Category Archives: polyamory movement

3 αλήθειες που πιθανόν δεν ξέρετε για την πολυσυντροφικότητα

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο για την πολυσυντροφικότητα από τη Λίζα Αστερίου:

3 αλήθειες που πιθανόν δεν ξέρετε για την πολυσυντροφικότητα

copenhagen Pride 2015
Το πανό των πολυσυντροφικών στο Pride της Κοπεγχάγης, 2015. Πηγή: Indefinite Adventure, http://www.indefiniteadventure.com/copenhagen-pride/

Όταν πρωτοξεκίνησα τούτο το ιστολόγιο πριν τέσσερα χρόνια, η πολυσυντροφικότητα ήταν ακόμη άγνωστη λέξη. Είναι εντυπωσιακό πόσα έχουν αλλάξει από τότε. Μια σειρά από σημαντικά άρθρα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, ακόμη και σε mainstream μέσα ενημέρωσης. Ένα πλήθος ατόμων που βρίσκονται σε πολυσυντροφικές σχέσεις και οικογένειες στο εξωτερικό έχουν τολμήσει να κάνουν coming out, κι αυτά τα νέα έρχονται ακόμη και στη χώρα μας – σπανιότερα συμβαίνουν κι εδώ παρόμοια φαινόμενα.

Η πολυσυντροφικότητα συζητιέται πλέον ανοιχτά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ οργανωμένες συζητήσεις έχουν γίνει σε ποικίλα μέρη της Ελλάδας. Μάλιστα, μία πρόχειρη έρευνα στο Google με αυτή τη λέξη έφερε στο φως 2.140 σχετικά αποτελέσματα, ενώ η σελίδα μας «Ανοιχτές σχέσεις» στο Facebook έχει ξεπεράσει τα 2.250 likes. Ωστόσο, η έννοια της πολυσυντροφικότητας εξακολουθεί να είναι σε μεγάλο βαθμό παρεξηγημένη, ακόμη και από κάποια άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως πολυσυντροφικά. Ας δούμε, λοιπόν, κάποιους από τους μύθους που κυκλοφορούν και τις αλήθειες που κρύβονται πίσω τους.

1. Σώνει και καλά συμβίωση;

Ευτυχώς, το στερεότυπο «πολυσυντροφικότητα = ψάχνω για ευκαιριακό σεξ» έχει αρχίσει να σπάει. Για την ακρίβεια, έχει αρχίσει σιγά σιγά να αντικαθίσταται από ένα άλλο στερεότυπο: «πολυσυντροφικότητα = συμβίωση τριών ή περισσότερων ερωτικών συντρόφων». Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα πολυσυντροφικά άτομα δεν κάνουν κάτι τέτοιο. Πολλές φορές μοιράζονται την ίδια στέγη μόνο με ένα ενήλικο πρόσωπο, με το οποίο μπορεί να έχουν παντρευτεί και να έχουν αποκτήσει παιδιά.

Αυτά τα ζευγάρια συνήθως διατηρούν ερωτικές σχέσεις με τρίτα άτομα, με ειλικρίνεια και συναίνεση απ’ όλες τις πλευρές, χωρίς όμως να σχηματίζουν μαζί τους τριάδες, τετράδες, πεντάδες κλπ. Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις πολυσυντροφικών τριάδων, τετράδων κλπ. που δεν ζουν στο ίδιο σπίτι, είτε από επιλογή είτε επειδή οι συνθήκες δεν τους το επιτρέπουν.

Σημαντικό είναι και το φαινόμενο της ανεξάρτητης πολυσυντροφικότητας (solo polyamory). Εκεί ένα άτομο διατηρεί σταθερές ερωτικές σχέσεις με άλλα πρόσωπα – πάντα με ειλικρίνεια και συναίνεση όλων – αλλά αυτές οι σχέσεις παραμένουν ανεξάρτητες η μία από την άλλη. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει ούτε ζευγάρι ούτε τριάδα ούτε κάποιο άλλο σχήμα. Ας δούμε ένα παράδειγμα: η Χριστιάνα συνδέεται με την Ντίνα και τον Αλέξανδρο. Η Ντίνα και ο Αλέξανδρος γνωρίζουν ο ένας την ύπαρξη του άλλου αλλά δεν έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους κι ενδεχομένως να μην έχουν συναντηθεί ποτέ.

Τα ανεξάρτητα πολυσυντροφικά άτομα δεν συμβιώνουν με ερωτικούς τους συντρόφους. Συνήθως είτε ζουν μόνα τους είτε συγκατοικούν με φιλικά ή συγγενικά τους πρόσωπα. Στο πιο πάνω παράδειγμα, η Χριστιάνα ζει μόνη της, η Ντίνα με τους γονείς της και ο Αλέξανδρος με τη σύζυγο και τα παιδιά τους. Η Χριστιάνα έχει επιλέξει την ανεξάρτητη πολυσυντροφικότητα, ο Αλέξανδρος έχει μια βασική σχέση (με τη σύζυγό του, η οποία είναι επίσης πολυσυντροφική) και μια δευτερεύουσα (με τη Χριστιάνα), ενώ η Ντίνα διατηρεί σταθερό δεσμό με τη Χριστιάνα και συγχρόνως έχει κατά καιρούς ελεύθερες σχέσεις με ποικίλα άτομα.

2. Για να είμαι πολυσυντροφική πρέπει να έχω τουλάχιστον δύο σχέσεις;

Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται ως πολυσυντροφικός αν νιώθει ότι αυτός ο τρόπος ζωής τον εκφράζει. Η πολυσυντροφικότητα θεωρείται σχεσιακός προσανατολισμός (relationship orientation), δηλαδή κάτι αντίστοιχο με τον σεξουαλικό προσανατολισμό.[1] Τόσο ο σχεσιακός όσο και ο σεξουαλικός προσανατολισμός αντιπροσωπεύουν τις βαθύτερες επιθυμίες μας και αποτελούν βασικό στοιχείο του εσωτερικού μας κόσμου.

Ο όρος «πολυσυντροφική/ό/ός» αποτελεί μια ταυτότητα που έχει τεράστια σημασία για μας. Αυτή η ταυτότητα δεν αλλάζει ανάλογα με την μορφή των σχέσεών μας. Το ίδιο ισχύει και με το σεξουαλικό προσανατολισμό: μια λεσβία εξακολουθεί να είναι λεσβία ακόμη κι αν δεν έχει δεσμό με κάποια γυναίκα. Ένας αμφί άνδρας παραμένει αμφί, ακόμη κι αν όλη του τη ζωή συνδέεται μόνο με γυναίκες ή μόνο με άνδρες. Έτσι, ακόμη κι αν δεν έχω καμιά ερωτική σχέση αυτή την περίοδο, η πολυσυντροφική μου ταυτότητα δεν αλλάζει. Αντίστοιχα, αν προς το παρόν έχω μόνο μία σχέση, αυτό δεν με κάνει μονογαμική.

Εδώ μπορεί να αναρωτηθείτε «και τι γίνεται με τα άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως πολυσυντροφικά αλλά ψάχνονται πίσω από την πλάτη της/του συντρόφου τους;» Κάποια απ’ αυτά χρησιμοποιούν έναν ψεύτικο αυτοπροσδιορισμό σε μια προσπάθεια να ωραιοποιήσουν την ανειλικρίνειά τους. Κάποια άλλα, όμως, λένε την αλήθεια – είναι όντως πολυσυντροφικά αλλά έχουν εγκλωβιστεί μέσα σε μια μονοκανονική σχέση[2] λόγω κοινωνικών και ψυχολογικών πιέσεων.

Συνήθως αυτά τα άτομα δεσμεύτηκαν σε μια εποχή που δεν ήξεραν καν τι είναι η πολυσυντροφικότητα και δεν έβλεπαν άλλη επιλογή από τη μονογαμία. Όταν συνειδητοποίησαν τον πραγματικό σχεσιακό τους προσανατολισμό, αντιμετώπισαν μια σκληρή πραγματικότητα: η/ο σύντροφός τους συνήθως δεν μπορεί να τον αποδεχτεί. Στην κοινωνία όπου ζούμε, όταν οι άνθρωποι συναντούν το δίλημμα «χωρισμός ή απιστία», συχνά επιλέγουν το δεύτερο θεωρώντας ότι είναι «το μικρότερο κακό», ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά.

Η ειρωνεία, βέβαια, είναι ότι κάποιες φορές και τα δύο μέλη ενός ζευγαριού ακολουθούν αυτό τον δρόμο επειδή έχουν την αυταπάτη ότι το άλλο άτομο είναι μονογαμικό. Ειδικά ο μύθος «οι άνδρες είναι πολυγαμικοί, οι γυναίκες μονογαμικές» εξακολουθεί να υπάρχει στο μυαλό πολλών ανθρώπων. Γενικά όμως το θέμα των «παράλληλων σχέσεων» είναι τόσο μεγάλο ταμπού ώστε τα περισσότερα ζευγάρια δεν κάνουν καν τον κόπο να συζητήσουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Υπάρχουν ακόμη και περιπτώσεις ανθρώπων που επέλεξαν να χωρίσουν από την/τον σύντροφό τους όταν συνειδητοποίησαν ότι τους «απάτησε», ενώ και αυτοί έκαναν το ίδιο.

