Category Archives: queer

Οι εναλλακτικές μορφές οικογένειας, το κράτος και τα κινήματα

Η ομάδα ανοικτές σχέσεις διοργανώνει αυτήν την Πέμπτη ανοικτή εκδήλωση-συζήτηση στα Εξάρχεια για τις εναλλακτικές μορφές οικογένειας. Ακολουθεί η αναλυτική περιγραφή της εκδήλωσης:

image

«Μπορούμε να χτίσουμε τις σχέσεις και τις οικογένειές μας σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες, έξω από τα κυρίαρχα πρότυπα; Ποια είναι τα εμπόδια που θέτει η νομοθεσία και το κράτος; Πώς μπορούν τα κινήματα να διεκδικήσουν θεσμικές και κοινωνικές αλλαγές; Ελάτε κοντά μας να συζητήσουμε για πολύχρωμες, πολυσυντροφικές και άλλες εναλλακτικές οικογένειες. Θα δούμε ποια θετικά βήματα έχουν γίνει ως τώρα και ποιες είναι οι προοπτικές για το μέλλον. Είσοδος ελεύθερη. Σας περιμένουμε!

Θα μιλήσουν οι
Σπύρος Ψ., συγγραφέας και ακτιβιστής
Ραλλία από τις «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο»
Λίζα Αστερίου από την ομάδα «Ανοιχτές σχέσεις»

Στην εκδήλωση θα διατίθεται το συλλογικό βιβλίο Δώδεκα Ερωτικές Διαδρομές, που διερευνά ποικίλες μορφές ερωτικών και συντροφικών σχέσεων, καθώς και τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις τους».

Πέμπτη, 20 Ιουλίου στις 8 μ.μ

Bar Locomotiva Σολωμού και Μπόταση, Εξάρχεια

Το event στο Facebook: https://www.facebook.com/events/121325541816134/?acontext=%7B%22ref%22%3A%223%22%2C%22ref_newsfeed_story_type%22%3A%22regular%22%2C%22feed_story_type%22%3A%22117%22%2C%22action_history%22%3A%22null%22%7D

Advertisements

Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά γάμος μεταξύ τριών ατόμων

Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά γάμος μεταξύ τριών ατόμων
1202812_colomb
Η Κολομβία, όπου το 2016 νομιμοποιήθηκε ο γάμος ομοφυλόφιλων, αναγνώρισε επισήμως στις αρχές του μήνα μια οικογένεια που αποτελείται από τρεις άνδρες. «Επιθυμούσαμε να επισημοποιήσουμε το σπίτι μας, την οικογένειά μας. Δεν υπήρχε τίποτε νομικά που να μας αναγνωρίζει ως οικογένεια», δήλωσε ο Βίκτορ Ούγο Πράδα, ένα από τα τρία μέλη αυτής της ένωσης. «Είμαστε μια οικογένεια, μια ‘πολυγαμική’ οικογένεια. Είναι η πρώτη φορά στην Κολομβία», πρόσθεσε. Σε αυτό τον γάμο συμμετέχουν ένας καθηγητής φυσικής αγωγής και ένας δημοσιογράφος, οι οποίοι το 2000 είχαν πραγματοποιήσει τον πρώτο δημόσιο γάμο μεταξύ ομοφυλόφιλων στην Κολομβία. Αν και αυτού του είδους οι σχέσεις δεν είναι σπάνιες, είναι η πρώτη φορά που «νομιμοποιήθηκαν», εξήγησε ο Γερμάν Ρινκόν Περφέτι, δικηγόρος της ένωσης των ΛΟΑΤ. «Πρόκειται για μια αναγνώριση ότι υπάρχουν και άλλες μορφές οικογένειας», εκτίμησε. Στην Κολομβία τα ομόφυλα ζευγάρια έχουν δικαίωμα να υιοθετούν παιδιά, είτε πρόκειται για τα βιολογικά τέκνα ενός εκ του ζευγαριού, είτε όχι. Πηγή: www.lifo.gr

5ο Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας***5-6-7 Μαϊου 2017

sexuality fest no 5
Για πέμπτη χρονιά το φεστιβάλ Σεξουαλικότητας λαμβάνει χώρα στη Σχολή Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ. Αυτή τη χρονιά με αρκετές ταινίες που έχουν θέμα την πολυσυντροφικότητα αλλά και μια εκδήλωση για αυτό το θέμα το Σάββατο 6/5 18:45 : «Ημερολόγια πολυσυντροφικότητας
Ένα μοίρασμα ιστοριών τριυγαριών και άλλων μπερδεμάτων»
Αναλυτικά το κάλεσμα και το πρόγραμμα του Φεστιβάλ:
Έρχεται πάλι Φεστιβάλ! Ένα τριήμερο συνάντησης σε μια Σ.Θ.Ε. που όλ@ μαζί θα μεταμορφώσουμε!

Σας περιμένουμε!
Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ ακολουθεί:

Παρασκευή 5/5

18:00 Προβολή του ντοκυμαντέρ «Πουλιά στο βάλτο» 104’
Τα πουλιά στο Βάλτο είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας και αναφέρεται στη συμμετοχή και στην προσφορά των γυναικών στον αγώνα κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στις πόλεις αλλά και στα βουνά, καθώς και στα βασανιστήρια που υπέστησαν.

20:00 Γυναίκες στην αντίσταση, συζήτηση – εκδήλωση
Παρουσίαση υλικού για τη συμμετοχή των γυναικών στην Αντίσταση, κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και συζήτηση μεταξύ μας

21:30 Προβολή της ταινίας «Las libertarias» 125’
Κινηματογραφική απεικόνιση του αγώνα της οργάνωσης «Mujeres Libres»/«Ελεύθερες Γυναίκες» κατά την διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου πολέμου.

23:00 Πάρτι για όλες, όλους και όλ@. Ελάτε να καταπλήξετε και να καταπληχθείτε.

Σάββατο 6/5

16:30 Προβολής της ταινίας «Sex of angels» 106’
Μια ιστορία ανακάλυψης και επαναπροσδιορισμού της αγάπης μεταξύ τριών ανθρώπων.

17:00-21.00 «Το σεξ ως νόρμα». Ζητήματα καταπίεσης της σεξουαλικότητας και του φύλου μέσα το θέατρο – εικόνα
Βιωματικό εργαστήριο με την ομάδα θεάτρου του/ης καταπιεσμένου/ης Solocryo

18:45 Ημερολόγια πολυσυντροφικότητας
Ένα μοίρασμα ιστοριών τριυγαριών και άλλων μπερδεμάτων

21.30 Προβολή της ταινίας «Shortbus» 102’
Μια ομάδα νεοϋρκέζων συναντιούνται σε ένα υπόγειο «σαλόνι». Ο συνδυασμός της τέχνης, της μουσικής της πολιτικής και της αμαρτίας σε ένα ρομαντικο – σεξουαλικό περιβάλλον αποτελεί ένα τρόπο απελευθέρωσης και υπέρβασης των «προβλημάτων» της ερωτικής ζωής τους.

21:30 Χορεύοντας tango αλλιώς
Βραδιά χορού με τη Μαριάννα Τσακίρη

Κυριακή 7/5

13:00 Παραμύθια από την queerοχώρα
Ανάγνωση παραμυθιών κάτω από το δέντρο

16:00-19.00 Σύγκρουση επιθυμιών στις ερωτικές σχέσεις
Βιωματική συνάντηση με την Ιωάννα Γκιουλέ

15:00 Προβολή του ντοκυμαντέρ «Καλιαρντά» 58’
Ένα ντοκυμαντέρ για την χαρακτηριστική διάλεκτο που αναπτύχθηκε στους ΛΟΑΤΚΙΑ κύκλους της Ελλάδας από τα χρόνια του ‘40

18:15 Παράξενο που βρίσκει το κουράγιο και ανθίζει
Αφιέρωμα στο Ντίνο Χριστιανόπουλο

21:30 Προβολή της ταινίας «Eastern boys» 128’
Πώς μια ερωτική σχέση μετατρέπεται σε σχέση πατρικής αγάπης

22:00 Συνάντηση πλασμάτων, μουσικών και ποιημάτων
Φέρνουμε όργανα, μουσικές και ποιήματα που μας αρέσουν

■ Οι ταινίες και τα ντοκυμαντέρ θα προβληθούν στο υπόγειο της ΣΘΕ στο αμφιθέατρο Α11
■ Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο υπόγειο της ΣΘΕ στο αμφιθέατρο Α11
■ Τα βιωματικά εργαστήρια θα διεξαχθούν στον 1ο όροφο της ΣΘΕ
■ Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή στα βιωματικά εργαστήρια είναι η αποστολή email στο seuxalityfestival@hotmail.gr
■ Το πάρτι της Παρασκευής θα πραγματοποιηθεί στο ισόγειο της ΣΘΕ

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το ιστολόγιο του Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας
sexualityfest.wordpress.com ή στείλτε μας email στο sexualityfestival@hotmail.gr .


