Category Archives: non-monogamy

12 ερωτήσεις που έχουν βαρεθεί να ακούν τα άτομα σε πολυσυντροφικές σχέσεις

Μετάφραση ενός πολύ ενδιαφέροντος άρθρου που μπορείτε να μοιραστείτε με τους μονογαμικούς φίλους σας:

Όχι, δεν έχει καθόλου να κάνει με την απιστία.

Τα άτομα που εξασκούν την πολυσυντροφικότητα καταλαβαίνουν την περιέργεια του κόσμου: Το να αγαπάς πάνω από ένα άτομο την ίδια στιγμή δεν είναι τελείως συμβατικό. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν πολλές ερωτήσεις για το πώς είναι. Παρόλα αυτά, υπάρχουν πιο διακριτικοί τρόποι για να μάθεις για την προσωπική ζωή κάποιου, ειδικά αν σκοπεύεις να κάνεις ερωτήσεις για το τι συμβαίνει στην κρεβατοκάμαρά του. Παρακάτω, πολυάμορους γυναίκες και άνδρες μοιράζονται 12 ερωτήσεις που τους κάνουν πολύ συχνά.

1. Δεν είναι περίπου σαν να κερατώνεις;

«Περισσότερο από κάθε άλλη ερώτηση, αυτή με κάνει να γελάω, γιατί η πολυσυντροφικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο. Το μόνο κοινό που έχουμε με αυτούς που κερατώνουν είναι η ικανότητα να αγαπάς πάνω από ένα άτομο την ίδια στιγμή, μόνο που η πολυσυντροφικότητα έχει να κάνει με την υπεύθυνη συναίνεση όλων των εμπλεκόμενων. Η θεμελιώδης λογική όλου του τρόπου ζωής μας είναι η ειλικρίνεια, η επικοινωνία και σίγουρα όχι το να κρύβεσαι και να λες ψέματα στα άτομα που αγαπάς!»

– KamalaDevi McClure, που είναι σε ανοιχτό γάμο με τον συζυγό της Michael για 16 χρόνια. Η McClure είναι με την κοπέλα της Roxanne 7 χρόνια.

2. Πώς μπορείς να το κάνεις; Είμαι πάρα πολύ ερωτευμένος για να κάνω κάτι τετοιο.

«Έχω ακούσει κάθε πιθανή εκδοχή αυτής της ερώτησης και παρά τη μεγάλη μου καρδιά, πάντα με κάνει να θέλω να ρίξω μπουνιά στο πρόσωπο κάποιου. Αυτό το πατρονάρισμα είναι παραπάνω από όσο μπορώ να δεχτώ, αλλά σκεφτείτε αυτό: Η πολυσυντροφικότητα δεν είναι ένας συμβιβασμός που κάνουμε γιατί έχουμε πιο χαμηλά στάνταρντς. Είναι μια προτίμηση – κάποιοι τη θεωρούν και προσανατολισμό. Αν την κάνεις με τον σωστό τρόπο, καλλιεργεί μία δυνατή οικειότητα. Όπως όταν επιλέγεις να είσαι μονογαμικός, εμείς ερχόμαστε πιο κοντά μέσα από διαφορετικές εμπειρίες. Μπορεί να προτιμάς το σκι, αλλά αυτό δε σημαίνει πως όποιος κάνει σνόουμπορντ συμβιβάζεται.»

– Zaeli Kane, που διευθύνει την σειρά στο YouTube: The commotion: A divine (romantic) comedy, με τον σύντροφό της Blake Wilson. Είναι με τον σύζυγό της Joe Spurr 14 χρόνια και έχουν μια κόρη. O Joe έχει μια κοπέλα που την λένε Ixi.

3. Ποιος είναι ο κύριος ή πιο αγαπημένος σου σύντροφος;

«Οι περισσότερες πολυσυντροφικές σχέσεις δεν στηρίζονται στην ιεραρχία και σε «κύριες» και «δευτερεύουσες» σχέσεις. Πολλά πολυάμορους άτομα, όπως εγώ, έχουν ειλικρινείς και σε βάθος σχέσεις με τους αγαπημένους τους, οι οποίες βασίζονται στο τι πραγματικά θέλουν να μοιραστούν μαζί τους, και όχι στο ότι πρέπει να ακολουθήσουν ένα συγκεκριμένο πρότυπο ή συμβόλαιο. Για μένα, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της πολυσυντροφικότητας δεν είναι ο αριθμός των συντρόφων μου ούτε το ποιος είναι πρωτεύων, αλλά το πώς προσεγγίζω τις ίδιες τις σχέσεις. Μέσα από την πολυσυντροφικότητα, έχω την δυνατότητα να απομακρυνθώ από το κουτί των προκατειλημμένων ιδεών, σχετικά με το πώς οι σχέσεις «πρέπει να είναι» και να συνδέομαι πιο αληθινά με τους ανθρώπους γύρω μου.»

– Tikva Wolf, δημιουργός του πολυάμορους κόμικ «Kimchi Cuddles». H Wolf είναι με τρεις συντρόφους αρκετά χρόνια και έχει δύο παιδιά.

4. Τι γίνεται αν..;

«Ερωτήσεις που αρχίζουν με αυτόν τον τρόπο είναι πάντα επικίνδυνες: ‘Τι θα γινόταν αν οι σύντροφοί σου άρχιζαν να μισούν ο ένας τον άλλον;» «Αν κάποιος ήθελε να μετακομίσει;» «Αν ήθελες να γυρίσεις στην μονογαμία;» «Αν ένας μονόκερος έκαιγε το σπίτι σου;». Κάποιοι άνθρωποι νομίζουν πως η πολυσυντροφικότητα οδηγεί μονο σε καταστροφή και προσπαθούν να σε κάνουν να σκεφτείς το πιο άσχημο αποτυχημένο σενάριο. Τις περισσότερες φορές όμως, δεν είναι πολύ ρεαλιστικό. Επίσης δε θα έπρεπε να ρωτάς μονογαμικά άτομα: ‘Τι θα γινόταν αν ο σύντροφος σου σε κεράτωνε με την αδερφή σου;’. Τα πάντα μπορούν να συμβούν, αλλά αυτό δεν είναι λόγος για να σταματήσεις να αγαπάς τους συντρόφους σου. Αν η καταστροφή συμβεί, θα την χειριστούμε μαζί.

– Natalie Fink, η οποία είναι με το αγόρι της Yannick Gwarys τέσσερα χρόνια. Με το άλλο αγόρι της, τον Michael Flamm, είναι μαζί δύο χρόνια.

5. Δεν ζηλεύεις τις σχέσεις των συντρόφων σου;

«Είχα νιώσει έντονη ζήλεια όταν ήμουν ακόμα νέα στην πολυσυντροφικότητα και προσαρμοζόμουν στην ιδέα ότι ο σύντροφός μου θα βγαίνει και με άλλα άτομα, αλλά δεν ήταν και το τέλος του κόσμου. Όπως και με κάθε άλλο αρνητικό συναίσθημα (πχ. Φόβος ή λύπη) ο στόχος δεν είναι να μην νιώθεις ποτέ ζήλεια: ο στόχος είναι να μάθεις να την χειρίζεσαι σωστά. Χάρη στην πολυσυντροφικότητα, έχω μάθει να αντιμετωπίζω πολύ καλύτερα την ζήλεια και έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι τόσο μεγάλο θέμα όταν προκύπτει. Και τώρα που έχω υπάρξει πολυσυντροφική για κάποιο καιρό, αισθάνομαι πολύ λιγότερη ζήλεια από όταν ήμουν μονογαμική.»

– Page Turner, δημιουργός του Poly.land, η οποία είναι μαζί με τον σύζυγό της Justin οχτώ χρόνια. (Και οι δύο έχουν σχέσεις με άλλες γυναίκες κάποια χρόνια)

6. Δεν σε ανησυχούν τα ΣΜΝ;

«Ναι, με ανησυχούν τα ΣΜΝ στον ίδιο βαθμό που θα έπρεπε να ανησυχούν κάθε άλλο σεξουαλικά ενεργό άτομο. Εγώ και κάθε σύντροφός μου εξεταζόμαστε συχνά και έχουμε ανοιχτές τις πόρτες της επικοινωνίας όποτε ξεκινάει μια νέα σεξουαλική σχέση. Έρευνες έχουν δείξει ότι άτομα με συναινετικές μη μονογαμικές σχέσεις έχουν λιγότερα ΣΜΝ και είναι λιγότερο πιθανό να μεταδώσουν ΣΜΝ από κάποιον που κερατώνει τον σύντροφο του , για παράδειγμα.

Δεν το κάνουν όλοι αυτό, αλλά εγώ προσωπικά επιλέγω να χρησιμοποιώ προφυλακτικό στο διεισδυτικό σεξ με όλους τους συντρόφους μου. Νιώθω ενδυναμωμένη αποφασίζοντας να προστατέψω τον εαυτό μου, από το αν επέλεγα να κάνω εντελώς απροστάτευτο σεξ και μετά να ανησυχώ για το αν οι σύντροφοί μου χρησιμοποιούν προφυλάξεις με κάθε άλλον. Κάποιοι άνθρωποι διαφωνούν με αυτό, αλλά θα έλεγα πως το να χρησιμοποιείς προφυλακτικό δεν κάνει τη σχέση σου λιγότερο οικεία ή σοβαρή. Είναι απλώς ένα κομμάτι λάτεξ.»

– Dedeker Winston, δημιουργός του blog και του podcast «multiamory». Η Winston είναι με τον σύντροφό της Jase τεσσερισήμισι χρόνια και με τον σύντροφό της Alex δύο χρόνια.

7. Πώς σκοπεύεις να νοικοκυρευτείς μια μέρα και να κάνεις παιδιά;

Αυτές οι ερωτήσεις γίνονται σε εμάς με έναν περίεργο τρόπο. Αντί για » σκοπεύεις να νοικοκυρευτείς και να κάνεις παιδιά;» μας ρωτάνε «πώς σκοπεύεις να..» σαν να είμαστε κάτι το διαφορετικό. Κάποιοι βρίσκουν τη σχέση μας τόσο περίπλοκη, που θέλουν να μάθουν πως είναι έστω πιθανό να κάνουμε παιδιά. Το να λες σε οποιοδήποτε ζευγάρι αν σκοπεύει να κάνει παιδιά μπορεί να είναι μια περίεργη και πολύ προσωπική ερώτηση, αλλά σίγουρα δεν ρωτάς ποτέ κάποιον «πώς» σκοπεύει να το κάνει. Κάποιοι υποθέτουν πως απλά ζούμε πολύ έξαλλα, και παρ’ότι ισχύει κατά ένα βαθμό, είμαστε συγχρόνως πολύ αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλον. Υπάρχει πολλή αγάπη μεταξύ των τριών μας και αν και το να κάνουμε παιδιά δεν είναι το σχέδιό μας αυτή την στιγμή, ό,τι και να κάνουμε, θα το κάνουμε μαζί.

– Jimmy, ο οποίος είναι σε μια τριπλή σχέση με τις συντρόφους του ChachaVavoom (ψευδώνυμο) εννιά χρόνια τώρα, και τη Summer, πέντε χρόνια.

8. Τι πιστεύει η οικογένεια σου γι’αυτό;

«Αυτή είναι άλλη μία ερώτηση από αυτές που δεν πηγαίνεις να ρωτήσεις ένα οποιοδήποτε άλλο συνηθισμένο ζευγάρι. Είναι τόσο αρνητική. Η υπόθεση είναι ότι η οικογένεια σου κάτι πρέπει να πιστεύει για αυτό τον «κανονισμό», όπως θα έκαναν αν ένας έφηβος έκανε ένα ταττού ή διέπραττε ένα έγκλημα. Η οικογένεια πάντα θα έχει τις επιφυλάξεις και τις σκέψεις της, αλλά εν τέλη, θέλει πιστεύω αυτό που είναι καλύτερο για σένα. Οι οικογένειες μας δεν είναι καθόλου διαφορετικές.»

– Summer, η οποία είναι σε σχέση με τον Jimmy και την ChachaVavoom εδώ και πέντε χρόνια.

9. Κάνετε όργια;

«Ο πολιτικά ορθός τρόπος είναι να ρωτήσεις για την «ταμπέλα» που προτιμάμε: Είμαστε σε μία V- τριάδα(το ένα άτομο είναι σε πολυάμορους σχέση με άλλα δύο άτομα τα οποία δεν είναι σε σχέση μεταξύ τους) ή σε ένα throuple (σχέση που αποτελείται από τρία άτομα); Αυτές οι φράσεις ελαφρώς καλύπτουν την πραγματική ερώτηση, που είναι «ποιος κοιμάται με ποιον;». Είναι αγενές να ρωτάς κάποιον για τη σεξουαλική του ζωή, οπότε αν δεν το αναφέρουμε εμείς ή αν δεν ταυτιστούμε με έναν συγκεκριμένο όρο, απλά να υποθέσεις πως δεν είναι κάτι που θέλουμε να σκέφτεσαι κάθε φορά που μας βλέπεις. Ο Joe, o Blake, η Ixi Κι εγώ δεν είμαστε ένας θίασος από υπερσεξουαλικά επιδειξιομανή άτομα- είμαστε απλά άνθρωποι που θέλουμε να ορίζουμε μαζί πώς περνάμε τον χρόνο μας. Υπάρχουν άλλες πιο φυσιολογικές ερωτήσεις που μπορείς να κάνεις για να μας γνωρίσεις πριν θελήσεις να εισβάλεις στην κρεβατοκάμαρά μας!»

– Zaeli Kane

10. Μόλις βρεις το κατάλληλο άτομο όμως θα σοβαρευτείς, έτσι;

«Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια για κάποιους, αλλά για πολλούς από μας δεν είναι. Πολλά πολυσυντροφικά άτομα έχουν σχέσεις με διαφορετικά άτομα την ίδια στιγμή για δεκαετίες (μερικές φορές με ειδικά φτιαγμένους κανονισμούς για πολλά άτομα, ενώ άλλες φορές τα πράγματα είναι πιο ρευστά). Άλλοι επιλέγουν να μένουν ουσιαστικά μόνοι τους και να έχουν διάφορες χαλαρές σχέσεις. Πολλοί από μας νιώθουμε ότι οι περιορισμοί μιας μονογαμικής σχέσης δεν θα μπορούσαν ποτέ να λειτουργήσουν σε εμάς. Το να υποθέτεις ότι κάποιος «περνάει μια φάση» απλά επειδή η σχέση τους δεν ταιριάζει με τις προσδοκίες που έχει από αυτούς η κοινωνία, υπονοεί πως οι σχέσεις τους δεν είναι αληθινές ή ότι δεν μπορούν να ξέρουν αυτό που ήδη ξέρουν. Όπως και να ‘χει, είναι επικριτικό και θλιβερό.»