Ως πολυσυντροφικά άτομα, δεν επικροτούμε επιλογές που βασίζονται στην ανειλικρίνεια και την έλλειψη συναίνεσης. Κατανοούμε όμως ότι η «απιστία» είναι προϊόν της μονοκανονικότητας και της πολυφοβίας. Με την ίδια λογική, καταλαβαίνουμε τους άνδρες που είναι gay αλλά βρίσκονται «μέσα στην ντουλάπα», παντρεύονται με γυναίκες και ζουν διπλή ζωή. Προφανώς δεν θα πούμε «μπράβο» ούτε στη μία περίπτωση ούτε στην άλλη – τέτοιου είδους επιλογές μπορεί να έχουν καταστροφικές συνέπειες.

Έτσι κι αλλιώς, οι σχέσεις που βασίζονται στην υποκρισία είναι αλλοτριωτικές και αλλοτριωμένες. Όταν δεν μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, αφενός καταπιέζεσαι, αφετέρου αποξενώνεσαι από το άλλο πρόσωπο. Άλλωστε, οι κρυφές σχέσεις κάποιες φορές ξεσκεπάζονται με αποτέλεσμα να δημιουργούνται δράματα.

Αναγνωρίζουμε ότι αυτές καταστάσεις δεν θα υπήρχαν μέσα σε μια άλλη κοινωνία, όπου οι άνθρωποι θα είχαν πραγματικά την ελευθερία να δημιουργήσουν τις σχέσεις που τους ταιριάζουν. Αισιοδοξούμε ότι όσο η πολυσυντροφικότητα γίνεται ευρύτερα αποδεκτή, τόσο περισσότεροι άνθρωποι θα βρουν το θάρρος να μιλήσουν ανοιχτά στην/στον σύντροφό τους και θα ψάξουν για λύσεις σύμφωνες με τον σχεσιακό προσανατολισμό τους. Ο πολυσυντροφικός ακτιβισμός μπορεί να παίξει τεράστιο ρόλο προς αυτή την κατεύθυνση, ανοίγοντας καινούριους δρόμους.

3. Είσαι ό,τι δηλώσεις;

Τι γίνεται όμως με τα άτομα που διατείνονται πως είναι πολυσυντροφικά αλλά στην πράξη αδυνατούν να στηρίξουν τέτοιες σχέσεις; Δυστυχώς αυτό το φαινόμενο δεν είναι καθόλου σπάνιο – στην προσωπική μου ζωή το έχω συναντήσει ουκ ολίγες φορές. Η απάντηση στο ερώτημα είναι η εξής: ο αυτοπροσδιορισμός δεν αρκεί. Χρειάζεται επίσης σκληρή δουλειά με τον εαυτό μας και με τις/τους συντρόφους μας.
Πασάς ή εργάτης;
«Όχι, η πολυσυντροφικότητα δεν σε κάνει … πασά. Εργάτη/τρια σε κάνει. Σε βάζει να δουλέψεις με τον εαυτό σου…»

Η πολυσυντροφικότητα είναι δύσκολος δρόμος γιατί πάει κόντρα σε όλες τις αντιλήψεις με τις οποίες γαλουχηθήκαμε από μικρά παιδιά. Επιπλέον, συχνά φέρνει στην επιφάνεια τις «σκοτεινές» πλευρές του εαυτού μας: την ανασφάλεια, τη ζήλια, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση, την ανταγωνιστικότητα κ.ά. Αυτός ο αλλοτριωμένος εαυτός μας μπορεί πολύ εύκολα να καταστρέψει τις σχέσεις μας, αν του το επιτρέψουμε. Υπάρχουν όμως και άλλες επιλογές: μπορούμε αυτά τα «σκοτεινά» σημεία μας να τα δούμε ψύχραιμα, να τα αναλύσουμε και να τα κατανοήσουμε βαθύτερα. Μπορούμε να τα συζητήσουμε με τις/τους συντρόφους μας και να συνεργαστούμε μαζί τους ώστε να ξεπεραστούν τα προβλήματα.

Αυτό κάνουν οι άνθρωποι που καταφέρνουν να διατηρούν επιτυχημένες πολυσυντροφικές σχέσεις σε βάθος χρόνου. Δεν είναι εύκολος ο δρόμος αυτός αλλά δεν είναι και ακατόρθωτος. Έχει τα αγκάθια του, όπως κάθε σχέση, αλλά έχει και τις θετικές του πλευρές: μπορεί να μας βοηθήσει να αποκτήσουμε μεγαλύτερη αυτογνωσία και να χτίσουμε μια καλύτερη σχέση τόσο με τον εαυτό μας όσο και με τ’ αγαπημένα μας πρόσωπα.

Το ότι ακολουθούμε αυτό τον δρόμο σημαίνει ότι έχουμε να δώσουμε μάχη ενάντια στην εσωτερικευμένη πολυφοβία μας, καθώς και ενάντια στην πολυφοβία της κοινωνίας. Η τελευταία είναι βαθιά καταπιεστική, όσο κι αν προσποιείται ότι είναι απελευθερωμένη. Γι’ αυτό και αρκετά πολυσυντροφικά άτομα αγωνιζόμαστε ευρύτερα ενάντια στην καταπίεση. Δραστηριοποιούμαστε σε κινήματα όπως το ΛΟΑΤΚΙ+, το αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό, το γυναικείο, το εργατικό κ.ά.

Δίνουμε διπλό αγώνα, καθώς παλεύουμε να δημιουργήσουμε αφενός μια άλλη, πιο ελεύθερη κοινωνία και αφετέρου μια αντισυμβατική αλλά βιώσιμη προσωπική ζωή. Ο τελικός μας στόχος είναι να ζήσουμε σ’ έναν κόσμο όπου κανένα άτομο δεν θα καταπιέζεται εξαιτίας της διαφορετικότητάς του ούτε θα υφίσταται διακρίσεις για οποιοδήποτε λόγο.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Υπάρχει και η άποψη ότι η πολυσυντροφικότητα μπορεί να θεωρηθεί σεξουαλικός προσανατολισμός. Περισσότερα στο άρθρο της Elisabeth A. Sheff, «Polyactivism,» Psychology Today, https://www.psychologytoday.com/blog/the-polyamorists-next-door/201708/polyactivism.

2. Μονοκανονικότητα: η κοινωνική νόρμα της καταναγκαστικής μονογαμίας. Όταν μιλάμε για «μονοκανονικές σχέσεις», εννοούμε σχέσεις που χτίστηκαν ακολουθώντας τα κυρίαρχα πρότυπα. Μπορεί να είναι όντως μονογαμικές ή μπορεί να υπάρχει «απιστία» από το ένα ή και από τα δύο μέλη. Δεν πρόκειται για σχέσεις όπου και τα δύο άτομα επέλεξαν ελεύθερα και συνειδητά το δρόμο της μονογαμίας.

ΠΗΓΗ: https://polysyntrofikotita.com/2018/02/11/3-truths-about-polyamory/

Advertisements

Είναι η πολυσυντροφικότητα μόδα;

Για όσους και όσες είναι πολυσυντροφικοί πιθανότατα αυτό το ερώτημα ακούγεται ανόητο. Ακούγεται ανόητο γιατί γνωρίζουν τι πρέπει να τραβήξουν για να βρουν συντρόφους, τι κοινωνικές αντιδράσεις και διακρίσεις έχουν να αντιμετωπίσουν από τον κοινωνικό τους περίγυρο, ακόμα και από τους πιο κοντινούς τους ανθρώπους, γιατί γνωρίζουν όλη τη βία που αυτή η κοινωνία, οι θεσμοί και οι σχέσεις της επιφυλάσσουν για τα πολυσυντροφικά άτομα. Για άτομα έξω από το χορό ωστόσο αυτό είναι ένα πρώτο εύκολο συμπέρασμα στο οποίο φτάνουν όταν βλέπουν γύρω τους τα άτομα που βρίσκονται σε ανοικτές σχέσεις ή δηλώνουν θετικά σε μια τέτοια ιδέα να αυξάνονται. Στην πραγματικότητα οι αφηγήσεις περί μόδας συνοδεύουν οποιαδήποτε μειοψηφική αλλά μαζική συμπεριφορά και τρόπο ζωής αποκλίνει από το εκάστοτε κυρίαρχο πρότυπο. Μόδα η ομοφυλοφιλία, μόδα η πολυσυντροφικότητα, μόδα η ριζοσπαστική πολιτικοποίηση,μόδα το BDSM, μόδα η χορτοφαγία κλπ.

Είναι αστείο αλλά όλοι αυτοί οι λόγοι περί “μόδας” δεν περιλαμβάνουν ποτέ συμπεριφορές και τρόπους ζωής της πλειοψηφίας. Δε θα ακούσουμε ποτέ συζητήσεις για τη μόδα της μονογαμίας, τη μόδα της ετεροφυλοφιλίας, τη μόδα της πυρηνικής οικογένειας, τη μόδα του σεξισμού,κλπ. Αυτό συμβαίνει γιατί ο κυρίαρχος τρόπος ζωής εκλαμβάνεται ως αυτονόητος και φυσικός. Το κυρίαρχο είναι το φυσιολογικό, το αυθόρμητο, αυτό που πηγάζει από μέσα μας. Έτσι δεν μπαίνει ποτέ κάτω από αμφισβήτηση και αναστοχασμό. Αντίθετα ότι διαφέρει από αυτό είναι περίεργο οπότε πρέπει να εξηγηθεί. Και ποια ευκολότερη εξήγηση από αυτήν της μόδας; Αφού βλέπω όλο και περισσότερα άτομα γύρω μου να κάνουν κάτι διαφορετικό από το συνηθισμένο το πιο εύκολο είναι να υποθέσω ότι πρόκειται για άτομα που παρασύρθηκαν από κάποια μόδα και άρα όταν αυτή περάσει θα επανέλθουν στο.. “κανονικό”.

