Category Archives: open relationships

12 ερωτήσεις που έχουν βαρεθεί να ακούν τα άτομα σε πολυσυντροφικές σχέσεις

Μετάφραση ενός πολύ ενδιαφέροντος άρθρου που μπορείτε να μοιραστείτε με τους μονογαμικούς φίλους σας:

Όχι, δεν έχει καθόλου να κάνει με την απιστία.

Τα άτομα που εξασκούν την πολυσυντροφικότητα καταλαβαίνουν την περιέργεια του κόσμου: Το να αγαπάς πάνω από ένα άτομο την ίδια στιγμή δεν είναι τελείως συμβατικό. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν πολλές ερωτήσεις για το πώς είναι. Παρόλα αυτά, υπάρχουν πιο διακριτικοί τρόποι για να μάθεις για την προσωπική ζωή κάποιου, ειδικά αν σκοπεύεις να κάνεις ερωτήσεις για το τι συμβαίνει στην κρεβατοκάμαρά του. Παρακάτω, πολυάμορους γυναίκες και άνδρες μοιράζονται 12 ερωτήσεις που τους κάνουν πολύ συχνά.

1. Δεν είναι περίπου σαν να κερατώνεις;

«Περισσότερο από κάθε άλλη ερώτηση, αυτή με κάνει να γελάω, γιατί η πολυσυντροφικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο. Το μόνο κοινό που έχουμε με αυτούς που κερατώνουν είναι η ικανότητα να αγαπάς πάνω από ένα άτομο την ίδια στιγμή, μόνο που η πολυσυντροφικότητα έχει να κάνει με την υπεύθυνη συναίνεση όλων των εμπλεκόμενων. Η θεμελιώδης λογική όλου του τρόπου ζωής μας είναι η ειλικρίνεια, η επικοινωνία και σίγουρα όχι το να κρύβεσαι και να λες ψέματα στα άτομα που αγαπάς!»

– KamalaDevi McClure, που είναι σε ανοιχτό γάμο με τον συζυγό της Michael για 16 χρόνια. Η McClure είναι με την κοπέλα της Roxanne 7 χρόνια.

2. Πώς μπορείς να το κάνεις; Είμαι πάρα πολύ ερωτευμένος για να κάνω κάτι τετοιο.

«Έχω ακούσει κάθε πιθανή εκδοχή αυτής της ερώτησης και παρά τη μεγάλη μου καρδιά, πάντα με κάνει να θέλω να ρίξω μπουνιά στο πρόσωπο κάποιου. Αυτό το πατρονάρισμα είναι παραπάνω από όσο μπορώ να δεχτώ, αλλά σκεφτείτε αυτό: Η πολυσυντροφικότητα δεν είναι ένας συμβιβασμός που κάνουμε γιατί έχουμε πιο χαμηλά στάνταρντς. Είναι μια προτίμηση – κάποιοι τη θεωρούν και προσανατολισμό. Αν την κάνεις με τον σωστό τρόπο, καλλιεργεί μία δυνατή οικειότητα. Όπως όταν επιλέγεις να είσαι μονογαμικός, εμείς ερχόμαστε πιο κοντά μέσα από διαφορετικές εμπειρίες. Μπορεί να προτιμάς το σκι, αλλά αυτό δε σημαίνει πως όποιος κάνει σνόουμπορντ συμβιβάζεται.»

– Zaeli Kane, που διευθύνει την σειρά στο YouTube: The commotion: A divine (romantic) comedy, με τον σύντροφό της Blake Wilson. Είναι με τον σύζυγό της Joe Spurr 14 χρόνια και έχουν μια κόρη. O Joe έχει μια κοπέλα που την λένε Ixi.

3. Ποιος είναι ο κύριος ή πιο αγαπημένος σου σύντροφος;

«Οι περισσότερες πολυσυντροφικές σχέσεις δεν στηρίζονται στην ιεραρχία και σε «κύριες» και «δευτερεύουσες» σχέσεις. Πολλά πολυάμορους άτομα, όπως εγώ, έχουν ειλικρινείς και σε βάθος σχέσεις με τους αγαπημένους τους, οι οποίες βασίζονται στο τι πραγματικά θέλουν να μοιραστούν μαζί τους, και όχι στο ότι πρέπει να ακολουθήσουν ένα συγκεκριμένο πρότυπο ή συμβόλαιο. Για μένα, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της πολυσυντροφικότητας δεν είναι ο αριθμός των συντρόφων μου ούτε το ποιος είναι πρωτεύων, αλλά το πώς προσεγγίζω τις ίδιες τις σχέσεις. Μέσα από την πολυσυντροφικότητα, έχω την δυνατότητα να απομακρυνθώ από το κουτί των προκατειλημμένων ιδεών, σχετικά με το πώς οι σχέσεις «πρέπει να είναι» και να συνδέομαι πιο αληθινά με τους ανθρώπους γύρω μου.»

– Tikva Wolf, δημιουργός του πολυάμορους κόμικ «Kimchi Cuddles». H Wolf είναι με τρεις συντρόφους αρκετά χρόνια και έχει δύο παιδιά.

4. Τι γίνεται αν..;

«Ερωτήσεις που αρχίζουν με αυτόν τον τρόπο είναι πάντα επικίνδυνες: ‘Τι θα γινόταν αν οι σύντροφοί σου άρχιζαν να μισούν ο ένας τον άλλον;» «Αν κάποιος ήθελε να μετακομίσει;» «Αν ήθελες να γυρίσεις στην μονογαμία;» «Αν ένας μονόκερος έκαιγε το σπίτι σου;». Κάποιοι άνθρωποι νομίζουν πως η πολυσυντροφικότητα οδηγεί μονο σε καταστροφή και προσπαθούν να σε κάνουν να σκεφτείς το πιο άσχημο αποτυχημένο σενάριο. Τις περισσότερες φορές όμως, δεν είναι πολύ ρεαλιστικό. Επίσης δε θα έπρεπε να ρωτάς μονογαμικά άτομα: ‘Τι θα γινόταν αν ο σύντροφος σου σε κεράτωνε με την αδερφή σου;’. Τα πάντα μπορούν να συμβούν, αλλά αυτό δεν είναι λόγος για να σταματήσεις να αγαπάς τους συντρόφους σου. Αν η καταστροφή συμβεί, θα την χειριστούμε μαζί.

– Natalie Fink, η οποία είναι με το αγόρι της Yannick Gwarys τέσσερα χρόνια. Με το άλλο αγόρι της, τον Michael Flamm, είναι μαζί δύο χρόνια.

5. Δεν ζηλεύεις τις σχέσεις των συντρόφων σου;

«Είχα νιώσει έντονη ζήλεια όταν ήμουν ακόμα νέα στην πολυσυντροφικότητα και προσαρμοζόμουν στην ιδέα ότι ο σύντροφός μου θα βγαίνει και με άλλα άτομα, αλλά δεν ήταν και το τέλος του κόσμου. Όπως και με κάθε άλλο αρνητικό συναίσθημα (πχ. Φόβος ή λύπη) ο στόχος δεν είναι να μην νιώθεις ποτέ ζήλεια: ο στόχος είναι να μάθεις να την χειρίζεσαι σωστά. Χάρη στην πολυσυντροφικότητα, έχω μάθει να αντιμετωπίζω πολύ καλύτερα την ζήλεια και έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι τόσο μεγάλο θέμα όταν προκύπτει. Και τώρα που έχω υπάρξει πολυσυντροφική για κάποιο καιρό, αισθάνομαι πολύ λιγότερη ζήλεια από όταν ήμουν μονογαμική.»

– Page Turner, δημιουργός του Poly.land, η οποία είναι μαζί με τον σύζυγό της Justin οχτώ χρόνια. (Και οι δύο έχουν σχέσεις με άλλες γυναίκες κάποια χρόνια)

6. Δεν σε ανησυχούν τα ΣΜΝ;

«Ναι, με ανησυχούν τα ΣΜΝ στον ίδιο βαθμό που θα έπρεπε να ανησυχούν κάθε άλλο σεξουαλικά ενεργό άτομο. Εγώ και κάθε σύντροφός μου εξεταζόμαστε συχνά και έχουμε ανοιχτές τις πόρτες της επικοινωνίας όποτε ξεκινάει μια νέα σεξουαλική σχέση. Έρευνες έχουν δείξει ότι άτομα με συναινετικές μη μονογαμικές σχέσεις έχουν λιγότερα ΣΜΝ και είναι λιγότερο πιθανό να μεταδώσουν ΣΜΝ από κάποιον που κερατώνει τον σύντροφο του , για παράδειγμα.

Δεν το κάνουν όλοι αυτό, αλλά εγώ προσωπικά επιλέγω να χρησιμοποιώ προφυλακτικό στο διεισδυτικό σεξ με όλους τους συντρόφους μου. Νιώθω ενδυναμωμένη αποφασίζοντας να προστατέψω τον εαυτό μου, από το αν επέλεγα να κάνω εντελώς απροστάτευτο σεξ και μετά να ανησυχώ για το αν οι σύντροφοί μου χρησιμοποιούν προφυλάξεις με κάθε άλλον. Κάποιοι άνθρωποι διαφωνούν με αυτό, αλλά θα έλεγα πως το να χρησιμοποιείς προφυλακτικό δεν κάνει τη σχέση σου λιγότερο οικεία ή σοβαρή. Είναι απλώς ένα κομμάτι λάτεξ.»

– Dedeker Winston, δημιουργός του blog και του podcast «multiamory». Η Winston είναι με τον σύντροφό της Jase τεσσερισήμισι χρόνια και με τον σύντροφό της Alex δύο χρόνια.

7. Πώς σκοπεύεις να νοικοκυρευτείς μια μέρα και να κάνεις παιδιά;

Αυτές οι ερωτήσεις γίνονται σε εμάς με έναν περίεργο τρόπο. Αντί για » σκοπεύεις να νοικοκυρευτείς και να κάνεις παιδιά;» μας ρωτάνε «πώς σκοπεύεις να..» σαν να είμαστε κάτι το διαφορετικό. Κάποιοι βρίσκουν τη σχέση μας τόσο περίπλοκη, που θέλουν να μάθουν πως είναι έστω πιθανό να κάνουμε παιδιά. Το να λες σε οποιοδήποτε ζευγάρι αν σκοπεύει να κάνει παιδιά μπορεί να είναι μια περίεργη και πολύ προσωπική ερώτηση, αλλά σίγουρα δεν ρωτάς ποτέ κάποιον «πώς» σκοπεύει να το κάνει. Κάποιοι υποθέτουν πως απλά ζούμε πολύ έξαλλα, και παρ’ότι ισχύει κατά ένα βαθμό, είμαστε συγχρόνως πολύ αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλον. Υπάρχει πολλή αγάπη μεταξύ των τριών μας και αν και το να κάνουμε παιδιά δεν είναι το σχέδιό μας αυτή την στιγμή, ό,τι και να κάνουμε, θα το κάνουμε μαζί.

– Jimmy, ο οποίος είναι σε μια τριπλή σχέση με τις συντρόφους του ChachaVavoom (ψευδώνυμο) εννιά χρόνια τώρα, και τη Summer, πέντε χρόνια.

8. Τι πιστεύει η οικογένεια σου γι’αυτό;

«Αυτή είναι άλλη μία ερώτηση από αυτές που δεν πηγαίνεις να ρωτήσεις ένα οποιοδήποτε άλλο συνηθισμένο ζευγάρι. Είναι τόσο αρνητική. Η υπόθεση είναι ότι η οικογένεια σου κάτι πρέπει να πιστεύει για αυτό τον «κανονισμό», όπως θα έκαναν αν ένας έφηβος έκανε ένα ταττού ή διέπραττε ένα έγκλημα. Η οικογένεια πάντα θα έχει τις επιφυλάξεις και τις σκέψεις της, αλλά εν τέλη, θέλει πιστεύω αυτό που είναι καλύτερο για σένα. Οι οικογένειες μας δεν είναι καθόλου διαφορετικές.»

– Summer, η οποία είναι σε σχέση με τον Jimmy και την ChachaVavoom εδώ και πέντε χρόνια.

9. Κάνετε όργια;

«Ο πολιτικά ορθός τρόπος είναι να ρωτήσεις για την «ταμπέλα» που προτιμάμε: Είμαστε σε μία V- τριάδα(το ένα άτομο είναι σε πολυάμορους σχέση με άλλα δύο άτομα τα οποία δεν είναι σε σχέση μεταξύ τους) ή σε ένα throuple (σχέση που αποτελείται από τρία άτομα); Αυτές οι φράσεις ελαφρώς καλύπτουν την πραγματική ερώτηση, που είναι «ποιος κοιμάται με ποιον;». Είναι αγενές να ρωτάς κάποιον για τη σεξουαλική του ζωή, οπότε αν δεν το αναφέρουμε εμείς ή αν δεν ταυτιστούμε με έναν συγκεκριμένο όρο, απλά να υποθέσεις πως δεν είναι κάτι που θέλουμε να σκέφτεσαι κάθε φορά που μας βλέπεις. Ο Joe, o Blake, η Ixi Κι εγώ δεν είμαστε ένας θίασος από υπερσεξουαλικά επιδειξιομανή άτομα- είμαστε απλά άνθρωποι που θέλουμε να ορίζουμε μαζί πώς περνάμε τον χρόνο μας. Υπάρχουν άλλες πιο φυσιολογικές ερωτήσεις που μπορείς να κάνεις για να μας γνωρίσεις πριν θελήσεις να εισβάλεις στην κρεβατοκάμαρά μας!»

– Zaeli Kane

10. Μόλις βρεις το κατάλληλο άτομο όμως θα σοβαρευτείς, έτσι;

«Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια για κάποιους, αλλά για πολλούς από μας δεν είναι. Πολλά πολυσυντροφικά άτομα έχουν σχέσεις με διαφορετικά άτομα την ίδια στιγμή για δεκαετίες (μερικές φορές με ειδικά φτιαγμένους κανονισμούς για πολλά άτομα, ενώ άλλες φορές τα πράγματα είναι πιο ρευστά). Άλλοι επιλέγουν να μένουν ουσιαστικά μόνοι τους και να έχουν διάφορες χαλαρές σχέσεις. Πολλοί από μας νιώθουμε ότι οι περιορισμοί μιας μονογαμικής σχέσης δεν θα μπορούσαν ποτέ να λειτουργήσουν σε εμάς. Το να υποθέτεις ότι κάποιος «περνάει μια φάση» απλά επειδή η σχέση τους δεν ταιριάζει με τις προσδοκίες που έχει από αυτούς η κοινωνία, υπονοεί πως οι σχέσεις τους δεν είναι αληθινές ή ότι δεν μπορούν να ξέρουν αυτό που ήδη ξέρουν. Όπως και να ‘χει, είναι επικριτικό και θλιβερό.»

– Josephine Kearns, η δημιουργός της ιστοσελίδας «Poly Chicago». H Kearns είναι μόνη της τον τελευταίο χρόνο. Πριν από αυτό, ήταν σε δύο συνυπάρχουσες μακροχρόνιες σχέσεις.