– Josephine Kearns, η δημιουργός της ιστοσελίδας «Poly Chicago». H Kearns είναι μόνη της τον τελευταίο χρόνο. Πριν από αυτό, ήταν σε δύο συνυπάρχουσες μακροχρόνιες σχέσεις.

11. Τι λες στα παιδιά σου;

«Την αλήθεια; Ξέρω ότι αυτό ακούγεται ακραίο, αλλά έχουμε έναν εντεκάχρονο γιο και δεν του έχουμε πει ποτέ ψέματα. Ούτε για τον πελαργό, ούτε για τον μπαμπούλα, ούτε καν για τον Άγιο Βασίλη. Δεν έχουν πολλά πολυάμορους άτομα το προνόμιο να είναι τοσο ειλικρινή με τα παιδιά τους, αλλά εμείς μεγαλώνουμε τον γιο μας με τις ίδιες αξίες της ενσωμάτωσης, της διαφάνειας, της αγάπης και της ελευθερίας που εξασκούμε με όλους τους συντρόφους μας.

– KamalaDevi McClure

12. Τι θα κάνεις αν ο σύντροφός σου ερωτευτεί κάποιον άλλον;

«Πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ότι αν ένας από τους συντρόφους μου εκδηλώσει ενδιαφέρον για κάποιο άλλο πρόσωπο, αυτό σημαίνει ότι θα αρχίσουν να με παραμελούν. Συχνά πιστεύουν ότι αν ένας σύντροφος μου είναι ελεύθερος να βγει με οποιονδήποτε θέλει, χωρίς κανόνες, θα επιλέξει να αδιαφορήσει τελείως για τα αισθήματα μου. Αν ο σύντροφος μου ερωτευτεί κάποιον άλλον, φυσικά θα μιλήσουμε γι’ αυτό. Θα μιλήσουμε για το πώς αυτό μπορεί να αλλάξει το καθημερινό μας πρόγραμμα, τα σχέδια για ταξίδια, ή τον σχεδιασμό των βραδινών ραντεβού. Αλλά πέρα από τις διαπραγματεύσεις αυτές, με το να ερωτευτεί ένας σύντροφός μου κάποιον άλλον, δεν μειώνεται η αφοσίωση του απέναντί μου. Εξάλλου, η μονογαμία δεν λειτουργεί ως προστασία ώστε να μην ενδιαφερθεί ο σύντροφος σου για ένα άλλο άτομο- μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε, ανεξάρτητα από το πόσους κανόνες προσπαθήσεις να θέσεις για να το αποφύγεις.»

– Dedeker Winston


πληροφορίες: huffingtonpost.com 

απόδοση: Χριστίνα Μουστακάκη

Advertisements

Έχω δίλημμα, ποιον άντρα να διαλέξω, η απόφαση ποια είναι η σωστή

Έχω δίλημμα, ποιον άντρα να διαλέξω, η απόφαση ποια είναι η σωστή

Η Λίνα Ρόκου βλέπει τον χαμό που γίνεται με τις παράλληλες σχέσεις και αντί να βγάζει το ζύγι το καταχωνιάζει όσο πιο βαθιά γίνεται.
Εικονογράφηση: Κατερίνα Καραλή

Εντάξει, όλοι ξέρουμε ότι οι παράλληλες σχέσεις είναι δύσκολες, πολύ δύσκολες. Όταν λέω όλοι εννοώ και αυτοί που τις έχουν ζήσει και αυτοί που δεν τις έχουν ζήσει. Επίσης ας παραδεχτούμε ότι συμβαίνει πολύ περισσότερο από ό,τι ομολογούμε σαν κοινωνία, για διάφορους λόγους. Δε θα τους αναλύσω εδώ, ούτε γιατί συμβαίνει, ούτε γιατί δεν το αναγνωρίζουμε στο μέγεθος που του αναλογεί, ούτε φυσικά θα ασχοληθώ με το τι επιτάσσει η κοινωνική ηθική.

Ή μάλλον όχι, θα το κάνω (plot twist). Δεν ξέρω γιατί έχουμε πείσει τους εαυτούς μας ότι ένας άνθρωπος μπορεί να καλύψει όλες μας τις ανάγκες. Πως ένας άνθρωπος μπορεί να είναι σύντροφος #γιαπάντα όταν ξέρουμε ότι όλοι μας εξελισσόμαστε και είναι πιθανό κάποιος που ήταν για εμάς ταιριαστός στα 30, να μην είναι πια στα 50 μας χρόνια. Επίσης, αφού μπορούμε να διοχετεύσουμε την αγάπη μας σε δύο, τρία παιδιά, σε τρεις ή τέσσερις φίλους γιατί θεωρούμε ανήθικο να κάνουμε το ίδιο με δύο συντρόφους;

Κατανοώ ότι στις ερωτικές σχέσεις υπάρχει ανταγωνισμός, ζήλεια, ανασφάλειες. Καταλαβαίνω ακόμη ότι υπάρχει το κεφαλαιώδες ζήτημα «τίνος είναι το παιδί, γυναίκα;» αλλά δεν πιστεύω ότι δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα νέο είδος οικογένειας ή ένα νέο μοντέλο σχέσεων. Δεν σκέφτομαι το τέλος της συντροφικότητας, τουναντίον. Αναζητώ τη σωτηρία της, την επιστροφή στην ουσία της, στο μοίρασμα, στο δόσιμο και στην αγάπη που δεν μετράει κουκιά. Για όσους βέβαια τους ταιριάζει αυτό, δεν σημαίνει ότι αυτή είναι η πανάκεια στο αδιέξοδο των ερωτικών σχέσεων όπως τις έχουμε διαμορφώσει.

Αυτά ως πρώτες σκέψεις σχετικά με την πολυσυντροφικότητα. Από εκεί και πέρα, είναι γνωστό ότι έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε και να είμαστε ειλικρινείς ως κοινωνία. Τι γίνεται λοιπόν όταν βρισκόμαστε συναισθηματικά ανάμεσα σε δύο ανθρώπους; Δύσκολη απάντηση. Ίσως να μην υπάρχει καν απάντηση. Όλο και πιο συχνά πάντως ακούω -από γυναίκες κυρίως, ίσως γιατί νιώθουν πιο άνετα να μου εξομολογηθούν – ότι ενώ είναι σε γάμο ή σε σταθερή σχέση, διατηρούν παράλληλη σχέση. Μιλούν για σχέση, όχι για απιστία, μιλούν για έναν άλλον άνδρα που τις κάνει να αισθάνονται ότι εξακολουθούν να είναι στο ερωτικό παιχνίδι (κάτι που συνήθως χάνεται σε μια μακροχρόνια κατάσταση), που τους γεννά αισθήματα τρυφερότητας, αφοσίωσης και αγάπης. Και όταν ρωτάς τις γυναίκες αυτές τι αισθάνονται προς τον μόνιμο σύντροφο οι απαντήσεις ποικίλλουν. Από «τον βλέπω πια σαν αδερφό μου» μέχρι «είναι ο σύντροφος της ζωής μου, είναι η καθημερινότητα μου».

Πολλές από αυτές τις γυναίκες δεν μπαίνουν καν στο δίλημμα με ποιον θα συνεχίσουν τη ζωή τους. Αυτό γίνεται ειδικά όταν νιώθουν ότι δεν είναι έτοιμες ή σε θέση ή δε θέλουν να ανατρέψουν την υπάρχουσα κατάσταση για μια σειρά από λόγους που ακούγονται κυνικοί ή πεζοί αλλά αν μη τι άλλο είναι απολύτως ρεαλιστικοί. Δηλαδή μια γυναίκα που ζει με την οικογένεια της στην Αγγλία και ο εραστής της είναι Ελλάδα, δε θα πάρει, ίσως ποτέ, την απόφαση να χωρίσει και να πάρει τα παιδιά μακριά από τον πατέρα τους σε μια άλλη χώρα. Μπορεί να το κάνει αν θελήσει,  αλλά εδώ λέμε τι συνήθως σκέφτονται, και τι κατά κόρον συμβαίνει.

Άλλες όμως, και άλλοι άνδρες -και συγγνώμη που έχω εστιάσει πιο πολύ στις γυναίκες αλλά με αυτές συζητώ περισσότερο- νιώθουν κάποια στιγμή ότι η παράλληλη σχέση τους κουράζει. Και είναι κουραστική, ναι. Απαιτεί κυρίως επιπλέον χρόνο, περίσσεια ενέργειας και, σε μεγάλο βαθμό, ψέματα. Ποιος μπορεί να τα αντέξει όλα αυτά για μεγάλο διάστημα; Και τι γίνεται μετά; Πώς διαλέγεις με ποιον άνθρωπο θα συνεχίσεις τη ζωή σου; Πώς ζυγιάζεις τα πράγματα για να καταλήξεις σε αυτόν που σου ταιριάζει καλύτερα;

Είναι λάθος να συγκρίνουμε ανθρώπους. Κι όμως το κάνουμε. Ακόμη και όταν ξέρουμε ότι ο καθένας από αυτούς για διαφορετικούς λόγους μας αγγίζει την ψυχή (και το κορμί αλλά αυτό συνήθως γίνεται για τους ίδιους προφανείς λόγους). Το κάνουμε κι ας μη βγάζουμε χαρτί για να γράψουμε τα υπέρ και τα κατά του καθενός, όπως μας δείχνουν στις ταινίες και στα σήριαλ. Εντάξει, μπορεί κάποιοι να βγάζετε και χαρτί, δεν θα σας κρίνω εγώ.

Το θέμα δεν είναι ποιος έχει τα πιο πολλά υπέρ ή κατά. Το θέμα είναι ποιος μας είναι πιο απαραίτητος για να είμαστε, όσο γίνεται, ευτυχισμένοι. Με ποιον νιώθουμε ότι χωρίς αυτόν η ζωή μας θα είναι πιο δύσκολη, πιο σκοτεινή, με λιγότερη χαρά. Άρα μην περιμένετε να βρείτε εδώ ντε φάκτο απαντήσεις. Ό,τι μετράει στην Τίνα μπορεί να μην μετράει στην Σοφία. Και ό,τι είναι σημαντικό για μια σχέση ζωής για τον Βασίλη μπορεί να μην είναι για τον Θοδωρή.

Το σίγουρο είναι ότι οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας όλες τις παραμέτρους, ειδικά όταν έχουμε οικογένεια. Δεν εννοώ να μην χωρίσουμε για χάρη των παιδιών. Καμία σχέση. Εννοώ ότι θα πρέπει να προετοιμάσουμε το έδαφος έτσι ώστε η μετάβαση σε μια νέα κατάσταση να είναι ομαλή. Τα παιδιά δεν είναι χαζά. Όταν τους εξηγούμε καταλαβαίνουν. Αρκεί να το κάνουμε και να σεβόμαστε ότι οφείλουν να ξέρουν. Όταν δεν ξέρουν γιατί πράττουμε ό,τι πράττουμε τότε μπερδεύονται και πληγώνονται προσπαθώντας να ερμηνεύσουν ενήλικες συμπεριφορές.

Έχουμε γεμίσει τον κόσμο των ενηλίκων με υποχρεώσεις. Έχουμε σχεδόν εξωραΐσει τη χαρά. «Οι άνθρωποι δεν συγχωρούν αυτούς που από έρωτα εκπέσανε», λέει ο μέγας Αργύρης Μπακιρτζής στο υπέροχο «Ας περιμένουν οι γυναίκες». Ισχύει. Οι παράλληλες σχέσεις πληγώνουν. Οι άνθρωποι πληγώνουμε και πληγωνόμαστε. Έτσι, είναι η ζωή. Αν το καταλάβουμε ίσως γλιτώσουμε το δράμα που ξεχειλίζει, ίσως δε χρειαστεί να φτάσουμε σε δύσκολα διλήμματα. Ίσως πάλι όλη η ζωή μας είναι μια σειρά από αποφάσεις, από επιλογές. Ας τις κάνουμε.


Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά γάμος μεταξύ τριών ατόμων

Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά γάμος μεταξύ τριών ατόμων
1202812_colomb
Η Κολομβία, όπου το 2016 νομιμοποιήθηκε ο γάμος ομοφυλόφιλων, αναγνώρισε επισήμως στις αρχές του μήνα μια οικογένεια που αποτελείται από τρεις άνδρες. «Επιθυμούσαμε να επισημοποιήσουμε το σπίτι μας, την οικογένειά μας. Δεν υπήρχε τίποτε νομικά που να μας αναγνωρίζει ως οικογένεια», δήλωσε ο Βίκτορ Ούγο Πράδα, ένα από τα τρία μέλη αυτής της ένωσης. «Είμαστε μια οικογένεια, μια ‘πολυγαμική’ οικογένεια. Είναι η πρώτη φορά στην Κολομβία», πρόσθεσε. Σε αυτό τον γάμο συμμετέχουν ένας καθηγητής φυσικής αγωγής και ένας δημοσιογράφος, οι οποίοι το 2000 είχαν πραγματοποιήσει τον πρώτο δημόσιο γάμο μεταξύ ομοφυλόφιλων στην Κολομβία. Αν και αυτού του είδους οι σχέσεις δεν είναι σπάνιες, είναι η πρώτη φορά που «νομιμοποιήθηκαν», εξήγησε ο Γερμάν Ρινκόν Περφέτι, δικηγόρος της ένωσης των ΛΟΑΤ. «Πρόκειται για μια αναγνώριση ότι υπάρχουν και άλλες μορφές οικογένειας», εκτίμησε. Στην Κολομβία τα ομόφυλα ζευγάρια έχουν δικαίωμα να υιοθετούν παιδιά, είτε πρόκειται για τα βιολογικά τέκνα ενός εκ του ζευγαριού, είτε όχι. Πηγή: www.lifo.gr

Είναι ο «ανοιχτός γάμος» ένας πιο ευτυχισμένος γάμος;

Άρθρο στο tvxs.gr για τις ανοικτές σχέσεις και την πολυσυντροφικότητα:

Η έκφραση «ανοιχτός γάμος» καθιερώθηκε πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 1972 με την έκδοση του βιβλίου «Open Marriage: A New Life Style for Couples» (Ανοιχτός Γάμος: Ένας νέος τρόπος ζωής για τα ζευγάρια) των Nena και George O’Neill.

Το βιβλίο, που επικεντρωνόταν περισσότερο στο συναισθηματικό άνοιγμα, έγινε best seller, κυρίως εξαιτίας μίας προσέγγισης στις τελευταίες σελίδες, που ούτε λίγο ούτε πολύ, έλεγε «δεν προτείνουμε να αποκλείσετε το σεξ [με άλλον σύντροφο], αλλά δεν λέμε ότι πρέπει και να το αποφύγετε…»

Τελικά, ένας ανοιχτός γάμος μπορεί να είναι ένας ευτυχισμένος γάμος;

Οι New York Times θέτουν το ερώτημα καταγράφοντας μαρτυρίες – εμπειρίες μη μονογαμικών ζευγαριών, που μιλούν για τη ζήλια, την αγάπη, την επιθυμία και την εμπιστοσύνη.