Αν κάποιος/α ανατρέξει στην ιστορία της ανθρωπότητας και τους διάφορους πολιτισμούς και κουλτούρες θα δει ότι δεν υπάρχει ένα αιώνιο πανανθρώπινο πρότυπο ζωής που απορρέει από κάποια αναλλοίωτη φύση του ανθρώπου. Κάθε κοινωνία έχει θεσμούς και σχέσεις που προωθούν ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής που είναι πολύ διαφορετικός από κοινωνία σε κοινωνία αλλά και στην ίδια κοινωνία σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Αν θέλουμε να μιλήσουμε οπωσδήποτε με όρους μόδας εννοώντας μια τάση που ακολουθούμε χωρίς να το σκεφτούμε ιδιαίτερα επειδή το κάνουν και οι γύρω μας δεν υπάρχει μεγαλύτερη μόδα στην κοινωνία μας από τη μονογαμία και την πυρηνική οικογένεια. Αντίθετα όσοι αντιτίθενται στα παραπάνω πάνε κόντρα στη μόδα και χρειάζεται να αποστασιοποιηθούν από το “αυτονόητο” και άρα να στοχαστούν πάνω στις σχέσεις και τη σεξουαλικότητα, να αμφισβητήσουν στερεότυπα και νόρμες, να συγκρουστούν με τον κοινωνικό τους περίγυρο,κλπ. Είναι αστείο οι πιστοί της εκάστοτε κυρίαρχης μόδας να κατηγορούν ως μόδες ό,τι πάει κόντρα σε αυτή αλλά είναι και αναμενόμενο αφού αποτελεί την εύκολη λύση για να εξηγήσεις τον κόσμο γύρω σου χωρίς να χρειαστεί να αμφισβητήσεις όσα θεωρείς αυτονόητα.

Ούτως ή άλλως παρά τους διάφορους μύθους που κυκλοφορούν ο άνθρωπος είναι ζώον μιμητικό. Μαθαίνουμε πως να συμπεριφερόμαστε παρατηρώντας τους γύρω μας. Με αυτήν την έννοια πάντα θα υπάρχουν “μόδες” δηλαδή τάσεις τις οποίες οι άνθρωποι θα ακολουθούμε λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά. Αν λοιπόν οι οπαδοί της κυρίαρχης μόδας μας κατηγορούν ότι ακολουθούμε τη μόδα της πολυσυντροφικότητας ας αποδεχτούμε την κατηγορία. Ναι ακολουθούμε και διαδίδουμε αυτήν τη “μόδα”. Και σε αντίθεση με αυτούς που αναπαράγουν τις κυρίαρχες μόδες ασυνείδητα εμείς, λόγω ανάγκης, το κάνουμε συνειδητά.


4 Σημειώσεις για τη μονογαμία, την πολυσυντροφικότητα και την ελεύθερη βούληση (ή γιατί χρειαζόμαστε ένα κίνημα σεξουαλικού διαφωτισμού)

RA

1)Το να θέλω να είμαι πολυσυντροφικός δε σημαίνει ότι δεν νοιάζομαι ή δεν αγαπώ αρκετά τους συντρόφους μου , ούτε ότι φοβάμαι τη δέσμευση. Το να πει κάποιος/α ότι δεν αντέχει συναισθηματικά να σας βλέπει με άλλα άτομα είναι δικαίωμά του. Το να σας εκφράζει υποθέσεις (δε με νοιάζεσαι όσο εγώ,κλπ) για τα δικά σας συναισθήματα επειδή θέλετε να βλέπετε και άλλα άτομα είναι κακοποιητικό και χειριστικό. Το να έχει κάποιος/α την απαίτηση επειδή είναι μονογαμικός/η να μη βλέπει ο σύντροφός του άλλα άτομα είναι ισάξιο με το να έχει την απαίτηση ο κολλητός σας να μην έχετε άλλους φίλους ή να μην τρώτε μπάμιες γιατί δεν του αρέσουν. Το ότι δε μας φαίνεται το ίδιο παράλογο έχει να κάνει με το ότι μεγαλώνουμε σε μια κοινωνία που προωθεί την υποχρεωτική μονογαμία (πακέτο με το λεγόμενο κέρατο) ως κανονικότητα. Μπορεί ένας πολυσυντροφικός να φοβάται τη δέσμευση; Φυσικά. Όπως και ένας μονογαμικός. Αλλά αυτό δεν προκύπτει από το ότι είναι πολυσυντροφικός ή μονογαμικός.

2)Η ζήλια δεν είναι ένδειξη αγάπης είναι ένδειξη ανασφάλειας. Δεν ζηλεύουμε την πράξη του συντρόφου μας. Κάνουμε διάφορες ερμηνείες της πράξης αυτής μειωτικές για τον εαυτό μας και ζηλεύουμε με βάση αυτές. Για παράδειγμα: Πήγε με άλλη ΆΡΑ δε με αγαπά πια, Πήγε με άλλον ΆΡΑ δεν την καλύπτω αρκετά, κλπ. Το συμπέρασμα αυτό είναι συνήθως αυθαίρετο. Οι πολυσυντροφικοί ζηλεύουν; Βεβαίως. Αλλά δε βαφτίζουν τη ζήλια αγάπη. Αναλύουν τα συναισθήματα τους, τα συζητάνε και προσπαθούν να περιορίζουν τις αυθαίρετες ερμηνείες των πράξεων των συντρόφων τους και να χαίρονται με τη χαρά τους.

3)Η μονογαμία, η πολυσυντροφικότητα και όλα τα ενδιάμεσα είναι επιλογές. Όμως οι επιλογές μας δεν γίνονται σε κενό. Γίνονται σε μια κοινωνία η οποία προωθεί τη μονογαμία παντού. Μέσα από τον πολιτισμό, τη θρησκεία, την εκπαίδευση ακόμα και τις νομοθετικές διακρίσεις (οι πολυσυντροφικοί δεν είναι ίσοι απέναντι στο νόμο με τους μονογαμικούς αφού δεν μπορούν να προχωρήσουν ούτε σε γάμο, ούτε καν σε σύμφωνο συμβίωσης με τους συντρόφους τους). Σε πολυγαμικές κοινωνίες οι περισσότεροι άνθρωποι επέλεγαν την πολυγαμία. Τώρα γιατί επιλέγουν τη μονογαμία; Είναι προφανές ότι οι κοινωνικές δομές διαμορφώνουν το χαρακτήρα των ατόμων σε τέτοιο βαθμό ώστε η “ατομική επιλογή” να μην είναι ποτέ απλά ατομική επιλογή. Σε αντίθεση με τους μύθους του φιλελευθερισμού οι κοινωνίες ποτέ δεν ήταν ένα άθροισμα ατόμων. Η κοινωνία προηγείται του ατόμου και το διαμορφώνει. Ακόμα και οι ιδέες ενάντια σε μια κοινωνία είναι διαμορφωμένες με τα δικά της υλικά. Ο αγώνας για ελευθερία και ισονομία ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, τάξη και σεξουαλικό προσανατολισμό πρέπει να συμβαδίζει με τον αγώνα για αλλαγή των κοινωνικών δομών αλλιώς είναι καταδικασμένος να πέφτει σε τοίχο

4)Το αυθόρμητο τις περισσότερες φορές είναι η ορμή του εαυτού να αναπαράγει τις εκάστοτε κυρίαρχες νόρμες που έχει εσωτερικεύσει ως φυσικές και αυτονόητες. Η συζήτηση για το τι είναι φυσικό (έμφυτο) και τι όχι δεν έχει και πολύ νόημα. Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που όταν ερωτεύεται γράφει ποιήματα. Ακόμα και αν υπάρχει κάποια φύση πρώτον είναι πολύ δύσκολο να τη γνωρίζουμε και δεύτερον έχει αποδειχθεί ότι όταν σε βάθος γενεών αν οι κοινωνικές συνθήκες είναι διαφορετικές αλλάζει και ο γενετικός κώδικας επομένως το θέμα δεν είναι να βρούμε ποια είναι η “πραγματική μας φύση” αλλά να αποφασίσουμε τι επιθυμούμε να κάνουμε. Απέναντι στις μονογαμικές κοινωνικές δομές χρειαζόμαστε άλλες δομές που θα προωθούν τις εναλλακτικές μορφές ερωτισμού, τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, τον ελεύθερο έρωτα, το παιχνίδι και την πολυσυντροφικότητα. Ένα κίνημα πολυσυντροφικού διαφωτισμού που θα αγνοηθεί, θα λοιδορηθεί, θα πολεμηθεί, θα σταθεί όρθιο και θα νικήσει


Οι εναλλακτικές μορφές οικογένειας, το κράτος και τα κινήματα

Η ομάδα ανοικτές σχέσεις διοργανώνει αυτήν την Πέμπτη ανοικτή εκδήλωση-συζήτηση στα Εξάρχεια για τις εναλλακτικές μορφές οικογένειας. Ακολουθεί η αναλυτική περιγραφή της εκδήλωσης:

image

«Μπορούμε να χτίσουμε τις σχέσεις και τις οικογένειές μας σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες, έξω από τα κυρίαρχα πρότυπα; Ποια είναι τα εμπόδια που θέτει η νομοθεσία και το κράτος; Πώς μπορούν τα κινήματα να διεκδικήσουν θεσμικές και κοινωνικές αλλαγές; Ελάτε κοντά μας να συζητήσουμε για πολύχρωμες, πολυσυντροφικές και άλλες εναλλακτικές οικογένειες. Θα δούμε ποια θετικά βήματα έχουν γίνει ως τώρα και ποιες είναι οι προοπτικές για το μέλλον. Είσοδος ελεύθερη. Σας περιμένουμε!