Ανοιχτή Συζήτηση με θέμα την Πολυσυντροφικότητα

imagesD9U9Z8N6

«Αυτή την Κυριακή σας περιμένουμε να ανταλλάξουμε απόψεις και να γνωρίσουμε μια διαφορετική οπτική πάνω στην δημιουργία και τη σύναψη των ανθρωπίνων σχέσεων, που ξεφεύγουν από τα προκαθορισμένα και συντηρητικά κοινωνικά στερεότυπα».

Με αυτό το κείμενο το αυτο-οργανωμένο Patras pride καλεί σε Ανοιχτή Συζήτηση με θέμα την Πολυσυντροφικότητα στο  Κοινωνικο Κεντρο Πάτρας(Κορίνθου 139 και Καρόλου) αυτή την Κυριακή 2/4 στις 7μ.μ.

Καλή αρχή πολυσυντρόφια!

Το event στο  Facebook: https://www.facebook.com/events/1170791829714055/


Ανοικτό γράμμα για τον έρωτα και την πολυσυντροφικότητα

Γράμμα στη φίλη μου Ι.

για τον έρωτα και την πολυσυντροφικότητα

polywater

της Σελήνης/Κ.

Ι.,

Στο γράμμα που μου έστειλες αναφέρεις τον έρωτα ως διεκδίκηση του Είναι του Άλλου. Θα ξεκινήσω από αυτό τον ορισμό ή από το πώς πολλές φορές μιλήσαμε γι’ αυτόν: ένωση απόλυτη, η μία μέσα στην άλλη ως πλάσμα νέο… Ο έρωτας που ορίζεται έτσι πιθανόν αποτελεί ένα κατασκεύασμα της κοινωνίας, αν και νομίζω ότι εδώ το «πιθανόν» είναι περιττό. Ακριβώς λόγω του ότι δεν θεωρώ πως οι έννοιες είναι η πέτσα μας αλλά ενταγμένες εντός της, υποστηρίζω ότι μπορούμε και να τις εξελίσσουμε ή να δημιουργούμε καινούριες, όταν οι ήδη υπάρχουσες αντιλαμβανόμαστε (με βοηθούς άλλες έννοιες και συναισθήματα) ότι γίνονται βαρίδια καταπίεσης και όταν μπορούμε να δούμε και μια αλήθεια έξω από αυτές (τις έννοιες που μάθαμε).

Για παράδειγμα, λόγω του ορισμού του έρωτα (δεν ξέρω τι έχει γραφτεί γι’ αυτόν στα λεξικά αλλά τώρα δε μου χρειάζεται αφού ορίζεται ο έρωτας από ταινίες, βιβλία, ποιήματα, και πάνω κάτω οι πολλοί κάτι παρόμοιο θα νομίζουμε ότι περιγράφουμε μ’ αυτή τη λέξη) συχνά άνθρωποι έχουν την εντύπωση ότι αν δεν έχεις μόνο έναν ερωτικό σύντροφο, δεν είσαι ερωτευμένη. Λες και ο έρωτας είναι για όλους το ίδιο: η έννοια υπάρχει αλλά αλλάζει μέσα στην καθεμία και τον καθένα, και αυτό είναι που συχνά φοβούνται να δεχτούνε.

Πρώτον λοιπόν, όπως είπα πριν, η αλλαγή των εννοιών και δεύτερον, η αλήθεια: ναι, μπορούμε να δούμε ανθρώπους που το κάνουν (την πολυσυντροφικότητα) και στα μάτια τους να διακρίνουμε την αλήθεια του πάθους τους , την ένταση και το βάθος του έρωτά τους για τον βασικό ερωτικό σύντροφό τους (αν έχουν) ή για όλες τις ερωτικές συντρόφισσές τους. Άρα επειδή το έχουμε δει μπορούμε να πούμε πως ο έρωτας δεν περιέχεται μόνο στον στενό ορισμό που του δώσαμε. Ακόμη, δε χρειάζεται να ερχόμαστε σαν εξωτερικές παρατηρήτριες και να το βλέπουμε εμείς, σημασία έχει ότι κάποιοι άνθρωποι νιώθουν ότι το βιώνουνε ή ότι το έχουμε βιώσει εμείς. Η καθεμία και ο καθένας μπορεί να μιλήσει για τον εαυτό της/του και να πει ότι ένιωσε έρωτα. Ο έρωτας μπορεί να αποτελείται από όλα τα στοιχεία που δώσανε οι ποιητές και οι ποιήτριες, αλλά εδώ διαφέρει στο κομμάτι της δυαδικότητας: παίρνει όλον αυτό τον πλούτο συναισθήματος και τον δίνει απλόχερα προς πολλές κατευθύνσεις. Ερωτευμένες λοιπόν με τον δικό τους τρόπο: σημαντικό στοιχείο του έρωτα: με τον δικό σου/σας τρόπο.

Εδώ να γυρίσουμε στον ίδιο τον ορισμό: διεκδίκηση ολόκληρου του Είναι του Άλλου; Θεωρείς ότι και μες στη μονογαμία μπορεί να συμβεί μια κατάκτηση του Είναι του Άλλου; Εγώ θεωρώ ότι μπορεί να συμβεί για στιγμές, κάτι το οποίο δε χρειάζεται την κατάσταση της σχέσης, μονογαμικής ή μη, για να επιτευχθεί. Θα αναφερθώ σε αυτές τις στιγμές αργότερα.

Θα ήθελα όμως να σταματήσω στη λέξη διεκδίκηση: Μια λέξη που φανερώνει διαδικασία, εν ενεργεία κατάσταση. Αυτό είναι. Αυτή είναι η λέξη που έχει αξία. Μια προσέγγιση της Άλλης, όχι η Άλλη. Όχι το να φτάσεις στην Άλλη, αλλά το να την πλησιάζεις. Και η Άλλη είναι άπειρο μέσα στο ένα. Τι στιγμή που σε ρουφάει απορροφημένη από τον έρωτά της για σένα υπάρχουν ακόμη μέσα της: άλλοι άντρες, άλλες γυναίκες, πρόσωπα, εικόνες, πόνοι, που σίγουρα δε γνωρίζεις κι ούτε θα γνωρίσεις ποτέ, και που σίγουρα μειώνουν τη μοναδικότητα που θα περίμενες να έχεις γιατί προβολές τους συναντά επάνω σου. Άσε που θα περιδιαβαίνουν πάντοτε μέσα της και θα κλέβουν λίγο απ’ τον χρόνο και χώρο που αφιερώνει σε σένα. Δεν είσαι λοιπόν εσύ το παν μέσα της και ούτε σε θέση να νιώσεις το παν μέσα της. (Φυσικά, είσαι μοναδική γιατί ο συνδυασμός όλων των αντανακλάσεων του εαυτού της επάνω σου είναι μοναδικός-αλλά με αυτή την έννοια μοναδική). Κάθε στιγμή λοιπόν μέσα στην Άλλη υπάρχει το παρελθόν της και το φανταστικό μέλλον της: γιατί δε ζηλεύεις αυτά; Το άλλα πρόσωπα που ταξιδεύουν στο μυαλό της;

Υπάρχουν και κάτι στιγμές όμως που κόβεται αυτή η θέαση και η αίσθηση του χρόνου. Περί παρελθόντος και μέλλοντος. Είναι στιγμιαίες ενώσεις, όπου παύει ο χρόνος να σημαίνει το ίδιο: τότε δεν υπάρχουν συνειδητά άλλα πρόσωπα και εικόνες και μαζί διανύετε το άπειρο και το ένα. Αυτές οι στιγμιαίες ενώσεις μας δίνουν τη δύναμη να πολεμάμε για τη διαρκή και ολική, και πάνω στον πόλεμο αυτόν είναι που βάζουμε παρελθόν και μέλλον και περιβάλλον για να χτίσουμε πιο πολύ το άλλο πρόσωπο, να το φτιάξουμε έτσι ώστε να χωρέσει μέσα μας κι εμείς μέσα σ αυτό (γιατί η λέξη «κατανοώ» εμπεριέχει τη λέξη «φτιάχνω»). Ίσως προσπαθούμε μέσα από τις σκέψεις μας περί παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος του Άλλου, να τον ελέγξουμε, να ελαττώσουμε την απειρότητά του για να τον φτάσουμε, για να τον γνωρίσουμε: γι αυτό αναλύουμε τόσο τον Άλλον και τον συνδέουμε με τα εξωτερικά στοιχεία. Όταν όμως συμβαίνει όντως η ένωση δεν υπάρχουν ερωτηματικά: ερωτήσεις για το παρελθόν του, ή πώς θα είναι το μέλλον (μας), τι μπορεί να σκέφτεται κλπ. Αυτές οι στιγμές είναι ένας χώρος και χρόνος που αφήνω έξω από το πεδίο της ανάλυσης μου πάντα γιατί αποτελούν αισθήσεις που δε θέλω να μολύνω με λέξεις, και γιατί προτιμώ να τις αφήνω στη μυστηριακή μαγεία τους που πάνα αισθάνομαι ότι αγγίζει αυτό που δεν μπορώ να εξηγήσω: Δεν μπορώ να εξηγήσω τι είναι αυτό που με αγγίζει, τι ακριβώς αγγίζει, τι είναι ακριβώς αυτό το «με».