Κατ’ αρχάς η νέα εκδοχή της μονογαμίας δεν είναι εντελώς νέα. Θα μπορούσε να είναι μια update εκδοχή της ζωής των μεσοαστών συζύγων στα αμερικανικά προάστια της δεκαετίας του ’70 (έτσι όπως καταγράφονται στο βιβλίο «Thy Neighbor’s Wife» της Gay Talese, που δημοσιεύτηκε το 1980).

«Μonogamish»

Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, κανείς δεν έκανε την ιδέα του ανοιχτού γάμου πιο προσιτή στο ευρύ κοινό όσο ο Αμερικανός συγγραφέας, δημοσιογράφος και ακτιβιστής της LGBT κοινότητας, Dan Savage, ο οποίος δημιούργησε τη λέξη «monogamish» σε μία απόπειρα να περιγράψει το δικό του status: Ο Savage είναι ομοφυλόφιλος, παντρεμένος, πατέρας και μη μονογαμικός. Επίσης, υπέρμαχος της άποψης ότι η συναινετική μη μονογαμική σχέση βοηθά τη μακροημέρευση μιας σχέσης, υπό την προϋπόθεση ότι τα εμπλεκόμενα μέρη τηρούν τα συμφωνημένα.

Η τάση περί μη μονογαμίας είναι δημοφιλής και στα ετερόφυλα ζευγάρια. Όπως γράφουν οι NYT, στο γνωστό dating site «OkCupid», οι χρήστες ηλικίας 40 – 50 ετών, χαρακτηρίζουν τους εαυτούς τους ως «μη μονογαμικούς» (αναλόγως φιλτράρουν και τις αναζητήσεις τους) και μάλιστα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δίνει ο ιστότοπος, το 16% εξ αυτών δηλώνει ευθέως ότι είναι σε γάμο.


Antoinette Patterson, Kevin Patterson Γνωρίστηκαν το 2002. Συμφώνησαν μετά από λίγο σε ανοιχτή σχέση. Παντρεύτηκαν το 2007. Kevin: Δεν έχω ιδιαίτερες αιτίες για να είμαι ζηλιάρης. Αλλά δεν μου αρέσει όταν κάποιος που βλέπει η γυναίκα μου χρησιμοποιεί τον χώρο στάθμευσης μπροστά από το σπίτι μου.

Παρά το γεγονός ότι τα ποσοστά του γάμου έχουν μειωθεί, ο θεσμός ασκεί, τουλάχιστον στους Αμερικανούς, ακόμη γοητεία.

Στο βιβλίο του με τίτλο «The Marriage-Go-Round» (κάτι σαν, Ο γάμος κύκλους κάνει), ο Andrew J. Cherlin, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins, υποστηρίζει ότι οι Αμερικανοί, οι οποίοι είναι περισσότεροι θρησκευόμενοι σε σχέση με τους πολίτες άλλων ανεπτυγμένων χωρών, είναι και περισσότερο γοητευμένοι από την ιδέα του γάμου. Και είναι απορίας άξιο, σημειώνει ο συγγραφέας, πώς σε μία χώρα που δίνει έμφαση στον ατομικισμό (σ.σ. στο σημείο αυτό αναφέρεται στα υψηλά ποσοστά διαζυγίου, στα ποσοστά δεύτερου ή τρίτου γάμου) έχει τόση σημασία η παράδοση.

Η ιδέα του ανοιχτού γάμου -για το καλύτερο ή το χειρότερο- θα μπορούσε να θεωρηθεί φυσική συνέπεια των αντικρουόμενων αυτών πολιτισμικών αξιών, ειδικά από τη στιγμή που ο γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου, οι ανοιχτές υιοθεσίες, οι μονογονεϊκές οικογένειες και οι απόψεις για τη ρευστότητα των φύλων, έχουν ήδη επαναπροσδιορίσει την έννοια της οικογένειας.

Σύμφωνα με έρευνα του Pew Research που διενεργήθηκε το 2013, τα δύο τρίτα των Αμερικανών πιστεύουν ότι «μια μεγαλύτερη ποικιλία στις μορφές οικογενειακών διευθετήσεων» είναι «καλό πράγμα» ή «δεν έχει σημασία».


Jamie, Rich Γνωρίστηκαν το 1996. Παντρεύτηκαν το 1999. Συμφώνησαν σε ανοιχτό γάμο το 2016. Rich: Είδα το άνοιγμα πιο πολύ σαν κάτι που θα μας φέρει πιο κοντά παρά ως κάτι που θα ήταν απλά μια προσωρινή λύση.

Ακόμη ταμπού 

Και όμως, οι ανοιχτοί γάμοι -και σε μικρότερο βαθμό, οι ανοιχτές σχέσεις μεταξύ ζευγαριών σε σχέση χωρίς γάμο- -εξακολουθεί να είναι τόσο μεγάλο ταμπού, ώστε όσοι μίλησαν στους NYT  αρνήθηκαν το δώσουν το όνομα τους, από τον φόβο της κοινωνικής απόρριψης, ακόμη και για λόγους αμιγώς επαγγελματικούς, εκτιμώντας ότι μία τέτοιου τύπου έκθεση θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη δουλειά τους.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι στους κύκλους των συντηρητικών οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται την ιδέα του ανοιχτού γάμου ως υποβάθμιση του θεσμού που θεωρείται θεμέλιος λίθος της κοινωνίας.

Αλλά ακόμα και μεταξύ των προοδευτικών, όπως λέει η δημοσιογράφος Susan Dominus που έκανε την πολύμηνη έρευνα, το θέμα συνήθως προκαλεί περίεργες αντιδράσεις. Πώς θα μπορούσε ένας παντρεμένος να αισθάνεται άνετα ή να ενθαρρύνει την εξωσυζυγική σχέση του/της συζύγου;

Μάλιστα, πολλοί το αντιμετώπισαν σε πρώτο επίπεδο ως κάτι προσβλητικό:  Πώς μπορεί κάποιος να ασχολείται αδιάντροπα με μία σεξουαλική περιπέτεια αντί για παράδειγμα, να διοχετεύει την ενέργεια του στα παιδιά του;


Logan Ford, Robert Reynolds Γνωρίστηκαν το 2006. Συμφώνησαν σε ανοιχτή σχέση το 2007. Παντρεύτηκαν το 2013.  Logan: Ξέρουμε ότι θα προκύψουν ανασφάλειες και ζήλιες. Συνεχίζουμε όμως, να μιλάμε όπως κάναμε  πάντα, κάτι που τα straight  ζευγάρια δεν κάνουν μέχρι που να τους συμβεί κάτι πολύ σοβαρό. 

Η Susan Dominus μίλησε με περισσότερους από 50 παντρεμένα ζευγάρια που έχουν επιλέξει μη μονογαμικές σχέσεις και όπως σημειώνει, ένα σημείο που διαπερνά τα τυπικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων αυτών είναι ότι πρόκειται για κοινωνικά προνομιούχους, εξηγώντας το αυτονόητο ότι, κάποιος που κάνει τρεις δουλειές για να ζήσει την οικογένεια του είναι μάλλον απίθανο να δαπανήσει τη συναισθηματική ενέργεια που απαιτείται προκειμένου να διαπραγματευθεί με τον/τη σύζυγο του μία μη μονογαμική σχέση και εν συνεχεία να δώσει χρόνο σε αυτή.

Ανοιχτός γάμος αλλά με κανόνες 

Η μονογαμία εξ ορισμού σημαίνει πρωτίστως «όχι σεξ με άλλον». Παρότι όμως, οι ανοιχτές σχέσεις μοιάζουν με ελεύθερη επιλογή, η έρευνα έδειξε ότι το πρώτο που κάνουν τα ζευγάρια τα οποία συμφωνούν να περάσουν σε μη μονογαμική σχέση, είναι να καταρτίσουν έναν κατάλογο κατευθυντήριων γραμμών.

Η λίστα περιλαμβάνει κανόνες για την προστασία, τον αριθμό των ημερών της εβδομάδας που είναι διαθέσιμες για ραντεβού, αλλά και την ποσότητα των πληροφοριών που θα μοιραστούν. Κάποιοι σύζυγοι δεν θέλουν να γνωρίζουν λεπτομέρειες για την εξωσυζυγική σχέση του/της συζύγου. Για άλλους πάλι, οι ιστορίες αυτές είναι ένα συναρπαστικό παράπλευρο όφελος της συμφωνίας.


Tim Aguero, Luce Cousineau Γνωρίστηκαν το 1991. Παντρεύτηκαν το 1997. Συμφώνησαν σε ανοιχτό γάμο το 2011.  Tim: Όταν μιλήσαμε στους φίλους μας για την κατάσταση μας, οι άνδρες δεν είχαν περιέργεια να μάθουν. Αλλά οι γυναίκες (φίλοι μας) είπαν, ω! αυτό είναι ενδιαφέρον. 

Η ζήλια

Επίσης, οι κανόνες σχεδιάζονται κατά τρόπο ώστε οι εμπλεκόμενοι να μπορέσουν να διαχειριστούν τη ζήλια. Τα περισσότερα μονογαμικά ζευγάρια προσπαθούν να αποφύγουν το συναίσθημα αυτό. Ωστόσο, η ζήλια είναι μία ευκαιρία να εξεταστούν οι ανασφάλειες, με άλλα λόγια, ένα συναίσθημα που αξίζει να διερευνηθεί.

Η εξελικτική ψυχολογία (τουλάχιστον, στην ευρέως διαδεδομένη εκδοχή της) θεωρεί ότι η ζήλια είναι μία έμφυτη, βιολογική άρα επιτακτική ανάγκη που εξελίχθηκε για να δώσει στα άγρυπνα, κτητικά αρσενικά μια κάποια σιγουριά για την πατρότητα των απογόνων τους.

Οι υποστηρικτές της «πολυσυντροφικότητας» («polyamory») θα υποστήριζαν, όπως και άλλοι, ότι οι άνθρωποι είναι σε θέση να παρακάμψουν την επιταγή αυτή χρησιμοποιώντας την κοινή λογική.

Ωστόσο, πολλοί από αυτούς απορρίπτουν συνολικά την παραπάνω εκδοχή της εξελικτικής βιολογίας, επικαλούμενοι το έργο των Chris Ryan και Cacilda Jethá, συν-συγγραφέων του «Sex at Dawn» (Σεξ στην αυγή), ενός βιβλίου που έλαβε ανάμεικτες κριτικές από την ακαδημαϊκή κοινότητα όταν δημοσιεύθηκε το 2011 και το οποίο υποστηρίζει ότι οι προϊστορικοί άνθρωποι ζούσαν από κοινού, με ανταλλαγή συντρόφων και χωρίς σεξουαλική ζήλια, όπως συμβαίνει στις κοινότητες των μπονόμπο, των συγγενών μας πρωτευόντων της οικογένειας των Ανθρωποειδών.

Η ζήλια μπορεί να είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης, αλλά οι κοινωνικές δομές ενισχύουν την εξουσία της κι αυτό έχει πολύ μεγάλο κόστος, σημειώνουν.


Jess Diamant, Daniel Diamant Γνωρίστηκαν το 2007. Παντρεύτηκαν το 2011. Συμφώνησαν σε ανοιχτό γάμο το 2012. Jess: Ως «πρωτογενής» σύντροφος, που έχει περισσότερο χρόνο με τον σύζυγό από ό,τι η φίλη του, όταν κάνω το το χρονοδιάγραμμα, προσπαθώ να λάβω υπόψη και εκείνη. Γιατί είναι σημαντική.

Βιολογικοί μηχανισμοί και ανατροφή των παιδιών 

Στο βιβλίο της «What Love Is» (Τί είναι αγάπη), που δημοσιεύθηκε το 2017, η Carrie Jenkins, καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας, η οποία είναι παντρεμένη και διατηρεί επί μακρόν εξωσυζυγική σχέση με τον ίδιο άνθρωπο, παραθέτει τη δική της ερμηνεία: «Είμαστε σίγουρα εξοπλισμένοι με βιολογικούς μηχανισμούς που υποστηρίζουν τη συνεργασία, τη δέσμευση και την επικοινωνία, οι οποίοι έχουν εξελιχθεί για να μας βοηθήσουν να επιτύχουμε στο δύσκολο έργο της ανατροφής των παιδιών… Ο πραγματικός πόνος, η πραγματική χημεία του εγκεφάλου είναι ο,τιδήποτε μπορεί να απειλήσει τους δεσμούς αυτούς. Αλλά είμαστε ένα ευπροσάρμοστο είδος, οπότε αυτό που πρέπει να προβλέψουμε είναι μια σειρά βιολογικών μηχανισμών που θα επιτρέψουν διαφορετικές προσεγγίσεις στην πρόκληση της ανατροφής των παιδιών. Το βασικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης είναι η ευελιξία».

Η Susan Wenzel, ψυχοθεραπεύτρια στο Winnipeg του Καναδά, δεν άνοιξε τη σχέση της με τον άνδρα με τον οποίο που ζούσε, επειδή συνυπέγραψε κάποια θεωρία της εξέλιξης. Το έπραξε επειδή ο σύντροφος της τής είπε, ήρεμα, και με κάποιον φόβο, ότι ανησυχούσε για το μέλλον της σχέσης τους. Είχε ερωτευτεί και στο παρελθόν, της εξήγησε, αλλά οι σχέσεις του πάντα τελείωναν με τον ερχομό μιας άλλης γυναίκας.

Η Susan κατάλαβε τί εννοούσε, άλλωστε είχε συμβουλεύσει «ασθενείς» της οι οποίοι είχαν προχωρήσει σε ανοιχτούς γάμους. Ένιωθε εξοπλισμένη για να διαχειριστεί την κατάσταση εξού και συμφώνησε με τον σύντροφο της ότι μπορούσαν να βλέπουν άλλους, εφόσον οι σχέσεις αυτές παρέμειναν περιστασιακές. Όπως λέει, δεν αισθάνθηκε ότι αποσπάστηκε από τη σχέση τους όταν άρχισε να βλέπει κάποιον που ήταν, όπως εκείνη, μετανάστης από την Κένυα. Αλλά όταν αυτό ξεθώριασε και ο σύντροφος της άρχισε να να βγαίνει ραντεβού με κάποια γυναίκα, διαπίστωσε ότι στη σχέση «τρύπωσε» η ζήλια.