Θα μιλήσουν οι
Σπύρος Ψ., συγγραφέας και ακτιβιστής
Ραλλία από τις «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο»
Λίζα Αστερίου από την ομάδα «Ανοιχτές σχέσεις»

Στην εκδήλωση θα διατίθεται το συλλογικό βιβλίο Δώδεκα Ερωτικές Διαδρομές, που διερευνά ποικίλες μορφές ερωτικών και συντροφικών σχέσεων, καθώς και τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις τους».

Πέμπτη, 20 Ιουλίου στις 8 μ.μ

Bar Locomotiva Σολωμού και Μπόταση, Εξάρχεια

Το event στο Facebook: https://www.facebook.com/events/121325541816134/?acontext=%7B%22ref%22%3A%223%22%2C%22ref_newsfeed_story_type%22%3A%22regular%22%2C%22feed_story_type%22%3A%22117%22%2C%22action_history%22%3A%22null%22%7D


5ο Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας***5-6-7 Μαϊου 2017

sexuality fest no 5
Για πέμπτη χρονιά το φεστιβάλ Σεξουαλικότητας λαμβάνει χώρα στη Σχολή Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ. Αυτή τη χρονιά με αρκετές ταινίες που έχουν θέμα την πολυσυντροφικότητα αλλά και μια εκδήλωση για αυτό το θέμα το Σάββατο 6/5 18:45 : «Ημερολόγια πολυσυντροφικότητας
Ένα μοίρασμα ιστοριών τριυγαριών και άλλων μπερδεμάτων»
Αναλυτικά το κάλεσμα και το πρόγραμμα του Φεστιβάλ:
Έρχεται πάλι Φεστιβάλ! Ένα τριήμερο συνάντησης σε μια Σ.Θ.Ε. που όλ@ μαζί θα μεταμορφώσουμε!

Σας περιμένουμε!
Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ ακολουθεί:

Παρασκευή 5/5

18:00 Προβολή του ντοκυμαντέρ «Πουλιά στο βάλτο» 104’
Τα πουλιά στο Βάλτο είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας και αναφέρεται στη συμμετοχή και στην προσφορά των γυναικών στον αγώνα κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στις πόλεις αλλά και στα βουνά, καθώς και στα βασανιστήρια που υπέστησαν.

20:00 Γυναίκες στην αντίσταση, συζήτηση – εκδήλωση
Παρουσίαση υλικού για τη συμμετοχή των γυναικών στην Αντίσταση, κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και συζήτηση μεταξύ μας

21:30 Προβολή της ταινίας «Las libertarias» 125’
Κινηματογραφική απεικόνιση του αγώνα της οργάνωσης «Mujeres Libres»/«Ελεύθερες Γυναίκες» κατά την διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου πολέμου.

23:00 Πάρτι για όλες, όλους και όλ@. Ελάτε να καταπλήξετε και να καταπληχθείτε.

Σάββατο 6/5

16:30 Προβολής της ταινίας «Sex of angels» 106’
Μια ιστορία ανακάλυψης και επαναπροσδιορισμού της αγάπης μεταξύ τριών ανθρώπων.

17:00-21.00 «Το σεξ ως νόρμα». Ζητήματα καταπίεσης της σεξουαλικότητας και του φύλου μέσα το θέατρο – εικόνα
Βιωματικό εργαστήριο με την ομάδα θεάτρου του/ης καταπιεσμένου/ης Solocryo

18:45 Ημερολόγια πολυσυντροφικότητας
Ένα μοίρασμα ιστοριών τριυγαριών και άλλων μπερδεμάτων

21.30 Προβολή της ταινίας «Shortbus» 102’
Μια ομάδα νεοϋρκέζων συναντιούνται σε ένα υπόγειο «σαλόνι». Ο συνδυασμός της τέχνης, της μουσικής της πολιτικής και της αμαρτίας σε ένα ρομαντικο – σεξουαλικό περιβάλλον αποτελεί ένα τρόπο απελευθέρωσης και υπέρβασης των «προβλημάτων» της ερωτικής ζωής τους.

21:30 Χορεύοντας tango αλλιώς
Βραδιά χορού με τη Μαριάννα Τσακίρη

Κυριακή 7/5

13:00 Παραμύθια από την queerοχώρα
Ανάγνωση παραμυθιών κάτω από το δέντρο

16:00-19.00 Σύγκρουση επιθυμιών στις ερωτικές σχέσεις
Βιωματική συνάντηση με την Ιωάννα Γκιουλέ

15:00 Προβολή του ντοκυμαντέρ «Καλιαρντά» 58’
Ένα ντοκυμαντέρ για την χαρακτηριστική διάλεκτο που αναπτύχθηκε στους ΛΟΑΤΚΙΑ κύκλους της Ελλάδας από τα χρόνια του ‘40

18:15 Παράξενο που βρίσκει το κουράγιο και ανθίζει
Αφιέρωμα στο Ντίνο Χριστιανόπουλο

21:30 Προβολή της ταινίας «Eastern boys» 128’
Πώς μια ερωτική σχέση μετατρέπεται σε σχέση πατρικής αγάπης

22:00 Συνάντηση πλασμάτων, μουσικών και ποιημάτων
Φέρνουμε όργανα, μουσικές και ποιήματα που μας αρέσουν

■ Οι ταινίες και τα ντοκυμαντέρ θα προβληθούν στο υπόγειο της ΣΘΕ στο αμφιθέατρο Α11
■ Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο υπόγειο της ΣΘΕ στο αμφιθέατρο Α11
■ Τα βιωματικά εργαστήρια θα διεξαχθούν στον 1ο όροφο της ΣΘΕ
■ Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή στα βιωματικά εργαστήρια είναι η αποστολή email στο seuxalityfestival@hotmail.gr
■ Το πάρτι της Παρασκευής θα πραγματοποιηθεί στο ισόγειο της ΣΘΕ

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το ιστολόγιο του Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας
sexualityfest.wordpress.com ή στείλτε μας email στο sexualityfestival@hotmail.gr .


Ανοιχτή Συζήτηση με θέμα την Πολυσυντροφικότητα

imagesD9U9Z8N6

«Αυτή την Κυριακή σας περιμένουμε να ανταλλάξουμε απόψεις και να γνωρίσουμε μια διαφορετική οπτική πάνω στην δημιουργία και τη σύναψη των ανθρωπίνων σχέσεων, που ξεφεύγουν από τα προκαθορισμένα και συντηρητικά κοινωνικά στερεότυπα».

Με αυτό το κείμενο το αυτο-οργανωμένο Patras pride καλεί σε Ανοιχτή Συζήτηση με θέμα την Πολυσυντροφικότητα στο  Κοινωνικο Κεντρο Πάτρας(Κορίνθου 139 και Καρόλου) αυτή την Κυριακή 2/4 στις 7μ.μ.

Καλή αρχή πολυσυντρόφια!

Το event στο  Facebook: https://www.facebook.com/events/1170791829714055/


DO YOU BELIEVE IN UNICORNS?

Ένα αγγλόφωνο ντοκιμαντέρ του Vice για μια πολυσυντροφική κίνηση ανθρώπινων μονόκερων μέσα στη μητρόπολη του Λονδίνου που αλίευσε το νεοσύστατο εργαστήρι ηδονισμού: Hedonism.Lab

Απολαύστε το: Όταν o Shaft, ένας χαρισματικός πρώην αλκοολικός, πήγε στο φεστιβάλ του Burning Man βίωσε μια εμπειρία που του άλλαξε τη ζωή και αποφάσισε ότι στην πραγματικότητα είναι μονόκερος. Επειδή δεν ήταν πλέον σε θέση να αντιμετωπίσει την μονοτονία της δουλειάς και της ζωής στον πραγματικό κόσμο, αποφάσισε να σχηματίσει μια πολυσυντροφική και ηδονιστική κίνηση με άλλους ομοϊδεάτες τους μονόκερους. Φορώντας κέρατα πασπαλισμένα με glitter και καλπάζοντας στους δρόμους του Λονδίνου, οι μονόκεροι έχουν βαλθεί να δημιουργήσουν μια ουτοπία του ελεύθερου έρωτα!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Εκδήλωση-Συζήτηση: «Δώδεκα Ερωτικές Διαδρομές»

aeb7f-12-erotikes-diadromes

Το βιβλίο «Δώδεκα Ερωτικές Διαδρομές» το έχουμε ήδη παρουσιάσει από αυτό το μπλογκ. Τη Δευτέρα 19/12  στα Εξάρχεια θα συζητήσουν με αφορμή το βιβλίο μεταξύ άλλων και για τον έρωτα, τις ανοικτές σχέσεις και την πολυσυντροφικότητα τρεις από τους συγγραφείς του και ο Λύο Καλοβυρνάς, σύμβουλος ψυχικής υγείας, συγγραφέας και μεταφραστής. Αναλυτικά το κάλεσμα στην εκδήλωση έχει ως εξής:

«Εν όψει των εορτών, οργανώνουμε μια όμορφη βραδιά με θέμα τον έρωτα. Ο Σπυρος Ψ., η Prem Amodini και η Λίζα Αστερίου, τρεις από τους συγγραφείς του βιβλίου «Δώδεκα Ερωτικές Διαδρομές», θα είναι εκεί για να καταθέσουν απόψεις, εμπειρίες και προβληματισμούς, αμφισβητώντας τα κοινωνικά πρότυπα και νόρμες. Κοντά μας θα είναι και ο Λύο Καλοβυρνάς, σύμβουλος ψυχικής υγείας, συγγραφέας και μεταφραστής.