11. Τι λες στα παιδιά σου;

«Την αλήθεια; Ξέρω ότι αυτό ακούγεται ακραίο, αλλά έχουμε έναν εντεκάχρονο γιο και δεν του έχουμε πει ποτέ ψέματα. Ούτε για τον πελαργό, ούτε για τον μπαμπούλα, ούτε καν για τον Άγιο Βασίλη. Δεν έχουν πολλά πολυάμορους άτομα το προνόμιο να είναι τοσο ειλικρινή με τα παιδιά τους, αλλά εμείς μεγαλώνουμε τον γιο μας με τις ίδιες αξίες της ενσωμάτωσης, της διαφάνειας, της αγάπης και της ελευθερίας που εξασκούμε με όλους τους συντρόφους μας.

– KamalaDevi McClure

12. Τι θα κάνεις αν ο σύντροφός σου ερωτευτεί κάποιον άλλον;

«Πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ότι αν ένας από τους συντρόφους μου εκδηλώσει ενδιαφέρον για κάποιο άλλο πρόσωπο, αυτό σημαίνει ότι θα αρχίσουν να με παραμελούν. Συχνά πιστεύουν ότι αν ένας σύντροφος μου είναι ελεύθερος να βγει με οποιονδήποτε θέλει, χωρίς κανόνες, θα επιλέξει να αδιαφορήσει τελείως για τα αισθήματα μου. Αν ο σύντροφος μου ερωτευτεί κάποιον άλλον, φυσικά θα μιλήσουμε γι’ αυτό. Θα μιλήσουμε για το πώς αυτό μπορεί να αλλάξει το καθημερινό μας πρόγραμμα, τα σχέδια για ταξίδια, ή τον σχεδιασμό των βραδινών ραντεβού. Αλλά πέρα από τις διαπραγματεύσεις αυτές, με το να ερωτευτεί ένας σύντροφός μου κάποιον άλλον, δεν μειώνεται η αφοσίωση του απέναντί μου. Εξάλλου, η μονογαμία δεν λειτουργεί ως προστασία ώστε να μην ενδιαφερθεί ο σύντροφος σου για ένα άλλο άτομο- μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε, ανεξάρτητα από το πόσους κανόνες προσπαθήσεις να θέσεις για να το αποφύγεις.»

– Dedeker Winston


πληροφορίες: huffingtonpost.com 

απόδοση: Χριστίνα Μουστακάκη

Advertisements

Έχω δίλημμα, ποιον άντρα να διαλέξω, η απόφαση ποια είναι η σωστή

Έχω δίλημμα, ποιον άντρα να διαλέξω, η απόφαση ποια είναι η σωστή

Η Λίνα Ρόκου βλέπει τον χαμό που γίνεται με τις παράλληλες σχέσεις και αντί να βγάζει το ζύγι το καταχωνιάζει όσο πιο βαθιά γίνεται.
Εικονογράφηση: Κατερίνα Καραλή

Εντάξει, όλοι ξέρουμε ότι οι παράλληλες σχέσεις είναι δύσκολες, πολύ δύσκολες. Όταν λέω όλοι εννοώ και αυτοί που τις έχουν ζήσει και αυτοί που δεν τις έχουν ζήσει. Επίσης ας παραδεχτούμε ότι συμβαίνει πολύ περισσότερο από ό,τι ομολογούμε σαν κοινωνία, για διάφορους λόγους. Δε θα τους αναλύσω εδώ, ούτε γιατί συμβαίνει, ούτε γιατί δεν το αναγνωρίζουμε στο μέγεθος που του αναλογεί, ούτε φυσικά θα ασχοληθώ με το τι επιτάσσει η κοινωνική ηθική.

Ή μάλλον όχι, θα το κάνω (plot twist). Δεν ξέρω γιατί έχουμε πείσει τους εαυτούς μας ότι ένας άνθρωπος μπορεί να καλύψει όλες μας τις ανάγκες. Πως ένας άνθρωπος μπορεί να είναι σύντροφος #γιαπάντα όταν ξέρουμε ότι όλοι μας εξελισσόμαστε και είναι πιθανό κάποιος που ήταν για εμάς ταιριαστός στα 30, να μην είναι πια στα 50 μας χρόνια. Επίσης, αφού μπορούμε να διοχετεύσουμε την αγάπη μας σε δύο, τρία παιδιά, σε τρεις ή τέσσερις φίλους γιατί θεωρούμε ανήθικο να κάνουμε το ίδιο με δύο συντρόφους;

Κατανοώ ότι στις ερωτικές σχέσεις υπάρχει ανταγωνισμός, ζήλεια, ανασφάλειες. Καταλαβαίνω ακόμη ότι υπάρχει το κεφαλαιώδες ζήτημα «τίνος είναι το παιδί, γυναίκα;» αλλά δεν πιστεύω ότι δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα νέο είδος οικογένειας ή ένα νέο μοντέλο σχέσεων. Δεν σκέφτομαι το τέλος της συντροφικότητας, τουναντίον. Αναζητώ τη σωτηρία της, την επιστροφή στην ουσία της, στο μοίρασμα, στο δόσιμο και στην αγάπη που δεν μετράει κουκιά. Για όσους βέβαια τους ταιριάζει αυτό, δεν σημαίνει ότι αυτή είναι η πανάκεια στο αδιέξοδο των ερωτικών σχέσεων όπως τις έχουμε διαμορφώσει.

Αυτά ως πρώτες σκέψεις σχετικά με την πολυσυντροφικότητα. Από εκεί και πέρα, είναι γνωστό ότι έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε και να είμαστε ειλικρινείς ως κοινωνία. Τι γίνεται λοιπόν όταν βρισκόμαστε συναισθηματικά ανάμεσα σε δύο ανθρώπους; Δύσκολη απάντηση. Ίσως να μην υπάρχει καν απάντηση. Όλο και πιο συχνά πάντως ακούω -από γυναίκες κυρίως, ίσως γιατί νιώθουν πιο άνετα να μου εξομολογηθούν – ότι ενώ είναι σε γάμο ή σε σταθερή σχέση, διατηρούν παράλληλη σχέση. Μιλούν για σχέση, όχι για απιστία, μιλούν για έναν άλλον άνδρα που τις κάνει να αισθάνονται ότι εξακολουθούν να είναι στο ερωτικό παιχνίδι (κάτι που συνήθως χάνεται σε μια μακροχρόνια κατάσταση), που τους γεννά αισθήματα τρυφερότητας, αφοσίωσης και αγάπης. Και όταν ρωτάς τις γυναίκες αυτές τι αισθάνονται προς τον μόνιμο σύντροφο οι απαντήσεις ποικίλλουν. Από «τον βλέπω πια σαν αδερφό μου» μέχρι «είναι ο σύντροφος της ζωής μου, είναι η καθημερινότητα μου».

Πολλές από αυτές τις γυναίκες δεν μπαίνουν καν στο δίλημμα με ποιον θα συνεχίσουν τη ζωή τους. Αυτό γίνεται ειδικά όταν νιώθουν ότι δεν είναι έτοιμες ή σε θέση ή δε θέλουν να ανατρέψουν την υπάρχουσα κατάσταση για μια σειρά από λόγους που ακούγονται κυνικοί ή πεζοί αλλά αν μη τι άλλο είναι απολύτως ρεαλιστικοί. Δηλαδή μια γυναίκα που ζει με την οικογένεια της στην Αγγλία και ο εραστής της είναι Ελλάδα, δε θα πάρει, ίσως ποτέ, την απόφαση να χωρίσει και να πάρει τα παιδιά μακριά από τον πατέρα τους σε μια άλλη χώρα. Μπορεί να το κάνει αν θελήσει,  αλλά εδώ λέμε τι συνήθως σκέφτονται, και τι κατά κόρον συμβαίνει.

Άλλες όμως, και άλλοι άνδρες -και συγγνώμη που έχω εστιάσει πιο πολύ στις γυναίκες αλλά με αυτές συζητώ περισσότερο- νιώθουν κάποια στιγμή ότι η παράλληλη σχέση τους κουράζει. Και είναι κουραστική, ναι. Απαιτεί κυρίως επιπλέον χρόνο, περίσσεια ενέργειας και, σε μεγάλο βαθμό, ψέματα. Ποιος μπορεί να τα αντέξει όλα αυτά για μεγάλο διάστημα; Και τι γίνεται μετά; Πώς διαλέγεις με ποιον άνθρωπο θα συνεχίσεις τη ζωή σου; Πώς ζυγιάζεις τα πράγματα για να καταλήξεις σε αυτόν που σου ταιριάζει καλύτερα;

Είναι λάθος να συγκρίνουμε ανθρώπους. Κι όμως το κάνουμε. Ακόμη και όταν ξέρουμε ότι ο καθένας από αυτούς για διαφορετικούς λόγους μας αγγίζει την ψυχή (και το κορμί αλλά αυτό συνήθως γίνεται για τους ίδιους προφανείς λόγους). Το κάνουμε κι ας μη βγάζουμε χαρτί για να γράψουμε τα υπέρ και τα κατά του καθενός, όπως μας δείχνουν στις ταινίες και στα σήριαλ. Εντάξει, μπορεί κάποιοι να βγάζετε και χαρτί, δεν θα σας κρίνω εγώ.

Το θέμα δεν είναι ποιος έχει τα πιο πολλά υπέρ ή κατά. Το θέμα είναι ποιος μας είναι πιο απαραίτητος για να είμαστε, όσο γίνεται, ευτυχισμένοι. Με ποιον νιώθουμε ότι χωρίς αυτόν η ζωή μας θα είναι πιο δύσκολη, πιο σκοτεινή, με λιγότερη χαρά. Άρα μην περιμένετε να βρείτε εδώ ντε φάκτο απαντήσεις. Ό,τι μετράει στην Τίνα μπορεί να μην μετράει στην Σοφία. Και ό,τι είναι σημαντικό για μια σχέση ζωής για τον Βασίλη μπορεί να μην είναι για τον Θοδωρή.

Το σίγουρο είναι ότι οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας όλες τις παραμέτρους, ειδικά όταν έχουμε οικογένεια. Δεν εννοώ να μην χωρίσουμε για χάρη των παιδιών. Καμία σχέση. Εννοώ ότι θα πρέπει να προετοιμάσουμε το έδαφος έτσι ώστε η μετάβαση σε μια νέα κατάσταση να είναι ομαλή. Τα παιδιά δεν είναι χαζά. Όταν τους εξηγούμε καταλαβαίνουν. Αρκεί να το κάνουμε και να σεβόμαστε ότι οφείλουν να ξέρουν. Όταν δεν ξέρουν γιατί πράττουμε ό,τι πράττουμε τότε μπερδεύονται και πληγώνονται προσπαθώντας να ερμηνεύσουν ενήλικες συμπεριφορές.

Έχουμε γεμίσει τον κόσμο των ενηλίκων με υποχρεώσεις. Έχουμε σχεδόν εξωραΐσει τη χαρά. «Οι άνθρωποι δεν συγχωρούν αυτούς που από έρωτα εκπέσανε», λέει ο μέγας Αργύρης Μπακιρτζής στο υπέροχο «Ας περιμένουν οι γυναίκες». Ισχύει. Οι παράλληλες σχέσεις πληγώνουν. Οι άνθρωποι πληγώνουμε και πληγωνόμαστε. Έτσι, είναι η ζωή. Αν το καταλάβουμε ίσως γλιτώσουμε το δράμα που ξεχειλίζει, ίσως δε χρειαστεί να φτάσουμε σε δύσκολα διλήμματα. Ίσως πάλι όλη η ζωή μας είναι μια σειρά από αποφάσεις, από επιλογές. Ας τις κάνουμε.


Τάντρα και Ανοιχτές σχέσεις-Σεμινάριο

Βιωματικό σεμινάριο για τη σχέση της τάντρα με το σεξ και την πολυσυντροφικότητα με συντονιστή το Χρήστο Αποστολάκο

imagesE6NFNR5J

Αυτήν την Κυριακή 19/11 7μμ στο χώρο Creatists (Πειραιώς 1 Ομόνοια)

Σεμινάριο τάντρα,ειδικά για την ομάδα των Ανοιχτών σχέσεων
-συντονίζει ο Χρ. Αποστολάκος,
-τι είναι η ιερή σεξουαλικότητα;
-ποιά η σχέση της τάντρα με το σεξ;
-ταιριάζει με τις ανοιχτές σχέσεις η τάντρα;
Σε αυτά τα ερωτήματα θ’απαντήσουμε στο σεμινάριο, μέσα απο βιωματικές ασκήσεις, όπως εκστατικό χορό, θεραπευτικό άγγιγμα,αγκαλιές αγάπης, κ.α.

ΚΟΣΤΟΣ 5e–ΘΕΣΕΙΣ ΛΙΓΕΣ -ΔΗΛΩΣΤΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ 6934092451

Για περισσότερες πληροφορίες: https://www.facebook.com/events/1510324419003052/


Πρώην Μονογαμικά Ζευγάρια Εξηγούν Γιατί Έκαναν τη Σχέση τους Ανοιχτή

Πρώην Μονογαμικά Ζευγάρια Εξηγούν Γιατί Έκαναν τη Σχέση τους Ανοιχτή

Από ζητήματα μικροφαλλίας μέχρι θέματα απόστασης, ευτυχισμένα ζευγάρια απαντούν στις ερωτήσεις που οι φίλοι φοβούνται να ρωτήσουν

Ρίξε μια ματιά σε προφίλ στο Tinder και σύντομα θα δεις κάτι του στιλ «σε σχέση αλλά θέλει να περνάει καλά». Τι υπονοεί; «Έχω σύντροφο αλλά είμαστε ανοιχτοί, ας κάνουμε σεξ».

Ένας στους πέντε Αμερικανούς, πρόσφατα ανέφερε ότι σε κάποια φάση στη ζευγαρωμένη ή και παντρεμένη ζωή του/της βρισκόταν σε ανοιχτή σχέση. Τι σημαίνει όμως ανοιχτή σχέση; Και πώς γίνεται αυτή η συζήτηση; Φαντάζομαι, δεν είναι κάτι πολύ εύκολο.

Ή μήπως είναι;

Μιλήσαμε με τρία ζευγάρια σε μακροχρόνια σχέση για τους λόγους που επέλεξαν να μην είναι μονογαμικοί. Ποιοι είναι οι κανόνες –αν υπάρχουν- και γιατί τους βολεύει μια τέτοια κατάσταση;

Kasara & Chris, 24 & 23 ετών

VICE: Πόσο καιρό είστε μαζί;
Chris
: Τον Οκτώβρη κλείνουμε τρία χρόνια.

Ποια είναι η ιστορία σας ως ζευγάρι;
Kasara: Γνωριστήκαμε στο Tinder. Το πρώτο βράδυ ήπιαμε μερικά ποτά και πήγαμε σπίτι του. Δεν περίμενα να έχω νέα του μετά, αλλά αρχίσαμε να βρισκόμαστε πολύ. Για ένα διάστημα λέγαμε ότι είχαμε «σεξοσχέση» επειδή δεν ξέραμε όρους όπως «ανοιχτή» ή «μη μονογαμική».
Chris: Εγώ βασικά ήθελα να χαλαρώνω και να διασκεδάζω τη χρονιά που γνώρισα την Kasara. Με την προηγούμενη κοπέλα μου, δεν περνούσα και πολύ καλά.
Kasara: Κι εγώ είχα μόλις βγει από μια σχέση όταν γνωριστήκαμε και μου άρεσε η ιδέα να διατηρήσουμε το στοιχείο της χαλαρότητας. Τότε, όταν ο Chris έφυγε για Αυστραλία για πρώτη φορά –πηγαίνει ανά περιόδους να δει την οικογένειά του-, γνώρισα κάποιον άλλον για τον οποίον ανέπτυξα συναισθήματα. Τον έλεγαν Yanis αλλά το συζήτησα με τον Chris και ήταν σε φάση, «εντάξει, μια χαρά». Έτσι, η σχέση μας από ανοιχτή έγινε περισσότερο πολυγαμική.
Chris: Στην αρχή ήταν λίγο παράξενο όταν έβγαινε με τον Yanis επειδή ήμουν μακριά και μου έλειπε, αλλά ήμουν τρομερά χαρούμενος που είχε βρει κάποιον που την έκανε όσο χαρούμενη την έκανα εγώ. Εγώ δεν έχω συνδεθεί συναισθηματικά με άλλες ακόμα, αλλά έχω βγει ραντεβού και υπήρξαν «παραλίγο» περιπτώσεις. Δεν είναι κάτι που με ανησυχεί υπερβολικά. Είμαι ευχαριστημένος.

