιορίσει την σεξουαλική ζωή της γυναικάς σου.
 
Η πολυσυντροφικότητα είναι αδυναμία να δοθείς σε έναν άνθρωπο;
Εξαρτάται το τι σημαίνει να δοθείς. Εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα τι είναι η αφοσίωση και η αποκλειστικότητα και αν πάνε μαζί. Εμείς θεωρούμε ότι δεν πάνε κατ’ ανάγκη μαζί. Η αφοσίωση έχει να κάνει με το πως λειτουργεί η σχέση μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων. Δεν είμαστε κατά της μονογαμίας εφόσον είναι επιλογή, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να βιώσουν το συναίσθημα της αγάπης με δύο ή και παραπάνω άτομα.
 
Υπάρχει νομική αναγνώριση;
Αυτό είναι ένα μεγάλο και πολύ ενδιαφέρον θέμα, γιατί πλέον υπάρχουν πολλές φωνές στο εξωτερικό που διεκδικούν ίσα δικαιώματα όπως δύο άτομα έχουν πρόσβαση στο γάμο ή στο σύμφωνο συμβίωσης και την παιδοθεσία τα ίδια δικαιώματα θέλουμε να έχουνε όλοι οι άνθρωποι που είναι πολυσυντροφικοί. Θέλουμε δηλαδή την σχέση τους να μπορούν να την κατοχυρώσουν και νομικά. Η νομική κατοχύρωση μπορεί να παίξει τεράστιο ρόλο ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά γιατί στο εξωτερικό υπάρχουν χιλιάδες πολυσυντροφικές οικογένειες και δυστυχώς είναι έκθετες σε κάθε είδους κακόβουλη επίθεση επειδή αυτός ο τρόπος ζωής είναι αντισυμβατικός και στιγματισμένος από την κοινωνία. Μπορεί ο καθένας να κάνει καταγγελία για παιδική κακοποίηση με κίνδυνο να χάσουν την κηδεμονία. Στις Η.Π.Α και στο Καναδά υπήρχαν νόμοι που απαγόρευαν ακόμα και την συγκατοίκηση τριών ή περισσότερων ατόμων. Σήμερα υπάρχουν ευνοϊκότεροι νόμοι. Στη Βραζιλία όταν ψηφίστηκε το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, κάποιες πολυσυντροφικές οικογένειες το χρησιμοποίησαν για την νομική αναγνώριση τους.
 
Ένα παιδί πως μεγαλώνει σε ένα πολυσυντροφικό περιβάλλον;
Μια χαρά μεγαλώνει. Το θέμα δεν είναι αν οι γονείς είναι τρεις ή τέσσερις, το θέμα είναι να είναι ικανοί να δώσουν στο παιδί αυτό που χρειάζεται, να ικανοποιήσουν τις υλικές και συναισθηματικές του ανάγκες. Μια πολυσυντροφική οικογένεια μπορεί να είναι εξίσου ή και περισσότερο λειτουργική σε σχέση με μια συμβατική. Το πρόβλημα δεν είναι οι πολυσυντροφικές οικογένειες αλλά η εχθρική στάση της κοινωνίας.
 
Στην Ελλάδα από πότε υπάρχει αυτός ο όρος;
Ο όρος μπορεί να είναι καινούριος αλλά οι ανοιχτές σχέσεις υπήρχαν ήδη από την δεκαετία του ’70 με την μορφή του ελεύθερου έρωτα. Υπήρχαν ακόμα και προσπάθειες δημιουργίας κοινοβίων.
 
Αν γνωρίσεις ένα άτομο που σε ενδιαφέρει ερωτικά αλλά είναι μονογαμικός είναι λόγος να τον απορρίψεις;
Οι πιθανότητες είναι αυτός να με απορρίψει (γέλια). Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι μονογαμικοί αλλά αποδέχονται την ανάγκη των συντρόφων τους να διατηρούν πολυσυντροφικές σχέσεις.
 
Πιστεύεις ότι η πολυσυντροφικότητα εφαρμόζεται περισσότερο στα ετερόφυλα ή ομόφυλα άτομα;
Οι σχέσεις μεταξύ ανδρών είναι πιο ανοιχτές, πολυσυντροφικές ή μη. Τα τελευταία χρόνια στις ετερόφυλες σχέσεις υπάρχει ένα άνοιγμα με την μορφή του swinging. Αυτό δεν είναι πολυσυντροφικότητα αλλά είναι μια μορφή ανοιχτής σχέσης. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι μονογαμικοί αλλά αποδέχονται την ανάγκη των συντρόφων τους να διατηρούν πολυσυντροφικές σχέσεις. Οπότε πέρασαν από το καθαρά σεξουαλικό κομμάτι στην πολυσυντροφικότητα.
 
Ποια είναι τα προβλήματα που μπορούν να προκύψουν σε μια πολυσυντροφική σχέση έναντι μιας μονογαμικής;
Η διαχείριση του χρόνου είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Μπορεί να υπάρχει απεριόριστη αγάπη αλλά όχι απεριόριστος χρόνος. Για παράδειγμα ο προγραμματισμός των διακοπών ή των ραντεβού μπορεί να είναι πρόβλημα. Σίγουρα χρειάζεται πολύ καλή επικοινωνία.
 
Τι βήματα μπορούν να γίνουν για να γίνει αποδεκτό από την ελληνική κοινωνία;
Χρειάζεται ακτιβισμός, ενημέρωση και δουλειά σε μεγαλύτερο βάθος. Η διεκδίκηση είναι ένας τρόπος για να δείξεις ότι υπάρχεις και είσαι φυσιολογικός. Η πολυσυντροφικότητα μπορεί να είναι ένας πολύ μοναχικός δρόμοςόταν ζεις σε μια εχθρική κοινωνία. Έχει σημασία να γνωρίσεις τους σωστούς ανθρώπους να ανταλλάξεις ιδέες και απόψεις.
 
 
Facebook:
Ανοιχτές σχέσεις https://www.facebook.com/anoixtes.sxeseis/
Πολυσυντροφικότητα/πολύχρωμο κίνημα https://www.facebook.com/groups/1482579828626580/

Ιστολόγια: polysyntrofikotita.wordpress.com, polyamorygr.wordpress.com
Email polyamorygr@yahoo.gr