Τι είναι οι «Δώδεκα Ερωτικές Διαδρομές»;

Δώδεκα ασυνήθιστες διαδρομές στο σημερινό ερωτικό τοπίο, που άλλοτε παίρνουν τη μορφή του δοκιμίου κι άλλοτε μετουσιώνονται σε διήγημα ή θεατρικό έργο. Συνθέτουν ένα ψηφιδωτό εμπειριών, συναισθημάτων και κοινωνικών προβληματισμών μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα. Μας ταξιδεύουν στα βιώματα και τις αισθήσεις σύγχρονων γυναικών και ανδρών με ποικίλους σεξουαλικούς προσανατολισμούς. Μια μύηση στο εσωτερικό τοπίο ανθρώπων που τολμούν να σκέφτονται και να ερωτεύονται έξω από τα καλούπια της κοινωνίας!»

Πότε;

Δευτέρα 19/12 7:30μμ

Που;

Locomotiva

Σολωμού και Μπόταση 7, Εξάρχεια · Αθήνα, Αθήνα

Πολυσυντροφικότητα: τάση ή εξέλιξη;

Αναδημοσιεύουμε εδώ τη συνέντευξη της ακτιβίστριας και συγγραφέως Λίζας Αστερίου στο AthensView για το θέμα της πολυσυντροφικότητας. Τι είναι; Μια νέα τάση ή εξέλιξη των σχέσεων; 
 
 
 
 
*Η Λίζα Αστερίου είναι μία από τους συγγραφείς του βιβλίου
Δώδεκα ερωτικές διαδρομές
 
 
 
Τι είναι η πολυσυντροφικότητα;
Είναι το να διατηρείς σταθερές ερωτικές σχέσεις και όχι ευκαιριακές με δύο ή περισσότερα άτομα με γνώση, ειλικρίνεια και συναίνεση.
Πότε συνειδητοποίησες ότι σε εκφράζει η πολυσυντροφικότητα;
Προσωπικά για μένα η συνειδητοποίηση ήρθε σε πολύ νεαρή ηλικία ήδη από την εφηβεία μου από τα 13 μου χρόνια. Πάντοτε είχα την αίσθηση ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι. Όπως εκτιμάμε την ελευθερία σε κάθε τομέα της ζωής έτσι και στον ερωτικό τομέα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί υπάρχει η καταπίεση, η ζήλια και η κτητικότητα στις σχέσεις. Εμένα μου ήταν πάντα ξένες αυτές οι έννοιες.
Στις πολυσυντροφικές σχέσεις δεν μπορεί να υπάρχει το συναίσθημα της ζήλιας και της κτητικότητας;
Ναι, σαφώς και υπάρχει. Αλλά μην ξεχνάμε ότι όλοι σ’ αυτή την κοινωνία μεγαλώσαμε. Δηλαδή από μικρά παιδάκια μας μαθαίνουν το παραμύθι με τον πρίγκιπα και την πριγκίπισσα. Άρα μας καλλιεργούν το αίσθημα της κτητικότητας και της ζήλιας. Αυτό είναι όμως κάτι που κανείς μπορεί να το διαχειριστεί και να το αλλάξει. Υπάρχουν κάποια απειροελάχιστα άτομα, όπως εγώ, που δεν αισθάνονται τη ζήλια. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ευχάριστα και δυσάρεστα συναισθήματα – το θέμα είναι πως τα διαχειριζόμαστε. Αν κοιτάξουμε στην παιδική μας ηλικία, μπορεί να ανακαλύψουμε ότι κουβαλάμε πολλές ανασφάλειες, θέματα αυτοεκτίμησης ή άλλα ψυχολογικά προβλήματα.
Τα συναισθήματα τα παράγει ο εγκέφαλος μας με ένα τρόπο αυτόματο οπότε δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε. Με το να λέω ότι ελέγχω τα συναισθήματα μου εννοώ ότι τα καταπιέζω. Και με το να τα καταπιέζω κάθε φορά θα γίνονται χειρότερα. Γι αυτό μιλάμε για διαχείριση των συναισθημάτων και όχι για έλεγχο.
 
Πρακτικά πως εφαρμόζεται στη ζωή σου η πολυσυντροφικότητα;
Δεν είναι κάτι εύκολο να το εφαρμόσει κανείς, μην ξεχνάς ότι μιλάμε για μία έννοια που είναι άγνωστη για τον περισσότερο κόσμο και ακόμα άνθρωποι που τη ξέρουν θεωρητικά δεν σημαίνει ότι μπορούν να το εφαρμόσουν και στην πράξη. Άρα αν θα μπορέσεις να δημιουργήσεις πολυσυντροφικές σχέσεις έχει να κάνει και με τους άλλους ανθρώπους. Υπάρχουν πολλά είδη πολυσυντροφικών σχέσεων και αυτό είναι το θετικό. Εξαρτάται από το κάθε άνθρωπο ποιο είδος θα επιλέξει. Εγώ προσωπικά επιλέγω το στυλ της ανεξάρτητης πολυσυντροφικότητας (solo polyamory). Zω την ζωή μου ανεξάρτητα και διατηρώ παράλληλες ερωτικές σχέσεις με ειλικρίνεια. Υπάρχει και η σχεσιακή αναρχία (relationship anarchy), που επίσης με ενδιαφέρει, είναι ένα παρακλάδι της πολυσυντροφικότητας. Η βασική αρχή της σχεσιακής αναρχίας είναι ότι δεν με ενδιαφέρει κανένας κανόνας της κοινωνίας, δεν βάζουμε τις σχέσεις μας σε κανένα κοινωνικό καλούπι και δεν ιεραρχούμε τις ερωτικές σχέσεις ως κάτι ανώτερο απ’ όλες τις άλλες σχέσεις.
 
Πώς το εκλαμβάνει η ελληνική κοινωνία;
Το κακό με την ελληνική κοινωνία είναι ότι είναι βαθιά υποκριτική. Πολύ πιο εύκολα οι άνθρωποι αποδέχονται τις κρυφές ερωτικές σχέσεις παρά την ειλικρίνεια. Θέλει πολύ δουλειά και προσπάθεια να αλλάξει αυτή η νοοτροπία.
 
Εσύ ζηλεύεις;
Για μένα η ζήλια δεν είναι καν συναίσθημα, είναι μια συναισθηματική κατάσταση που έχει κοινωνικά αίτια. Ζούμε σε μια κοινωνία που μας έχει μάθει να φοβόμαστε, να αντιμετωπίζουμε αρνητικά καθετί που βρίσκεται έξω από τα όρια της μονογαμίας, έχουμε μια αυτόματη αρνητική αντίδραση σε οτιδήποτε είναι έξω από αυτό το πρότυπο σαν να είναι κάτι που μας απειλεί. Εγώ προτιμώ αυτό να το ονομάζω εσωτερικευμένη πολυφοβία, όπως το ίδιο συμβαίνει και με την ομοφοβία και την τρανσφοβία. Πίσω από την ζήλια συνήθως κρύβεται ανασφάλεια και φόβος μήπως ο σύντροφός μου φύγει ή με παραμελήσει. Όλα αυτά είναι φόβοι είτε βάσιμοι είτε αβάσιμοι, αυτό εξαρτάται.
 
Γιατί η κοινωνία έχει την ανάγκη να προωθεί ένα μονογαμικό πρότυπο;
Εδώ θα πρέπει να πάμε πολύ πίσω στο χρόνο. Κάθε κοινωνία παράγει τα δικά της πρότυπα σχέσεων και αφού τα παράγει τα παρουσιάζει ως ανθρώπινη φύση. Οι σχέσεις είναι δημιούργημα της κοινωνίας, όχι μόνο των ατόμων. Ακόμη και τώρα πόσες κοινωνίες έχουν μονογαμικές σχέσεις; Οι περισσότερες δεν έχουν και αν πάμε πίσω στο χρόνο θα διαπιστώσουμε ότι στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης πάνω στο πλανήτη ο κανόνας δεν ήταν η μονογαμία αλλά η ελευθερία στις σχέσεις. Αυτό το ξέρουμε από τα ανθρωπολογικά ευρήματα, Υπάρχουν φυλές πάνω στο πλανήτη που ζουν πιο ελεύθερα σε σχέση με το δικό μας κόσμο. Όταν ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από τον τρόπο ζωής του κυνηγού-τροφοσυλλέκτη και δημιούργησε σταθερούς τόπους κατοικίας, αναπτύχθηκε η έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας. Τότε μπήκε το ερώτημα ποιος θα πάρει την περιουσία μετά το θάνατο του ιδιοκτήτη. Εκεί μπήκε και η έννοια του να έχω το δικό μου παιδί ως κληρονόμο. Εκείνες τις εποχές, ο μόνος τρόπος να εξασφαλίσει κανείς ότι το παιδί είναι δικό του ήταν να περιορίσει την σεξουαλική ζωή της γυναικάς σου.
 