Με τα παραπάνω θέλω να καταλήξω στο ότι, όταν νιώθουμε την ένωση να συμβαίνει, το έξω από μας δεν έχει και καμία σημασία ώστε να μας προκαλεί ζήλια κλπ. Στο εκτός αυτών των στιγμών είναι που το έξω μας αφορά. Και όχι, δε θέλω να πω ότι δεν πρέπει να σκεφτόμαστε και να αναλύουμε, είναι αναπόφευκτο αυτό, και ωραίο, και σίγουρα κομμάτι του έρωτα. Αλλά μπορούμε να επιλέξουμε πώς θα το κάνουμε αυτό.(Επίσης δε θέλω να δώσω μικρότερη αξία στις στιγμές έξω απ’ αυτές της απόλυτης ένωσης: είναι κομμάτια του έρωτα και τον τρέφουν, χωρίς αυτές έρωτας δε θα γεννιόταν.)

Εφ’ όσον λοιπόν γνωρίζουμε ότι το Είναι του Άλλου είναι αδύνατο να το φτάσουμε όλο, και ότι πάντα θα προχωράμε τείνοντας προς αυτό σαν μαθηματικό όριο, πώς συνεχίζουμε να ερωτευόμαστε; Το κλειδί βρίσκεται ακριβώς εκεί: Παρ’ ότι δε θεωρώ ότι μπορώ να φτάσω τον Άλλον, ερωτεύομαι άρα προσπαθώ να τον φτάσω. Ένας αγώνας παράδοξος. (Σκέψου την αίσθηση της υπέρβασης του θανάτου και φόβου και τέλους που μπορεί να έχεις αισθανθεί ούσα ερωτευμένη: ένιωθες ότι θάνατος δεν υπάρχει ενώ εννοείται πως οι εμπειρικές σου γνώσεις σου έλεγαν ότι προφανώς υπάρχει, παρ’ όλα αυτά δε σε εμπόδισαν να νιώσεις την αθανασία!). Βουτώ με τα μούτρα στη διαδικασία της άφιξής μου στο άλλο σώμα και πνεύμα. Είναι τόσο δυνατό αυτό και τόσο πολύ το έχουμε ανάγκη που αν και λογικά απορρίψαμε την κατάκτηση του Είναι του Άλλου, συνεχίζουμε να τη διεκδικούμε, πολεμάμε λοιπόν γιατί γουστάρουμε τον πόλεμο και όχι για την ίδια τη νίκη.

Αποδεχόμαστε πρώτα τη λέξη «διεκδίκηση» λοιπόν, κι έπειτα, και παράλληλα, ότι ο Άλλος απαρτίζεται από εκατομμύρια εικόνες και αισθήσεις που απολύτως δε θα γνωρίσουμε ποτέ. Όμως εμείς εκεί, γι αυτό πολεμάμε: για να τις νιώσουμε κι εμείς μέσα από τον Άλλον. Και να τι ωραίο συμβαίνει τότε: Όσο πιο βαθιές και πολλές είναι αυτές οι εικόνες και αισθήσεις που ζούνε μέσα στον Άλλον, όσο ακόμη εξελίσσονται και πληθαίνουν και βαθαίνουν με τον χρόνο (και στο τώρα δηλαδή που ο Άλλος είναι μαζί μας αλλά που υπάρχει και έξω από μας) τόσο πιο βαθύς και μεγάλος γίνεται ο άνθρωπός μας, τόσο πιο πολύ αξίζει ο έρωτάς μας γι’ αυτόν, τόσο πιο πολύ χρειάζεται να πολεμήσουμε, κι εμείς γουστάρουμε τον πόλεμο, και έτσι τόσο πιο αέναη κάνουμε τη διαδικασία του έρωτα, ώστε τον επιμηκύνουμε πιο πολύ. Δηλαδή, το να αγαπάμε την απειρότητα του Άλλου είναι που κάνει ατέρμονο τον έρωτά μας, και όχι το να τον περιορίζουμε στα βολικά κουτάκια μας (το κουτί που τον περιορίζουμε, σχετικά με τη μονογαμία, είναι ο ίδιος ο εαυτό μας γιατί, παρ ότι και ο εαυτός μας άπειρος, είναι ένα άπειρο μικρότερο από το άπειρο όλου του κόσμου στο οποίο ο Άλλος θα μπορούσε να ταξιδεύει- για να μην πούμε για όλα τα άλλα κουτάκια στα όποια βάζουμε τα πάντα).

Υπάρχουν φυσικά πτυχές στην εξέλιξη και απειρότητα του Άλλου που φοβόμαστε ότι δε θα αγαπήσουμε και έτσι τρομάζουμε, αλλά δε βοηθάει το να τον αφήσουμε σε μια στάσιμη εικόνα μέσα μας από φόβο μην τον μισήσουμε: ας τον μισήσουμε. Τουλάχιστον, ας τον έχουμε κιόλας αγαπήσει. Θα μπαίνουμε μέσα στον Άλλον ακόμη κι αν ξέρουμε ότι αυτό είναι αδύνατο: αυτό κάνει ακόμη πιο μεγάλη την επιθυμία μας, το πείσμα μας, την προσπάθεια μας, το βάθος μας.

Εδώ σκέφτομαι βέβαια τη δύναμη του να πεις σε κάποιον: «από όλα τα μεγαλύτερα άπειρα του κόσμου διαλέγω μόνο το δικό σου». Αλλά αυτό ισχύει σε στιγμές και πάλι, γιατί έτσι κι αλλιώς ζεις και έξω από το δικό του άπειρο. Ποτέ δε διαλέγεις μόνο Αυτόν.

Βλέπω τον έρωτα σαν έναν χορό όπου τα σώματα της Μίας και της Άλλης διατηρώντας την ύλη ενώνονται κι η ύλη αλλάζει μορφές, το ένα σώμα μες στο άλλο συμπαγή αλλά και αέρινα, και σχετικά διάφανα ώστε να ενώνονται οι βαθύτερες της καθεμιάς αισθήσεις, τα βλέπω τώρα τα σώματα να αυξομειώνονται, να αλλάζουν χρώματα, σχήματα, να απλώνονται το ένα στο άλλο και ξεχωριστά αλλά και μαζί στον χώρο. Ενώνονται και χωρίζονται σημεία τους -κινούνται με την καμπυλότητα των κυμάτων και τον, χωρίς ρυθμό, ρυθμό της θάλασσας. Απλώνονται τα ενωμένα ή μη σημεία τους στον χώρο και τον χρόνο, και χώρος και χρόνος είναι κι άλλα σώματα, γιατί αυτό είναι τόσο τρομερό να το δεχτούμε; Είναι ένας χορός. Αυτό σημαίνει για μένα αυτό που λες «να κινούν βουνά ,να φεύγουν γελώντας επάνω σε ποδήλατα».

Εμείς επιλέγουμε πώς θα απλωθούμε. Έτσι, αν δε θέλουμε να απλωθούμε σε άλλα σώματα, φυσικά να μην το κάνουμε. Γι’ αυτό δε θα έλεγα ότι είμαι κατά της μονογαμίας: είμαι κατά της μονογαμίας ως ο μοναδικός τύπος ερωτικής σχέσης και έρωτα. Θα μπορούσες να πεις ότι είσαι κατά της μονογαμίας ως μοναδικής μεθόδου, αλλά ότι εσύ επιλέγεις να είσαι μονογαμική (γιατί έτσι αισθάνεσαι τώρα, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτό είναι ο έρωτας για όλες/ους -κι ούτε και για εσένα πάντα). Και εκεί είναι σημαντικό να μπορούμε να δεχτούμε (αν συμφωνούμε με τα παραπάνω) ότι αν μοιράζεσαι τη ζωή σου, το σώμα και τις σκέψεις και το κρεβάτι σου με κάποιον/α και δε θέλεις να έχεις ερωτική επαφή με άλλους/ες, τότε δε σημαίνει ότι θα απαιτείς και ο άλλος/η άλλη να μην έχει κι αυτός/ή. Γιατί ο καθένας και η καθεμία για τις πράξεις του/της έχει διαφορετικές προθέσεις.

Με ενδιαφέρουν πολύ οι προθέσεις, γιατί νομίζω αυτές είναι που μας πληγώνουν πιο πολύ. Οι πράξεις των άλλων αντανακλούν τις προθέσεις τους, αλλά σύμφωνα με την αντανάκλαση που εμείς βλέπουμε. Δηλαδή, η ίδια πράξη από δύο διαφορετικούς ανθρώπους δεν έχει την ίδια πρόθεση. Ξαναγυρνώντας λοιπόν, πιθανόν όταν η ερωτική σου συντρόφισσα βρεθεί με μια άλλη γυναίκα να μην το κάνει για τους λόγους που θα το έκανες εσύ (πχ. Γιατί δε νιώθεις καλά με τη συντρόφισσά σου και κάτι σου λείπει), και τότε ο λόγος που ενοχλείσαι είναι ότι φοβάσαι το τι μπορεί να σημαίνει, γιατί είναι κάτι έξω από σένα και που δεν μπορείς να το ελέγξεις. Θα σου άρεσε όμως να μπορούσες να το ελέγξεις; Τι αφόρητη πλήξη! Λυτρωτικό είναι να σέβεσαι ότι η Άλλη δεν είναι εσύ και να μην προβάλλεις τους δικούς σου φόβους για εσένα προσωπικά στην Άλλη.