Η συμβατική σοφία λέει ότι οι άνδρες είναι πιο πιθανό από τις γυναίκες να επιθυμούν, ακόμη και να χρειάζονται, ποικιλία στη σεξουαλική τους ζωή.


Joe Spurr, Zaeli Kane (στο κέντρο ο Blake Wilson) Γνωρίστηκαν το 2004. Συμφώνησαν μετά από λίγο σε ελεύθερη σχέση. Παντρεύηκαν το 2011.  Joe: Η Zaeliα μας μίλησε για το πώς γίνεσαι σχεδόν δύο διαφορετικοί άνθρωποι, ανάλογα με το ποιον είσαι τη στιγμή εκείνη. 

Αλλά από τα 25 ζευγάρια που μίλησαν στους NYT,  στις περισσότερες περιπτώσεις -εκτός από έξι- την αρχή για ανοιχτές σχέσεις έκαναν οι γυναίκες.  Ακόμη και όταν η απόφαση ήταν αμοιβαία, η γυναίκα ήταν συνήθως πιο σεξουαλικά  δραστήρια εκτός γάμου.

Σύζυγος των προαστίων έλεγε στο OkCupid ότι δεν είχε ακόμη συναντήσει κάποια ενδιαφέρουσα γυναίκα, σε αντίθεση με τη σύζυγό του, την οποία ονόμασε «βαμπίρ οικειότητας».

Μία άλλη γυναίκα, στο Πόρτλαντ, εξηγούσε ότι ο σύζυγος της είχε χάσει κάθε ενδιαφέρον για σεξ, όχι μόνο μαζί της, αλλά εν γένει. Μια 36χρονη στο Σιάτλ δήλωσε ότι πήρε την απόφαση όταν άκουσε να μιλούν για την ιδέα του ανοιχτού γάμου από μια άλλη νεαρή μαμά σε ένα βιβλιοπωλείο.

Ίσως, όπως γράφει το δημοσίευμα, οι γυναίκες στα ζευγάρια ήταν πιο πρόθυμες να πούν τις ιστορίες τους επειδή δεν ταιριάζουν με τα προβλέψιμα, άθλια στερεότυπα για σεξουαλική δραστηριότητα των ανδρών. Ήταν εντούτοις εντυπωσιακό να ακούει κανείς πόσα πολλά ήταν διατεθειμένες να  διακινδυνεύουν για τη σεξουαλική τους ευτυχία.

Πέρασαν δεκαετίες μέχρι οι ερευνητές που ασχολούνται με τη σεξουαλική ζωή να εξετάσουν το ενδεχόμενο η περιορισμένη γυναικεία λίμπιντο να είναι σύμπτωμα της μονογαμίας.

Μακροπρόθεσμες μονογαμικές σχέσεις

Μελέτη του 2002 διαπίστωσε ότι οι άνδρες και οι γυναίκες σε μακρόχρονες σχέσεις έχουν την ίδια επιθυμία στην αρχή, αλλά στις γυναίκες η επιθυμία μειώνεται απότομα μεταξύ του πρώτου και του τέταρτου χρόνου. Αντίθετα, στην περίπτωση των ανδρών η επιθυμία παραμένει υψηλή όλο το διάστημα.

Ο δημοσιογράφος – συγγραφέας Daniel Bergner στο βιβλίο του με τίτλο «What Women Want» (Τί θέλουν οι γυναίκες) παραπέμπει σε έρευνα σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες επιθυμούν την καινοτομία όσο και οι άνδρες.

Τα φάρμακα για την τόνωση της ανδρικής σεξουαλικότητας βασίστηκαν στην υπόθεση ότι μια πιθανή λύση όπως το ενδιαφέρον για νέους συντρόφους, δεν θα ήταν πρακτικά εφαρμόσιμη και επίσης, δεν θα είχε διάρκεια.

Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα και τις αρχές του 21ού, οι ψυχοθεραπευτές υπερασπίζονταν  τη μονογαμία με τη συνέπεια… θρησκευτικών ιδρυμάτων.

Μάλιστα, επικαλούνταν τη θεωρία της προσκόλλησης στη δουλειά, μια θεωρία που, στην απλοποιημένη μορφή της, λέει ότι δυο άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν έναν ασφαλή δεσμό, όταν ο ένας καταπραΰνει τις αδυναμίες του άλλου και δίνει αγάπη -η σεξουαλική εκπλήρωση έρχεται στο τέλος.

Το βιβλίο του ψυχαναλυτή Stephen Mitchell «Can Love Last» (Η αγάπη μπορεί να κρατήσει) περιπλέκει μερικές από τις έννοιες, υποστηρίζοντας ότι η εμπιστοσύνη και η άνεση μπορούν επίσης να αποτελέσουν εμπόδια στην έκφραση του σεξουαλικού πάθους.

«Δεδομένου ότι η αξιοσέβαστη μονογαμική δέσμευση τείνει στην εποχή μας να είναι αμοιβαία, η επιλογή ενός μόνο συντρόφου αυξάνει δραματικά την εξάρτηση από αυτόν, καθιστώντας την ανάγκη για περισσότερη αγάπη περισσότερο επικίνδυνη και την προσπάθεια για την εγγύηση της αγάπης ακόμα πιο επιτακτική», έγραψε ο Mitchell.

«Έτσι, προσποιούμαστε ότι ελαχιστοποιήσαμε τους κινδύνους και νιώθουμε ασφαλείς,  υπονομεύοντας κατά αυτόν τον τρόπο τις προϋποθέσεις της επιθυμίας, η οποία για να αναπνεύσει και να ευδοκιμήσει απαιτεί έντονη φαντασία».

Ο Mitchell εκτιμά τις αφοσιωμένες σχέσεις, ωστόσο θεωρεί απαραίτητο να υπογραμμίσει τον τρόπο με τον οποίο η σεξουαλικότητα θα μπορούσε να καταρρεύσει κάτω από το βάρος της ασφάλειας που κατασκευάζουν τα ζευγάρια.


5ο Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας***5-6-7 Μαϊου 2017

sexuality fest no 5
Για πέμπτη χρονιά το φεστιβάλ Σεξουαλικότητας λαμβάνει χώρα στη Σχολή Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ. Αυτή τη χρονιά με αρκετές ταινίες που έχουν θέμα την πολυσυντροφικότητα αλλά και μια εκδήλωση για αυτό το θέμα το Σάββατο 6/5 18:45 : «Ημερολόγια πολυσυντροφικότητας
Ένα μοίρασμα ιστοριών τριυγαριών και άλλων μπερδεμάτων»
Αναλυτικά το κάλεσμα και το πρόγραμμα του Φεστιβάλ:
Έρχεται πάλι Φεστιβάλ! Ένα τριήμερο συνάντησης σε μια Σ.Θ.Ε. που όλ@ μαζί θα μεταμορφώσουμε!

Σας περιμένουμε!
Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ ακολουθεί:

Παρασκευή 5/5

18:00 Προβολή του ντοκυμαντέρ «Πουλιά στο βάλτο» 104’
Τα πουλιά στο Βάλτο είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας και αναφέρεται στη συμμετοχή και στην προσφορά των γυναικών στον αγώνα κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στις πόλεις αλλά και στα βουνά, καθώς και στα βασανιστήρια που υπέστησαν.

20:00 Γυναίκες στην αντίσταση, συζήτηση – εκδήλωση
Παρουσίαση υλικού για τη συμμετοχή των γυναικών στην Αντίσταση, κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και συζήτηση μεταξύ μας

21:30 Προβολή της ταινίας «Las libertarias» 125’
Κινηματογραφική απεικόνιση του αγώνα της οργάνωσης «Mujeres Libres»/«Ελεύθερες Γυναίκες» κατά την διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου πολέμου.

23:00 Πάρτι για όλες, όλους και όλ@. Ελάτε να καταπλήξετε και να καταπληχθείτε.

Σάββατο 6/5

16:30 Προβολής της ταινίας «Sex of angels» 106’
Μια ιστορία ανακάλυψης και επαναπροσδιορισμού της αγάπης μεταξύ τριών ανθρώπων.

17:00-21.00 «Το σεξ ως νόρμα». Ζητήματα καταπίεσης της σεξουαλικότητας και του φύλου μέσα το θέατρο – εικόνα
Βιωματικό εργαστήριο με την ομάδα θεάτρου του/ης καταπιεσμένου/ης Solocryo

18:45 Ημερολόγια πολυσυντροφικότητας
Ένα μοίρασμα ιστοριών τριυγαριών και άλλων μπερδεμάτων

21.30 Προβολή της ταινίας «Shortbus» 102’
Μια ομάδα νεοϋρκέζων συναντιούνται σε ένα υπόγειο «σαλόνι». Ο συνδυασμός της τέχνης, της μουσικής της πολιτικής και της αμαρτίας σε ένα ρομαντικο – σεξουαλικό περιβάλλον αποτελεί ένα τρόπο απελευθέρωσης και υπέρβασης των «προβλημάτων» της ερωτικής ζωής τους.

21:30 Χορεύοντας tango αλλιώς
Βραδιά χορού με τη Μαριάννα Τσακίρη

Κυριακή 7/5

13:00 Παραμύθια από την queerοχώρα
Ανάγνωση παραμυθιών κάτω από το δέντρο

16:00-19.00 Σύγκρουση επιθυμιών στις ερωτικές σχέσεις
Βιωματική συνάντηση με την Ιωάννα Γκιουλέ

15:00 Προβολή του ντοκυμαντέρ «Καλιαρντά» 58’
Ένα ντοκυμαντέρ για την χαρακτηριστική διάλεκτο που αναπτύχθηκε στους ΛΟΑΤΚΙΑ κύκλους της Ελλάδας από τα χρόνια του ‘40

18:15 Παράξενο που βρίσκει το κουράγιο και ανθίζει
Αφιέρωμα στο Ντίνο Χριστιανόπουλο

21:30 Προβολή της ταινίας «Eastern boys» 128’
Πώς μια ερωτική σχέση μετατρέπεται σε σχέση πατρικής αγάπης

22:00 Συνάντηση πλασμάτων, μουσικών και ποιημάτων
Φέρνουμε όργανα, μουσικές και ποιήματα που μας αρέσουν

■ Οι ταινίες και τα ντοκυμαντέρ θα προβληθούν στο υπόγειο της ΣΘΕ στο αμφιθέατρο Α11
■ Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο υπόγειο της ΣΘΕ στο αμφιθέατρο Α11
■ Τα βιωματικά εργαστήρια θα διεξαχθούν στον 1ο όροφο της ΣΘΕ
■ Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή στα βιωματικά εργαστήρια είναι η αποστολή email στο seuxalityfestival@hotmail.gr
■ Το πάρτι της Παρασκευής θα πραγματοποιηθεί στο ισόγειο της ΣΘΕ

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το ιστολόγιο του Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας
sexualityfest.wordpress.com ή στείλτε μας email στο sexualityfestival@hotmail.gr .


DO YOU BELIEVE IN UNICORNS?

Ένα αγγλόφωνο ντοκιμαντέρ του Vice για μια πολυσυντροφική κίνηση ανθρώπινων μονόκερων μέσα στη μητρόπολη του Λονδίνου που αλίευσε το νεοσύστατο εργαστήρι ηδονισμού: Hedonism.Lab

Απολαύστε το: Όταν o Shaft, ένας χαρισματικός πρώην αλκοολικός, πήγε στο φεστιβάλ του Burning Man βίωσε μια εμπειρία που του άλλαξε τη ζωή και αποφάσισε ότι στην πραγματικότητα είναι μονόκερος. Επειδή δεν ήταν πλέον σε θέση να αντιμετωπίσει την μονοτονία της δουλειάς και της ζωής στον πραγματικό κόσμο, αποφάσισε να σχηματίσει μια πολυσυντροφική και ηδονιστική κίνηση με άλλους ομοϊδεάτες τους μονόκερους. Φορώντας κέρατα πασπαλισμένα με glitter και καλπάζοντας στους δρόμους του Λονδίνου, οι μονόκεροι έχουν βαλθεί να δημιουργήσουν μια ουτοπία του ελεύθερου έρωτα!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Πολυσυντροφικότητα: τάση ή εξέλιξη;

Αναδημοσιεύουμε εδώ τη συνέντευξη της ακτιβίστριας και συγγραφέως Λίζας Αστερίου στο AthensView για το θέμα της πολυσυντροφικότητας. Τι είναι; Μια νέα τάση ή εξέλιξη των σχέσεων; 
 
 
 
 
*Η Λίζα Αστερίου είναι μία από τους συγγραφείς του βιβλίου
Δώδεκα ερωτικές διαδρομές
 
 
 
Τι είναι η πολυσυντροφικότητα;
Είναι το να διατηρείς σταθερές ερωτικές σχέσεις και όχι ευκαιριακές με δύο ή περισσότερα άτομα με γνώση, ειλικρίνεια και συναίνεση.
Πότε συνειδητοποίησες ότι σε εκφράζει η πολυσυντροφικότητα;
Προσωπικά για μένα η συνειδητοποίηση ήρθε σε πολύ νεαρή ηλικία ήδη από την εφηβεία μου από τα 13 μου χρόνια. Πάντοτε είχα την αίσθηση ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι. Όπως εκτιμάμε την ελευθερία σε κάθε τομέα της ζωής έτσι και στον ερωτικό τομέα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί υπάρχει η καταπίεση, η ζήλια και η κτητικότητα στις σχέσεις. Εμένα μου ήταν πάντα ξένες αυτές οι έννοιες.
Στις πολυσυντροφικές σχέσεις δεν μπορεί να υπάρχει το συναίσθημα της ζήλιας και της κτητικότητας;
Ναι, σαφώς και υπάρχει. Αλλά μην ξεχνάμε ότι όλοι σ’ αυτή την κοινωνία μεγαλώσαμε. Δηλαδή από μικρά παιδάκια μας μαθαίνουν το παραμύθι με τον πρίγκιπα και την πριγκίπισσα. Άρα μας καλλιεργούν το αίσθημα της κτητικότητας και της ζήλιας. Αυτό είναι όμως κάτι που κανείς μπορεί να το διαχειριστεί και να το αλλάξει. Υπάρχουν κάποια απειροελάχιστα άτομα, όπως εγώ, που δεν αισθάνονται τη ζήλια. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ευχάριστα και δυσάρεστα συναισθήματα – το θέμα είναι πως τα διαχειριζόμαστε. Αν κοιτάξουμε στην παιδική μας ηλικία, μπορεί να ανακαλύψουμε ότι κουβαλάμε πολλές ανασφάλειες, θέματα αυτοεκτίμησης ή άλλα ψυχολογικά προβλήματα.
Τα συναισθήματα τα παράγει ο εγκέφαλος μας με ένα τρόπο αυτόματο οπότε δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε. Με το να λέω ότι ελέγχω τα συναισθήματα μου εννοώ ότι τα καταπιέζω. Και με το να τα καταπιέζω κάθε φορά θα γίνονται χειρότερα. Γι αυτό μιλάμε για διαχείριση των συναισθημάτων και όχι για έλεγχο.
 