Οι φίλοι σας τι λένε για τη σχέση σας;
Kasara
: Όταν έβγαινα με τον Yanis, τον κάλεσα σπίτι όταν ο Chris ήταν στην Αυστραλία. Εγώ έμενα ακόμα με τους γονείς μου και η μαμά μου με πήρε παράμερα και μου είπε, «Θα συζήσετε σύντομα με τον Chis! Πώς μπορείς να του κάνεις κάτι τέτοιο;». Της είπα ότι δεν υπήρχε πρόβλημα κι ότι το είχαμε συμφωνήσει. Οι γονείς μου το ξέρουν, δηλαδή, αλλά δεν το συζητάμε.
Chris: Μια από τις χειρότερες εμπειρίες μου ήταν όταν αποφασίσουμε να προσδιοριζόμαστε ως πολυγαμικοί. Περνούσα μια ενοχλητική φάση κατά την οποία ήθελα να το πω σε όσους περισσότερους γινόταν κι έτσι το ανέφερα στην ομάδα του βόλεϊ. Με κορόιδεψαν ανελέητα. Λέγανε πράγματα του στιλ, «Θα πηγαίνει να γαμιέται με άλλους κι εσύ δεν έχεις πρόβλημα; Δεν θα βγάλεις τίποτα έτσι». Προσπάθησα να τους εξηγήσω πώς λειτουργεί, αλλά ποτέ δεν το δέχτηκαν πραγματικά. Για εκείνους ήταν κάτι παράξενο.
Kasara: Όταν λέω για τη σχέση μου σε άλλους, είναι ξεκαρδιστικό να βλέπω τις φάτσες τους καθώς προσπαθούν να το καταλάβουν. Παίρνουν μια έκφραση και λένε «α, δηλαδή δεν κάνετε σεξ με τον φίλο σου;» κι εγώ λέω «όχι, φυσικά και κάνουμε». Και ακολουθεί μια παύση και μου λένε, «Άρα είναι για να βολεύεστε». Κι εγώ λέω «Όχι!». Έχει πλάκα κάθε φορά.

Γιατί είναι καλή επιλογή για εσάς τους δύο;
Kasara
: Μου πήρε αρκετό καιρό να το συνειδητοποιήσω, αλλά δεν είμαι μονογαμικός άνθρωπος. Πάντα είχα συναισθήματα για άλλους ανθρώπους. Δεν νομίζω ότι η ζήλια θα έπρεπε να διαιωνίζεται ως νόρμα στις σχέσεις, όπως συμβαίνει στη μονογαμία.
Chris: Έχω ανάλογες απόψεις. Ποτέ δεν βάζουμε όρια σε συναισθήματα εκτός της αγάπης. Δεν λέμε ότι μπορείς να είσαι λυπημένος ή χαρούμενος μόνο για ένα πράγμα, αλλά στη μονογαμία είναι λες και μόνο ένα άτομο επιτρέπεται να νιώσει την αγάπη σου. Και η αγάπη είναι τόσο τρελό συναίσθημα. Γιατί να μην τη ζήσεις με έναν σωρό ανθρώπους; Η πολυγαμία είναι μια χαρά, παιδιά. Δεν είμαστε όλοι παράξενοι.


Lyndsay & Tyler, 24 και οι δύο

VICE: Πότε κάνατε τη συζήτηση περί ανοιχτής σχέσης και γιατί;
Lyndsay: Περίπου όταν κλείσαμε μαζί δύο χρόνια και τώρα είμαστε μαζί πέντε. Όλ ξεκίνησν όταν εκείνος μου είπε ότι θα μπορούσα να κοιμηθώς με κάποιον άλλον, αν ήθελα, επειδή παίρνει τόσο μεγάλη απόλαυση από το σώμα μου, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να αποδώσει όπως κάποιος με μεγαλύτερο πέος.
Tyler: Ναι. Είχαμε μερικές δυσκολίες στη σχέση μας επειδή δεν ικανοποιούνταν σεξουαλικά. Έχω μικροφαλλία και δεν μπορώ να κάνω πολλά. Έτσι ένιωθα ότι δεν μπορούσα να προσφέρω στη Lyndsay την απόλαυση που μπορούσε να νιώσει. Και θέλω μόνο το καλύτερο για εκείνη. Έτσι αρχίσαμε να μιλάμε για διάφορα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε.
Lyndsay: Πρώτα συζητήσαμε να χρησιμοποιήσουμε βοηθήματα για να αυξήσουμε την ικανοποίησή μου. Αλλά πραγματικά, ένα κρύο πλαστικό πέος δεν είναι το ίδιο με ένα αληθινό.
Tyler: Σκέφτηκα ότι τίποτα δεν θα ήταν καλύτερο για εκείνη απ’ ό,τι ένα αληθινό πέος. Της αξίζει ικανοποίηση σαν κι αυτή που παίρνω εγώ από εκείνη. Γιατί να μην έχει ό,τι καλύτερο;

Πολύ γενναιόδωρο. Αλλά δεν υπάρχει ένα στοιχείο αυτοθυσίας εδώ; Αν έχεις μια μονόπλευρα ανοιχτή σχέση, δεν δημιουργείται μια ανισορροπία;
Lyndsay: Πάντα νιώθω φόβο και ενοχές, ακόμα κι όταν σκέφτομαι να κοιμηθώ με κάποιον άλλον, ακόμη κι αν είναι κάτι που το θέλει πολύ ο Tyler. Θέλει να νιώσω την απόλαυση. Ακόμη όμως δεν έχω πάει με άλλον.

Α, άρα είναι περισσότερο φαντασίωση σε αυτήν τη φάση. Είστε
ανοιχτοί στο να είστε ανοιχτοί.
Lyndsay: Ναι. Επειδή δεν θέλω να πάω να κοιμηθώ με κάποιον άλλον και μετά να ντρέπομαι. Σ’ αυτήν τη φάση, μας ενδιαφέρει πιο πολύ η ιδέα. Δημιουργούμε σενάρια και παίζουμε με την ιδέα.

Και πόσο σημαντικό είναι να ολοκληρωθεί αυτή η φαντασίωση;

Tyler: Για μένα, αν είναι ευτυχισμένη, δεν με νοιάζει αν θα συμβεί ή όχι. Νομίζω ότι θα της άρεσε πολύ αν δοκίμαζε. Έχω μεγάλες ελπίδες ότι θα το κάνει.

Σου περνάει από το μυαλό ότι μπορεί να έχεις βίτσιο; Μου έρχεται στον νου η φαντασίωση του «κερατά».

Tyler: Το έχω σκεφτεί. Για μένα άρχισε νομίζω όταν ήμουν 16 χρονών. Είχα μια φίλη με προνόμια που κάπως την τραβούσε το μικρό μου πέος, επειδή δεν είχε δει κανέναν με πέος σαν το δικό μου. Έκανε σεξ με άλλους αλλά πάντα γύριζε σε μένα. Δεν κάναμε σεξ αλλά μου έκανε στοματικό και τα λοιπά. Της άρεσα και ήθελε να βρισκόμαστε. Ίσως αυτό να άνοιξε την πόρτα ώστε να μη με πειράζει μια ανοιχτή σχέση.

Daniel & Regina, 42 & 39 ετών

VICE: Πόσο καιρό είστε μαζί;
Regina
: Έξι χρόνια – τεσσεράμισι παντρεμένοι.

Πόσο καιρό είστε ανοιχτοί; Και πώς πήρατε αυτήν την απόφαση;
Daniel
: Η Regina κι εγώ ήμασταν μαζί αποκλειστικά για έναν χρόνο πριν αρχίσουμε να πηγαίνουμε σε πάρτι ανταλλαγής συντρόφων. Ήμασταν swingers.
Regina: Από την αρχή όμως συζητήσαμε το σεξουαλικό και ερωτικό παρελθόν μας. Είχαμε παντρευτεί και οι δύο, και είχαμε βρεθεί σε σχέσεις όπου βλέπαμε άλλους. Στην εποχή του Tinder και των site γνωριμιών –έτσι γνωριστήκαμε- μπορείς να βγαίνεις με πολλούς ταυτόχρονα και δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι μη μονογαμικός, απλώς δεν θέλεις αποκλειστικότητα και νιώθω ότι αυτό είναι σχεδόν πρόδρομος τού να είσαι τελικά μη μονογαμικός.

Τι σας ώθησε να γίνετε swingers;
Daniel
: Πριν από πέντε περίπου χρόνια, η πρώην γυναίκα μου, μου είπε ότι ερωτεύτηκε κάποιον άλλον. Αλλά μου έμαθε ένα σημαντικό μάθημα: όποιος κι αν είσαι, ο σύντροφός σου μπορεί να ξυπνήσει μια μέρα και να μη σε αγαπάει πια. Και δεν φταίει κανείς. Συνειδητοποίησα ότι η επόμενη σχέση μου έπρεπε να είναι ανοιχτή επειδή δεν θέλω πια να ελέγχω τη σύντροφό μου. Ο έλεγχος άλλωστε είναι μια ψευδαίσθηση.
Regina: Και για μένα, το σεξ δεν ήταν ποτέ σημαντικό. Δεν είχα ποτέ κακές σεξουαλικές εμπειρίες, ευτυχώς. Με ενθουσιάζει να γνωρίζω καινούριο κόσμο, δεν με αγχώνει ούτε με τρομάζει. Έτσι, το swinging μου ταιριάζει.

Υπάρχει απιστία σε μια ανοιχτή σχέση;
Regina
: Ναι. Αν εν γνώσει σου περνάς ένα όριο που έχετε θέσει και οι δύο, μπορεί ο άλλος να πληγωθεί πολύ.

Όταν βγαίνετε έξω ή πηγαίνετε σε ένα πάρτι ανταλλαγής συντρόφων, πώς διαλέγετε; Πρέπει να συμφωνήσετε και οι δύο για κάποιο άτομο;
Regina: Θα σου δώσω ένα παράδειγμα από τις προάλλες. Ο Daniel πήγε σε ένα μπαρ και μια κοπέλα τον ρώτησε, «Τι θα μου έκανες αν μπορούσες;». Δεν ήξερε τι να πει. Μου έστειλε μήνυμα μετά και είπε: «Θέλει να μάθει αν έχω τη συναίνεσή σου». Η γυναίκα ζητούσε την άδειά μου για να κάνει σεξ με τον άνδρα μου. Και η απάντησή μου ήταν «μόνο αν τη θες πολύ». Έτσι, το άλλο πρωί τον πήρα τηλέφωνο και του είπα ότι χρειαζόμουν λίγη φροντίδα. «Θέλω να μου πεις ειλικρινά ότι πέρασες τέλεια χθες βράδυ αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με μένα». Και εκείνος γέλασε και είπε, «Θεέ μου, φυσικά. Δεν βλέπω την ώρα να έρθω να σε δω». Και αυτό είναι το σημαντικό. Αφού τον ακούω να λέει κάτι τέτοιο και ακούω τον τόνο της φωνής του, είναι το πιο τρυφερό πράγμα. Είναι σωστό.
Daniel: Ακριβώς. Είμαστε swingers επειδή προσθέτει κάτι πολύ ωραίο στη ζωή μας, όχι επειδή μας λείπει κάτι. Όλα αυτά είναι σαν ένα έξτρα μπόνους. Το swinging είναι απλώς ένα ωραίο πρόσθετο όφελος

ΠΗΓΗ: https://www.vice.com/gr/article/3kk8wn/prwhn-monogamika-zeygaria-e3hgoyn-giati-ekanan-th-sxesh-toys-anoixth


Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά γάμος μεταξύ τριών ατόμων

Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά γάμος μεταξύ τριών ατόμων
1202812_colomb
Η Κολομβία, όπου το 2016 νομιμοποιήθηκε ο γάμος ομοφυλόφιλων, αναγνώρισε επισήμως στις αρχές του μήνα μια οικογένεια που αποτελείται από τρεις άνδρες. «Επιθυμούσαμε να επισημοποιήσουμε το σπίτι μας, την οικογένειά μας. Δεν υπήρχε τίποτε νομικά που να μας αναγνωρίζει ως οικογένεια», δήλωσε ο Βίκτορ Ούγο Πράδα, ένα από τα τρία μέλη αυτής της ένωσης. «Είμαστε μια οικογένεια, μια ‘πολυγαμική’ οικογένεια. Είναι η πρώτη φορά στην Κολομβία», πρόσθεσε. Σε αυτό τον γάμο συμμετέχουν ένας καθηγητής φυσικής αγωγής και ένας δημοσιογράφος, οι οποίοι το 2000 είχαν πραγματοποιήσει τον πρώτο δημόσιο γάμο μεταξύ ομοφυλόφιλων στην Κολομβία. Αν και αυτού του είδους οι σχέσεις δεν είναι σπάνιες, είναι η πρώτη φορά που «νομιμοποιήθηκαν», εξήγησε ο Γερμάν Ρινκόν Περφέτι, δικηγόρος της ένωσης των ΛΟΑΤ. «Πρόκειται για μια αναγνώριση ότι υπάρχουν και άλλες μορφές οικογένειας», εκτίμησε. Στην Κολομβία τα ομόφυλα ζευγάρια έχουν δικαίωμα να υιοθετούν παιδιά, είτε πρόκειται για τα βιολογικά τέκνα ενός εκ του ζευγαριού, είτε όχι. Πηγή: www.lifo.gr

Είναι ο «ανοιχτός γάμος» ένας πιο ευτυχισμένος γάμος;

Άρθρο στο tvxs.gr για τις ανοικτές σχέσεις και την πολυσυντροφικότητα:

Η έκφραση «ανοιχτός γάμος» καθιερώθηκε πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 1972 με την έκδοση του βιβλίου «Open Marriage: A New Life Style for Couples» (Ανοιχτός Γάμος: Ένας νέος τρόπος ζωής για τα ζευγάρια) των Nena και George O’Neill.

Το βιβλίο, που επικεντρωνόταν περισσότερο στο συναισθηματικό άνοιγμα, έγινε best seller, κυρίως εξαιτίας μίας προσέγγισης στις τελευταίες σελίδες, που ούτε λίγο ούτε πολύ, έλεγε «δεν προτείνουμε να αποκλείσετε το σεξ [με άλλον σύντροφο], αλλά δεν λέμε ότι πρέπει και να το αποφύγετε…»

Τελικά, ένας ανοιχτός γάμος μπορεί να είναι ένας ευτυχισμένος γάμος;

Οι New York Times θέτουν το ερώτημα καταγράφοντας μαρτυρίες – εμπειρίες μη μονογαμικών ζευγαριών, που μιλούν για τη ζήλια, την αγάπη, την επιθυμία και την εμπιστοσύνη.