Άρα, λέω δύο πράγματα: α)όχι στη μονογαμία ως μοναδική έκφραση του έρωτα άρα όχι και στην κριτική και το μέτρημα των συναισθημάτων των άλλων και των δικών μας με κριτήριο αυτήν και β)όχι στην καταπίεση του συντρόφου μας αν θέλει να είναι πολυγαμικός/πολυσυντροφικός είτε εμείς είμαστε είτε όχι.

Ναι, φρικτά δύσκολα όλα αυτά. Στην πράξη ίσως θέλουμε ο σύντροφός μας να δεχτεί ότι εμείς πληγωνόμαστε αν έχει ερωτικές επαφές με άλλους και να μην το κάνει: να καταπιέσει δηλαδή μια δική του επιθυμία για μια δική μας. Επειδή η ζυγαριά της ενοχής βαραίνει πρώτα αυτόν και όχι εμάς που έχουμε μια τέτοια απαίτηση. Αν δεν είχαμε από πριν αλλοιωμένη ζυγαριά λόγω των κοινωνικών μας αξιών, το όλο θέμα θα ήταν ένα παιχνίδι δύναμης. Ποια επιθυμία θα υπερισχύσει ποιας. Χωρίς σωστά και λάθη. Αποτελεί όμως η ανάγκη μας για την αποδοχή του άλλου της επιθυμίας μας να κάνει έρωτα και να ερωτεύεται μόνο εμάς, ένα σενάριο θυσίας: θέλουμε να θυσιάσει την επιθυμία του για να δείξει ότι μας αγαπάει. Γιατί πρέπει να το κάνει αυτό για να δείξει ότι μας αγαπάει; Πώς έχουμε εμείς το δικαίωμα να του ζητάμε να είναι μόνο με εμάς όταν αυτό τον καταπιέζει και τον πληγώνει;

Ακριβώς επειδή έχουμε φορτώσει τόσες ενοχές στον πολυγαμικό ή πολυσυντροφικό άνθρωπο δέχεται την επιθυμία μας εξ ορισμού (ή υποκρίνεται ότι τη δέχεται άρα βγαίνει στο ψέμα) και όχι εμείς τη δική του. Εδώ, ας μην πούμε ότι είναι λάθος αυτού που διαπράττει την «απιστία» (έγκλημα μέγα -γι αυτό του βρήκαν και τις κατάλληλες λέξεις) επειδή αυτός είναι που πράττει, γιατί και η ζήλια και η έκφραση ενός μελλοντικού πόνου, ο περιορισμός δηλαδή του άλλου, αποτελούν πράξη. Το θέμα είναι λοιπόν, ότι ξεκινάμε το σκεπτικό μας από τον ορισμό του έρωτα ως μονογαμικού και αυτός που σπάει την πίστη μας σ’ αυτόν τον ορισμό είναι ο άπιστος.

Σκέψου το ανάποδα: «Καλά μαλάκα, ξέρεις τι έγινε με την Τάνια και τον Μάριο;; Αυτός της είπε να μην έχει ερωτικές σχέσεις με άλλους! Άκου ρε! Τον προδότη, τον άπιστο! Εγώ θα χώριζα!». Τον «άπιστο» και εδώ, γιατί εκεί η πίστη θα περιοριζόταν στο πλαίσιο του πολυγαμικού/πολυσυντροφικού προτύπου ερωτικής σχέσης. Ξαφνικά είναι ο Μάριος τώρα που δε φέρεται «πιστά» στην εννοούμενη σιωπηλή μεταξύ των δύο συμφωνία, η οποία προϋπήρχε προφανής, πηγάζοντας μέσα από τους αξιακούς νόμους εκείνης της ανάποδης κοινωνίας. Τώρα είναι αυτός ο ανήθικος, γιατί απλώς έχει γυρίσει η ζυγαριά.

Θα μπορούσαμε με τον όρο «πίστη» να εννοούμε την πίστη της μίας στον άλλον, την πίστη στη μεταξύ τους σχέση, στις επιθυμίες και των δύο, οι οποίες αλλάζουν και καμία συμφωνία δεν μπορεί να τις κλειδώσει πουθενά; Εδώ είναι που χάνεται μάλλον η σταθερότητα, αλλά δεν μπορεί η ελευθερία να επιτευχθεί στο στάσιμο: για την ακρίβεια δε θεωρώ ότι μπορεί να επιτευχθεί, αλλά ότι είναι μια διαδικασία και όχι κατάσταση. Αν υπάρχει λοιπόν κατανόηση και συνύπαρξη των επιθυμιών, μπορεί να βρίσκεται ισορροπία στις επιθυμίες των δύο. Αν δε βρεθεί πάλι αυτή η ισορροπία σε κάποιο σημείο, τότε βλέπουμε τι κάνουμε: ή είμαστε σε μια σχέση με έναν «έρωτα» χωρίς ελευθερία ή δεν είμαστε πια.

Εδώ θέλω να σχολιάσω τη φράση σου «αν δεν μπορώ να πραγματοποιήσω κάτι, δεν έχει νόημα να λέω ότι είναι ιδανικό μου». Με βρίσκω μακριά από αυτή τη δήλωση. Οι πραγματικότητες του μυαλού μας δεν είναι οι πραγματικότητες που λαμβάνουμε μέσω των αισθήσεών μας. Μπορεί να έχουμε κάτι στο μυαλό που οι συνθήκες και ο περιορισμός των δυνατοτήτων δε μας επιτρέπουν να πραγματοποιήσουμε. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να το έχουμε μέσα μας και να θέλουμε να το ζήσουμε; Το γεγονός ότι τώρα οι συνθήκες μας το καθιστούν δύσκολο ή αδύνατο δε σημαίνει ότι δε θα μπορέσουμε να το φτάσουμε σε κάποιο άλλο μελλοντικό πλαίσιο.

Προσωπικά ξέρω πως έχω μεγαλώσει με πολλά ερεθίσματα, αντικρουόμενα σε μεγάλο βαθμό, έτσι ώστε τώρα φτάνω στο σημείο να είμαι κάτι και ένα κομμάτι αυτού του κάτι να θέλει να αλλάξει άλλα κομμάτια αυτού του κάτι. Λέω όλα τα παραπάνω, τα αισθάνομαι, και παράλληλα μερικές φορές νιώθω ζήλια όταν είμαι σε σχέση και ερωτευμένη ή μη με κάποιον άνθρωπο. Αλλά δε μ’ αρέσει αυτό που έγινα: δηλαδή όχι όλο. Θέλω να φέρω κάποια συναισθήματά μου πιο κοντά σε άλλα που συνυπάρχουν πιο αρμονικά με τη σκέψη μου. Φυσικά, δεν αποτελούν τα παραπάνω μόνο σκέψεις, δημιουργήματα της λογικής και της ιδεολογίας, αλλά κυρίως πράγματα που έχω βιώσει και που έχω ανάγκη.

Πιστεύω ότι μπορούμε να τείνουμε στο ιδανικό μας, ακόμη κι αν μέσα μας φωλιάζει όλη η σαπίλα του κόσμου στον οποίο βρεθήκαμε: κομμάτι μας η σαπίλα που συγκρούεται με άλλα μέσα μας, κι ας το δεχτούμε αυτό το κομμάτι αλλά ας το αλλάξουμε κιόλας, γιατί γνωρίζουμε και την πολύ μεγάλη ομορφιά του κόσμου, και καλούμαστε να επιλέξουμε σε ποιον από τους δύο χώρους θέλουμε να ζήσουμε. Ο δρόμος είναι δύσκολος και δεν ξέρω αν ποτέ θα φτάσουμε στην αρμονία των εαυτών που γίναμε και των εαυτών που νιώθουμε την επιθυμία να γίνουμε, των εαυτών που νιώθουμε ότι είμαστε, αλλά τουλάχιστον η προσέγγιση αξίζει. Θα γίνουμε καλύτερες και βαθύτερες. Θα «χαρίσουμε την αγάπη και τον χρόνο».

 

 


ΠΟΛΥΣΥΝΤΡΟΦΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ: ΓΙΝΕΤΑΙ;

3

Στην κοινωνία μας τείνουμε να υποθέτουμε ότι οι άνθρωποι έχουν (ή πρέπει να έχουν) μονογαμικές σχέσεις. Εκείνα τα άτομα που έχουν μη-μονογαμικές σχέσεις τα θεωρούμε ανίκανα για δέσμευση, ανώριμα, αχόρταγα σεξουαλικά ή απλά άπιστα. Υπάρχει, όμως, ένα μοντέλο δημιουργίας σχέσεων που λέγεται πολυσυντροφικότητα, όπου ένα άτομο μπορεί να έχει παραπάνω από μία ρομαντικές σχέσεις με συναίνεση, δέσμευση και ειλικρίνεια από όλα τα άτομα που εμπλέκονται σε αυτήν την σχέση. Αποτελεί μια μορφή ανοιχτής σχέσης (ανοιχτή ονομάζεται κάθε σχέση που είναι συναινετικά μη μονογαμική) και περιλαμβάνει ανθρώπους κάθε φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού.