Πρακτικά πως εφαρμόζεται στη ζωή σου η πολυσυντροφικότητα;
Δεν είναι κάτι εύκολο να το εφαρμόσει κανείς, μην ξεχνάς ότι μιλάμε για μία έννοια που είναι άγνωστη για τον περισσότερο κόσμο και ακόμα άνθρωποι που τη ξέρουν θεωρητικά δεν σημαίνει ότι μπορούν να το εφαρμόσουν και στην πράξη. Άρα αν θα μπορέσεις να δημιουργήσεις πολυσυντροφικές σχέσεις έχει να κάνει και με τους άλλους ανθρώπους. Υπάρχουν πολλά είδη πολυσυντροφικών σχέσεων και αυτό είναι το θετικό. Εξαρτάται από το κάθε άνθρωπο ποιο είδος θα επιλέξει. Εγώ προσωπικά επιλέγω το στυλ της ανεξάρτητης πολυσυντροφικότητας (solo polyamory). Zω την ζωή μου ανεξάρτητα και διατηρώ παράλληλες ερωτικές σχέσεις με ειλικρίνεια. Υπάρχει και η σχεσιακή αναρχία (relationship anarchy), που επίσης με ενδιαφέρει, είναι ένα παρακλάδι της πολυσυντροφικότητας. Η βασική αρχή της σχεσιακής αναρχίας είναι ότι δεν με ενδιαφέρει κανένας κανόνας της κοινωνίας, δεν βάζουμε τις σχέσεις μας σε κανένα κοινωνικό καλούπι και δεν ιεραρχούμε τις ερωτικές σχέσεις ως κάτι ανώτερο απ’ όλες τις άλλες σχέσεις.
 
Πώς το εκλαμβάνει η ελληνική κοινωνία;
Το κακό με την ελληνική κοινωνία είναι ότι είναι βαθιά υποκριτική. Πολύ πιο εύκολα οι άνθρωποι αποδέχονται τις κρυφές ερωτικές σχέσεις παρά την ειλικρίνεια. Θέλει πολύ δουλειά και προσπάθεια να αλλάξει αυτή η νοοτροπία.
 
Εσύ ζηλεύεις;
Για μένα η ζήλια δεν είναι καν συναίσθημα, είναι μια συναισθηματική κατάσταση που έχει κοινωνικά αίτια. Ζούμε σε μια κοινωνία που μας έχει μάθει να φοβόμαστε, να αντιμετωπίζουμε αρνητικά καθετί που βρίσκεται έξω από τα όρια της μονογαμίας, έχουμε μια αυτόματη αρνητική αντίδραση σε οτιδήποτε είναι έξω από αυτό το πρότυπο σαν να είναι κάτι που μας απειλεί. Εγώ προτιμώ αυτό να το ονομάζω εσωτερικευμένη πολυφοβία, όπως το ίδιο συμβαίνει και με την ομοφοβία και την τρανσφοβία. Πίσω από την ζήλια συνήθως κρύβεται ανασφάλεια και φόβος μήπως ο σύντροφός μου φύγει ή με παραμελήσει. Όλα αυτά είναι φόβοι είτε βάσιμοι είτε αβάσιμοι, αυτό εξαρτάται.
 
Γιατί η κοινωνία έχει την ανάγκη να προωθεί ένα μονογαμικό πρότυπο;
Εδώ θα πρέπει να πάμε πολύ πίσω στο χρόνο. Κάθε κοινωνία παράγει τα δικά της πρότυπα σχέσεων και αφού τα παράγει τα παρουσιάζει ως ανθρώπινη φύση. Οι σχέσεις είναι δημιούργημα της κοινωνίας, όχι μόνο των ατόμων. Ακόμη και τώρα πόσες κοινωνίες έχουν μονογαμικές σχέσεις; Οι περισσότερες δεν έχουν και αν πάμε πίσω στο χρόνο θα διαπιστώσουμε ότι στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης πάνω στο πλανήτη ο κανόνας δεν ήταν η μονογαμία αλλά η ελευθερία στις σχέσεις. Αυτό το ξέρουμε από τα ανθρωπολογικά ευρήματα, Υπάρχουν φυλές πάνω στο πλανήτη που ζουν πιο ελεύθερα σε σχέση με το δικό μας κόσμο. Όταν ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από τον τρόπο ζωής του κυνηγού-τροφοσυλλέκτη και δημιούργησε σταθερούς τόπους κατοικίας, αναπτύχθηκε η έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας. Τότε μπήκε το ερώτημα ποιος θα πάρει την περιουσία μετά το θάνατο του ιδιοκτήτη. Εκεί μπήκε και η έννοια του να έχω το δικό μου παιδί ως κληρονόμο. Εκείνες τις εποχές, ο μόνος τρόπος να εξασφαλίσει κανείς ότι το παιδί είναι δικό του ήταν να περιορίσει την σεξουαλική ζωή της γυναικάς σου.
 
Η πολυσυντροφικότητα είναι αδυναμία να δοθείς σε έναν άνθρωπο;
Εξαρτάται το τι σημαίνει να δοθείς. Εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα τι είναι η αφοσίωση και η αποκλειστικότητα και αν πάνε μαζί. Εμείς θεωρούμε ότι δεν πάνε κατ’ ανάγκη μαζί. Η αφοσίωση έχει να κάνει με το πως λειτουργεί η σχέση μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων. Δεν είμαστε κατά της μονογαμίας εφόσον είναι επιλογή, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να βιώσουν το συναίσθημα της αγάπης με δύο ή και παραπάνω άτομα.
 
Υπάρχει νομική αναγνώριση;
Αυτό είναι ένα μεγάλο και πολύ ενδιαφέρον θέμα, γιατί πλέον υπάρχουν πολλές φωνές στο εξωτερικό που διεκδικούν ίσα δικαιώματα όπως δύο άτομα έχουν πρόσβαση στο γάμο ή στο σύμφωνο συμβίωσης και την παιδοθεσία τα ίδια δικαιώματα θέλουμε να έχουνε όλοι οι άνθρωποι που είναι πολυσυντροφικοί. Θέλουμε δηλαδή την σχέση τους να μπορούν να την κατοχυρώσουν και νομικά. Η νομική κατοχύρωση μπορεί να παίξει τεράστιο ρόλο ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά γιατί στο εξωτερικό υπάρχουν χιλιάδες πολυσυντροφικές οικογένειες και δυστυχώς είναι έκθετες σε κάθε είδους κακόβουλη επίθεση επειδή αυτός ο τρόπος ζωής είναι αντισυμβατικός και στιγματισμένος από την κοινωνία. Μπορεί ο καθένας να κάνει καταγγελία για παιδική κακοποίηση με κίνδυνο να χάσουν την κηδεμονία. Στις Η.Π.Α και στο Καναδά υπήρχαν νόμοι που απαγόρευαν ακόμα και την συγκατοίκηση τριών ή περισσότερων ατόμων. Σήμερα υπάρχουν ευνοϊκότεροι νόμοι. Στη Βραζιλία όταν ψηφίστηκε το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, κάποιες πολυσυντροφικές οικογένειες το χρησιμοποίησαν για την νομική αναγνώριση τους.
 
Ένα παιδί πως μεγαλώνει σε ένα πολυσυντροφικό περιβάλλον;
Μια χαρά μεγαλώνει. Το θέμα δεν είναι αν οι γονείς είναι τρεις ή τέσσερις, το θέμα είναι να είναι ικανοί να δώσουν στο παιδί αυτό που χρειάζεται, να ικανοποιήσουν τις υλικές και συναισθηματικές του ανάγκες. Μια πολυσυντροφική οικογένεια μπορεί να είναι εξίσου ή και περισσότερο λειτουργική σε σχέση με μια συμβατική. Το πρόβλημα δεν είναι οι πολυσυντροφικές οικογένειες αλλά η εχθρική στάση της κοινωνίας.
 
Στην Ελλάδα από πότε υπάρχει αυτός ο όρος;
Ο όρος μπορεί να είναι καινούριος αλλά οι ανοιχτές σχέσεις υπήρχαν ήδη από την δεκαετία του ’70 με την μορφή του ελεύθερου έρωτα. Υπήρχαν ακόμα και προσπάθειες δημιουργίας κοινοβίων.
 
Αν γνωρίσεις ένα άτομο που σε ενδιαφέρει ερωτικά αλλά είναι μονογαμικός είναι λόγος να τον απορρίψεις;
Οι πιθανότητες είναι αυτός να με απορρίψει (γέλια). Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι μονογαμικοί αλλά αποδέχονται την ανάγκη των συντρόφων τους να διατηρούν πολυσυντροφικές σχέσεις.
 
Πιστεύεις ότι η πολυσυντροφικότητα εφαρμόζεται περισσότερο στα ετερόφυλα ή ομόφυλα άτομα;
Οι σχέσεις μεταξύ ανδρών είναι πιο ανοιχτές, πολυσυντροφικές ή μη. Τα τελευταία χρόνια στις ετερόφυλες σχέσεις υπάρχει ένα άνοιγμα με την μορφή του swinging. Αυτό δεν είναι πολυσυντροφικότητα αλλά είναι μια μορφή ανοιχτής σχέσης. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι μονογαμικοί αλλά αποδέχονται την ανάγκη των συντρόφων τους να διατηρούν πολυσυντροφικές σχέσεις. Οπότε πέρασαν από το καθαρά σεξουαλικό κομμάτι στην πολυσυντροφικότητα.
 
Ποια είναι τα προβλήματα που μπορούν να προκύψουν σε μια πολυσυντροφική σχέση έναντι μιας μονογαμικής;
Η διαχείριση του χρόνου είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Μπορεί να υπάρχει απεριόριστη αγάπη αλλά όχι απεριόριστος χρόνος. Για παράδειγμα ο προγραμματισμός των διακοπών ή των ραντεβού μπορεί να είναι πρόβλημα. Σίγουρα χρειάζεται πολύ καλή επικοινωνία.
 
Τι βήματα μπορούν να γίνουν για να γίνει αποδεκτό από την ελληνική κοινωνία;
Χρειάζεται ακτιβισμός, ενημέρωση και δουλειά σε μεγαλύτερο βάθος. Η διεκδίκηση είναι ένας τρόπος για να δείξεις ότι υπάρχεις και είσαι φυσιολογικός. Η πολυσυντροφικότητα μπορεί να είναι ένας πολύ μοναχικός δρόμοςόταν ζεις σε μια εχθρική κοινωνία. Έχει σημασία να γνωρίσεις τους σωστούς ανθρώπους να ανταλλάξεις ιδέες και απόψεις.
 
 
Facebook:
Ανοιχτές σχέσεις https://www.facebook.com/anoixtes.sxeseis/
Πολυσυντροφικότητα/πολύχρωμο κίνημα https://www.facebook.com/groups/1482579828626580/

Ιστολόγια: polysyntrofikotita.wordpress.com, polyamorygr.wordpress.com
Email polyamorygr@yahoo.gr


ΠΟΛΥΣΥΝΤΡΟΦΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ: ΓΙΝΕΤΑΙ;

3

Στην κοινωνία μας τείνουμε να υποθέτουμε ότι οι άνθρωποι έχουν (ή πρέπει να έχουν) μονογαμικές σχέσεις. Εκείνα τα άτομα που έχουν μη-μονογαμικές σχέσεις τα θεωρούμε ανίκανα για δέσμευση, ανώριμα, αχόρταγα σεξουαλικά ή απλά άπιστα. Υπάρχει, όμως, ένα μοντέλο δημιουργίας σχέσεων που λέγεται πολυσυντροφικότητα, όπου ένα άτομο μπορεί να έχει παραπάνω από μία ρομαντικές σχέσεις με συναίνεση, δέσμευση και ειλικρίνεια από όλα τα άτομα που εμπλέκονται σε αυτήν την σχέση. Αποτελεί μια μορφή ανοιχτής σχέσης (ανοιχτή ονομάζεται κάθε σχέση που είναι συναινετικά μη μονογαμική) και περιλαμβάνει ανθρώπους κάθε φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού.

Η πολυσυντροφικότητα αποτελεί ουσιαστικά έναν όρο-ομπρέλα και καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα διαφορετικών ειδών σχέσεων, όπως:

  • Τρία ή περισσότερα ενήλικα άτομα που συζούν, μοιράζονται τα οικονομικά τους και μεγαλώνουν μαζί τα παιδιά τους (αν έχουν).
  • Ένα ζευγάρι που συζεί, ενώ παράλληλα διατηρεί σχέσεις με τρίτα άτομα.
  • Ανεξάρτητη (solo) πολυσυντροφικότητα: ένα ανεξάρτητο άτομο διατηρεί ειλικρινείς πολλαπλές σχέσεις χωρίς να γίνεται μέλος ζευγαριού, τριάδας, κ.τ.λ.
  • Σχεσιακή αναρχία (relationship anarchy): οι άνθρωποι που την ασκούν αποφεύγουν την ιεράρχηση των σχέσεων και την κατηγοριοποίησή τους με βάση τις κοινωνικές νόρμες.
  • Ποικίλες άλλες δομές πολυσυντροφικών σχέσεων.

Όταν ακούμε τον όρο «ανοιχτή σχέση», το μυαλό μας πάει συνήθως σε γκέι άντρες που κάνουν περιστασιακό και συχνό σεξ με διαφορετικό σύντροφο κάθε φορά. Πέρα από την στερεοτυπική θεώρηση των γκέι αντρών στην παραπάνω πρόταση (επειδή προφανώς δεν κάνουν όλοι οι γκέι άντρες περιστασιακό και συχνό σεξ – ούτε φυσικά είναι κατακριτέο και αν κάνουν), υπάρχει άλλο ένα λάθος που γίνεται συχνά: η σύνδεση της πολυσυντροφικότητας με την πολυγαμικότητα. Η πολυσυντροφικότητα είναι περισσότερο εστιασμένη στην δημιουργία ρομαντικών  σχέσεων (που μπορεί να περιλαμβάνουν το σεξ, μπορεί και όχι) και στην συντροφικότητα, ενώ η πολυγαμικότητα δεν περιλαμβάνει την έννοια της δημιουργίας σταθερών σχέσεων αλλά αφορά μόνο το σεξ.