Κατ’ αρχάς η νέα εκδοχή της μονογαμίας δεν είναι εντελώς νέα. Θα μπορούσε να είναι μια update εκδοχή της ζωής των μεσοαστών συζύγων στα αμερικανικά προάστια της δεκαετίας του ’70 (έτσι όπως καταγράφονται στο βιβλίο «Thy Neighbor’s Wife» της Gay Talese, που δημοσιεύτηκε το 1980).

«Μonogamish»

Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, κανείς δεν έκανε την ιδέα του ανοιχτού γάμου πιο προσιτή στο ευρύ κοινό όσο ο Αμερικανός συγγραφέας, δημοσιογράφος και ακτιβιστής της LGBT κοινότητας, Dan Savage, ο οποίος δημιούργησε τη λέξη «monogamish» σε μία απόπειρα να περιγράψει το δικό του status: Ο Savage είναι ομοφυλόφιλος, παντρεμένος, πατέρας και μη μονογαμικός. Επίσης, υπέρμαχος της άποψης ότι η συναινετική μη μονογαμική σχέση βοηθά τη μακροημέρευση μιας σχέσης, υπό την προϋπόθεση ότι τα εμπλεκόμενα μέρη τηρούν τα συμφωνημένα.

Η τάση περί μη μονογαμίας είναι δημοφιλής και στα ετερόφυλα ζευγάρια. Όπως γράφουν οι NYT, στο γνωστό dating site «OkCupid», οι χρήστες ηλικίας 40 – 50 ετών, χαρακτηρίζουν τους εαυτούς τους ως «μη μονογαμικούς» (αναλόγως φιλτράρουν και τις αναζητήσεις τους) και μάλιστα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δίνει ο ιστότοπος, το 16% εξ αυτών δηλώνει ευθέως ότι είναι σε γάμο.


Antoinette Patterson, Kevin Patterson Γνωρίστηκαν το 2002. Συμφώνησαν μετά από λίγο σε ανοιχτή σχέση. Παντρεύτηκαν το 2007. Kevin: Δεν έχω ιδιαίτερες αιτίες για να είμαι ζηλιάρης. Αλλά δεν μου αρέσει όταν κάποιος που βλέπει η γυναίκα μου χρησιμοποιεί τον χώρο στάθμευσης μπροστά από το σπίτι μου.

Παρά το γεγονός ότι τα ποσοστά του γάμου έχουν μειωθεί, ο θεσμός ασκεί, τουλάχιστον στους Αμερικανούς, ακόμη γοητεία.

Στο βιβλίο του με τίτλο «The Marriage-Go-Round» (κάτι σαν, Ο γάμος κύκλους κάνει), ο Andrew J. Cherlin, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins, υποστηρίζει ότι οι Αμερικανοί, οι οποίοι είναι περισσότεροι θρησκευόμενοι σε σχέση με τους πολίτες άλλων ανεπτυγμένων χωρών, είναι και περισσότερο γοητευμένοι από την ιδέα του γάμου. Και είναι απορίας άξιο, σημειώνει ο συγγραφέας, πώς σε μία χώρα που δίνει έμφαση στον ατομικισμό (σ.σ. στο σημείο αυτό αναφέρεται στα υψηλά ποσοστά διαζυγίου, στα ποσοστά δεύτερου ή τρίτου γάμου) έχει τόση σημασία η παράδοση.

Η ιδέα του ανοιχτού γάμου -για το καλύτερο ή το χειρότερο- θα μπορούσε να θεωρηθεί φυσική συνέπεια των αντικρουόμενων αυτών πολιτισμικών αξιών, ειδικά από τη στιγμή που ο γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου, οι ανοιχτές υιοθεσίες, οι μονογονεϊκές οικογένειες και οι απόψεις για τη ρευστότητα των φύλων, έχουν ήδη επαναπροσδιορίσει την έννοια της οικογένειας.

Σύμφωνα με έρευνα του Pew Research που διενεργήθηκε το 2013, τα δύο τρίτα των Αμερικανών πιστεύουν ότι «μια μεγαλύτερη ποικιλία στις μορφές οικογενειακών διευθετήσεων» είναι «καλό πράγμα» ή «δεν έχει σημασία».


Jamie, Rich Γνωρίστηκαν το 1996. Παντρεύτηκαν το 1999. Συμφώνησαν σε ανοιχτό γάμο το 2016. Rich: Είδα το άνοιγμα πιο πολύ σαν κάτι που θα μας φέρει πιο κοντά παρά ως κάτι που θα ήταν απλά μια προσωρινή λύση.

Ακόμη ταμπού 

Και όμως, οι ανοιχτοί γάμοι -και σε μικρότερο βαθμό, οι ανοιχτές σχέσεις μεταξύ ζευγαριών σε σχέση χωρίς γάμο- -εξακολουθεί να είναι τόσο μεγάλο ταμπού, ώστε όσοι μίλησαν στους NYT  αρνήθηκαν το δώσουν το όνομα τους, από τον φόβο της κοινωνικής απόρριψης, ακόμη και για λόγους αμιγώς επαγγελματικούς, εκτιμώντας ότι μία τέτοιου τύπου έκθεση θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη δουλειά τους.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι στους κύκλους των συντηρητικών οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται την ιδέα του ανοιχτού γάμου ως υποβάθμιση του θεσμού που θεωρείται θεμέλιος λίθος της κοινωνίας.

Αλλά ακόμα και μεταξύ των προοδευτικών, όπως λέει η δημοσιογράφος Susan Dominus που έκανε την πολύμηνη έρευνα, το θέμα συνήθως προκαλεί περίεργες αντιδράσεις. Πώς θα μπορούσε ένας παντρεμένος να αισθάνεται άνετα ή να ενθαρρύνει την εξωσυζυγική σχέση του/της συζύγου;

Μάλιστα, πολλοί το αντιμετώπισαν σε πρώτο επίπεδο ως κάτι προσβλητικό:  Πώς μπορεί κάποιος να ασχολείται αδιάντροπα με μία σεξουαλική περιπέτεια αντί για παράδειγμα, να διοχετεύει την ενέργεια του στα παιδιά του;


Logan Ford, Robert Reynolds Γνωρίστηκαν το 2006. Συμφώνησαν σε ανοιχτή σχέση το 2007. Παντρεύτηκαν το 2013.  Logan: Ξέρουμε ότι θα προκύψουν ανασφάλειες και ζήλιες. Συνεχίζουμε όμως, να μιλάμε όπως κάναμε  πάντα, κάτι που τα straight  ζευγάρια δεν κάνουν μέχρι που να τους συμβεί κάτι πολύ σοβαρό. 

Η Susan Dominus μίλησε με περισσότερους από 50 παντρεμένα ζευγάρια που έχουν επιλέξει μη μονογαμικές σχέσεις και όπως σημειώνει, ένα σημείο που διαπερνά τα τυπικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων αυτών είναι ότι πρόκειται για κοινωνικά προνομιούχους, εξηγώντας το αυτονόητο ότι, κάποιος που κάνει τρεις δουλειές για να ζήσει την οικογένεια του είναι μάλλον απίθανο να δαπανήσει τη συναισθηματική ενέργεια που απαιτείται προκειμένου να διαπραγματευθεί με τον/τη σύζυγο του μία μη μονογαμική σχέση και εν συνεχεία να δώσει χρόνο σε αυτή.

Ανοιχτός γάμος αλλά με κανόνες 

Η μονογαμία εξ ορισμού σημαίνει πρωτίστως «όχι σεξ με άλλον». Παρότι όμως, οι ανοιχτές σχέσεις μοιάζουν με ελεύθερη επιλογή, η έρευνα έδειξε ότι το πρώτο που κάνουν τα ζευγάρια τα οποία συμφωνούν να περάσουν σε μη μονογαμική σχέση, είναι να καταρτίσουν έναν κατάλογο κατευθυντήριων γραμμών.

Η λίστα περιλαμβάνει κανόνες για την προστασία, τον αριθμό των ημερών της εβδομάδας που είναι διαθέσιμες για ραντεβού, αλλά και την ποσότητα των πληροφοριών που θα μοιραστούν. Κάποιοι σύζυγοι δεν θέλουν να γνωρίζουν λεπτομέρειες για την εξωσυζυγική σχέση του/της συζύγου. Για άλλους πάλι, οι ιστορίες αυτές είναι ένα συναρπαστικό παράπλευρο όφελος της συμφωνίας.


Tim Aguero, Luce Cousineau Γνωρίστηκαν το 1991. Παντρεύτηκαν το 1997. Συμφώνησαν σε ανοιχτό γάμο το 2011.  Tim: Όταν μιλήσαμε στους φίλους μας για την κατάσταση μας, οι άνδρες δεν είχαν περιέργεια να μάθουν. Αλλά οι γυναίκες (φίλοι μας) είπαν, ω! αυτό είναι ενδιαφέρον. 

Η ζήλια

Επίσης, οι κανόνες σχεδιάζονται κατά τρόπο ώστε οι εμπλεκόμενοι να μπορέσουν να διαχειριστούν τη ζήλια. Τα περισσότερα μονογαμικά ζευγάρια προσπαθούν να αποφύγουν το συναίσθημα αυτό. Ωστόσο, η ζήλια είναι μία ευκαιρία να εξεταστούν οι ανασφάλειες, με άλλα λόγια, ένα συναίσθημα που αξίζει να διερευνηθεί.

Η εξελικτική ψυχολογία (τουλάχιστον, στην ευρέως διαδεδομένη εκδοχή της) θεωρεί ότι η ζήλια είναι μία έμφυτη, βιολογική άρα επιτακτική ανάγκη που εξελίχθηκε για να δώσει στα άγρυπνα, κτητικά αρσενικά μια κάποια σιγουριά για την πατρότητα των απογόνων τους.

Οι υποστηρικτές της «πολυσυντροφικότητας» («polyamory») θα υποστήριζαν, όπως και άλλοι, ότι οι άνθρωποι είναι σε θέση να παρακάμψουν την επιταγή αυτή χρησιμοποιώντας την κοινή λογική.

Ωστόσο, πολλοί από αυτούς απορρίπτουν συνολικά την παραπάνω εκδοχή της εξελικτικής βιολογίας, επικαλούμενοι το έργο των Chris Ryan και Cacilda Jethá, συν-συγγραφέων του «Sex at Dawn» (Σεξ στην αυγή), ενός βιβλίου που έλαβε ανάμεικτες κριτικές από την ακαδημαϊκή κοινότητα όταν δημοσιεύθηκε το 2011 και το οποίο υποστηρίζει ότι οι προϊστορικοί άνθρωποι ζούσαν από κοινού, με ανταλλαγή συντρόφων και χωρίς σεξουαλική ζήλια, όπως συμβαίνει στις κοινότητες των μπονόμπο, των συγγενών μας πρωτευόντων της οικογένειας των Ανθρωποειδών.

Η ζήλια μπορεί να είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης, αλλά οι κοινωνικές δομές ενισχύουν την εξουσία της κι αυτό έχει πολύ μεγάλο κόστος, σημειώνουν.


Jess Diamant, Daniel Diamant Γνωρίστηκαν το 2007. Παντρεύτηκαν το 2011. Συμφώνησαν σε ανοιχτό γάμο το 2012. Jess: Ως «πρωτογενής» σύντροφος, που έχει περισσότερο χρόνο με τον σύζυγό από ό,τι η φίλη του, όταν κάνω το το χρονοδιάγραμμα, προσπαθώ να λάβω υπόψη και εκείνη. Γιατί είναι σημαντική.

Βιολογικοί μηχανισμοί και ανατροφή των παιδιών 

Στο βιβλίο της «What Love Is» (Τί είναι αγάπη), που δημοσιεύθηκε το 2017, η Carrie Jenkins, καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας, η οποία είναι παντρεμένη και διατηρεί επί μακρόν εξωσυζυγική σχέση με τον ίδιο άνθρωπο, παραθέτει τη δική της ερμηνεία: «Είμαστε σίγουρα εξοπλισμένοι με βιολογικούς μηχανισμούς που υποστηρίζουν τη συνεργασία, τη δέσμευση και την επικοινωνία, οι οποίοι έχουν εξελιχθεί για να μας βοηθήσουν να επιτύχουμε στο δύσκολο έργο της ανατροφής των παιδιών… Ο πραγματικός πόνος, η πραγματική χημεία του εγκεφάλου είναι ο,τιδήποτε μπορεί να απειλήσει τους δεσμούς αυτούς. Αλλά είμαστε ένα ευπροσάρμοστο είδος, οπότε αυτό που πρέπει να προβλέψουμε είναι μια σειρά βιολογικών μηχανισμών που θα επιτρέψουν διαφορετικές προσεγγίσεις στην πρόκληση της ανατροφής των παιδιών. Το βασικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης είναι η ευελιξία».

Η Susan Wenzel, ψυχοθεραπεύτρια στο Winnipeg του Καναδά, δεν άνοιξε τη σχέση της με τον άνδρα με τον οποίο που ζούσε, επειδή συνυπέγραψε κάποια θεωρία της εξέλιξης. Το έπραξε επειδή ο σύντροφος της τής είπε, ήρεμα, και με κάποιον φόβο, ότι ανησυχούσε για το μέλλον της σχέσης τους. Είχε ερωτευτεί και στο παρελθόν, της εξήγησε, αλλά οι σχέσεις του πάντα τελείωναν με τον ερχομό μιας άλλης γυναίκας.

Η Susan κατάλαβε τί εννοούσε, άλλωστε είχε συμβουλεύσει «ασθενείς» της οι οποίοι είχαν προχωρήσει σε ανοιχτούς γάμους. Ένιωθε εξοπλισμένη για να διαχειριστεί την κατάσταση εξού και συμφώνησε με τον σύντροφο της ότι μπορούσαν να βλέπουν άλλους, εφόσον οι σχέσεις αυτές παρέμειναν περιστασιακές. Όπως λέει, δεν αισθάνθηκε ότι αποσπάστηκε από τη σχέση τους όταν άρχισε να βλέπει κάποιον που ήταν, όπως εκείνη, μετανάστης από την Κένυα. Αλλά όταν αυτό ξεθώριασε και ο σύντροφος της άρχισε να να βγαίνει ραντεβού με κάποια γυναίκα, διαπίστωσε ότι στη σχέση «τρύπωσε» η ζήλια.

Η συμβατική σοφία λέει ότι οι άνδρες είναι πιο πιθανό από τις γυναίκες να επιθυμούν, ακόμη και να χρειάζονται, ποικιλία στη σεξουαλική τους ζωή.


Joe Spurr, Zaeli Kane (στο κέντρο ο Blake Wilson) Γνωρίστηκαν το 2004. Συμφώνησαν μετά από λίγο σε ελεύθερη σχέση. Παντρεύηκαν το 2011.  Joe: Η Zaeliα μας μίλησε για το πώς γίνεσαι σχεδόν δύο διαφορετικοί άνθρωποι, ανάλογα με το ποιον είσαι τη στιγμή εκείνη. 