Η πολυσυντροφικότητα είναι αδυναμία να δοθείς σε έναν άνθρωπο;
Εξαρτάται το τι σημαίνει να δοθείς. Εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα τι είναι η αφοσίωση και η αποκλειστικότητα και αν πάνε μαζί. Εμείς θεωρούμε ότι δεν πάνε κατ’ ανάγκη μαζί. Η αφοσίωση έχει να κάνει με το πως λειτουργεί η σχέση μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων. Δεν είμαστε κατά της μονογαμίας εφόσον είναι επιλογή, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να βιώσουν το συναίσθημα της αγάπης με δύο ή και παραπάνω άτομα.
 
Υπάρχει νομική αναγνώριση;
Αυτό είναι ένα μεγάλο και πολύ ενδιαφέρον θέμα, γιατί πλέον υπάρχουν πολλές φωνές στο εξωτερικό που διεκδικούν ίσα δικαιώματα όπως δύο άτομα έχουν πρόσβαση στο γάμο ή στο σύμφωνο συμβίωσης και την παιδοθεσία τα ίδια δικαιώματα θέλουμε να έχουνε όλοι οι άνθρωποι που είναι πολυσυντροφικοί. Θέλουμε δηλαδή την σχέση τους να μπορούν να την κατοχυρώσουν και νομικά. Η νομική κατοχύρωση μπορεί να παίξει τεράστιο ρόλο ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά γιατί στο εξωτερικό υπάρχουν χιλιάδες πολυσυντροφικές οικογένειες και δυστυχώς είναι έκθετες σε κάθε είδους κακόβουλη επίθεση επειδή αυτός ο τρόπος ζωής είναι αντισυμβατικός και στιγματισμένος από την κοινωνία. Μπορεί ο καθένας να κάνει καταγγελία για παιδική κακοποίηση με κίνδυνο να χάσουν την κηδεμονία. Στις Η.Π.Α και στο Καναδά υπήρχαν νόμοι που απαγόρευαν ακόμα και την συγκατοίκηση τριών ή περισσότερων ατόμων. Σήμερα υπάρχουν ευνοϊκότεροι νόμοι. Στη Βραζιλία όταν ψηφίστηκε το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, κάποιες πολυσυντροφικές οικογένειες το χρησιμοποίησαν για την νομική αναγνώριση τους.
 
Ένα παιδί πως μεγαλώνει σε ένα πολυσυντροφικό περιβάλλον;
Μια χαρά μεγαλώνει. Το θέμα δεν είναι αν οι γονείς είναι τρεις ή τέσσερις, το θέμα είναι να είναι ικανοί να δώσουν στο παιδί αυτό που χρειάζεται, να ικανοποιήσουν τις υλικές και συναισθηματικές του ανάγκες. Μια πολυσυντροφική οικογένεια μπορεί να είναι εξίσου ή και περισσότερο λειτουργική σε σχέση με μια συμβατική. Το πρόβλημα δεν είναι οι πολυσυντροφικές οικογένειες αλλά η εχθρική στάση της κοινωνίας.
 
Στην Ελλάδα από πότε υπάρχει αυτός ο όρος;
Ο όρος μπορεί να είναι καινούριος αλλά οι ανοιχτές σχέσεις υπήρχαν ήδη από την δεκαετία του ’70 με την μορφή του ελεύθερου έρωτα. Υπήρχαν ακόμα και προσπάθειες δημιουργίας κοινοβίων.
 
Αν γνωρίσεις ένα άτομο που σε ενδιαφέρει ερωτικά αλλά είναι μονογαμικός είναι λόγος να τον απορρίψεις;
Οι πιθανότητες είναι αυτός να με απορρίψει (γέλια). Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι μονογαμικοί αλλά αποδέχονται την ανάγκη των συντρόφων τους να διατηρούν πολυσυντροφικές σχέσεις.
 
Πιστεύεις ότι η πολυσυντροφικότητα εφαρμόζεται περισσότερο στα ετερόφυλα ή ομόφυλα άτομα;
Οι σχέσεις μεταξύ ανδρών είναι πιο ανοιχτές, πολυσυντροφικές ή μη. Τα τελευταία χρόνια στις ετερόφυλες σχέσεις υπάρχει ένα άνοιγμα με την μορφή του swinging. Αυτό δεν είναι πολυσυντροφικότητα αλλά είναι μια μορφή ανοιχτής σχέσης. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι μονογαμικοί αλλά αποδέχονται την ανάγκη των συντρόφων τους να διατηρούν πολυσυντροφικές σχέσεις. Οπότε πέρασαν από το καθαρά σεξουαλικό κομμάτι στην πολυσυντροφικότητα.
 
Ποια είναι τα προβλήματα που μπορούν να προκύψουν σε μια πολυσυντροφική σχέση έναντι μιας μονογαμικής;
Η διαχείριση του χρόνου είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Μπορεί να υπάρχει απεριόριστη αγάπη αλλά όχι απεριόριστος χρόνος. Για παράδειγμα ο προγραμματισμός των διακοπών ή των ραντεβού μπορεί να είναι πρόβλημα. Σίγουρα χρειάζεται πολύ καλή επικοινωνία.
 
Τι βήματα μπορούν να γίνουν για να γίνει αποδεκτό από την ελληνική κοινωνία;
Χρειάζεται ακτιβισμός, ενημέρωση και δουλειά σε μεγαλύτερο βάθος. Η διεκδίκηση είναι ένας τρόπος για να δείξεις ότι υπάρχεις και είσαι φυσιολογικός. Η πολυσυντροφικότητα μπορεί να είναι ένας πολύ μοναχικός δρόμοςόταν ζεις σε μια εχθρική κοινωνία. Έχει σημασία να γνωρίσεις τους σωστούς ανθρώπους να ανταλλάξεις ιδέες και απόψεις.
 
 
Facebook:
Ανοιχτές σχέσεις https://www.facebook.com/anoixtes.sxeseis/
Πολυσυντροφικότητα/πολύχρωμο κίνημα https://www.facebook.com/groups/1482579828626580/

Ιστολόγια: polysyntrofikotita.wordpress.com, polyamorygr.wordpress.com
Email polyamorygr@yahoo.gr


5 μύθοι για την αγάπη, το σεξ, και τις σχέσεις που μας εμποδίζουν να αποδεχθούμε την πολυσυντροφικότητα

της  Sian Ferguson

imagesS42CI1C6
Κάθε φορά που λέω σε μονογαμικούς ανθρώπους ότι είμαι πολυσυντροφική, έρχομαι πάντα αντιμέτωπη με πολλή περιέργεια.

Ενώ οι άνθρωποι μερικές φορές αντιδρούν με προκατειλημμένο τρόπο,συχνά δέχομαι ερωτήσεις και συλλογισμούς με πολύ σεβασμό διατυπωμένους .

“Πώς λειτουργεί αυτό όμως;”

“Εάν ο σύντροφός σας δεν ζηλεύει, πώς ξέρετε ότι ενδιαφέρεται πραγματικά για σας;”

“Πώς θα λειτουργήσει  αυτό αν θέλετε να παντρευτείτε ή να κάνετε παιδιά;”

Όσο περισσότερες ερωτήσεις δέχομαι, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι η κοινωνία μας έχει διδάξει πολλούς ετεροκανονικούς μύθους για την αγάπη.

Αυτοί οι μύθοι περιορίζουν την κατανόηση μας πάνω στις σχέσεις, και οδηγούν σε διακρίσεις εις βάρος  πολλών ομάδων ανθρώπων – συμπεριλαμβανομένων των πολυσυντροφικών ανθρώπων.

Βλέπετε, είμαστε κοινωνικοποιημένοι να πιστεύουμε συγκεκριμένα πράγματα για τον έρωτα, τις σχέσεις,  και το σεξ. Μας λένε ότι κάποιες σχέσεις είναι «καλές», «κανονικές» και «αποδεκτές», ενώ άλλες είναι αποκλίνουσες και αφύσικες.

Αυτές οι βασικές κοινωνικές νόρμες επηρεάζονται από κάτι που ονομάζουμε “ετεροκανονικότητα”

Η ετεροκανονικότητα υποστηρίζει την ετεροφυλοφιλία ως κανόνα, αλλά επίσης επιδρά σε εμάς δημιουργώντας διακρίσεις εναντίον των εμπλεκόμενων στη βιομηχανία του σεξ,  ανθρώπους που ασχολούνται με το BDSM / kink,  ανθρώπους  που κάνουν προγαμιαίο ή εξωσυζυγικό σεξ, ανθρώπους που κάνουν σεξ για μη αναπαραγωγικούς σκοπούς,  ερωτικούς συντρόφους με διαφορά ηλικίας, ανθρώπους που χρησιμοποιούν sex toys … βασικά, τον καθένα που κάνει ένα είδος σεξ που θεωρούμε “παράξενο” ή ανώμαλο.

Η ετεροκανονικότητα προωθεί επίσης συγκεκριμένες ιδέες για το πώς λειτουργούν οι  ρομαντικές και σεξουαλικές σχέσεις.