Τι συμβαίνει όμως με μία γυναίκα που επιθυμεί να δημιουργήσει πολυσυντροφικές σχέσεις με άλλες γυναίκες; Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει τα στερεότυπα που προβάλλονται πάνω σε έναν άνθρωπο με τρία χαρακτηριστικά για τα οποία ενδεχομένως να υποστεί κάποια μορφή διάκρισης: γυναίκα, λεσβία, πολυσυντροφική; Υπάρχει φως στο (ετερο)σεξιστικό-ομοφοβικό-πολυφοβικό τούνελ;

Κατ’αρχάς να διευκρινίσουμε ότι η πολυσυντροφικότητα δεν ταιριάζει σε όλες, όπως ακριβώς και οι μονογαμικές σχέσεις δεν ταιριάζουν σε όλες. Υπάρχει, όμως, και μια ενδιάμεση οπτική: μπορεί να σου ταιριάζει η πολυσυντροφικότητα και να μην το ξέρεις. Και πώς να το ξέρεις, άλλωστε, αφού από μικρή έχεις μπολιαστεί με το όνειρο του πρίγκιπα πάνω στο άλογο που θα έρθει και θα σε συνεπάρει και θα φύγετε μαζί στο ηλιοβασίλεμα… Το μόνο που άλλαξες είναι τον πρίγκιπα σε πριγκίπισσα, αλλά το concept του παραμυθιού παραμένει το ίδιο. Το ετεροκανονικό παραμύθι μετατράπηκε σε ομοκανονικό.

-Προσοχή, δεν υπάρχει καμία πρόθεση από μέρους μου να συγκρίνω την πολυσυντροφικότητα με την μονογαμικότητα και να πω ότι η μία είναι καλύτερη από την άλλη. Δεν τίθεται θέμα σύγκρισης. Το θέμα είναι να ανακαλύψει η καθεμία τι λειτουργεί καλύτερα για την ίδια.-

Αν λοιπόν, για παράδειγμα, έχεις υπάρξει κατά συρροήν μονογαμική (serial monogamist) αλλά πάντα κάτι δεν σου κολλάει, πάντα υπάρχει κάτι που δεν λειτουργεί για σένα και νιώθεις ότι δεν σου ταιριάζει αυτό το είδος των σχέσεων, έχεις σκεφτεί ότι μπορεί να υπάρχει εναλλακτική;

Ας δούμε κάποια από τα θετικά στοιχεία που μπορεί να έχει η πολυσυντροφικότητα:

  • Τα άτομα νιώθουν μεγαλύτερη προσωπική ελευθερία, αυξημένη αυτεπίγνωση και βλέπουν την δημιουργία ρομαντικών ή/και σεξουαλικών σχέσεων με παραπάνω από ένα άτομα ως ευκαιρία για μεγαλύτερη προσωπική ανάπτυξη και εμβάθυνση στις κοινωνικές τους σχέσεις.
  • Τα άτομα νιώθουν ανακούφιση όταν απελευθερώνονται από την προσδοκία ότι μόνο ένα άτομο πρέπει και μπορεί να ικανοποιεί τις συναισθηματικές, πνευματικές ή/και σεξουαλικές τους ανάγκες.
  • Τα άτομα έχουν την δυνατότητα να εξερευνήσουν τις σεξουαλικές τους ανάγκες μέσα σε ένα μη επικριτικό περιβάλλον, ζώντας με ειλικρίνεια και συναίνεση.

Είναι, όμως, όλα τέλεια στις πολυσυντροφικές σχέσεις; Όχι, βέβαια. Όπως ακριβώς και στις μονογαμικές σχέσεις, όταν ένα ζευγάρι χωρίζει, δεν κατηγορούμε την μονογαμία, έτσι και όταν μια πολυσυντροφική σχέση διαλύεται, δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάτι εγγενώς λανθασμένο σε αυτό το μοντέλο δημιουργίας σχέσεων. Οι σχέσεις δημιουργούνται από ανθρώπους και το αν θα διαρκέσουν ή όχι εξαρτάται από πολλούς και σύνθετους παράγοντες.

Ας δούμε, λοιπόν, κάποια θέματα που μπορεί να ανακύψουν μέσα από την δημιουργία πολυσυντροφικών σχέσεων:

  • Αίσθημα ενοχής και προσωπικής ανεπάρκειας εξαιτίας της παραδοσιακής θεώρησης των σχέσεων, όπου το μόνο αποδεκτό μοντέλο αποτελεί η μονογαμικότητα. Αυτό το αίσθημα μπορεί να εντείνεται εξαιτίας της έλλειψης προβολής προτύπων επιτυχημένων πολυσυντροφικών σχέσεων (τουλάχιστον στην Ελλάδα).
  • Θέματα που μπορεί να θεωρούνται δεδομένα σε μια μονογαμική σχέση, χρειάζονται ειδική διαπραγμάτευση σε μια πολυσυντροφική, π.χ. Πόσος χρόνος θα επενδύεται από και προς κάθε μέλος.
  • Ειδικά για μια γυναίκα που αυτοπροσδιορίζεται π.χ. ως λεσβία και πολυσυντροφική, η δυσκολία να το αποκαλύψει στο κοινωνικό και οικογενειακό της περιβάλλον μπορεί να προκαλέσει αίσθημα χαμηλής αυτοεκτίμησης, έλλειψη αυτοπεποίθησης, δυσλειτουργία στις κοινωνικές σχέσεις, απομόνωση κλπ.
  • Τέλος, όπως και στις μονογαμικές σχέσεις, τα άτομα μπορεί να βιώσουν αισθήματα κτητικότητας και ζήλειας. Η έλλειψη λειτουργικής επικοινωνίας και η ανεπάρκεια στην δημιουργία κοινώς αποδεκτών κανόνων, μπορεί να οδηγήσουν σε συγκρούσεις και σε φόβο απώλειας/απόρριψης.

Όπως σε όλες τις σχέσεις λοιπόν, έτσι και στις πολυσυντροφικές, χρειάζεται διαρκής δουλειά με τον εαυτό μας πρώτα και συνειδητοποίηση ότι μόνο μέσα από την ειλικρίνεια, την διαρκή διαπραγμάτευση και την από κοινού συναίνεση μπορούμε να δημιουργήσουμε λειτουργικές σχέσεις.

Θεωρώ ότι η πολυσυντροφικότητα, ακόμα και για όσες δεν θέλουν να την ακολουθήσουν, μπορεί να δώσει μια νέα οπτική στην έννοια των σχέσεων και να αμφισβητήσει αποκρυσταλλωμένες πεποιθήσεις και προσδοκίες που άπτονται της δημιουργίας ρομαντικών ή/και σεξουαλικών σχέσεων με τον ίδιο τρόπο που το LGBTQIA+ κίνημα αμφισβήτησε (και αμφισβητεί) τις πατριαρχικές και ετεροσεξιστικές πεποιθήσεις και προσδοκίες.

Υ.Γ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Λίζα Αστερίου για την πολύτιμη βοήθειά της. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την πολυσυντροφικότητα, μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα https://polysyntrofikotita.wordpress.com/

 

Εύα Σπίνου – Ψυχολόγος

www.evaspinou.com

ΠΗΓΗ: http://lesbian.gr/6645/polisintrofikes-schesis-metaxi-ginekon/

 


Ενάντια στη μορφή-ζευγάρι

Παραθέτουμε παρακάτω τη μετάφρασή του άρθρου «Against the Couple-Form» από το πρώτο τεύχος του queer φεμινιστικού περιοδικού LIES. Συγγραφείς του άρθρου είναι οι Clémence X. Clementine και συνεργάτιδες από την Infinite Venom Girl Gang, και δημοσιεύτηκε στον πρώτο τόμο του περιοδικού το 2012.

happy marriage

Το «Τέρμα με τις μητέρες, τις γυναίκες και τα κορίτσια, ας καταστρέψουμε τις οικογένειες!» ήταν μια χειρονομία-πρόσκληση να σπάσουμε τις αναμενόμενες αλυσίδες των γεγονότων, να απελευθερώσουμε τις συμπιεσμένες δυνητικότητες. Ήταν ένα χτύπημα στις γαμημένες ιστορίες αγάπης, στην κοινότυπη πορνεία. Ήταν ένα κάλεσμα να ξεπεράσουμε το ζευγάρι ως στοιχειώδη μονάδα διαχείρισης της αλλοτρίωσης.

-Tiqqun, «How to?»

Λιμπιντικές ροές διατέμνουν τον κοινωνικό κόσμο. Οι ερωτικές και σεξουαλικές σχέσεις δεν υπάρχουν σε κάποιο ασφαλές πεδίο αποκομμένο από την υπόλοιπη κοινωνία. Μάλλον αποτελούν συστατικά στοιχεία σχεδόν κάθε πτυχής της κοινωνικής ζωής. Η επιθυμία ρέει και κυκλοφορεί ανάμεσα σε χώρους απασχόλησης, διαμάχες μεταξύ διανοούμενων, πολιτικές οργανώσεις, καλλιτεχνικούς κύκλους, παιδικές χαρές και νεκροταφεία. Ο ηλικιωμένος ασθενής αρπάζει το στήθος της νοσοκόμας που σκύβει από πάνω του. Ο κυβερνητικός αξιωματούχος γδύνει τη νεοπροσληφθείσα ασκούμενη αφήνοντάς τη μόνο με το λεοπάρ στρινγκ της κατά τη διάρκεια μιας σημαντικής ενημέρωσης στο γραφείο του. Ο φυλακισμένος ακουμπάει το χέρι του στο διαχωριστικό τζάμι του θαλάμου επισκεπτών, προσπαθώντας ν’ ακουμπήσει τη σύζυγό του ύστερα από είκοσι χρόνια σωματικού διαχωρισμού. Αυτές οι ροές των λιμπιντικών επιθυμιών επενεργούν εντός και μεταξύ ευρύτερων κοινωνικών μηχανισμών, με τέτοιο τρόπο ώστε να αναζωογονούν τις δυναμικές της οικονομικής και πολιτικής ζωής. Η επιθυμία, συχνά εστία πολιτικής, εισχωρεί στο λεγόμενο «δημόσιο» πεδίο.

Η πατριαρχία υποβάλλει ακατάπαυστα αυτές τις επιθυμητικές ροές σε ένα σύστημα οργάνωσης, σε μια λογική που στρέφει τις επιθυμητικές ροές ενάντια στον ίδιο τον εαυτό τους. Θα αναφέρομαι σε αυτό το καναλιζάρισμα και την οργάνωση των σεξουαλικών και ερωτικών σχέσεων ως λογική του ζευγαριού – αυτή που διοχετεύει, απλοποιεί και ανάγει την ερωτική επιθυμία στις ανάγκες της πατριαρχίας εντός του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αυτή η λογική υποθέτει ότι οι γυναίκες δεν έχουν παρά έναν μόνο χώρο εκπλήρωσης των κοινωνικών και σεξουαλικών επιθυμιών τους, τη ρομαντική σχέση με έναν άντρα. Το ζευγάρι λειτουργεί ως κατώφλι, ως εισιτήριο εισόδου, ως το χρυσό κλειδί που επιτρέπει σε μια γυναίκα να συμμετάσχει στον κοινωνικό κόσμο. Το ζευγάρι υπόσχεται ότι, αφού εισέλθει στη λαβή του, καμιά πλέον δεν θα υποφέρει από αλλοτρίωση, απομόνωση, ανία, ξεριζωμό. Το ζευγάρι παραχωρεί στη γυναίκα την ιδιότητα του προσώπου και την κοινωνική ορατότητα. Αποκτά έναν τίτλο, μια χρονικότητα, έναν χώρο μέσω του ζευγαριου. Ο γάμος εσωκλείει ευλαβικά αυτή τη λογική και τη διαιώνιση της συγκεκριμένης μορφής που πήρε η πατριαρχία στον καπιταλισμό.

Η πράξη και ο λόγος εντός των πατριαρχικών κοινωνικών σχέσεων αναδύονται από μια ομάδα αντρών που ενδιαφέρονται ο ένας για τον άλλον. Στους πνευματικούς, πολιτικούς ή καλλιτεχνικούς κύκλους, ένα επιτελείο αντρών συχνά μονοπωλεί την ικανότητα συμμετοχής στην παραγωγή γεγονότων ή ιδεών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάνει και κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Η πατριαρχία συστηματικά αποκλείει τις γυναίκες από την πράξη και τον λόγο, ξαποστέλνοντάς τες ως τάξη στην εκτέλεση της άμισθης εργασίας κοινωνικής αναπαραγωγής. Αντίθετα από μια ουσιοκρατική έννοια, η κατηγορία της γυναίκας προκύπτει από έναν έμφυλο τρόπο εκμετάλλευσης και υποβιβάζει ορισμένους τύπους εργασίας στην ιδιωτική, άμισθη σφαίρα. Ενώ οι γυναίκες εργάζονται δραστήρια σε έμμισθες δουλειές εκτελώντας επιπλέον την οικιακή εργασία, οι άντρες δημιουργούν τη σφαίρα της δημόσιας ζωής προκειμένου να μονωθούν από την αποδοχή της κοινοτυπίας και της περιττότητάς τους.

Οι άντρες παραχωρούν στις γυναίκες πρόσβαση στην πράξη και τον λόγο μέσω της ανάπτυξης σεξουαλικών σχέσεων με τους άντρες αυτού του κύκλου. Οι εργένισσες, εκείνα τα αδέσποτα σκυλιά, παραμένουν στην περιφέρεια, πάντα σε απόσταση από τον χώρο όπου διεξάγονται διαβουλεύσεις, σχέδια και γεγονότα. Το ζευγάρι ενεργεί ως κοινωνική μορφή η οποία απαιτεί από τις γυναίκες, για να μπορέσουν να συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε πρακτική ή τομέα επιθυμούν, να προσδεθούν στους άντρες μέσω του μηχανισμού του ζευγαριού. Η μορφή-ζευγάρι συχνά συγκροτεί τη μοναδική τεχνική που προστατεύει μια γυναίκα από τον μισογυνισμό μιας ομάδας αντρών. Ποια είναι αυτή; Α, νομίζω πως είναι η κοπέλα του Ζακ, η πρώην του Μπεν. Οι γυναίκες γίνονται γνωστές για τις σχέσεις τους με τους άντρες, όχι για την προσφορά τους στην πνευματική ή πολιτική ζωή. Οι ζωές των γυναικών υποβαθμίζονται στους ρόλους τους ως η σύζυγος του Ρ ή η ερωμένη του Τζ, όχι ως ποιήτριες, θεωρητικοί, ή επαναστάτριες όπως τους πρέπει.