Αλλά από τα 25 ζευγάρια που μίλησαν στους NYT,  στις περισσότερες περιπτώσεις -εκτός από έξι- την αρχή για ανοιχτές σχέσεις έκαναν οι γυναίκες.  Ακόμη και όταν η απόφαση ήταν αμοιβαία, η γυναίκα ήταν συνήθως πιο σεξουαλικά  δραστήρια εκτός γάμου.

Σύζυγος των προαστίων έλεγε στο OkCupid ότι δεν είχε ακόμη συναντήσει κάποια ενδιαφέρουσα γυναίκα, σε αντίθεση με τη σύζυγό του, την οποία ονόμασε «βαμπίρ οικειότητας».

Μία άλλη γυναίκα, στο Πόρτλαντ, εξηγούσε ότι ο σύζυγος της είχε χάσει κάθε ενδιαφέρον για σεξ, όχι μόνο μαζί της, αλλά εν γένει. Μια 36χρονη στο Σιάτλ δήλωσε ότι πήρε την απόφαση όταν άκουσε να μιλούν για την ιδέα του ανοιχτού γάμου από μια άλλη νεαρή μαμά σε ένα βιβλιοπωλείο.

Ίσως, όπως γράφει το δημοσίευμα, οι γυναίκες στα ζευγάρια ήταν πιο πρόθυμες να πούν τις ιστορίες τους επειδή δεν ταιριάζουν με τα προβλέψιμα, άθλια στερεότυπα για σεξουαλική δραστηριότητα των ανδρών. Ήταν εντούτοις εντυπωσιακό να ακούει κανείς πόσα πολλά ήταν διατεθειμένες να  διακινδυνεύουν για τη σεξουαλική τους ευτυχία.

Πέρασαν δεκαετίες μέχρι οι ερευνητές που ασχολούνται με τη σεξουαλική ζωή να εξετάσουν το ενδεχόμενο η περιορισμένη γυναικεία λίμπιντο να είναι σύμπτωμα της μονογαμίας.

Μακροπρόθεσμες μονογαμικές σχέσεις

Μελέτη του 2002 διαπίστωσε ότι οι άνδρες και οι γυναίκες σε μακρόχρονες σχέσεις έχουν την ίδια επιθυμία στην αρχή, αλλά στις γυναίκες η επιθυμία μειώνεται απότομα μεταξύ του πρώτου και του τέταρτου χρόνου. Αντίθετα, στην περίπτωση των ανδρών η επιθυμία παραμένει υψηλή όλο το διάστημα.

Ο δημοσιογράφος – συγγραφέας Daniel Bergner στο βιβλίο του με τίτλο «What Women Want» (Τί θέλουν οι γυναίκες) παραπέμπει σε έρευνα σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες επιθυμούν την καινοτομία όσο και οι άνδρες.

Τα φάρμακα για την τόνωση της ανδρικής σεξουαλικότητας βασίστηκαν στην υπόθεση ότι μια πιθανή λύση όπως το ενδιαφέρον για νέους συντρόφους, δεν θα ήταν πρακτικά εφαρμόσιμη και επίσης, δεν θα είχε διάρκεια.

Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα και τις αρχές του 21ού, οι ψυχοθεραπευτές υπερασπίζονταν  τη μονογαμία με τη συνέπεια… θρησκευτικών ιδρυμάτων.

Μάλιστα, επικαλούνταν τη θεωρία της προσκόλλησης στη δουλειά, μια θεωρία που, στην απλοποιημένη μορφή της, λέει ότι δυο άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν έναν ασφαλή δεσμό, όταν ο ένας καταπραΰνει τις αδυναμίες του άλλου και δίνει αγάπη -η σεξουαλική εκπλήρωση έρχεται στο τέλος.

Το βιβλίο του ψυχαναλυτή Stephen Mitchell «Can Love Last» (Η αγάπη μπορεί να κρατήσει) περιπλέκει μερικές από τις έννοιες, υποστηρίζοντας ότι η εμπιστοσύνη και η άνεση μπορούν επίσης να αποτελέσουν εμπόδια στην έκφραση του σεξουαλικού πάθους.

«Δεδομένου ότι η αξιοσέβαστη μονογαμική δέσμευση τείνει στην εποχή μας να είναι αμοιβαία, η επιλογή ενός μόνο συντρόφου αυξάνει δραματικά την εξάρτηση από αυτόν, καθιστώντας την ανάγκη για περισσότερη αγάπη περισσότερο επικίνδυνη και την προσπάθεια για την εγγύηση της αγάπης ακόμα πιο επιτακτική», έγραψε ο Mitchell.

«Έτσι, προσποιούμαστε ότι ελαχιστοποιήσαμε τους κινδύνους και νιώθουμε ασφαλείς,  υπονομεύοντας κατά αυτόν τον τρόπο τις προϋποθέσεις της επιθυμίας, η οποία για να αναπνεύσει και να ευδοκιμήσει απαιτεί έντονη φαντασία».

Ο Mitchell εκτιμά τις αφοσιωμένες σχέσεις, ωστόσο θεωρεί απαραίτητο να υπογραμμίσει τον τρόπο με τον οποίο η σεξουαλικότητα θα μπορούσε να καταρρεύσει κάτω από το βάρος της ασφάλειας που κατασκευάζουν τα ζευγάρια.


DO YOU BELIEVE IN UNICORNS?

Ένα αγγλόφωνο ντοκιμαντέρ του Vice για μια πολυσυντροφική κίνηση ανθρώπινων μονόκερων μέσα στη μητρόπολη του Λονδίνου που αλίευσε το νεοσύστατο εργαστήρι ηδονισμού: Hedonism.Lab

Απολαύστε το: Όταν o Shaft, ένας χαρισματικός πρώην αλκοολικός, πήγε στο φεστιβάλ του Burning Man βίωσε μια εμπειρία που του άλλαξε τη ζωή και αποφάσισε ότι στην πραγματικότητα είναι μονόκερος. Επειδή δεν ήταν πλέον σε θέση να αντιμετωπίσει την μονοτονία της δουλειάς και της ζωής στον πραγματικό κόσμο, αποφάσισε να σχηματίσει μια πολυσυντροφική και ηδονιστική κίνηση με άλλους ομοϊδεάτες τους μονόκερους. Φορώντας κέρατα πασπαλισμένα με glitter και καλπάζοντας στους δρόμους του Λονδίνου, οι μονόκεροι έχουν βαλθεί να δημιουργήσουν μια ουτοπία του ελεύθερου έρωτα!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


“Σίμος, ο αρχηγoς των Ελλήνων Υπαρξιστών / Η underground ιστορία μιας εποχής”

Πέρασαν περίπου 13 χρόνια από τότε που συνάντησα τον θρυλικό Σίμο, και όμως η μορφή του δεν φεύγει από το μυαλό μου. Τον έβλεπα για αρκετές μέρες, σε μια ταράτσα που ζούσε στην οδό Ρήγα Παλαμήδου, στου Ψυρρή. Δεν υπήρχε ασανσέρ και έκανα στάσεις για να πάρω ανάσες ανεβαίνοντας όλα εκείνα τα σκαλοπάτια. Τελικά, έφτανα σε μια σιδερένια πόρτα πάντα κλειστή.  Ο Σίμος είχε γράψει πάνω της με κιμωλία ΧΤΥΠΗΣΤΕ ΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ. Κουδούνι ήταν ένα ξύλινο καλαπόδι, κρεμασμένο από την πόρτα που το βάραγα με δύναμη ν ακούσει ο Σίμος και να έρθει να μου ανοίξει. Έτσι, βρισκόμουν στην ταράτσα, στον δικό του χώρο, και εκεί ο Σίμος μου διηγιόταν τη ζωή του. Αυτός ήταν ίσως και ο μεγαλύτερος επηρεασμός στη ζωή μου. Ο αρχηγός των ελλήνων υπαρξιστών,  γέρος και ξεχασμένος από όλους, στο λυκόφως του βίου του, είχε βρει έναν επιτέλους ακροατή, εμένα.  Μου μίλησε για όλα,  για την Ιπτάμενη Παράγκα της νιότης του, τους συντρόφους που χάθηκαν, για τα είκοσι χρόνια της περιπλάνησης μετά, το μεγάλο ταξίδι, με δουλειές του ποδαριού και κλίνη το χώμα ή τα παγκάκια. Κατέγραφα με ένα παράξενο πάθος, τα λόγια του, σε χαρτιά, σε μαγνητόφωνο. Έτσι διέσωσα την εικόνα του, τις αναμνήσεις του, τον ήχο της φωνής του. Αυτά όλα, είναι ίσως άχρηστα για μερικούς αλλά για μένα πολύτιμα μνημεία.

 

Η ΙΠΤΑΜΕΝΗ ΠΑΡΑΓΚΑ

Ο Σίμος, δημιουργεί την εποχή των υπαρξιστών, την εποχή της «ιπτάμενης παράγκας», το πρώτο γνωστό παράδειγμα ανεξάρτητου νεανικού κινήματος στην μεταπολεμική Ελλάδα. Το κίνημα αρχίζει από μικρή παρέα του 1950, αλλά απογειώνεται ξαφνικά το καλοκαίρι του 1953 που αναμφίβολα είναι και το ελληνικό καλοκαίρι της αγάπης.

Οι έλληνες υπαρξιστές εμφανίζουν ένα τρόπο ζωής που αποτελεί εν πολλοίς πρόδρομο των χίπις. Κέντρο δράσης τους, μια ξύλινη παράγκα, 20 μέτρα μήκος και 5 μέτρα φάρδος με πατάρι 5Χ5, στην οδό Σαρρή 29 στου Ψυρρή.Η παράγκα ήταν η κατοικία και ταυτόχρονα το εργαστήριο του Σίμου Τσαπνίδη, όπου το καλοκαίρι κατασκευάζονταν αντίσκηνα και ομπρέλες θαλάσσης και το χειμώνα επιδιορθώνονταν καθίσματα και καλύμματα αυτοκινήτων.

Ήταν ανώγεια, ανέβαινες δύσκολα από την κακιά σκάλα, μια στενή ξύλινη σκάλα, σχεδόν κατακόρυφη. Από καταπακτή έμπαινες στο εσωτερικό, και βρισκόσουν σ’ ένα εξαίσιο σουρεαλιστικό μπέρδεμα:Ραπτομηχανές, έργα γλυπτικής, καθίσματα αυτοκινήτων, σπασμένες καρέκλες και μοτέρ ανακατεμένα με τα κίτρινα και κόκκινα πουλόβερ του Σίμου.  Στην οροφή κρεμασμένα σκεπάρνια, σαμπρέλες, καθίσματα, καραβάκια και ό,τι άλλο μπορούσε να βάλει ο «υπαρξιστικός νους». Στους τοίχους στερεωμένες με πινέζες φωτογραφίες, ποιήματα, ζωγραφιές και συνθήματα γραμμένα με κιμωλία. Ένα από αυτά έλεγε  «Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗ!» ένα άλλο «ΑΝ ΑΠΕΛΠΙΣΤΕΙΣ, ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ!».

Μέχρι το τέλος του 1952, οι υπαρξιστές του Ψυρρή είναι μια μικρή παρέα, αλλά στις 24 Ιανουαρίου 1953, κάνουν ένα σουρεαλιστικό πάρτι, που τους κάνει διάσημους. Το πάρτι γίνεται πρωτοσέλιδο θέμα  οι εφημερίδες δημοσιεύουν ρεπορτάζ για τους περίεργους τύπους που χορεύουν μπούγκι και τρώνε γιαούρτι και ρέγκες. Ο δημοσιογράφος Κώστας Αβραμόπουλος γράφει στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ και χαρακτηρίζει την παράγκα «ιπτάμενη», οι υπαρξιστές ενθουσιάζονται και υιοθετούν αμέσως τον χαρακτηρισμό.

Η ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΥΠΑΡΞΙΣΤΩΝ

Αδιαμφισβήτητος αρχηγός των υπαρξιστών είναι ο αγράμματος τσαγκάρης, Σίμος Τσαπνίδης. Υπαρχηγοί και θεωρητικοί της κίνησης αναδεικνύονται  δύο. Ο Μιχάλης Χαλκιαδάκης, με το ψευδώνυμο Χάλκης και ο φοιτητής Κυριάκος Χατζηγεωργίου με το ψευδώνυμο Τζότζος ή Τζο. Αυτοί οι τρεις, αποτελούν την ηγετική ομάδα των υπαρξιστών που  γρήγορα επηρεάζουν χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα.Δεν υπήρχε κοινή υπαρξιστική αμφίεση. Το ντύσιμο, τα μαλλιά και τα μούσια, ακολουθούσαν τη φαντασία και τον αυτοσχεδιασμό του καθένα ξεχωριστά. Έβλεπες αγόρια με καλοχτενισμένα μαλλιά και άλλα αχτένιστα. Μερικοί είχαν μούσι. Ένας από τους υπαρξιστές, ο Αιμίλιος, κυκλοφορούσε μ’ ένα τεράστιο Ναπολεόντειο καπέλο, που μερικές φορές πάνω του έβαζε ένα κουταβάκι. Έχουμε φωτογραφίες του Πιτ Κουτρουμπούση με ημίψηλο και του Σίμου με κοστούμι φτιαγμένο από δεκάδες διαφορετικά κομμάτια ύφασμα. Άλλες κοπέλες φορούσαν τις συνηθισμένες φούστες της εποχής και άλλες στενά κολλητά παντελόνια και μπερέδες. Η διάθεση όμως ήταν κοινή και συνοψιζόταν στο τρίπτυχο ΚΕΦΙ-ΧΑΡΑ-ΖΩΗ.

Συχνά πήγαιναν εκδρομές –μπροστά το τζιπ του Σίμου με την επιγραφή ΤΟ ΙΠΤΑΜΕΝΟ ΓΑΪΔΟΥΡΙ, μετέφερε μέχρι και δέκα υπαρξιστές και ακολουθούσαν φορτηγά που μετέφεραν τους υπόλοιπους. Απαράβατος όρος για να συμμετάσχει κάποιος στην εκδρομή ήταν να συνοδεύεται από ντάμα- κατά τους υπαρξιστές ντάμα θεωρούνταν και μία…γιαγιά! Έχουν σωθεί μερικά από τα εκδρομικά προγράμματα που φιλοτεχνούσαν και τύπωναν στον πολύγραφο οι δύο νεαροί φίλοι Πιτ Κουτρουμπούσης και Αντώνης Ευθυμιάδης. Στις εκδρομές διοργάνωναν παλαιστικούς και ποδοσφαιρικούς αγώνες, ξιφομαχία, ομιλίες και διαγωνισμούς χορού. Διαγωνίζονταν στην αντοχή, χόρευαν μέχρι εξαντλήσεως, το ζευγάρι που έμενε τελευταίο κέρδιζε μια ρέγκα! Η ρέγκα ήταν το αγαπημένο τους φαγητό και συχνά η τιμητική απονομή για πράξη εξαίρετη. Συμβόλιζε την λαϊκή καταγωγή του κινήματος ενώ άλλες φορές γινόταν το χιουμοριστικό όπλο αντιμετώπισης του καθωσπρεπισμού και κάθε τι που φάνταζε υπερβολικό και πομπώδες.