Η πολυσυντροφικότητα αποτελεί ουσιαστικά έναν όρο-ομπρέλα και καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα διαφορετικών ειδών σχέσεων, όπως:

  • Τρία ή περισσότερα ενήλικα άτομα που συζούν, μοιράζονται τα οικονομικά τους και μεγαλώνουν μαζί τα παιδιά τους (αν έχουν).
  • Ένα ζευγάρι που συζεί, ενώ παράλληλα διατηρεί σχέσεις με τρίτα άτομα.
  • Ανεξάρτητη (solo) πολυσυντροφικότητα: ένα ανεξάρτητο άτομο διατηρεί ειλικρινείς πολλαπλές σχέσεις χωρίς να γίνεται μέλος ζευγαριού, τριάδας, κ.τ.λ.
  • Σχεσιακή αναρχία (relationship anarchy): οι άνθρωποι που την ασκούν αποφεύγουν την ιεράρχηση των σχέσεων και την κατηγοριοποίησή τους με βάση τις κοινωνικές νόρμες.
  • Ποικίλες άλλες δομές πολυσυντροφικών σχέσεων.

Όταν ακούμε τον όρο «ανοιχτή σχέση», το μυαλό μας πάει συνήθως σε γκέι άντρες που κάνουν περιστασιακό και συχνό σεξ με διαφορετικό σύντροφο κάθε φορά. Πέρα από την στερεοτυπική θεώρηση των γκέι αντρών στην παραπάνω πρόταση (επειδή προφανώς δεν κάνουν όλοι οι γκέι άντρες περιστασιακό και συχνό σεξ – ούτε φυσικά είναι κατακριτέο και αν κάνουν), υπάρχει άλλο ένα λάθος που γίνεται συχνά: η σύνδεση της πολυσυντροφικότητας με την πολυγαμικότητα. Η πολυσυντροφικότητα είναι περισσότερο εστιασμένη στην δημιουργία ρομαντικών  σχέσεων (που μπορεί να περιλαμβάνουν το σεξ, μπορεί και όχι) και στην συντροφικότητα, ενώ η πολυγαμικότητα δεν περιλαμβάνει την έννοια της δημιουργίας σταθερών σχέσεων αλλά αφορά μόνο το σεξ.

Τι συμβαίνει όμως με μία γυναίκα που επιθυμεί να δημιουργήσει πολυσυντροφικές σχέσεις με άλλες γυναίκες; Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει τα στερεότυπα που προβάλλονται πάνω σε έναν άνθρωπο με τρία χαρακτηριστικά για τα οποία ενδεχομένως να υποστεί κάποια μορφή διάκρισης: γυναίκα, λεσβία, πολυσυντροφική; Υπάρχει φως στο (ετερο)σεξιστικό-ομοφοβικό-πολυφοβικό τούνελ;

Κατ’αρχάς να διευκρινίσουμε ότι η πολυσυντροφικότητα δεν ταιριάζει σε όλες, όπως ακριβώς και οι μονογαμικές σχέσεις δεν ταιριάζουν σε όλες. Υπάρχει, όμως, και μια ενδιάμεση οπτική: μπορεί να σου ταιριάζει η πολυσυντροφικότητα και να μην το ξέρεις. Και πώς να το ξέρεις, άλλωστε, αφού από μικρή έχεις μπολιαστεί με το όνειρο του πρίγκιπα πάνω στο άλογο που θα έρθει και θα σε συνεπάρει και θα φύγετε μαζί στο ηλιοβασίλεμα… Το μόνο που άλλαξες είναι τον πρίγκιπα σε πριγκίπισσα, αλλά το concept του παραμυθιού παραμένει το ίδιο. Το ετεροκανονικό παραμύθι μετατράπηκε σε ομοκανονικό.

-Προσοχή, δεν υπάρχει καμία πρόθεση από μέρους μου να συγκρίνω την πολυσυντροφικότητα με την μονογαμικότητα και να πω ότι η μία είναι καλύτερη από την άλλη. Δεν τίθεται θέμα σύγκρισης. Το θέμα είναι να ανακαλύψει η καθεμία τι λειτουργεί καλύτερα για την ίδια.-

Αν λοιπόν, για παράδειγμα, έχεις υπάρξει κατά συρροήν μονογαμική (serial monogamist) αλλά πάντα κάτι δεν σου κολλάει, πάντα υπάρχει κάτι που δεν λειτουργεί για σένα και νιώθεις ότι δεν σου ταιριάζει αυτό το είδος των σχέσεων, έχεις σκεφτεί ότι μπορεί να υπάρχει εναλλακτική;

Ας δούμε κάποια από τα θετικά στοιχεία που μπορεί να έχει η πολυσυντροφικότητα:

  • Τα άτομα νιώθουν μεγαλύτερη προσωπική ελευθερία, αυξημένη αυτεπίγνωση και βλέπουν την δημιουργία ρομαντικών ή/και σεξουαλικών σχέσεων με παραπάνω από ένα άτομα ως ευκαιρία για μεγαλύτερη προσωπική ανάπτυξη και εμβάθυνση στις κοινωνικές τους σχέσεις.
  • Τα άτομα νιώθουν ανακούφιση όταν απελευθερώνονται από την προσδοκία ότι μόνο ένα άτομο πρέπει και μπορεί να ικανοποιεί τις συναισθηματικές, πνευματικές ή/και σεξουαλικές τους ανάγκες.
  • Τα άτομα έχουν την δυνατότητα να εξερευνήσουν τις σεξουαλικές τους ανάγκες μέσα σε ένα μη επικριτικό περιβάλλον, ζώντας με ειλικρίνεια και συναίνεση.

Είναι, όμως, όλα τέλεια στις πολυσυντροφικές σχέσεις; Όχι, βέβαια. Όπως ακριβώς και στις μονογαμικές σχέσεις, όταν ένα ζευγάρι χωρίζει, δεν κατηγορούμε την μονογαμία, έτσι και όταν μια πολυσυντροφική σχέση διαλύεται, δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάτι εγγενώς λανθασμένο σε αυτό το μοντέλο δημιουργίας σχέσεων. Οι σχέσεις δημιουργούνται από ανθρώπους και το αν θα διαρκέσουν ή όχι εξαρτάται από πολλούς και σύνθετους παράγοντες.

Ας δούμε, λοιπόν, κάποια θέματα που μπορεί να ανακύψουν μέσα από την δημιουργία πολυσυντροφικών σχέσεων:

  • Αίσθημα ενοχής και προσωπικής ανεπάρκειας εξαιτίας της παραδοσιακής θεώρησης των σχέσεων, όπου το μόνο αποδεκτό μοντέλο αποτελεί η μονογαμικότητα. Αυτό το αίσθημα μπορεί να εντείνεται εξαιτίας της έλλειψης προβολής προτύπων επιτυχημένων πολυσυντροφικών σχέσεων (τουλάχιστον στην Ελλάδα).
  • Θέματα που μπορεί να θεωρούνται δεδομένα σε μια μονογαμική σχέση, χρειάζονται ειδική διαπραγμάτευση σε μια πολυσυντροφική, π.χ. Πόσος χρόνος θα επενδύεται από και προς κάθε μέλος.
  • Ειδικά για μια γυναίκα που αυτοπροσδιορίζεται π.χ. ως λεσβία και πολυσυντροφική, η δυσκολία να το αποκαλύψει στο κοινωνικό και οικογενειακό της περιβάλλον μπορεί να προκαλέσει αίσθημα χαμηλής αυτοεκτίμησης, έλλειψη αυτοπεποίθησης, δυσλειτουργία στις κοινωνικές σχέσεις, απομόνωση κλπ.
  • Τέλος, όπως και στις μονογαμικές σχέσεις, τα άτομα μπορεί να βιώσουν αισθήματα κτητικότητας και ζήλειας. Η έλλειψη λειτουργικής επικοινωνίας και η ανεπάρκεια στην δημιουργία κοινώς αποδεκτών κανόνων, μπορεί να οδηγήσουν σε συγκρούσεις και σε φόβο απώλειας/απόρριψης.

Όπως σε όλες τις σχέσεις λοιπόν, έτσι και στις πολυσυντροφικές, χρειάζεται διαρκής δουλειά με τον εαυτό μας πρώτα και συνειδητοποίηση ότι μόνο μέσα από την ειλικρίνεια, την διαρκή διαπραγμάτευση και την από κοινού συναίνεση μπορούμε να δημιουργήσουμε λειτουργικές σχέσεις.