Οι γυναίκες επιλέγουν διαφορετικές στρατηγικές όταν αντιμετωπίζουν τις πατριαρχικές κοινωνικές σχέσεις και τη λογική του ζευγαριού. Η γυναίκα που ακολουθεί έναν άντρα με εξουσία σε ένα συγκεκριμένο περίγυρο. Η γυναίκα που πάντα χρειάζεται έναν άντρα γύρω της και θα πάρει ό,τι μπορέσει. Η γυναίκα που απολαμβάνει την αυτοπεποίθηση να είναι η φιλενάδα του τάδε. Η γυναίκα που κάθεται χαρωπά στον «καναπέ των φιλενάδων» κατά τη διάρκεια της πρόβας του συγκροτήματος. Η γυναίκα που βρίσκεται σε κατάθλιψη όταν δεν έχει αγόρι. H γυναίκα που βλέπει τον άντρα με τον οποίο είναι μαζί ως καθρέπτη της δικής της μαεστρίας. Η γυναίκα που περιμένει έναν άντρα αρκετά εντυπωσιακό για να την πάει μπροστά. Η γυναίκα της οποίας η διανοητική εργασία μονοπωλείται στο να ξενυχτάει γράφοντας απολογητικά e-mail στο αγόρι της αντί να σκαρώνει δικά της ποιήματα, θεωρίες ή αρχιτεκτονικά σχέδια.

Η λογική του ζευγαριού μεσολαβεί τη σχέση της γυναίκας με τον εαυτό της, και τις σχέσεις της με άλλες γυναίκες. Στην παραγωγή του εαυτού της ως γυναίκα, έχει διαρκώς στο νου της ότι είναι αναγκαίο να την επιθυμούν, να αξίζει την επιθυμία ενός άντρα, να είναι κατάλληλη για την αγάπη ενός άντρα. Η «προχώρα, κορίτσι μου! το αξίζεις!» διάσταση της σύγχρονης γυναικείας υποκειμενοποίησης κωδικοποιεί την ατομική υποταγή των γυναικών ως αυτοπραγμάτωση. Τα φεμινιστικά κύματα μετά το 1950 έχουν επαναδιευθετήσει τη θέση των γυναικών στον καπιταλισμό και σε σχέση με τους άντρες, χωρίς απαραίτητα αυτές οι θέσεις να έχουν γίνει λιγότερο καταπιεστικές. Η ψευδοενδυνάμωση των γυναικών να κοιμούνται όπου θέλουν, να φοράνε κραγιόν και ν’ αγοράζουν στους εαυτούς τους σοκολάτες αν το θελήσουν, δεν ισοδυναμεί με κάποια σημαντική αλλαγή της δομικής τους εκμετάλλευσης. Η φαμ φατάλ, η μπουρλέσκ χορεύτρια[1], η διευθύντρια έχει άντρα ή την έχει ένας άντρας; Μια γυναίκα ίσως εσωτερικεύσει εξ ολοκλήρου τις απαιτήσεις του ζευγαριού, αναπαράγοντας τον εαυτό της ως ελκυστική, επιθυμητή και περιζήτητη -χαρακτηριστικά τα οποία πρέπει να παραχθούν- ακόμη κι ενόσω διαμαρτύρεται ενάντια στο σεξουαλικά αρπακτικό αρσενικό. Η λογική του ζευγαριού έχει ενισχύσει την άμεση σχέση της εργένισσας με το εμπόρευμα, με την προσταγή να παράγει τον εαυτό της ως εμπόρευμα. Όπως ακριβώς και στη σφαίρα της κυκλοφορίας -όπου υποτίθεται ότι αγοραστές και πωλητές ανταλλάζουν ισοδύναμα- η εργένισσα ανταλλάσσει ώρες στολισμού, τόνωσης και μαδήματος με την ικανότητά να αγοραστεί από έναν άντρα στην αγορά κρέατος. Το ζευγάρι μεσολαβεί σχέσεις μεταξύ γυναικών στον βαθμό που αλληλεπιδρούν όχι για να εμβαθύνουν την μεταξύ τους σύνδεση, αλλά για να κουτσομπολέψουν τα αγόρια, να επεξεργαστούν τις σχέσεις τους με τους άντρες, ν’ ανταλλάξουν τεχνολογίες θηλυκότητας δια των οποίων μπορούν να βελτιώσουν το στάτους τους έναντι των ανδρών. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η μορφή-ζευγάρι στοιχειώνει τις γυναίκες όταν βρίσκονται μόνες τους ή με άλλες γυναίκες.

Δεν πρέπει καμιά να διαχωρίζει την επιθυμία για μια σεξουαλική σχέση μ’ έναν άντρα από το πατριαρχικά στημένο παιχνίδι. Ποιοι είναι αυτοί οι γκόμενοι; Τι σκέφτεται μια γυναίκα ότι θα πάρει αν αποκτήσει έναν; Εν ολίγοις, τα πάντα. Το ζευγάρι αντικαθιστά την ίδια την επιθυμία, αφότου εσωκλειστεί ευλαβικά, διοχετευθεί και υποβιβαστεί σε μοναδικό αντικείμενο από την πατριαρχία. Τα νεαρά κορίτσια, αντί να εμφανίζουν μια επιθυμία άρνησης ή ξεπεράσματος, σχεδιάζουν τους γάμους τους ήδη από το νήπιο. Αφοσιώνεται στο ζευγάρι με την ελπίδα να μετριάσει την αλλοτρίωσή της και ν’ αυξήσει την αίσθηση της «ασφάλειας», με τον ίδιο τρόπο που μια πολίτης αφοσιώνεται σε ένα κατασταλτικό κράτος που εμπιστεύεται ότι θα την κρατήσει ασφαλή. Ενώ πιθανώς δεν είναι ορατό απ’ την αρχή, το ζευγάρι θα την αλλοτριώσει και θα την απομονώσει περαιτέρω. Θα πρέπει επιπλέον να λογοδοτεί στον σύζυγό της πέρα από το αφεντικό της, εισερχόμενη σε μια σχέση υπερεκμετάλλευσης. Η συντρόφισσα Valerie Solanas δίνει βάση στην εξατομικευτική λειτουργία του ζευγαριού: «Η κοινωνία μας δεν αποτελεί κοινότητα, αλλά απλά συλλογή απομονωμένων οικογενειακών μονάδων. Απεγνωσμένα ανασφαλής, φοβούμενος ότι η γυναίκα του θα τον αφήσει αν εκτεθεί σε άλλους άντρες ή σε οτιδήποτε που έστω κι ελάχιστα μοιάζει με ζωή, ο άντρας προσπαθεί να την απομονώσει από τους άλλους άντρες κι από τον λίγο πολιτισμό που υπάρχει, οπότε την πηγαίνει στα προάστια, μια συλλογή ζευγαριών, που έχουν απορροφηθεί από τους εαυτούς τους, και των παιδιών τους»[2]. Πόσα μπορεί να συγχωρέσει μια γυναίκα; Πόσα αφήνει να ξεγλιστρήσουν; Πόσο καιρό ανέχεται πράγματα που είναι στραβά, σάπια και γαμημένα; Με μεγάλο κόστος, αποφεύγει να χωρίσει επειδή η ανυυπακοή στη λογική του ζευγαριού θα εμποδίσει την πρόσβασή της ακριβώς στους μηχανισμούς που υποτίθεται τη διασώζουν απ’ αυτή την περιφρονητική ύπαρξη. Τα ψήγματα φροντίδας και η υπόσχεση μελλοντικής αλληλεγγύης την πείθουν να παραμείνει σε μη ικανοποιητικές, θλιβερές καταστάσεις.

Το ζευγάρι λειτουργεί τόσο ως πρόβλημα όσο και ως η λύση του. Αν όχι αυτό, απλώς χρειάζεται ένα άλλο αγόρι που θα της συμπεριφέρεται καλύτερα. Μια γυναίκα ίσως αισθανθεί τη ναυτία της αμφιθυμίας, τον εγκλωβισμό μεταξύ της εμμονής στη φαλλική εξουσία και την αποστροφή της. Δεν ξέρει ποια είναι μεγαλύτερη, η μελαγχολία του ζευγαριού ή η μελαγχολία της αποκήρυξής του ως κοινωνική μορφή. Οι περισσότερες επιλέγουν τη θλίψη του ζευγαριού από την αλλοτρίωση της απελευθέρωσης απ’ τη λαβή του. Το κεφάλαιο προσφέρει έναν ώμο να κλάψεις σε κάθε στροφή, προτείνοντας να δεις μια ρομαντική κομεντί με τις φίλες σου όταν η καρδιά σου έχει ραγίσει, ή παρέχει άπειρους τρόπους να ράψεις ένα νυφικό μόνο για σένα. Όπως στο πλαίσιο της εκλογικής πολιτικής η έκταση της κριτικής περιορίζεται στο ότι δόθηκαν θέσεις εξουσίας σε λάθος άτομα, η μορφή-ζευγάρι αποδίδει τα προβλήματα των γυναικών στο ότι βγαίνουν με τον λάθος άντρα, και όχι στο ίδιο το ζευγάρι. Όσο επενδύει στην ιδέα του ρομαντικού έρωτα ως λύτρωση, ως καθοδηγητική αρχή ενάντια στην απομόνωση και προς την κατεύθυνση της αυτοεκπλήρωσης, η γυναίκα παραμένει προσδεμένη στη μορφή-ζευγάρι.

Ως μια άλλη όψη του ζευγαριού-ως-λύση, οι λόγοι που περιβάλλουν τα μέτρα λιτότητας και τη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση εμφανίζουν το ζευγάρι ως θεραπεία για τη φτώχεια. Διαβάζει καμιά ιστορίες νεαρών ανθρώπων που κινούνται μεταξύ φτώχειας και φυλακής ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι προέρχονται από μονογονεϊκές οικογένειες, ιδιαιτέρως με τον πατέρα να απουσιάζει, λες κι η αποκατάσταση του ζευγαριού θα θεράπευε τη φτώχεια και τον δομικό ρατσισμό που παράγει ο καπιταλισμός. Οι κρατικοί γραφειοκράτες λένε στις γυναίκες ότι το ζευγάρι κι η οικογένεια που στηρίζεται σ’ αυτό έχει αντικαταστήσει τα κοινωνικά προγράμματα πρόνοιας: δεν χρειάζεσαι βοήθεια με τη φροντίδα των παιδιών ή κουπόνια τροφίμων· χρειάζεσαι έναν άντρα! Ο πιο σίγουρος δρόμος εξόδου από τη φτώχεια είναι να παντρευτείς! Ενώ πολλές γυναίκες ίσως δεν αποκτήσουν ποτέ πρόσβαση στην απασχόληση, εκείνες που όντως δουλεύουν για έναν μισθό αντιμετωπίζουν έμφυλες εισοδηματικές διαφορές, οι οποίες πιθανόν τις εξωθούν να στηριχτούν σε αντρικούς μισθούς για να υποστηρίξουν τα παιδιά τους. Αυτοί οι οικονομικοί μηχανισμοί διατηρούν τη βιαιότητα της μορφής-ζευγάρι ως παγίδα για τις γυναίκες εντός του καπιταλισμού, ο οποίος μεταμφιέζει την άμισθη εργασία σε πράξεις αγάπης και στοργής.

Η λογική του ζευγαριού έχει αντικαταστήσει τη λογική του θεού. Ανοίξτε το ραδιόφωνο και θ’ ακούσετε αμέτρητες μαρτυρίες της απόλυτης θέσης του ζευγαριού: είσαι το μόνο πράγμα που αξίζει, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα -ή πιο υποβλητικά- Κάθε ανάσα που παίρνεις / Κάθε κίνηση που κάνεις / Θα σε παρακολουθώ[3]. Τα περισσότερα ερωτικά τραγούδια περιέχουν, ή ξεκινούν με, το «εγώ» αλλά το «εγώ» είναι στην πραγματικότητα η καθεμιά που γονατίζει μπροστά στη γενικευμένη κοινωνική μορφή του ζευγαριού. Το αντρικό βλέμμα έχει αντικαταστήσει το θείο βλέμμα. Όπως ο Αρτώ μας έχει ζητήσει “να τελειώνουμε με την κρίση [judgement] του Θεού” (Pour en finir avec le jugement de dieu), ας τελειώνουμε με την κρίση των αντρών[4].

Διερευνώντας αυτές τις δυναμικές, ίσως καμιά να αναρωτηθεί αν οι γυναίκες μπορούν να επιλέξουν να μη συμμετέχουν σ’ ένα ζευγάρι, ενδεχομένως εξερευνώντας μη αποκλειστικές ερωτικές σχέσεις. Αυτή η επιλογή ίσως δεν πάει αρκετά μακρυά. Μη συγχέουμε την πολυγαμία μ’ ένα μετα-ζευγαρικό παράδειγμα. Η πολυγαμία συνιστά πολλαπλασιασμό της λογικής του ζευγαριού, όχι την καταστροφή του. Το περιστασιακό σεξ, οι βασικοί σύντροφοι, η φυσική και συναισθηματική διαθεσιμότητα κι άλλες τέτοιες διακρίσεις, εμπεριέχουν ερωτικές σχέσεις εντός της ζευγαρικής διαπραγμάτευσης. Η πολυγαμία διανοίγει σχηματισμούς ζευγαρικού τύπου χωρίς την επίσημη δέσμευση του ζευγαριού, επεκτείνοντας την εδαφικότητά του και τα τύπου χταποδιού πλοκάμια του, τα οποία απορροφούν την επιθυμία εντός της λογικής του ζευγαριού. Οι πολυγαμικές ή μη αποκλειστικές σχέσεις λειτουργούν ως στρατηγικές ώστε οι γυναίκες να πλοηγηθούν στις πατριαρχικές κοινωνικές σχέσεις αντί να τις διαρρήξουν ή να τις αρνηθούν.

Η λογική του ζευγαριού διαπερνά τις queer σχέσεις όσο και τις straight. Η ομοκανονικότητα κι η γκέι αφομοίωση έχουν πλάσει τις queer σχέσεις κατ’ εικόνα του στρέιτ ζευγαριού. Αντί της ανατροπής των ετεροφυλοφιλικών κοινωνικών σχέσεων, οι αφομοιωτικοί, φιλελεύθεροι ομοφυλόφιλοι πολέμησαν για το δικαίωμα να χωρέσουν στη λογική του ζευγαριού – να παντρευτούν, να φορέσουν νυφικό, να δημιουργήσουν οικογενειακούς πυρήνες ικανούς να προστατέψουν τις σχέσεις ιδιοκτησίας. Οι ομοφυλόφιλοι διαιωνίζουν τις ετεροφυλόφιλες νόρμες και τη φαλλοκρατία μέσω κατηγοριοποιήσεων και παιχνιδιών ρόλων, οι οποίες κωδικοποιούν περαιτέρω τις επιθυμίες και συγκροτούν το σεξ εντός της λογικής της φαλλικής κεντρικότητας κι εξουσίας. Τα ομόφυλα ζευγάρια δεν ξεφεύγουν ούτε από την εδαφικότητα που επιβάλλεται επί της επιθυμίας ούτε από την ενίσχυση  και πίστη προς τις κατασταλτικές κοινωνικές σχέσεις εκ μέρους του ζευγαριού.