Από τις αρχές του 1953, οι έλληνες υπαρξιστές αποφασίζουν να οργανωθούν σε σύλλογο και καταθέτουν καταστατικό στο Πρωτοδικείο. Ο σύλλογος εγκρίνεται τον Αύγουστο του 1953, ως ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΥΠΑΡΞΙΣΤΩΝ «Ο ΔΙΟΓΕΝΗΣ». Αργότερα, όταν το κίνημα φούντωσε, έγιναν προσφυγές από διάφορους φορείς που ενοχλήθηκαν και η λέξη ΕΘΝΙΚΟΣ κόπηκε. Η αστυνομία ανάγκασε τον Σίμο να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση ότι «δεν θα κάνει περαιτέρω χρήσιν δια τον Σύλλογον του τίτλου ΕΘΝΙΚΟΣ».

Μαθητές των τελευταίων τάξεων του Γυμνασίου έρχονται καθημερινά στα γραφεία του συλλόγου, δηλαδή στην παράγκα. Οι γονείς που ανησυχούν με τα πρωτοφανή αυτά φαινόμενα νεανικής ελευθερίας, σχηματίζουν «αγανακτισμένες ομάδες»  και κάποτε φθάνουν στο σημείο να πετροβολήσουν την ιπτάμενη παράγκα. Όμως, μια πρωτόγνωρη διάθεση για ζωή έχει κατακτήσει τους νέους σε σημείο που δεν διστάζουν να δείχνουν πια ανοιχτά, στο σπίτι, στο δρόμο και στο σχολείο, την υπαρξιστική τους πίστη. Ζητούσαν τώρα την ελευθερία που για χρόνια τους είχαν στερήσει. Από την καθημερινή εφημερίδα ΙΠΤΑΜΕΝΗ ΠΑΡΑΓΚΑ που οι υπαρξιστές έβγαζαν σε ένα αντίτυπο και τοιχοκολλούσαν στον σύλλογο, μαθαίνουμε αρκετά περιστατικά «νεανικής απείθειας».

«..στο δεύτερο γυμνάσιο Θηλέων, μια μαθήτρια σηκώθηκε να πει μάθημα φορώντας μια χάρτινη γραβάτα που είχε ζωγραφισμένη την παράγκα…»

 

Ο ΣΕΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΙΟΝΙΩΝ 

Είναι σίγουρο ότι η αστυνομία θα εύρισκε τρόπο να κλείσει την παράγκα, αμέσως ύστερα από τις πρώτες αντιδράσεις της συντηρητικής κοινωνίας, όμως οι υπαρξιστές κερδίζουν μερικούς μήνες ζωής ύστερα από μια εντυπωσιακή πράξη φιλανθρωπίας. Στον μεγάλο σεισμό των Ιονίων, ήταν οι μόνοι που κατόρθωσαν να συγκεντρώσουν ένα μεγάλο για την εποχή ποσό(4.300.000 δρχ.) και να το διαθέσουν για την ανακούφιση των σεισμοπλήκτων. Τα γεγονότα έχουν ως εξής…

Τον Αύγουστο του 1953, ισχυρότατος σεισμός έπληξε τα νησιά του Ιονίου. Η Ζάκυνθος σχεδόν ισοπεδώθηκε. Η Ιθάκη και η Κεφαλλονιά, θρηνούσαν εκατοντάδες νεκρούς. Ήταν μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές που έπληξαν την μεταπολεμική Ελλάδα. Οι υπαρξιστές αποφασίζουν να διοργανώσουν ένα πάρτι, είχαν σκοπό να μαζέψουν όσο περισσότερο κόσμο μπορούσαν και να κάνουν έρανο για να βοηθήσουν άμεσα τους πληγέντες. Για τον σκοπό αυτό, φυσικά δεν αρκούσε η παράγκα. Συμφωνούν με τον ιδιοκτήτη του κέντρου ΚΟΜΠΑΡΣΙΤΑ, ένα μαγαζί με τεράστιο κήπο στη Νέα Φιλαδέλφεια. Στέλνουν επιστολή στον Αλέκο Σακελλάριο, και του ζητούν συμπαράσταση. Όταν η είδηση ανακοινώνεται, ακολουθούν φοβερά άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά που κατηγορούν τους «αλήτες που τολμούν να κάνουν πάρτι». Ο Σακελλάριος, γράφει ένα πύρινο άρθρο στην ΑΚΡΟΠΟΛΗ και κατακεραυνώνει τους στενοκέφαλους. Γράφει πως τα λεφτά είναι απαραίτητα από όπου και αν προέρχονται και θα απαλύνουν την τρομερή δυστυχία. Μπαίνει στο πλευρό τους και το πάρτι γίνεται στις 2 Σεπτεμβρίου 1953.

Οι υπαρξιστές φτιάχνουν ομοίωμα της παράγκας που μπορεί να χωρέσει το συγκρότημά τους, τους PJC.

Το ομοίωμα επιγράφεται με δεκάδες συνθήματα, έχει χάρτινα φτερά, καμινάδα και μπαίνει πάνω σε πλατφόρμα για να  ρυμουλκηθεί από  το τζιπ του Σίμου. Το τζιπ φυσικά δεν μπορεί να σύρει αυτό το βάρος και ειδοποιούν φορτηγό που θα ρυμουλκήσει τελικά, τζιπ και ομοίωμα.

Στο πάρτι των υπαρξιστών οι PJC δίνουν ρεσιτάλ κεφιού ενώ τα παιδιά χορεύουν μπούγκι και κόνγκα. Εκείνη τη νύχτα, οι υπαρξιστές συναντούν αναγνωρισμένους καλλιτέχνες και δημιουργούν το πιο ενδιαφέρον καλλιτεχνικό γεγονός στην Αθήνα. Η Σοφία Βέμπο τραγουδά ενώ οι PJC παίζουν μπούγκι. Ο ηθοποιός Βασίλης Λογοθετίδης αυτοσχεδιάζει με ποτήρια στο κεφάλι και οι υπαρξιστές αγωνίζονται στην ξιφομαχία. Ο Γιώργος Οικονομίδης, ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Χρήστος Γιαννακόπουλος, η Ίλυα Λυβικού..είναι συγκινητικό να διαβάζει κανείς ονόματα ανθρώπων που χωρίς να έχουν καμία προηγούμενη επαφή με τα παιδιά της παράγκας, συναδελφώνονται μαζί τους για τον ιερό σκοπό. Στο πάρτι γίνεται έρανος και συγκεντρώνονται 4.200.000 δρχ. Άλλες 100.000 δρχ. δίνουν στην Αρχιεπισκοπή τα παιδιά από δικό τους εσωτερικό έρανο. Για λίγο καιρό οι υπαρξιστές γίνονται λαϊκοί ήρωες και δρουν ανενόχλητοι. Οι επόμενοι τρεις μήνες θα φέρουν και το αποκορύφωμα στο πιο τολμηρό νεανικό όνειρο που γνώρισε η Ελλάδα. Μετά από αυτό έρχεται το τέλος…

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΥΠΑΡΞΙΣΤΩΝ

Αμέσως μετά την Πρωτοχρονιά του 1954, η Γενική Ασφάλεια ενεργοποιεί σχέδιο αντιμετώπισης του «υπαρξιστικού κινδύνου». Αστυνομικοί που υποδύονται τους υπαρξιστές μπαίνουν στην παράγκα. Σκοπό έχουν να βρουν ενοχοποιητικά στοιχεία, το οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί επικίνδυνο για τα «χρηστά ήθη» της εποχής. Τα ενοχοποιητικά στοιχεία που βρίσκουν τελικά οι αστυνομικοί, είναι αστεία, αλλά για το κλίμα της εποχής φαίνεται πως είναι σοβαρά…

-αγόρια και κοπέλες καπνίζουν και κάθονται στο πάτωμα

-υπάρχουν ζωγραφικοί πίνακες με γυμνά και

-ποιήματα που εξυμνούν τον έρωτα…

Η αναφορά γίνεται στον Νομάρχη Αττικής και ο Νομάρχης ζητά το κλείσιμο της παράγκας. Στις 21 Ιανουαρίου 1954, η Γενική Ασφάλεια κάνει έφοδο και συλλαμβάνει όλους τους παρευρισκόμενους. Η κατηγορία είναι «συμμετοχή σε όργια». Τα παιδιά μεταφέρονται στο ΣΤ αστυνομικό τμήμα, όπου ανακρίνονται μέχρι το πρωί για να ομολογήσουν. Όταν τελικά δεν ομολογούν –αφού δεν έχουν τίποτα να ομολογήσουν- ειδοποιούνται οι γονείς και αφήνονται ελεύθερα με την απειλή ότι θα «τα μαυρίσουν αν τα ξαναπιάσουν». Η παράγκα κλείνει μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση. Η δίκη αρχίζει τον Ιούνιο του 1954 και είναι μια ιλαροτραγωδία…

Η κατηγορία «περί διδασκαλίας του ελευθέρου έρωτα» στηρίζεται σε ένα ποίημα του Χάλκη που η Ασφάλεια βρήκε στην παράγκα.

Λεύτερος είναι ο έρωτας και σκλάβα η αγάπη
Ο έρωτάς μου λεύτερα, σκεπάζει όλη την πλάση
Κι η πλάση, ξεσκεπάζεται στο αυτοξεπέρασμά μου
Και λεύτερη, η άναρχη, σμίγει τον έρωτά μου

Στο δικαστήριο καταλήγουν να δικάσουν ένα από τα ωραιότερα ποιήματα της εποχής!
Τελικά το δικαστήριο «των εν Αθήναις Εφετών» (15 Ιουλίου 1955), αποφασίζει το οριστικό κλείσιμο της παράγκας, με το σκεπτικό ότι «η λειτουργία του συλλόγου απέβη παράνομος, ανήθικος και αντίθετος  προς την δημοσίαν τάξιν». Η απόφαση αυτή, ουσιαστικά αποδεικνύει ότι η κοινωνία της εποχής δεν μπορεί να δεχθεί κανένα φαινόμενο νεανικής ελευθερίας. Για την Ελλάδα, είναι ακόμη πολύ νωρίς. Τον Σεπτέμβριο του 1956, ο Σίμος θα φύγει από την Ελλάδα και ο ελληνικός υπαρξισμός, σβήνει οριστικά.

To άρθρο παρουσιάστηκε με τον τίτλο “Σίμος, ο αρχηγός των Ελλήνων Υπαρξιστών” εδώ:
http://www.mediasoup.gr/node/16236

Aπό το 1956 και για 20 χρόνια ο Σίμος περιπλανήθηκε σε όλη την Ευρώπη συναναστρεφόμενος underground καλλιτέχνες, μποέμ, φρικιά και μπίτνικς  συνεχίζοντας να παίρνει μέρος σε πολλές καταστάσεις της εποχής.

ΛΙΛΗ ΜΑΚ η διάσημη υπαρξίστρια και αντικομφορμίστρια του Αθηναϊκού underground ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’40 ώς “αρχηγός” της πρώτης υπαρξιστικής παρέας των “Ανεύθυνων” (1945-1950)

Ο Σίμος ο Υπαρξιστής με τον beatnik ποιητή Allen Ginsberg
 ΠΗΓΗ: voidnetwork.gr

Πολυσυντροφικότητα: τάση ή εξέλιξη;

Αναδημοσιεύουμε εδώ τη συνέντευξη της ακτιβίστριας και συγγραφέως Λίζας Αστερίου στο AthensView για το θέμα της πολυσυντροφικότητας. Τι είναι; Μια νέα τάση ή εξέλιξη των σχέσεων; 
 
 
 
 
*Η Λίζα Αστερίου είναι μία από τους συγγραφείς του βιβλίου
Δώδεκα ερωτικές διαδρομές
 
 
 
Τι είναι η πολυσυντροφικότητα;
Είναι το να διατηρείς σταθερές ερωτικές σχέσεις και όχι ευκαιριακές με δύο ή περισσότερα άτομα με γνώση, ειλικρίνεια και συναίνεση.
Πότε συνειδητοποίησες ότι σε εκφράζει η πολυσυντροφικότητα;
Προσωπικά για μένα η συνειδητοποίηση ήρθε σε πολύ νεαρή ηλικία ήδη από την εφηβεία μου από τα 13 μου χρόνια. Πάντοτε είχα την αίσθηση ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι. Όπως εκτιμάμε την ελευθερία σε κάθε τομέα της ζωής έτσι και στον ερωτικό τομέα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί υπάρχει η καταπίεση, η ζήλια και η κτητικότητα στις σχέσεις. Εμένα μου ήταν πάντα ξένες αυτές οι έννοιες.
Στις πολυσυντροφικές σχέσεις δεν μπορεί να υπάρχει το συναίσθημα της ζήλιας και της κτητικότητας;
Ναι, σαφώς και υπάρχει. Αλλά μην ξεχνάμε ότι όλοι σ’ αυτή την κοινωνία μεγαλώσαμε. Δηλαδή από μικρά παιδάκια μας μαθαίνουν το παραμύθι με τον πρίγκιπα και την πριγκίπισσα. Άρα μας καλλιεργούν το αίσθημα της κτητικότητας και της ζήλιας. Αυτό είναι όμως κάτι που κανείς μπορεί να το διαχειριστεί και να το αλλάξει. Υπάρχουν κάποια απειροελάχιστα άτομα, όπως εγώ, που δεν αισθάνονται τη ζήλια. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ευχάριστα και δυσάρεστα συναισθήματα – το θέμα είναι πως τα διαχειριζόμαστε. Αν κοιτάξουμε στην παιδική μας ηλικία, μπορεί να ανακαλύψουμε ότι κουβαλάμε πολλές ανασφάλειες, θέματα αυτοεκτίμησης ή άλλα ψυχολογικά προβλήματα.
Τα συναισθήματα τα παράγει ο εγκέφαλος μας με ένα τρόπο αυτόματο οπότε δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε. Με το να λέω ότι ελέγχω τα συναισθήματα μου εννοώ ότι τα καταπιέζω. Και με το να τα καταπιέζω κάθε φορά θα γίνονται χειρότερα. Γι αυτό μιλάμε για διαχείριση των συναισθημάτων και όχι για έλεγχο.
 
Πρακτικά πως εφαρμόζεται στη ζωή σου η πολυσυντροφικότητα;
Δεν είναι κάτι εύκολο να το εφαρμόσει κανείς, μην ξεχνάς ότι μιλάμε για μία έννοια που είναι άγνωστη για τον περισσότερο κόσμο και ακόμα άνθρωποι που τη ξέρουν θεωρητικά δεν σημαίνει ότι μπορούν να το εφαρμόσουν και στην πράξη. Άρα αν θα μπορέσεις να δημιουργήσεις πολυσυντροφικές σχέσεις έχει να κάνει και με τους άλλους ανθρώπους. Υπάρχουν πολλά είδη πολυσυντροφικών σχέσεων και αυτό είναι το θετικό. Εξαρτάται από το κάθε άνθρωπο ποιο είδος θα επιλέξει. Εγώ προσωπικά επιλέγω το στυλ της ανεξάρτητης πολυσυντροφικότητας (solo polyamory). Zω την ζωή μου ανεξάρτητα και διατηρώ παράλληλες ερωτικές σχέσεις με ειλικρίνεια. Υπάρχει και η σχεσιακή αναρχία (relationship anarchy), που επίσης με ενδιαφέρει, είναι ένα παρακλάδι της πολυσυντροφικότητας. Η βασική αρχή της σχεσιακής αναρχίας είναι ότι δεν με ενδιαφέρει κανένας κανόνας της κοινωνίας, δεν βάζουμε τις σχέσεις μας σε κανένα κοινωνικό καλούπι και δεν ιεραρχούμε τις ερωτικές σχέσεις ως κάτι ανώτερο απ’ όλες τις άλλες σχέσεις.
 