Θεωρώ ότι η πολυσυντροφικότητα, ακόμα και για όσες δεν θέλουν να την ακολουθήσουν, μπορεί να δώσει μια νέα οπτική στην έννοια των σχέσεων και να αμφισβητήσει αποκρυσταλλωμένες πεποιθήσεις και προσδοκίες που άπτονται της δημιουργίας ρομαντικών ή/και σεξουαλικών σχέσεων με τον ίδιο τρόπο που το LGBTQIA+ κίνημα αμφισβήτησε (και αμφισβητεί) τις πατριαρχικές και ετεροσεξιστικές πεποιθήσεις και προσδοκίες.

Υ.Γ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Λίζα Αστερίου για την πολύτιμη βοήθειά της. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την πολυσυντροφικότητα, μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα https://polysyntrofikotita.wordpress.com/

 

Εύα Σπίνου – Ψυχολόγος

www.evaspinou.com

ΠΗΓΗ: http://lesbian.gr/6645/polisintrofikes-schesis-metaxi-ginekon/

 


Ενάντια στη μορφή-ζευγάρι

Παραθέτουμε παρακάτω τη μετάφρασή του άρθρου «Against the Couple-Form» από το πρώτο τεύχος του queer φεμινιστικού περιοδικού LIES. Συγγραφείς του άρθρου είναι οι Clémence X. Clementine και συνεργάτιδες από την Infinite Venom Girl Gang, και δημοσιεύτηκε στον πρώτο τόμο του περιοδικού το 2012.

happy marriage

Το «Τέρμα με τις μητέρες, τις γυναίκες και τα κορίτσια, ας καταστρέψουμε τις οικογένειες!» ήταν μια χειρονομία-πρόσκληση να σπάσουμε τις αναμενόμενες αλυσίδες των γεγονότων, να απελευθερώσουμε τις συμπιεσμένες δυνητικότητες. Ήταν ένα χτύπημα στις γαμημένες ιστορίες αγάπης, στην κοινότυπη πορνεία. Ήταν ένα κάλεσμα να ξεπεράσουμε το ζευγάρι ως στοιχειώδη μονάδα διαχείρισης της αλλοτρίωσης.

-Tiqqun, «How to?»

Λιμπιντικές ροές διατέμνουν τον κοινωνικό κόσμο. Οι ερωτικές και σεξουαλικές σχέσεις δεν υπάρχουν σε κάποιο ασφαλές πεδίο αποκομμένο από την υπόλοιπη κοινωνία. Μάλλον αποτελούν συστατικά στοιχεία σχεδόν κάθε πτυχής της κοινωνικής ζωής. Η επιθυμία ρέει και κυκλοφορεί ανάμεσα σε χώρους απασχόλησης, διαμάχες μεταξύ διανοούμενων, πολιτικές οργανώσεις, καλλιτεχνικούς κύκλους, παιδικές χαρές και νεκροταφεία. Ο ηλικιωμένος ασθενής αρπάζει το στήθος της νοσοκόμας που σκύβει από πάνω του. Ο κυβερνητικός αξιωματούχος γδύνει τη νεοπροσληφθείσα ασκούμενη αφήνοντάς τη μόνο με το λεοπάρ στρινγκ της κατά τη διάρκεια μιας σημαντικής ενημέρωσης στο γραφείο του. Ο φυλακισμένος ακουμπάει το χέρι του στο διαχωριστικό τζάμι του θαλάμου επισκεπτών, προσπαθώντας ν’ ακουμπήσει τη σύζυγό του ύστερα από είκοσι χρόνια σωματικού διαχωρισμού. Αυτές οι ροές των λιμπιντικών επιθυμιών επενεργούν εντός και μεταξύ ευρύτερων κοινωνικών μηχανισμών, με τέτοιο τρόπο ώστε να αναζωογονούν τις δυναμικές της οικονομικής και πολιτικής ζωής. Η επιθυμία, συχνά εστία πολιτικής, εισχωρεί στο λεγόμενο «δημόσιο» πεδίο.

Η πατριαρχία υποβάλλει ακατάπαυστα αυτές τις επιθυμητικές ροές σε ένα σύστημα οργάνωσης, σε μια λογική που στρέφει τις επιθυμητικές ροές ενάντια στον ίδιο τον εαυτό τους. Θα αναφέρομαι σε αυτό το καναλιζάρισμα και την οργάνωση των σεξουαλικών και ερωτικών σχέσεων ως λογική του ζευγαριού – αυτή που διοχετεύει, απλοποιεί και ανάγει την ερωτική επιθυμία στις ανάγκες της πατριαρχίας εντός του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αυτή η λογική υποθέτει ότι οι γυναίκες δεν έχουν παρά έναν μόνο χώρο εκπλήρωσης των κοινωνικών και σεξουαλικών επιθυμιών τους, τη ρομαντική σχέση με έναν άντρα. Το ζευγάρι λειτουργεί ως κατώφλι, ως εισιτήριο εισόδου, ως το χρυσό κλειδί που επιτρέπει σε μια γυναίκα να συμμετάσχει στον κοινωνικό κόσμο. Το ζευγάρι υπόσχεται ότι, αφού εισέλθει στη λαβή του, καμιά πλέον δεν θα υποφέρει από αλλοτρίωση, απομόνωση, ανία, ξεριζωμό. Το ζευγάρι παραχωρεί στη γυναίκα την ιδιότητα του προσώπου και την κοινωνική ορατότητα. Αποκτά έναν τίτλο, μια χρονικότητα, έναν χώρο μέσω του ζευγαριου. Ο γάμος εσωκλείει ευλαβικά αυτή τη λογική και τη διαιώνιση της συγκεκριμένης μορφής που πήρε η πατριαρχία στον καπιταλισμό.

Η πράξη και ο λόγος εντός των πατριαρχικών κοινωνικών σχέσεων αναδύονται από μια ομάδα αντρών που ενδιαφέρονται ο ένας για τον άλλον. Στους πνευματικούς, πολιτικούς ή καλλιτεχνικούς κύκλους, ένα επιτελείο αντρών συχνά μονοπωλεί την ικανότητα συμμετοχής στην παραγωγή γεγονότων ή ιδεών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάνει και κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Η πατριαρχία συστηματικά αποκλείει τις γυναίκες από την πράξη και τον λόγο, ξαποστέλνοντάς τες ως τάξη στην εκτέλεση της άμισθης εργασίας κοινωνικής αναπαραγωγής. Αντίθετα από μια ουσιοκρατική έννοια, η κατηγορία της γυναίκας προκύπτει από έναν έμφυλο τρόπο εκμετάλλευσης και υποβιβάζει ορισμένους τύπους εργασίας στην ιδιωτική, άμισθη σφαίρα. Ενώ οι γυναίκες εργάζονται δραστήρια σε έμμισθες δουλειές εκτελώντας επιπλέον την οικιακή εργασία, οι άντρες δημιουργούν τη σφαίρα της δημόσιας ζωής προκειμένου να μονωθούν από την αποδοχή της κοινοτυπίας και της περιττότητάς τους.

Οι άντρες παραχωρούν στις γυναίκες πρόσβαση στην πράξη και τον λόγο μέσω της ανάπτυξης σεξουαλικών σχέσεων με τους άντρες αυτού του κύκλου. Οι εργένισσες, εκείνα τα αδέσποτα σκυλιά, παραμένουν στην περιφέρεια, πάντα σε απόσταση από τον χώρο όπου διεξάγονται διαβουλεύσεις, σχέδια και γεγονότα. Το ζευγάρι ενεργεί ως κοινωνική μορφή η οποία απαιτεί από τις γυναίκες, για να μπορέσουν να συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε πρακτική ή τομέα επιθυμούν, να προσδεθούν στους άντρες μέσω του μηχανισμού του ζευγαριού. Η μορφή-ζευγάρι συχνά συγκροτεί τη μοναδική τεχνική που προστατεύει μια γυναίκα από τον μισογυνισμό μιας ομάδας αντρών. Ποια είναι αυτή; Α, νομίζω πως είναι η κοπέλα του Ζακ, η πρώην του Μπεν. Οι γυναίκες γίνονται γνωστές για τις σχέσεις τους με τους άντρες, όχι για την προσφορά τους στην πνευματική ή πολιτική ζωή. Οι ζωές των γυναικών υποβαθμίζονται στους ρόλους τους ως η σύζυγος του Ρ ή η ερωμένη του Τζ, όχι ως ποιήτριες, θεωρητικοί, ή επαναστάτριες όπως τους πρέπει.

Οι γυναίκες επιλέγουν διαφορετικές στρατηγικές όταν αντιμετωπίζουν τις πατριαρχικές κοινωνικές σχέσεις και τη λογική του ζευγαριού. Η γυναίκα που ακολουθεί έναν άντρα με εξουσία σε ένα συγκεκριμένο περίγυρο. Η γυναίκα που πάντα χρειάζεται έναν άντρα γύρω της και θα πάρει ό,τι μπορέσει. Η γυναίκα που απολαμβάνει την αυτοπεποίθηση να είναι η φιλενάδα του τάδε. Η γυναίκα που κάθεται χαρωπά στον «καναπέ των φιλενάδων» κατά τη διάρκεια της πρόβας του συγκροτήματος. Η γυναίκα που βρίσκεται σε κατάθλιψη όταν δεν έχει αγόρι. H γυναίκα που βλέπει τον άντρα με τον οποίο είναι μαζί ως καθρέπτη της δικής της μαεστρίας. Η γυναίκα που περιμένει έναν άντρα αρκετά εντυπωσιακό για να την πάει μπροστά. Η γυναίκα της οποίας η διανοητική εργασία μονοπωλείται στο να ξενυχτάει γράφοντας απολογητικά e-mail στο αγόρι της αντί να σκαρώνει δικά της ποιήματα, θεωρίες ή αρχιτεκτονικά σχέδια.