Είτε είστε ένα μονογαμικό άτομο που θέλει να υποστηρίξει πολυσυντροφικά άτομα, είτε ένα πολυσυντροφικό άτομο που προσπαθεί να αποδεχθεί την πολυσυντροφικότητα του, ή και τίποτα από αυτά ,η  αποδοχή της πολυσυντροφικότητας απαιτεί να ξεμάθουμε  τους ετεροκανονικούς μύθους που έχουμε  διδαχθεί για την αγάπη.

Ας σκεφθούμε κριτικά πάνω σε μερικούς από αυτούς τους μύθους!

1. Όλοι έχουμε τον “Ένα και Μοναδικό/ή / την αδελφή ψυχή”

Έχουμε κάνει ταινίες γι ‘αυτό. Γράφουμε βιβλία γι ‘αυτό. Τραγουδάμε τραγούδια γι ‘αυτό.

Η κοινωνία προωθεί συνεχώς την ιδέα ότι όλοι έχουμε μια “αδελφή ψυχή”, επίσης γνωστή ως “ο Ένας και μοναδικός” – κάποιος εκεί έξω που είναι το τέλειο πρόσωπο για τον καθένα μας.

Υπάρχουν μια σειρά προβλήματα με αυτήν την ιδέα.

Πρώτον, υπονοεί ότι μια καλή σχέση είναι προκαθορισμένη, αντί να δημιουργείται και να διατηρείται μέσα από σκληρή δουλειά.

Δεν μπορώ να μετρήσω τον αριθμό των φορών που οι φίλοι/ες μου φοβούνται να αφήσουν μια τοξική σχέση, διότι φοβούνται  ότι ο/η σύντροφός τους μπορεί να είναι “ο Ένας και μοναδικός”.

“Τι  θα συμβεί αν αυτός/ή είναι όντως  το άλλο μου μισό;” ρωτούν. “Τι θα συμβεί αν τον/την διώξω μακριά και είναι η μόνη αληθινή αγάπη που θα νιώσω ποτέ;”

Η αντίθετη κατάσταση είναι επίσης δυνατή. Είχα ένα φίλο που έβαζε πολύ λίγη προσπάθεια στις σχέσεις επειδή σκεπτόταν ότι αν η σχέση ήταν “γραφτό να γίνει,” και αν ο/η σύντροφός του ήταν πραγματικά “το άλλο του μισό”, η σχέση θα μπορούσε να λειτουργήσει ούτως ή άλλως.

Δεύτερον, η έννοια του “μοναδικού” περιθωριοποιεί τους aromantic ανθρώπους – δηλαδή αυτούς/ες που βιώνουν λίγη ή καθόλου ρομαντική ερωτική έλξη.

Τρίτον, η ιδέα του “μοναδικού” διαγράφει τους πολυσυντροφικούς  ανθρώπους.

Μπορούμε να αγαπάμε περισσότερα από ένα άτομα ταυτόχρονα, και να αρνηθούμε ότι αυτό σημαίνει να ακυρώνεις τη βιωμένη εμπειρία ενός άλλου προσώπου.

Τι θα γινόταν αν υπήρχε ένας αριθμός ανθρώπων με τους οποίους θα μπορούσα να έχω ευτυχισμένες, υγιείς, ταυτόχρονες σχέσεις; Τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε “Ένα και μοναδικό” άτομο εκεί έξω για μένα, αλλά μάλλον ένας αριθμός ανθρώπων που θα μπορούσαν να είναι συμβατά με μένα;

Στο επίκεντρο αυτής της ιδέας, είναι η ιδέα ότι οι άνθρωποι μπορούν να αγαπούν μόνο ένα άτομο κάθε φορά. Πράγμα που με οδηγεί στο επόμενο μύθο …

2. Εάν ο/η σύντροφός σας θέλει κάποιον άλλον/η, είναι επειδή είστε Ανεπαρκής

Είναι ίσως εξαιτίας του μύθου της “αδελφής ψυχής” που πιστεύουμε ότι το να  έχεις μία ρομαντική σχέση είναι κατάλληλο για όλους. Για το λόγο αυτό, πολλοί άνθρωποι έχουν την αντίληψη ότι αν θέλετε να κάνετε σχέση με ένα νέο πρόσωπο, αυτό είναι επειδή ο/η τρέχων/ουσα σύντροφός σας δεν είναι αρκετά καλός/ή ή επαρκής.

Αλλά γιατί;

Ξέρω ανθρώπους που έχουν περισσότερα από ένα παιδιά, όχι επειδή το πρώτο τους παιδί είναι ανεπαρκές, αλλά μόνο και μόνο επειδή θέλουν περισσότερα παιδιά.

Έχω περισσότερους από ένα φίλο/η, όχι επειδή κάποιοι/ες από αυτούς/ές είναι ανεπαρκείς, αλλά απλώς και μόνο επειδή θέλω περισσότερους φίλους/ες.

Ομοίως, μπορεί να είμαι σε μια ρομαντική σχέση με περισσότερα από ένα άτομα ταυτόχρονα. Αυτό δε συμβαίνει επειδή ο σημερινός/η σύντροφός μου είναι ανεπαρκής με κάποιο τρόπο, αλλά απλώς και μόνο επειδή τυχαίνει να θέλω να έχω και άλλους/ες συντρόφους.

Αν έχω ερωτευθεί με ένα νέο πρόσωπο, είναι μια αγάπη ανεξάρτητη από αυτή  που μοιράζομαι με τον/η σύντροφό μου. Η αγάπη μου για ένα άτομο δεν αντικαθιστά την άλλη, απλά συνυπάρχουν.

Είμαι της γνώμης ότι κανένα μεμονωμένο άτομο δεν μπορεί να εκπληρώσει όλες τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας ταυτόχρονα. Ο/η σύντροφός μου είναι εξαιρετικός/ή και απίθανος/η, και δεν μπορεί να μου δώσει απολύτως ό, τι χρειάζομαι.

Το αντίστροφο ισχύει επίσης , -όσο σκληρά και αν προσπαθώ, δεν μπορώ να δώσω ό, τι ο/η σύντροφός μου θέλει και χρειάζεται.

Δεν είναι επειδή κάτι είναι λάθος με κάποιον/α  από εμάς. Είναι ακριβώς επειδή είναι αδύνατο να δώσεις σε κάποιον/α όλα όσα χρειάζεται – και το να περιμένεις από κάποιον/α να το κάνει  είναι σαν να ωθείς τον εαυτό σου στην καταστροφή. Όλοι μας έχουμε τόσες πολλές διαφορετικές ανάγκες, και χρειαζόμαστε μια σειρά από διαφορετικές πηγές για να καλύψουμε αυτές τις ανάγκες.

Ο λόγος που είμαι με τους/τις  συντρόφους μου είναι γιατί τους αγαπώ βαθιά.  Με κάνουν απίστευτα χαρούμενη. Η σχέση μας είναι υγιής, θρεπτική, και όμορφη.

Κανένα από αυτά τα σημεία δεν  απαιτεί από αυτούς να εκπληρώνουν κάθε ανάγκη μου.

Απλά επειδή κάποιος δεν μπορεί να προσφέρει ό, τι ένα άλλο άτομο χρειάζεται, δεν σημαίνει ότι δεν είναι πολύτιμος και σημαντικός.

Αυτό αφορά και τους μονογαμικούς ανθρώπους επίσης  – όσο και αν αγαπάς τον/τη σύντροφό σου, είναι σημαντικό να έχεις και άλλους φίλους επίσης, επειδή αποκομίζεις διαφορετικά πράγματα από διαφορετικές σχέσεις.

Στην πολυσυντροφικότητα, μια μυριάδα διαφορετικών σχέσεων – κάθε μια με τα δικά της πλεονεκτήματα, προβλήματα, και δυναμικές – μπορούν θεωρητικά να συνυπάρχουν.

3. Η ζήλια είναι ένας δείκτης της Αγάπης

Αν αγαπάς κάποιον, τον θέλεις όλο για εσένα . Σωστά;

Ε, λοιπόν όχι. Αλλά αυτό είναι που η κοινωνία μας διδάσκει.

Δεν λέω ότι η ζήλια είναι ένα απαγορευμένο συναίσθημα, ούτε λέω ότι οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι δε ζηλεύουν ποτέ – πιστέψτε με, μερικές φορές το κάνουμε!

Αντίθετα, λέω ότι δεν πρέπει να εξισώνουμε τη ζήλια με την αγάπη.

Οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι αναφέρονται συχνά στην ιδέα της συναπόλαυσης (compersion) – το συναίσθημα της χαράς που αντιμετωπίζετε όταν βλέπετε τον/τη σύντροφό σας  να αντλεί ευχαρίστηση από μια άλλη σεξουαλική ή ρομαντική σχέση.

Όταν ο/η σύντροφός μου είναι ενθουσιασμένος/η για ένα νέο πρόσωπο, είμαι ενθουσιασμένη γι αυτόν/η, πάρα πολύ. Τον/ην αγαπώ βαθιά, και με κάνει χαρούμενη να τον/ην βλέπω χαρούμενο – είτε είμαι η πηγή αυτής  της χαράς είτε όχι.