Πώς το εκλαμβάνει η ελληνική κοινωνία;
Το κακό με την ελληνική κοινωνία είναι ότι είναι βαθιά υποκριτική. Πολύ πιο εύκολα οι άνθρωποι αποδέχονται τις κρυφές ερωτικές σχέσεις παρά την ειλικρίνεια. Θέλει πολύ δουλειά και προσπάθεια να αλλάξει αυτή η νοοτροπία.
 
Εσύ ζηλεύεις;
Για μένα η ζήλια δεν είναι καν συναίσθημα, είναι μια συναισθηματική κατάσταση που έχει κοινωνικά αίτια. Ζούμε σε μια κοινωνία που μας έχει μάθει να φοβόμαστε, να αντιμετωπίζουμε αρνητικά καθετί που βρίσκεται έξω από τα όρια της μονογαμίας, έχουμε μια αυτόματη αρνητική αντίδραση σε οτιδήποτε είναι έξω από αυτό το πρότυπο σαν να είναι κάτι που μας απειλεί. Εγώ προτιμώ αυτό να το ονομάζω εσωτερικευμένη πολυφοβία, όπως το ίδιο συμβαίνει και με την ομοφοβία και την τρανσφοβία. Πίσω από την ζήλια συνήθως κρύβεται ανασφάλεια και φόβος μήπως ο σύντροφός μου φύγει ή με παραμελήσει. Όλα αυτά είναι φόβοι είτε βάσιμοι είτε αβάσιμοι, αυτό εξαρτάται.
 
Γιατί η κοινωνία έχει την ανάγκη να προωθεί ένα μονογαμικό πρότυπο;
Εδώ θα πρέπει να πάμε πολύ πίσω στο χρόνο. Κάθε κοινωνία παράγει τα δικά της πρότυπα σχέσεων και αφού τα παράγει τα παρουσιάζει ως ανθρώπινη φύση. Οι σχέσεις είναι δημιούργημα της κοινωνίας, όχι μόνο των ατόμων. Ακόμη και τώρα πόσες κοινωνίες έχουν μονογαμικές σχέσεις; Οι περισσότερες δεν έχουν και αν πάμε πίσω στο χρόνο θα διαπιστώσουμε ότι στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης πάνω στο πλανήτη ο κανόνας δεν ήταν η μονογαμία αλλά η ελευθερία στις σχέσεις. Αυτό το ξέρουμε από τα ανθρωπολογικά ευρήματα, Υπάρχουν φυλές πάνω στο πλανήτη που ζουν πιο ελεύθερα σε σχέση με το δικό μας κόσμο. Όταν ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από τον τρόπο ζωής του κυνηγού-τροφοσυλλέκτη και δημιούργησε σταθερούς τόπους κατοικίας, αναπτύχθηκε η έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας. Τότε μπήκε το ερώτημα ποιος θα πάρει την περιουσία μετά το θάνατο του ιδιοκτήτη. Εκεί μπήκε και η έννοια του να έχω το δικό μου παιδί ως κληρονόμο. Εκείνες τις εποχές, ο μόνος τρόπος να εξασφαλίσει κανείς ότι το παιδί είναι δικό του ήταν να περιορίσει την σεξουαλική ζωή της γυναικάς σου.
 
Η πολυσυντροφικότητα είναι αδυναμία να δοθείς σε έναν άνθρωπο;
Εξαρτάται το τι σημαίνει να δοθείς. Εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα τι είναι η αφοσίωση και η αποκλειστικότητα και αν πάνε μαζί. Εμείς θεωρούμε ότι δεν πάνε κατ’ ανάγκη μαζί. Η αφοσίωση έχει να κάνει με το πως λειτουργεί η σχέση μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων. Δεν είμαστε κατά της μονογαμίας εφόσον είναι επιλογή, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να βιώσουν το συναίσθημα της αγάπης με δύο ή και παραπάνω άτομα.
 
Υπάρχει νομική αναγνώριση;
Αυτό είναι ένα μεγάλο και πολύ ενδιαφέρον θέμα, γιατί πλέον υπάρχουν πολλές φωνές στο εξωτερικό που διεκδικούν ίσα δικαιώματα όπως δύο άτομα έχουν πρόσβαση στο γάμο ή στο σύμφωνο συμβίωσης και την παιδοθεσία τα ίδια δικαιώματα θέλουμε να έχουνε όλοι οι άνθρωποι που είναι πολυσυντροφικοί. Θέλουμε δηλαδή την σχέση τους να μπορούν να την κατοχυρώσουν και νομικά. Η νομική κατοχύρωση μπορεί να παίξει τεράστιο ρόλο ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά γιατί στο εξωτερικό υπάρχουν χιλιάδες πολυσυντροφικές οικογένειες και δυστυχώς είναι έκθετες σε κάθε είδους κακόβουλη επίθεση επειδή αυτός ο τρόπος ζωής είναι αντισυμβατικός και στιγματισμένος από την κοινωνία. Μπορεί ο καθένας να κάνει καταγγελία για παιδική κακοποίηση με κίνδυνο να χάσουν την κηδεμονία. Στις Η.Π.Α και στο Καναδά υπήρχαν νόμοι που απαγόρευαν ακόμα και την συγκατοίκηση τριών ή περισσότερων ατόμων. Σήμερα υπάρχουν ευνοϊκότεροι νόμοι. Στη Βραζιλία όταν ψηφίστηκε το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, κάποιες πολυσυντροφικές οικογένειες το χρησιμοποίησαν για την νομική αναγνώριση τους.
 
Ένα παιδί πως μεγαλώνει σε ένα πολυσυντροφικό περιβάλλον;
Μια χαρά μεγαλώνει. Το θέμα δεν είναι αν οι γονείς είναι τρεις ή τέσσερις, το θέμα είναι να είναι ικανοί να δώσουν στο παιδί αυτό που χρειάζεται, να ικανοποιήσουν τις υλικές και συναισθηματικές του ανάγκες. Μια πολυσυντροφική οικογένεια μπορεί να είναι εξίσου ή και περισσότερο λειτουργική σε σχέση με μια συμβατική. Το πρόβλημα δεν είναι οι πολυσυντροφικές οικογένειες αλλά η εχθρική στάση της κοινωνίας.
 
Στην Ελλάδα από πότε υπάρχει αυτός ο όρος;
Ο όρος μπορεί να είναι καινούριος αλλά οι ανοιχτές σχέσεις υπήρχαν ήδη από την δεκαετία του ’70 με την μορφή του ελεύθερου έρωτα. Υπήρχαν ακόμα και προσπάθειες δημιουργίας κοινοβίων.
 
Αν γνωρίσεις ένα άτομο που σε ενδιαφέρει ερωτικά αλλά είναι μονογαμικός είναι λόγος να τον απορρίψεις;
Οι πιθανότητες είναι αυτός να με απορρίψει (γέλια). Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι μονογαμικοί αλλά αποδέχονται την ανάγκη των συντρόφων τους να διατηρούν πολυσυντροφικές σχέσεις.
 
Πιστεύεις ότι η πολυσυντροφικότητα εφαρμόζεται περισσότερο στα ετερόφυλα ή ομόφυλα άτομα;
Οι σχέσεις μεταξύ ανδρών είναι πιο ανοιχτές, πολυσυντροφικές ή μη. Τα τελευταία χρόνια στις ετερόφυλες σχέσεις υπάρχει ένα άνοιγμα με την μορφή του swinging. Αυτό δεν είναι πολυσυντροφικότητα αλλά είναι μια μορφή ανοιχτής σχέσης. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι μονογαμικοί αλλά αποδέχονται την ανάγκη των συντρόφων τους να διατηρούν πολυσυντροφικές σχέσεις. Οπότε πέρασαν από το καθαρά σεξουαλικό κομμάτι στην πολυσυντροφικότητα.
 
Ποια είναι τα προβλήματα που μπορούν να προκύψουν σε μια πολυσυντροφική σχέση έναντι μιας μονογαμικής;
Η διαχείριση του χρόνου είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Μπορεί να υπάρχει απεριόριστη αγάπη αλλά όχι απεριόριστος χρόνος. Για παράδειγμα ο προγραμματισμός των διακοπών ή των ραντεβού μπορεί να είναι πρόβλημα. Σίγουρα χρειάζεται πολύ καλή επικοινωνία.
 
Τι βήματα μπορούν να γίνουν για να γίνει αποδεκτό από την ελληνική κοινωνία;
Χρειάζεται ακτιβισμός, ενημέρωση και δουλειά σε μεγαλύτερο βάθος. Η διεκδίκηση είναι ένας τρόπος για να δείξεις ότι υπάρχεις και είσαι φυσιολογικός. Η πολυσυντροφικότητα μπορεί να είναι ένας πολύ μοναχικός δρόμοςόταν ζεις σε μια εχθρική κοινωνία. Έχει σημασία να γνωρίσεις τους σωστούς ανθρώπους να ανταλλάξεις ιδέες και απόψεις.
 
 
Facebook:
Ανοιχτές σχέσεις https://www.facebook.com/anoixtes.sxeseis/
Πολυσυντροφικότητα/πολύχρωμο κίνημα https://www.facebook.com/groups/1482579828626580/

Ιστολόγια: polysyntrofikotita.wordpress.com, polyamorygr.wordpress.com
Email polyamorygr@yahoo.gr


5 μύθοι για την αγάπη, το σεξ, και τις σχέσεις που μας εμποδίζουν να αποδεχθούμε την πολυσυντροφικότητα

της  Sian Ferguson

imagesS42CI1C6
Κάθε φορά που λέω σε μονογαμικούς ανθρώπους ότι είμαι πολυσυντροφική, έρχομαι πάντα αντιμέτωπη με πολλή περιέργεια.

Ενώ οι άνθρωποι μερικές φορές αντιδρούν με προκατειλημμένο τρόπο,συχνά δέχομαι ερωτήσεις και συλλογισμούς με πολύ σεβασμό διατυπωμένους .

“Πώς λειτουργεί αυτό όμως;”

“Εάν ο σύντροφός σας δεν ζηλεύει, πώς ξέρετε ότι ενδιαφέρεται πραγματικά για σας;”

“Πώς θα λειτουργήσει  αυτό αν θέλετε να παντρευτείτε ή να κάνετε παιδιά;”

Όσο περισσότερες ερωτήσεις δέχομαι, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι η κοινωνία μας έχει διδάξει πολλούς ετεροκανονικούς μύθους για την αγάπη.

Αυτοί οι μύθοι περιορίζουν την κατανόηση μας πάνω στις σχέσεις, και οδηγούν σε διακρίσεις εις βάρος  πολλών ομάδων ανθρώπων – συμπεριλαμβανομένων των πολυσυντροφικών ανθρώπων.

Βλέπετε, είμαστε κοινωνικοποιημένοι να πιστεύουμε συγκεκριμένα πράγματα για τον έρωτα, τις σχέσεις,  και το σεξ. Μας λένε ότι κάποιες σχέσεις είναι «καλές», «κανονικές» και «αποδεκτές», ενώ άλλες είναι αποκλίνουσες και αφύσικες.

Αυτές οι βασικές κοινωνικές νόρμες επηρεάζονται από κάτι που ονομάζουμε “ετεροκανονικότητα”

Η ετεροκανονικότητα υποστηρίζει την ετεροφυλοφιλία ως κανόνα, αλλά επίσης επιδρά σε εμάς δημιουργώντας διακρίσεις εναντίον των εμπλεκόμενων στη βιομηχανία του σεξ,  ανθρώπους που ασχολούνται με το BDSM / kink,  ανθρώπους  που κάνουν προγαμιαίο ή εξωσυζυγικό σεξ, ανθρώπους που κάνουν σεξ για μη αναπαραγωγικούς σκοπούς,  ερωτικούς συντρόφους με διαφορά ηλικίας, ανθρώπους που χρησιμοποιούν sex toys … βασικά, τον καθένα που κάνει ένα είδος σεξ που θεωρούμε “παράξενο” ή ανώμαλο.

Η ετεροκανονικότητα προωθεί επίσης συγκεκριμένες ιδέες για το πώς λειτουργούν οι  ρομαντικές και σεξουαλικές σχέσεις.

Είτε είστε ένα μονογαμικό άτομο που θέλει να υποστηρίξει πολυσυντροφικά άτομα, είτε ένα πολυσυντροφικό άτομο που προσπαθεί να αποδεχθεί την πολυσυντροφικότητα του, ή και τίποτα από αυτά ,η  αποδοχή της πολυσυντροφικότητας απαιτεί να ξεμάθουμε  τους ετεροκανονικούς μύθους που έχουμε  διδαχθεί για την αγάπη.

Ας σκεφθούμε κριτικά πάνω σε μερικούς από αυτούς τους μύθους!

1. Όλοι έχουμε τον “Ένα και Μοναδικό/ή / την αδελφή ψυχή”

Έχουμε κάνει ταινίες γι ‘αυτό. Γράφουμε βιβλία γι ‘αυτό. Τραγουδάμε τραγούδια γι ‘αυτό.

Η κοινωνία προωθεί συνεχώς την ιδέα ότι όλοι έχουμε μια “αδελφή ψυχή”, επίσης γνωστή ως “ο Ένας και μοναδικός” – κάποιος εκεί έξω που είναι το τέλειο πρόσωπο για τον καθένα μας.

Υπάρχουν μια σειρά προβλήματα με αυτήν την ιδέα.

Πρώτον, υπονοεί ότι μια καλή σχέση είναι προκαθορισμένη, αντί να δημιουργείται και να διατηρείται μέσα από σκληρή δουλειά.

Δεν μπορώ να μετρήσω τον αριθμό των φορών που οι φίλοι/ες μου φοβούνται να αφήσουν μια τοξική σχέση, διότι φοβούνται  ότι ο/η σύντροφός τους μπορεί να είναι “ο Ένας και μοναδικός”.

“Τι  θα συμβεί αν αυτός/ή είναι όντως  το άλλο μου μισό;” ρωτούν. “Τι θα συμβεί αν τον/την διώξω μακριά και είναι η μόνη αληθινή αγάπη που θα νιώσω ποτέ;”

Η αντίθετη κατάσταση είναι επίσης δυνατή. Είχα ένα φίλο που έβαζε πολύ λίγη προσπάθεια στις σχέσεις επειδή σκεπτόταν ότι αν η σχέση ήταν “γραφτό να γίνει,” και αν ο/η σύντροφός του ήταν πραγματικά “το άλλο του μισό”, η σχέση θα μπορούσε να λειτουργήσει ούτως ή άλλως.

Δεύτερον, η έννοια του “μοναδικού” περιθωριοποιεί τους aromantic ανθρώπους – δηλαδή αυτούς/ες που βιώνουν λίγη ή καθόλου ρομαντική ερωτική έλξη.

Τρίτον, η ιδέα του “μοναδικού” διαγράφει τους πολυσυντροφικούς  ανθρώπους.

Μπορούμε να αγαπάμε περισσότερα από ένα άτομα ταυτόχρονα, και να αρνηθούμε ότι αυτό σημαίνει να ακυρώνεις τη βιωμένη εμπειρία ενός άλλου προσώπου.