Η αποδόμηση της λογικής του ζευγαριού δεν υποδηλώνει απέχθεια για τον έρωτα, αλλά μάλλον μια κριτική στον προσανατολισμό του έρωτα προς ένα συγκεκριμένο αντικείμενο. Πρέπει καμιά να τοποθετήσει τη μορφή-ζευγάρι εντός του συγκείμενου της πατριαρχίας, καθώς ο λεγόμενος «έρωτας» φτάνει σ’ εμάς μέσω του μηχανισμού του φύλου. Η αποκήρυξη του ζευγαριού δεν σημαίνει την απόρριψη της παραζάλης, των ερωτικών επιστολών γραμμένων με μικρές καλλιγραφικές πένες, ή της αίσθησης του πεζοδρομίου ως τραμπολίνο. Μάλλον, η κριτική του ζευγαριού περιλαμβάνει την ανάλυση του τρόπου με τον οποίο η πατριαρχία επανακτά τη γυναικεία επιθυμία για αλληλεγγύη, εγγύτητα, πάθος, άρνηση, για την περίσταση, ως εδραίωση της φαλλικής εξουσίας και της συσσώρευσης του κεφαλαίου.

Ποια δεν θα κατέληγε σ’ αυτό το συμπέρασμα: η πατριαρχία κι ο καπιταλισμός εμποδίζουν κάθε δυνατότητα να αγαπήσεις με έναν τρόπο που να σε απελευθερώνει από τη λογική του ζευγαριού ή την ίδια σου την καταπίεση. Η απελευθέρωση του έρωτα περιλαμβάνει την κατάργηση της πατριαρχίας και του καπιταλισμού. Καμιά δεν μπορεί να επιλέξει τη συμμετοχή ή την αποχή από αυτές τις δομικές σχέσεις, κι ο αγώνας εναντίον τους θα αποτελέσει ένα συλλογικό, ιστορικό εγχείρημα.

Σ’ αυτό τον θλιβερό, θνησιγενή κόσμο, έχουμε πράγματι αισθήματα. Μερικές φορές κοιτάμε κάποιον και σκεφτόμαστε ότι τον έχουμε ερωτευτεί. Πρέπει να συνθλίψουμε τη ψευδαίσθηση ότι το ρομάντζο αποτελεί, ή θα αποτελέσει, τη λεωφόρο προς την απελευθέρωση. Πρέπει να απεκδυθούμε τις ρομαντικές σχέσεις ως μέσο με το οποίο ενδεχομένως να αποκτήσουμε πρόσβαση σε έναν καλύτερο κόσμο απ’ αυτόν. Συνειδητοποιώντας πως οι οικονομίες και οι συμβάσεις τους αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της συνεχιζόμενης ήπιας καταστροφής των ζωών μας, θα αφήσουμε πίσω μας όλα τα έως τώρα υπάρχοντα ζευγάρια. Καινούργιες και πιθανώς άγνωστες μορφές φεμινιστικής οργάνωσης εμφανίζονται ως το μόνο δυνατό σύνορο της αγάπης.

Προς όσες έχουν αποδεχτεί την μορφή-ζευγάρι ως απάτη, ως ανίκανη να επιτρέψει την κυκλοφορία της επιθυμίας, του πολέμου, του παιχνιδιού, κάνουμε τις ακόλουθες συστάσεις. Μην διαπράξετε σφάλμα: δεν υπερασπιζόμαστε μια υποκουλτουριάρικη, ατομικιστική, life-style ή βολονταριστική απάντηση στη μορφή-ζευγάρι, ούτε κατηγορούμε τις γυναίκες που πρέπει να παραμείνουν σε ζευγάρια για την υλική τους επιβίωση. Είμαστε, ωστόσο, δεσμευμένες στο πράττειν. Αυτές ίσως αποτελέσουν κάποιες από τις μορφές που θα πάρει ο αγώνας ενάντια στο ζευγάρι, συμπίπτοντας με ένα ευρύτερο κίνημα προς την κατάργηση των εαυτών μας ως γυναικών.

Ρίξτε εμμηνορροϊκό αίμα στα νυφικά. Στείλτε τίγρεις στα πάρτυ αρραβώνων.

Κάντε έρωτα. Τα πάντα μπορούν να είναι σεξ. Το σώμα είναι πλούσιο και πολυποίκιλο σε μέλη κι αισθήσεις. Τόσες πολλές εκστάσεις μένουν ακόμη να γίνουν αισθητές. Ξεφύγετε από τη γενετήσια οργάνωση της «σεξουαλικότητας».

Σπάστε τα ζευγάρια, όπως το περιγράφει η Solanas: «To SCUM θα σπάσει τα ζευγάρια – εισβάλλετε ανάμεσα σε ανάμικτα (άντρας-γυναίκα) ζευγάρια, όπου κι αν βρίσκονται, και σπρώξτε τον έναν μακρυά από τον άλλον»[5].

Απελευθερωθείτε από τη λαβή των μπράτσων του ζευγαριού (δηλαδή, την ερωτική φυλακή). Βγείτε από την εξώπορτα και αναμειχθείτε με το πλήθος. Βγείτε με φυτά και ζώα. Πηγαίντε στο διάστημα. Αντικαταστήστε τη δυάδα, το ζευγάρι, τα δύο μισά που αποτελούν όλο με τρίτους, τέταρτους, νιοστούς όχι-απαραίτητα-ανθρώπινους όρους: Οι τρεις τους κι αυτή η αγέλη λύκων κι αυτός ο θάμνος! η κομμούνα! το χιόνι! τα φλιτζάνια του τσαγιού! τα μαχαίρια! τα πλάσματα!

Ανατινάξτε τα περιεχόμενα του εραστή: Δεν ήθελα καθεαυτό να σε φιλήσω. Ήθελα τα πάντα για τα οποία υπήρξες η είσοδος: η μυρωδιά των πούρων, οι πύλες της πόλης που ανοίγουν για εμένα, το ινδικό φαγητό, το σπίτι της θείας σου στην εξοχή, η αίσθηση ότι μπορούσα να περπατάω με τα μάτια κλειστά και τίποτα δεν θα με τραυμάτιζε.

Βγείτε έξω για αντιελκυστικούς περιπάτους, μια αδιάφορη πλεύση που να δονείται απ’ τα πάντα πέρα από το σεξ. Ή όπως το έγραψε ο Γκυ Οκενγκέμ, «…αν φεύγω απ’ το σπίτι μου κάθε βράδυ για να βρω έναν άλλο queer σεργιανίζοντας στα μέρη όπου αράζουν κι άλλοι queer, δεν είμαι τίποτα παρά ένας προλετάριος της επιθυμίας μου, ο οποίος δεν απολαμβάνει πια τον αέρα ή τη γη, και του οποίου ο μαζοχισμός έχει υποβαθμιστεί σε μια γραμμή συναρμολόγησης. Σε όλη μου τη ζωή, έχω γνωρίσει πραγματικά μόνο αυτό που δεν προσπαθούσα να αποπλανήσω»[6].

Αναζωογονήστε άλλους τρόπους κοινωνικής οργάνωσης με αγάπη κι ερωτισμό. Κάντε ένα σεμινάριο, μια ομάδα ανάγνωσης, ένα πολιτικό κόμμα, μια συμμορία, έναν βραχόκηπο περισσότερο ικανοποιητικό απ’ ό,τι θα μπορούσαν ποτέ να είναι δύο άτομα σ’ ένα κρεβάτι. Αγαπήστε με τέτοιο τρόπο σαν «να εξοντώνετε τις φθαρμένες, νευρωτικές κι εγωιστικές κατηγορίες του υποκειμένου και του αντικειμένου», όπως προτείνει ο Mario Mieli[7].

Διερευνήστε και αμφισβητήστε τους τρόπους με τους οποίους η λογική του ζευγαριού δομεί τις οικογένειες. Αναθεωρήστε τα όρια της οικογένειας και ποιους επισκεπτόμαστε στις διακοπές. Επανεξετάστε τους κοινωνικούς δεσμούς έξω από τον δεσμό του ζευγαριού, τους δεσμούς αίματος, τους νομικούς δεσμούς.

Φτιάξε αυτόνομους φεμινιστικούς χώρους όπου οι γυναίκες παράγουν τη δική τους πράξη και λόγο. Εξορίστε τη μεσολάβηση των σχέσεων μεταξύ γυναικών από τους άντρες. Αποτρέψτε μια και μόνη σχέση να αλλοτριωθεί από τις διαδικασίες που συνεισφέρουν στην απελευθέρωση και την κατάργηση του καπιταλισμού και της πατριαρχίας. Μην αφήσετε κανέναν μεμονωμένο δεσμό να σταθεί στον δρόμο της φιλίας, της οργάνωσης και της ανάπτυξης των ταξικών συμφερόντων.

Κάνε κατανοητή τη κίνηση της ιστορίας και το επαναστατικό πράττειν ως τη μόνη δυνατή ερωτική ιστορία.

Δεν θρηνούμε την αποσύνθεση της μορφής-ζευγάρι. Θέλουμε να τη σκεφτόμαστε ως ευλογία, ως δώρο από το μέλλον. Θεωρούμε την κατάργηση του γκόμενου και του συζύγου ως τμήμα του ιστορικού κινήματος που θα υπερβεί τον καπιταλισμό και την πατριαρχία. Όπως έχει γράψει η συντρόφισσα Ντομινίκ Καραμαζώφ, ο αστερισμός των κοινωνικών σχέσεων μετά τον καπιταλισμό θα πάρει έναν δραστικά διαφορετικό χαρακτήρα: «Καθώς ο κομμουνισμός γενικεύει την ελεύθερη πρόσβαση στα αγαθά, και μεταξύ άλλων μετασχηματίζει κι αυξάνει τον διαθέσιμο για ζωή χώρο, καταστρέφει τα θεμέλια και την οικονομική λειτουργία της οικογένειας. Επίσης, καθώς αποτελεί την πραγματοποίηση της ανθρώπινης κοινότητας, καταστρέφει την ανάγκη για εύρεση ενός καταφυγίου εντός εκείνης της κοινότητας»[8]. Ως ιστορικώς οριοθετημένη σχέση, οι εσωτερικές αντιφάσεις της μορφής-ζευγάρι μια μέρα θα φτάσουν στην κατάληξή τους, κι ο έρωτας δεν θα γνωρίζει πλέον την εδαφικότητα των υποσχέσεων, του φύλου ή του αντικειμένου. Μαζί με τους αγώνες μας στους δρόμους και στα τυπογραφικά πιεστήρια, ανοίγουμε ένα επιπλέον μέτωπο ενάντια στο ζευγάρι. Ο φεμινιστικός αγώνας παραμένει ένας πάντα γοητευτικός ορίζοντας μπροστά μας.

Έζωσα το αγόρι μου με αυτοσχέδια εκρηκτικά και το ανατίναξα. Οι σάρκες του απλώθηκαν παντού. Το ίδιο κι η τρυφερότητά μου. Βαρέθηκα τον έρωτα. Ας ερωτευτούμε την πολιτική.

Σημειώσεις:

1. [Σ.τ.Μ.]: Ως μπουρλέσκ χαρακτηρίζεται ένα καλλιτεχνικό έργο το οποίο αποσκοπεί να προκαλέσει γέλιο είτε παρουσιάζοντας ως καρικατούρες τα υποκείμενά του είτε διακωμωδώντας κάποιο άλλο σοβαρό καλλιτεχνικό έργο. Ο ίδιος ο όρος προέρχεται από την ιταλική λέξη burla που σημαίνει χλευασμός.

2. Valerie Solanas, SCUM Manifesto, εκδόσεις Verso Books, 2004, σελ. 48.

3. [Σ.τ.Μ.]: Στίχοι από το τραγούδι Every Breath You Take των Police. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο Sting, ο οποίος έγραψε τους στίχους, έχει δηλώσει: «Ξύπνησα στη μέση της νύχτας μ’ αυτή τη φράση [κάθε ανάσα που παίρνεις, κάθε κίνηση που κάνεις] στο κεφάλι μου, έκατσα στο πιάνο κι έγραψα [το τραγούδι] σε μισή ώρα. Η μελωδία είναι γενική, ένα αμάγαλμα από εκατοντάδες άλλες, αλλά οι λέξεις είναι ενδιαφέρουσες. Ακούγεται σαν ένα παρηγορητικό ερωτικό τραγούδι. Εκείνη τη στιγμή δεν συνειδητοποίησα το πόσο σκοτεινό ήταν. Νομίζω ότι σκεφτόμουν [όταν το έγραφα] τον Μεγάλο Αδερφό, την επιτήρηση και τον έλεγχο» και «Νομίζω ότι το τραγούδι είναι πολύ, πολύ σκοτεινό κι άσχημο, και οι άνθρωποι το έχουν στην πραγματικότητα παρερμηνεύσει ως ένα πράο, ερωτικό τραγουδάκι, ενώ είναι περίπου το αντίθετο».

4. Αντονέν Αρτώ, Για να Τελειώνουμε με την Υπόθεση του Θεού, εκδόσεις Αιγόκερως.

5. Valerie Solanas, ό.π., σελ. 72.

6. Γκυ Οκενγκέμ, Οι Αλλοπαρμένοι Κώλοι, εκδόσεις Τοποβόρος.

7. Mario Mieli, Homosexuality and Liberation: Elements of a Gay Critique, εκδόσεις Gay Men’s Press, 1980, σελ. 56.

8. Ντομινίκ Καραμαζώφ, Η Μιζέρια του Φεμινισμού, εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος, 1987.


Πολυσυντροφικότητα: Προβολή αμερικάνικης σειράς στο Μπαρ Λοκομοτίβα

Η ομάδα «Ανοιχτές Σχέσεις» σας προσκαλεί στην προβολή της αμερικάνικης σειράς για την πολυσυντροφικότητα Married and Dating, Season 2. Παρουσιάζεται η ζωή δύο πραγματικών πολυσυντροφικών οικογενειών με ποικίλους σεξουαλικούς προσανατολισμούς, μέσα από τις προσωπικές στιγμές τους και τις συνεντεύξεις τους. Η γλώσσα της σειράς είναι η αγγλική και οι υπότιτλοι θα είναι επίσης στα αγγλικά. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση. Ελάτε να γνωριστούμε και να ανταλλάξουμε απόψεις!

Τριτη 26/4, 7μ.μ.

marandat

Λοκομοτίβα Μπαρ, Μπόταση 7 και Σολωμού, Εξάρχεια,Αθήνα
Είσοδος φυσικά ελεύθερη!

Δείτε εδώ το event στο facebook: https://www.facebook.com/events/1354064967943752/