Η λογική του ζευγαριού μεσολαβεί τη σχέση της γυναίκας με τον εαυτό της, και τις σχέσεις της με άλλες γυναίκες. Στην παραγωγή του εαυτού της ως γυναίκα, έχει διαρκώς στο νου της ότι είναι αναγκαίο να την επιθυμούν, να αξίζει την επιθυμία ενός άντρα, να είναι κατάλληλη για την αγάπη ενός άντρα. Η «προχώρα, κορίτσι μου! το αξίζεις!» διάσταση της σύγχρονης γυναικείας υποκειμενοποίησης κωδικοποιεί την ατομική υποταγή των γυναικών ως αυτοπραγμάτωση. Τα φεμινιστικά κύματα μετά το 1950 έχουν επαναδιευθετήσει τη θέση των γυναικών στον καπιταλισμό και σε σχέση με τους άντρες, χωρίς απαραίτητα αυτές οι θέσεις να έχουν γίνει λιγότερο καταπιεστικές. Η ψευδοενδυνάμωση των γυναικών να κοιμούνται όπου θέλουν, να φοράνε κραγιόν και ν’ αγοράζουν στους εαυτούς τους σοκολάτες αν το θελήσουν, δεν ισοδυναμεί με κάποια σημαντική αλλαγή της δομικής τους εκμετάλλευσης. Η φαμ φατάλ, η μπουρλέσκ χορεύτρια[1], η διευθύντρια έχει άντρα ή την έχει ένας άντρας; Μια γυναίκα ίσως εσωτερικεύσει εξ ολοκλήρου τις απαιτήσεις του ζευγαριού, αναπαράγοντας τον εαυτό της ως ελκυστική, επιθυμητή και περιζήτητη -χαρακτηριστικά τα οποία πρέπει να παραχθούν- ακόμη κι ενόσω διαμαρτύρεται ενάντια στο σεξουαλικά αρπακτικό αρσενικό. Η λογική του ζευγαριού έχει ενισχύσει την άμεση σχέση της εργένισσας με το εμπόρευμα, με την προσταγή να παράγει τον εαυτό της ως εμπόρευμα. Όπως ακριβώς και στη σφαίρα της κυκλοφορίας -όπου υποτίθεται ότι αγοραστές και πωλητές ανταλλάζουν ισοδύναμα- η εργένισσα ανταλλάσσει ώρες στολισμού, τόνωσης και μαδήματος με την ικανότητά να αγοραστεί από έναν άντρα στην αγορά κρέατος. Το ζευγάρι μεσολαβεί σχέσεις μεταξύ γυναικών στον βαθμό που αλληλεπιδρούν όχι για να εμβαθύνουν την μεταξύ τους σύνδεση, αλλά για να κουτσομπολέψουν τα αγόρια, να επεξεργαστούν τις σχέσεις τους με τους άντρες, ν’ ανταλλάξουν τεχνολογίες θηλυκότητας δια των οποίων μπορούν να βελτιώσουν το στάτους τους έναντι των ανδρών. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η μορφή-ζευγάρι στοιχειώνει τις γυναίκες όταν βρίσκονται μόνες τους ή με άλλες γυναίκες.

Δεν πρέπει καμιά να διαχωρίζει την επιθυμία για μια σεξουαλική σχέση μ’ έναν άντρα από το πατριαρχικά στημένο παιχνίδι. Ποιοι είναι αυτοί οι γκόμενοι; Τι σκέφτεται μια γυναίκα ότι θα πάρει αν αποκτήσει έναν; Εν ολίγοις, τα πάντα. Το ζευγάρι αντικαθιστά την ίδια την επιθυμία, αφότου εσωκλειστεί ευλαβικά, διοχετευθεί και υποβιβαστεί σε μοναδικό αντικείμενο από την πατριαρχία. Τα νεαρά κορίτσια, αντί να εμφανίζουν μια επιθυμία άρνησης ή ξεπεράσματος, σχεδιάζουν τους γάμους τους ήδη από το νήπιο. Αφοσιώνεται στο ζευγάρι με την ελπίδα να μετριάσει την αλλοτρίωσή της και ν’ αυξήσει την αίσθηση της «ασφάλειας», με τον ίδιο τρόπο που μια πολίτης αφοσιώνεται σε ένα κατασταλτικό κράτος που εμπιστεύεται ότι θα την κρατήσει ασφαλή. Ενώ πιθανώς δεν είναι ορατό απ’ την αρχή, το ζευγάρι θα την αλλοτριώσει και θα την απομονώσει περαιτέρω. Θα πρέπει επιπλέον να λογοδοτεί στον σύζυγό της πέρα από το αφεντικό της, εισερχόμενη σε μια σχέση υπερεκμετάλλευσης. Η συντρόφισσα Valerie Solanas δίνει βάση στην εξατομικευτική λειτουργία του ζευγαριού: «Η κοινωνία μας δεν αποτελεί κοινότητα, αλλά απλά συλλογή απομονωμένων οικογενειακών μονάδων. Απεγνωσμένα ανασφαλής, φοβούμενος ότι η γυναίκα του θα τον αφήσει αν εκτεθεί σε άλλους άντρες ή σε οτιδήποτε που έστω κι ελάχιστα μοιάζει με ζωή, ο άντρας προσπαθεί να την απομονώσει από τους άλλους άντρες κι από τον λίγο πολιτισμό που υπάρχει, οπότε την πηγαίνει στα προάστια, μια συλλογή ζευγαριών, που έχουν απορροφηθεί από τους εαυτούς τους, και των παιδιών τους»[2]. Πόσα μπορεί να συγχωρέσει μια γυναίκα; Πόσα αφήνει να ξεγλιστρήσουν; Πόσο καιρό ανέχεται πράγματα που είναι στραβά, σάπια και γαμημένα; Με μεγάλο κόστος, αποφεύγει να χωρίσει επειδή η ανυυπακοή στη λογική του ζευγαριού θα εμποδίσει την πρόσβασή της ακριβώς στους μηχανισμούς που υποτίθεται τη διασώζουν απ’ αυτή την περιφρονητική ύπαρξη. Τα ψήγματα φροντίδας και η υπόσχεση μελλοντικής αλληλεγγύης την πείθουν να παραμείνει σε μη ικανοποιητικές, θλιβερές καταστάσεις.

Το ζευγάρι λειτουργεί τόσο ως πρόβλημα όσο και ως η λύση του. Αν όχι αυτό, απλώς χρειάζεται ένα άλλο αγόρι που θα της συμπεριφέρεται καλύτερα. Μια γυναίκα ίσως αισθανθεί τη ναυτία της αμφιθυμίας, τον εγκλωβισμό μεταξύ της εμμονής στη φαλλική εξουσία και την αποστροφή της. Δεν ξέρει ποια είναι μεγαλύτερη, η μελαγχολία του ζευγαριού ή η μελαγχολία της αποκήρυξής του ως κοινωνική μορφή. Οι περισσότερες επιλέγουν τη θλίψη του ζευγαριού από την αλλοτρίωση της απελευθέρωσης απ’ τη λαβή του. Το κεφάλαιο προσφέρει έναν ώμο να κλάψεις σε κάθε στροφή, προτείνοντας να δεις μια ρομαντική κομεντί με τις φίλες σου όταν η καρδιά σου έχει ραγίσει, ή παρέχει άπειρους τρόπους να ράψεις ένα νυφικό μόνο για σένα. Όπως στο πλαίσιο της εκλογικής πολιτικής η έκταση της κριτικής περιορίζεται στο ότι δόθηκαν θέσεις εξουσίας σε λάθος άτομα, η μορφή-ζευγάρι αποδίδει τα προβλήματα των γυναικών στο ότι βγαίνουν με τον λάθος άντρα, και όχι στο ίδιο το ζευγάρι. Όσο επενδύει στην ιδέα του ρομαντικού έρωτα ως λύτρωση, ως καθοδηγητική αρχή ενάντια στην απομόνωση και προς την κατεύθυνση της αυτοεκπλήρωσης, η γυναίκα παραμένει προσδεμένη στη μορφή-ζευγάρι.