Τι θα γινόταν αν υπήρχε ένας αριθμός ανθρώπων με τους οποίους θα μπορούσα να έχω ευτυχισμένες, υγιείς, ταυτόχρονες σχέσεις; Τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε “Ένα και μοναδικό” άτομο εκεί έξω για μένα, αλλά μάλλον ένας αριθμός ανθρώπων που θα μπορούσαν να είναι συμβατά με μένα;

Στο επίκεντρο αυτής της ιδέας, είναι η ιδέα ότι οι άνθρωποι μπορούν να αγαπούν μόνο ένα άτομο κάθε φορά. Πράγμα που με οδηγεί στο επόμενο μύθο …

2. Εάν ο/η σύντροφός σας θέλει κάποιον άλλον/η, είναι επειδή είστε Ανεπαρκής

Είναι ίσως εξαιτίας του μύθου της “αδελφής ψυχής” που πιστεύουμε ότι το να  έχεις μία ρομαντική σχέση είναι κατάλληλο για όλους. Για το λόγο αυτό, πολλοί άνθρωποι έχουν την αντίληψη ότι αν θέλετε να κάνετε σχέση με ένα νέο πρόσωπο, αυτό είναι επειδή ο/η τρέχων/ουσα σύντροφός σας δεν είναι αρκετά καλός/ή ή επαρκής.

Αλλά γιατί;

Ξέρω ανθρώπους που έχουν περισσότερα από ένα παιδιά, όχι επειδή το πρώτο τους παιδί είναι ανεπαρκές, αλλά μόνο και μόνο επειδή θέλουν περισσότερα παιδιά.

Έχω περισσότερους από ένα φίλο/η, όχι επειδή κάποιοι/ες από αυτούς/ές είναι ανεπαρκείς, αλλά απλώς και μόνο επειδή θέλω περισσότερους φίλους/ες.

Ομοίως, μπορεί να είμαι σε μια ρομαντική σχέση με περισσότερα από ένα άτομα ταυτόχρονα. Αυτό δε συμβαίνει επειδή ο σημερινός/η σύντροφός μου είναι ανεπαρκής με κάποιο τρόπο, αλλά απλώς και μόνο επειδή τυχαίνει να θέλω να έχω και άλλους/ες συντρόφους.

Αν έχω ερωτευθεί με ένα νέο πρόσωπο, είναι μια αγάπη ανεξάρτητη από αυτή  που μοιράζομαι με τον/η σύντροφό μου. Η αγάπη μου για ένα άτομο δεν αντικαθιστά την άλλη, απλά συνυπάρχουν.

Είμαι της γνώμης ότι κανένα μεμονωμένο άτομο δεν μπορεί να εκπληρώσει όλες τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας ταυτόχρονα. Ο/η σύντροφός μου είναι εξαιρετικός/ή και απίθανος/η, και δεν μπορεί να μου δώσει απολύτως ό, τι χρειάζομαι.

Το αντίστροφο ισχύει επίσης , -όσο σκληρά και αν προσπαθώ, δεν μπορώ να δώσω ό, τι ο/η σύντροφός μου θέλει και χρειάζεται.

Δεν είναι επειδή κάτι είναι λάθος με κάποιον/α  από εμάς. Είναι ακριβώς επειδή είναι αδύνατο να δώσεις σε κάποιον/α όλα όσα χρειάζεται – και το να περιμένεις από κάποιον/α να το κάνει  είναι σαν να ωθείς τον εαυτό σου στην καταστροφή. Όλοι μας έχουμε τόσες πολλές διαφορετικές ανάγκες, και χρειαζόμαστε μια σειρά από διαφορετικές πηγές για να καλύψουμε αυτές τις ανάγκες.

Ο λόγος που είμαι με τους/τις  συντρόφους μου είναι γιατί τους αγαπώ βαθιά.  Με κάνουν απίστευτα χαρούμενη. Η σχέση μας είναι υγιής, θρεπτική, και όμορφη.

Κανένα από αυτά τα σημεία δεν  απαιτεί από αυτούς να εκπληρώνουν κάθε ανάγκη μου.

Απλά επειδή κάποιος δεν μπορεί να προσφέρει ό, τι ένα άλλο άτομο χρειάζεται, δεν σημαίνει ότι δεν είναι πολύτιμος και σημαντικός.

Αυτό αφορά και τους μονογαμικούς ανθρώπους επίσης  – όσο και αν αγαπάς τον/τη σύντροφό σου, είναι σημαντικό να έχεις και άλλους φίλους επίσης, επειδή αποκομίζεις διαφορετικά πράγματα από διαφορετικές σχέσεις.

Στην πολυσυντροφικότητα, μια μυριάδα διαφορετικών σχέσεων – κάθε μια με τα δικά της πλεονεκτήματα, προβλήματα, και δυναμικές – μπορούν θεωρητικά να συνυπάρχουν.

3. Η ζήλια είναι ένας δείκτης της Αγάπης

Αν αγαπάς κάποιον, τον θέλεις όλο για εσένα . Σωστά;

Ε, λοιπόν όχι. Αλλά αυτό είναι που η κοινωνία μας διδάσκει.

Δεν λέω ότι η ζήλια είναι ένα απαγορευμένο συναίσθημα, ούτε λέω ότι οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι δε ζηλεύουν ποτέ – πιστέψτε με, μερικές φορές το κάνουμε!

Αντίθετα, λέω ότι δεν πρέπει να εξισώνουμε τη ζήλια με την αγάπη.

Οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι αναφέρονται συχνά στην ιδέα της συναπόλαυσης (compersion) – το συναίσθημα της χαράς που αντιμετωπίζετε όταν βλέπετε τον/τη σύντροφό σας  να αντλεί ευχαρίστηση από μια άλλη σεξουαλική ή ρομαντική σχέση.

Όταν ο/η σύντροφός μου είναι ενθουσιασμένος/η για ένα νέο πρόσωπο, είμαι ενθουσιασμένη γι αυτόν/η, πάρα πολύ. Τον/ην αγαπώ βαθιά, και με κάνει χαρούμενη να τον/ην βλέπω χαρούμενο – είτε είμαι η πηγή αυτής  της χαράς είτε όχι.

Το αίσθημα της ζήλιας συχνά πηγάζει από ένα αίσθημα ανεπάρκειας. Όπως ανέφερα και πριν, συχνά πιστεύουμε ότι αν ο/η σύντροφός μας νιώσει έλξη για κάποιον άλλο/η, αυτό συμβαίνει γιατί είμαστε ανεπαρκείς.

Αλλά αυτό απλά δεν είναι αλήθεια. Επειδή ξέρω ότι είμαι σε θέση να αγαπώ περισσότερα από ένα άτομα ταυτόχρονα, πιστεύω τον/τη σύντροφό μου όταν  λέει ότι αγαπά  άλλους ανθρώπους, καθώς και εμένα.

Επειδή καταλαβαίνω την έλξη του και αναγνωρίζω τα συναισθήματά του απέναντι στους άλλους, δεν σημαίνει ότι είμαι ανεπαρκής. Έτσι, δεν έχω κανένα λόγο να ζηλεύω, ακόμα κι αν αγαπάω το σύντροφό μου πάρα πολύ.

Για άλλη μια φορά, δεν λέω ότι ποτέ δεν ζηλεύω –  όχι, λέω ότι η ζήλια δεν αποτελεί ένδειξη αγάπης.
4. Ένα σπίτι με δύο γονείς είναι καλύτερο για τα παιδιά

Κάτι που οι άνθρωποι συχνά ρωτούν είναι τι θα συμβεί αν μία ημέρα θελήσω να κάνω παιδιά.

Αυτό βασίζεται σε πολλές ετεροκανονικές ιδέες που έχουμε για τις οικογένειες. Συχνά πιστεύουμε ότι οι οικογένειες λειτουργούν καλύτερα όταν τα παιδιά ζουν με τους (βιολογικούς, παντρεμένους)  γονείς τους.

Αλλά μερικές φορές, οι οικογένειες λειτουργούν διαφορετικά, και αυτό είναι εντάξει!

Ανατράφηκα από μια ανύπαντρη μητέρα, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου, τα μεγαλύτερα αδέλφια μου, και την ευρύτερη οικογένεια, και κατέληξα μια χαρά.

Αν καταλήξω να έχω παιδιά μια μέρα, και είμαι μέρος μιας πολυσυντροφικής κατάστασης εκείνη την εποχή, νομίζω ότι τα παιδιά μου θα είναι πραγματικά τυχερά.

Οι σύντροφοι που συμμετέχουν σε μια πολυσυντροφική κατάσταση μπορεί να είναι μια μεγάλη πηγή υποστήριξης. Μερικές φορές, οι σύντροφοι μοιράζονται το χρόνο, την ενέργεια και τα χρήματά τους μεταξύ τους, πράγμα που σημαίνει ότι ένα μεγάλο δίκτυο υποστήριξης σχηματίζεται.

Έτσι, αν έχω πολλαπλές σχέσεις, κατά την ανατροφή των παιδιών, είναι πιθανό ότι τα παιδιά μου θα περιβάλλονται από αγάπη – όχι μόνο από τον εαυτό μου και τους συγγενείς μου, αλλά και από τους συντρόφους μου και τους συντρόφους τους, επίσης!

Ίσως να είμαι σε μια κατάσταση όπως αυτή. Ίσως να είμαι σε μια μονογαμική σχέση. Ίσως να είμαι ο μόνος γονέας. Ποιός/ά ξέρει;

Αυτό που έχει σημασία σε ένα σπίτι δεν είναι ο αριθμός των γονέων που  ένα παιδί έχει, αλλά η ποιότητα των σχέσεων μεταξύ όλων των μελών της οικογένειας.

5. Ο γάμος είναι η απόλυτη απόδειξη της αγάπης

Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσες φορές οι άνθρωποι με έχουν ρωτήσει, “Αλλά ποιον θα παντρευτείς;”, όταν άκουσαν ότι είχα περισσότερους από έναν συντρόφους.

Γιατί  ο γάμος είναι τόσο κεντρικής σημασίας στις ιδέες μας για την αγάπη και τις σχέσεις;

Ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία δίνει προτεραιότητα  στο γάμο έναντι όλων των σχέσεων άλλης μορφής είναι το λιγότερο προβληματικός.

Στο “Ελαχιστοποιώντας το Γάμο: Ο γάμος, η ηθική και ο νόμος” η φιλόσοφος Elizabeth Brake προβληματοποίει την έννοια του γάμου. Μια σημαντική διαπίστωση που κάνει είναι ότι οι έγγαμες σχέσεις είναι κοινωνικά και νομικά προνομιούχες  έναντι  άλλων σχέσεων.

Επισημαίνει ότι:

… Η μεγάλη κοινωνική και νομική σημασία που αποδίδεται στο γάμο και σε σχέσεις που μοιάζουν στη μορφή με τις έγγαμες σχέσεις είναι αδικαιολόγητη και … το προνόμιο αυτό βλάπτει, μερικές φορές άδικα, όσους δεν είναι  προσανατολισμένοι προς μονογαμικές, κεντρικές σχέσεις. Σε αυτούς που βλάπτονται περιλαμβάνονται τα μέλη πολλαπλών σημαντικών αλληλεπικαλυπτόμενων φιλικών σχέσεων, όπως τα δίκτυα φροντίδας ενηλίκων ή οι “φυλές” των πόλεων, οι ασέξουαλ, οι μοναχικοί και οι πολυσυντροφικοί. »
Σκεφτείτε το: Πόσα νομικά οφέλη μπορεί κάποιος να λάβει όταν είναι παντρεμένος; Πώς η κοινωνία αντιδρά προς τα παντρεμένα ζευγάρια, σε αντίθεση με τις αντιδράσεις της κοινωνίας έναντι των άγαμων ζευγαριών;

Η Brake συνεχίζει παραθέτοντας τις νόρμες που περιβάλλουν το γάμο. Η ίδια περιγράφει την έννοια της «amatonormativity»*, ως εξής:

η υπόθεση ότι μια κεντρική, αποκλειστική, ερωτική σχέση είναι φυσιολογική για τους ανθρώπους, δεδομένου ότι είναι ένας καθολικά κοινός στόχος, και ότι μια τέτοια σχέση είναι κανονιστική, με την έννοια ότι θα πρέπει να αποσκοπούμε σε αυτήν κατά προτεραιότητα έναντι άλλων τύπων σχέσεων. »

Με άλλα λόγια, amatonormativity είναι η ιδέα ότι ο καθένας θα πρέπει να εργαστεί προς την κατεύθυνση μιας ενιαίας ρομαντικής σχέσης, και ότι η σχέση αυτή είναι η πιο σημαντική.

Μερικοί άνθρωποι εκτιμούν το γάμο, και αυτό είναι ΟΚ. Αλλά άλλοι δεν τον εκτιμούν, και είναι άδικο να υπονοείται ότι η νομική αναγνώριση κάποιας σχέσης (εων) σημαίνει ότι οι άλλες είναι λιγότερο έγκυρες και λιγότερο σημαντικές.

Εν τέλει, ο γάμος είναι η κρατική αναγνώριση της σχέσης σας με κάποιον(α). Το κράτος δεν είναι σύντροφός σας στη σχέση, οπότε γιατί θα πρέπει να έχει λόγο στον καθορισμό του πόσο σημαντική είναι;

Από τη στιγμή που θα αμφισβητήσουμε την κεντρική σημασία του γάμου στις συζητήσεις μας για την αγάπη και τις σχέσεις, μπορούμε να αρχίσουμε να αποδεχόμαστε την ιδέα της πολυσυντροφικότητας.

***

Αυτοί οι ετεροκανονικοί μύθοι ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό  για το ότι η πολυσυντροφικότητα θεωρείται από ορισμένους ως άκυρη, παράξενη, και ανώμαλη.

Και αυτοί οι μύθοι δεν βλάπτουν μόνο πολυσυντροφικούς ανθρώπους. Αποτελούν τμήμα μιας ετεροκανονικής κουλτούρας, η οποία βλάπτει τελικά μια μεγάλη μάζα ανθρώπων.

Για το λόγο αυτό, είναι επιτακτική ανάγκη να έχουμε συνείδηση  αυτών των μύθων και να τους αμφισβητούμε όταν εκδηλώνονται.

Αν και όταν οι άνθρωποι βιώνουν τη ρομαντική αγάπη,  οι εμπειρίες τους είναι ποικίλες. Αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μια  μη-καταπιεστική κοινωνία ισότητας, πρέπει να θυμόμαστε μια απλή αλήθεια:

Δεν υπάρχει «σωστός» τρόπος για να αγαπάς.

Η Sian Ferguson είναι αρθρογράφος του Everyday Feminism, queer και πολυσυντροφική, Νοτιοαφρικανή φεμινίστρια με καταγωγή από το Cape Town. Σπουδάζει Αγγλικά και Ανθρωπολογία στο Rhodes University του Grahamstown.

Πηγή: http://everydayfeminism.com/2015/10/monogamy-myths-polyamory/

Ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά: polyamory gr
* “amatonormativity” Σύνθετη λέξη από το Λατινικό amo (αγαπώ, ερωτεύομαι) και τη λέξη normativity που σημαίνει κανονικότητα. Αναφέρεται στην κοινωνική επιβολή των ερωτικών σχέσεων ως τη βασική σχέση που “είναι φυσικό”να επιδιώκουν οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κατά προτεραιότητα έναντι άλλων μορφών σχέσεων και προωθεί το μονογαμικό μοντέλο σχέσης. Δεν υπάρχει δόκιμη απόδοση της στα ελληνικά.