Το αίσθημα της ζήλιας συχνά πηγάζει από ένα αίσθημα ανεπάρκειας. Όπως ανέφερα και πριν, συχνά πιστεύουμε ότι αν ο/η σύντροφός μας νιώσει έλξη για κάποιον άλλο/η, αυτό συμβαίνει γιατί είμαστε ανεπαρκείς.

Αλλά αυτό απλά δεν είναι αλήθεια. Επειδή ξέρω ότι είμαι σε θέση να αγαπώ περισσότερα από ένα άτομα ταυτόχρονα, πιστεύω τον/τη σύντροφό μου όταν  λέει ότι αγαπά  άλλους ανθρώπους, καθώς και εμένα.

Επειδή καταλαβαίνω την έλξη του και αναγνωρίζω τα συναισθήματά του απέναντι στους άλλους, δεν σημαίνει ότι είμαι ανεπαρκής. Έτσι, δεν έχω κανένα λόγο να ζηλεύω, ακόμα κι αν αγαπάω το σύντροφό μου πάρα πολύ.

Για άλλη μια φορά, δεν λέω ότι ποτέ δεν ζηλεύω –  όχι, λέω ότι η ζήλια δεν αποτελεί ένδειξη αγάπης.
4. Ένα σπίτι με δύο γονείς είναι καλύτερο για τα παιδιά

Κάτι που οι άνθρωποι συχνά ρωτούν είναι τι θα συμβεί αν μία ημέρα θελήσω να κάνω παιδιά.

Αυτό βασίζεται σε πολλές ετεροκανονικές ιδέες που έχουμε για τις οικογένειες. Συχνά πιστεύουμε ότι οι οικογένειες λειτουργούν καλύτερα όταν τα παιδιά ζουν με τους (βιολογικούς, παντρεμένους)  γονείς τους.

Αλλά μερικές φορές, οι οικογένειες λειτουργούν διαφορετικά, και αυτό είναι εντάξει!

Ανατράφηκα από μια ανύπαντρη μητέρα, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου, τα μεγαλύτερα αδέλφια μου, και την ευρύτερη οικογένεια, και κατέληξα μια χαρά.

Αν καταλήξω να έχω παιδιά μια μέρα, και είμαι μέρος μιας πολυσυντροφικής κατάστασης εκείνη την εποχή, νομίζω ότι τα παιδιά μου θα είναι πραγματικά τυχερά.

Οι σύντροφοι που συμμετέχουν σε μια πολυσυντροφική κατάσταση μπορεί να είναι μια μεγάλη πηγή υποστήριξης. Μερικές φορές, οι σύντροφοι μοιράζονται το χρόνο, την ενέργεια και τα χρήματά τους μεταξύ τους, πράγμα που σημαίνει ότι ένα μεγάλο δίκτυο υποστήριξης σχηματίζεται.

Έτσι, αν έχω πολλαπλές σχέσεις, κατά την ανατροφή των παιδιών, είναι πιθανό ότι τα παιδιά μου θα περιβάλλονται από αγάπη – όχι μόνο από τον εαυτό μου και τους συγγενείς μου, αλλά και από τους συντρόφους μου και τους συντρόφους τους, επίσης!

Ίσως να είμαι σε μια κατάσταση όπως αυτή. Ίσως να είμαι σε μια μονογαμική σχέση. Ίσως να είμαι ο μόνος γονέας. Ποιός/ά ξέρει;

Αυτό που έχει σημασία σε ένα σπίτι δεν είναι ο αριθμός των γονέων που  ένα παιδί έχει, αλλά η ποιότητα των σχέσεων μεταξύ όλων των μελών της οικογένειας.

5. Ο γάμος είναι η απόλυτη απόδειξη της αγάπης

Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσες φορές οι άνθρωποι με έχουν ρωτήσει, “Αλλά ποιον θα παντρευτείς;”, όταν άκουσαν ότι είχα περισσότερους από έναν συντρόφους.

Γιατί  ο γάμος είναι τόσο κεντρικής σημασίας στις ιδέες μας για την αγάπη και τις σχέσεις;

Ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία δίνει προτεραιότητα  στο γάμο έναντι όλων των σχέσεων άλλης μορφής είναι το λιγότερο προβληματικός.

Στο “Ελαχιστοποιώντας το Γάμο: Ο γάμος, η ηθική και ο νόμος” η φιλόσοφος Elizabeth Brake προβληματοποίει την έννοια του γάμου. Μια σημαντική διαπίστωση που κάνει είναι ότι οι έγγαμες σχέσεις είναι κοινωνικά και νομικά προνομιούχες  έναντι  άλλων σχέσεων.

Επισημαίνει ότι:

… Η μεγάλη κοινωνική και νομική σημασία που αποδίδεται στο γάμο και σε σχέσεις που μοιάζουν στη μορφή με τις έγγαμες σχέσεις είναι αδικαιολόγητη και … το προνόμιο αυτό βλάπτει, μερικές φορές άδικα, όσους δεν είναι  προσανατολισμένοι προς μονογαμικές, κεντρικές σχέσεις. Σε αυτούς που βλάπτονται περιλαμβάνονται τα μέλη πολλαπλών σημαντικών αλληλεπικαλυπτόμενων φιλικών σχέσεων, όπως τα δίκτυα φροντίδας ενηλίκων ή οι “φυλές” των πόλεων, οι ασέξουαλ, οι μοναχικοί και οι πολυσυντροφικοί. »
Σκεφτείτε το: Πόσα νομικά οφέλη μπορεί κάποιος να λάβει όταν είναι παντρεμένος; Πώς η κοινωνία αντιδρά προς τα παντρεμένα ζευγάρια, σε αντίθεση με τις αντιδράσεις της κοινωνίας έναντι των άγαμων ζευγαριών;

Η Brake συνεχίζει παραθέτοντας τις νόρμες που περιβάλλουν το γάμο. Η ίδια περιγράφει την έννοια της «amatonormativity»*, ως εξής:

η υπόθεση ότι μια κεντρική, αποκλειστική, ερωτική σχέση είναι φυσιολογική για τους ανθρώπους, δεδομένου ότι είναι ένας καθολικά κοινός στόχος, και ότι μια τέτοια σχέση είναι κανονιστική, με την έννοια ότι θα πρέπει να αποσκοπούμε σε αυτήν κατά προτεραιότητα έναντι άλλων τύπων σχέσεων. »

Με άλλα λόγια, amatonormativity είναι η ιδέα ότι ο καθένας θα πρέπει να εργαστεί προς την κατεύθυνση μιας ενιαίας ρομαντικής σχέσης, και ότι η σχέση αυτή είναι η πιο σημαντική.

Μερικοί άνθρωποι εκτιμούν το γάμο, και αυτό είναι ΟΚ. Αλλά άλλοι δεν τον εκτιμούν, και είναι άδικο να υπονοείται ότι η νομική αναγνώριση κάποιας σχέσης (εων) σημαίνει ότι οι άλλες είναι λιγότερο έγκυρες και λιγότερο σημαντικές.

Εν τέλει, ο γάμος είναι η κρατική αναγνώριση της σχέσης σας με κάποιον(α). Το κράτος δεν είναι σύντροφός σας στη σχέση, οπότε γιατί θα πρέπει να έχει λόγο στον καθορισμό του πόσο σημαντική είναι;

Από τη στιγμή που θα αμφισβητήσουμε την κεντρική σημασία του γάμου στις συζητήσεις μας για την αγάπη και τις σχέσεις, μπορούμε να αρχίσουμε να αποδεχόμαστε την ιδέα της πολυσυντροφικότητας.

***

Αυτοί οι ετεροκανονικοί μύθοι ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό  για το ότι η πολυσυντροφικότητα θεωρείται από ορισμένους ως άκυρη, παράξενη, και ανώμαλη.

Και αυτοί οι μύθοι δεν βλάπτουν μόνο πολυσυντροφικούς ανθρώπους. Αποτελούν τμήμα μιας ετεροκανονικής κουλτούρας, η οποία βλάπτει τελικά μια μεγάλη μάζα ανθρώπων.

Για το λόγο αυτό, είναι επιτακτική ανάγκη να έχουμε συνείδηση  αυτών των μύθων και να τους αμφισβητούμε όταν εκδηλώνονται.

Αν και όταν οι άνθρωποι βιώνουν τη ρομαντική αγάπη,  οι εμπειρίες τους είναι ποικίλες. Αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μια  μη-καταπιεστική κοινωνία ισότητας, πρέπει να θυμόμαστε μια απλή αλήθεια:

Δεν υπάρχει «σωστός» τρόπος για να αγαπάς.

Η Sian Ferguson είναι αρθρογράφος του Everyday Feminism, queer και πολυσυντροφική, Νοτιοαφρικανή φεμινίστρια με καταγωγή από το Cape Town. Σπουδάζει Αγγλικά και Ανθρωπολογία στο Rhodes University του Grahamstown.

Πηγή: http://everydayfeminism.com/2015/10/monogamy-myths-polyamory/

Ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά: polyamory gr
* “amatonormativity” Σύνθετη λέξη από το Λατινικό amo (αγαπώ, ερωτεύομαι) και τη λέξη normativity που σημαίνει κανονικότητα. Αναφέρεται στην κοινωνική επιβολή των ερωτικών σχέσεων ως τη βασική σχέση που “είναι φυσικό”να επιδιώκουν οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κατά προτεραιότητα έναντι άλλων μορφών σχέσεων και προωθεί το μονογαμικό μοντέλο σχέσης. Δεν υπάρχει δόκιμη απόδοση της στα ελληνικά.