Ως μια άλλη όψη του ζευγαριού-ως-λύση, οι λόγοι που περιβάλλουν τα μέτρα λιτότητας και τη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση εμφανίζουν το ζευγάρι ως θεραπεία για τη φτώχεια. Διαβάζει καμιά ιστορίες νεαρών ανθρώπων που κινούνται μεταξύ φτώχειας και φυλακής ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι προέρχονται από μονογονεϊκές οικογένειες, ιδιαιτέρως με τον πατέρα να απουσιάζει, λες κι η αποκατάσταση του ζευγαριού θα θεράπευε τη φτώχεια και τον δομικό ρατσισμό που παράγει ο καπιταλισμός. Οι κρατικοί γραφειοκράτες λένε στις γυναίκες ότι το ζευγάρι κι η οικογένεια που στηρίζεται σ’ αυτό έχει αντικαταστήσει τα κοινωνικά προγράμματα πρόνοιας: δεν χρειάζεσαι βοήθεια με τη φροντίδα των παιδιών ή κουπόνια τροφίμων· χρειάζεσαι έναν άντρα! Ο πιο σίγουρος δρόμος εξόδου από τη φτώχεια είναι να παντρευτείς! Ενώ πολλές γυναίκες ίσως δεν αποκτήσουν ποτέ πρόσβαση στην απασχόληση, εκείνες που όντως δουλεύουν για έναν μισθό αντιμετωπίζουν έμφυλες εισοδηματικές διαφορές, οι οποίες πιθανόν τις εξωθούν να στηριχτούν σε αντρικούς μισθούς για να υποστηρίξουν τα παιδιά τους. Αυτοί οι οικονομικοί μηχανισμοί διατηρούν τη βιαιότητα της μορφής-ζευγάρι ως παγίδα για τις γυναίκες εντός του καπιταλισμού, ο οποίος μεταμφιέζει την άμισθη εργασία σε πράξεις αγάπης και στοργής.

Η λογική του ζευγαριού έχει αντικαταστήσει τη λογική του θεού. Ανοίξτε το ραδιόφωνο και θ’ ακούσετε αμέτρητες μαρτυρίες της απόλυτης θέσης του ζευγαριού: είσαι το μόνο πράγμα που αξίζει, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα -ή πιο υποβλητικά- Κάθε ανάσα που παίρνεις / Κάθε κίνηση που κάνεις / Θα σε παρακολουθώ[3]. Τα περισσότερα ερωτικά τραγούδια περιέχουν, ή ξεκινούν με, το «εγώ» αλλά το «εγώ» είναι στην πραγματικότητα η καθεμιά που γονατίζει μπροστά στη γενικευμένη κοινωνική μορφή του ζευγαριού. Το αντρικό βλέμμα έχει αντικαταστήσει το θείο βλέμμα. Όπως ο Αρτώ μας έχει ζητήσει “να τελειώνουμε με την κρίση [judgement] του Θεού” (Pour en finir avec le jugement de dieu), ας τελειώνουμε με την κρίση των αντρών[4].

Διερευνώντας αυτές τις δυναμικές, ίσως καμιά να αναρωτηθεί αν οι γυναίκες μπορούν να επιλέξουν να μη συμμετέχουν σ’ ένα ζευγάρι, ενδεχομένως εξερευνώντας μη αποκλειστικές ερωτικές σχέσεις. Αυτή η επιλογή ίσως δεν πάει αρκετά μακρυά. Μη συγχέουμε την πολυγαμία μ’ ένα μετα-ζευγαρικό παράδειγμα. Η πολυγαμία συνιστά πολλαπλασιασμό της λογικής του ζευγαριού, όχι την καταστροφή του. Το περιστασιακό σεξ, οι βασικοί σύντροφοι, η φυσική και συναισθηματική διαθεσιμότητα κι άλλες τέτοιες διακρίσεις, εμπεριέχουν ερωτικές σχέσεις εντός της ζευγαρικής διαπραγμάτευσης. Η πολυγαμία διανοίγει σχηματισμούς ζευγαρικού τύπου χωρίς την επίσημη δέσμευση του ζευγαριού, επεκτείνοντας την εδαφικότητά του και τα τύπου χταποδιού πλοκάμια του, τα οποία απορροφούν την επιθυμία εντός της λογικής του ζευγαριού. Οι πολυγαμικές ή μη αποκλειστικές σχέσεις λειτουργούν ως στρατηγικές ώστε οι γυναίκες να πλοηγηθούν στις πατριαρχικές κοινωνικές σχέσεις αντί να τις διαρρήξουν ή να τις αρνηθούν.

Η λογική του ζευγαριού διαπερνά τις queer σχέσεις όσο και τις straight. Η ομοκανονικότητα κι η γκέι αφομοίωση έχουν πλάσει τις queer σχέσεις κατ’ εικόνα του στρέιτ ζευγαριού. Αντί της ανατροπής των ετεροφυλοφιλικών κοινωνικών σχέσεων, οι αφομοιωτικοί, φιλελεύθεροι ομοφυλόφιλοι πολέμησαν για το δικαίωμα να χωρέσουν στη λογική του ζευγαριού – να παντρευτούν, να φορέσουν νυφικό, να δημιουργήσουν οικογενειακούς πυρήνες ικανούς να προστατέψουν τις σχέσεις ιδιοκτησίας. Οι ομοφυλόφιλοι διαιωνίζουν τις ετεροφυλόφιλες νόρμες και τη φαλλοκρατία μέσω κατηγοριοποιήσεων και παιχνιδιών ρόλων, οι οποίες κωδικοποιούν περαιτέρω τις επιθυμίες και συγκροτούν το σεξ εντός της λογικής της φαλλικής κεντρικότητας κι εξουσίας. Τα ομόφυλα ζευγάρια δεν ξεφεύγουν ούτε από την εδαφικότητα που επιβάλλεται επί της επιθυμίας ούτε από την ενίσχυση  και πίστη προς τις κατασταλτικές κοινωνικές σχέσεις εκ μέρους του ζευγαριού.

Η αποδόμηση της λογικής του ζευγαριού δεν υποδηλώνει απέχθεια για τον έρωτα, αλλά μάλλον μια κριτική στον προσανατολισμό του έρωτα προς ένα συγκεκριμένο αντικείμενο. Πρέπει καμιά να τοποθετήσει τη μορφή-ζευγάρι εντός του συγκείμενου της πατριαρχίας, καθώς ο λεγόμενος «έρωτας» φτάνει σ’ εμάς μέσω του μηχανισμού του φύλου. Η αποκήρυξη του ζευγαριού δεν σημαίνει την απόρριψη της παραζάλης, των ερωτικών επιστολών γραμμένων με μικρές καλλιγραφικές πένες, ή της αίσθησης του πεζοδρομίου ως τραμπολίνο. Μάλλον, η κριτική του ζευγαριού περιλαμβάνει την ανάλυση του τρόπου με τον οποίο η πατριαρχία επανακτά τη γυναικεία επιθυμία για αλληλεγγύη, εγγύτητα, πάθος, άρνηση, για την περίσταση, ως εδραίωση της φαλλικής εξουσίας και της συσσώρευσης του κεφαλαίου.

Ποια δεν θα κατέληγε σ’ αυτό το συμπέρασμα: η πατριαρχία κι ο καπιταλισμός εμποδίζουν κάθε δυνατότητα να αγαπήσεις με έναν τρόπο που να σε απελευθερώνει από τη λογική του ζευγαριού ή την ίδια σου την καταπίεση. Η απελευθέρωση του έρωτα περιλαμβάνει την κατάργηση της πατριαρχίας και του καπιταλισμού. Καμιά δεν μπορεί να επιλέξει τη συμμετοχή ή την αποχή από αυτές τις δομικές σχέσεις, κι ο αγώνας εναντίον τους θα αποτελέσει ένα συλλογικό, ιστορικό εγχείρημα.

Σ’ αυτό τον θλιβερό, θνησιγενή κόσμο, έχουμε πράγματι αισθήματα. Μερικές φορές κοιτάμε κάποιον και σκεφτόμαστε ότι τον έχουμε ερωτευτεί. Πρέπει να συνθλίψουμε τη ψευδαίσθηση ότι το ρομάντζο αποτελεί, ή θα αποτελέσει, τη λεωφόρο προς την απελευθέρωση. Πρέπει να απεκδυθούμε τις ρομαντικές σχέσεις ως μέσο με το οποίο ενδεχομένως να αποκτήσουμε πρόσβαση σε έναν καλύτερο κόσμο απ’ αυτόν. Συνειδητοποιώντας πως οι οικονομίες και οι συμβάσεις τους αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της συνεχιζόμενης ήπιας καταστροφής των ζωών μας, θα αφήσουμε πίσω μας όλα τα έως τώρα υπάρχοντα ζευγάρια. Καινούργιες και πιθανώς άγνωστες μορφές φεμινιστικής οργάνωσης εμφανίζονται ως το μόνο δυνατό σύνορο της αγάπης.

Προς όσες έχουν αποδεχτεί την μορφή-ζευγάρι ως απάτη, ως ανίκανη να επιτρέψει την κυκλοφορία της επιθυμίας, του πολέμου, του παιχνιδιού, κάνουμε τις ακόλουθες συστάσεις. Μην διαπράξετε σφάλμα: δεν υπερασπιζόμαστε μια υποκουλτουριάρικη, ατομικιστική, life-style ή βολονταριστική απάντηση στη μορφή-ζευγάρι, ούτε κατηγορούμε τις γυναίκες που πρέπει να παραμείνουν σε ζευγάρια για την υλική τους επιβίωση. Είμαστε, ωστόσο, δεσμευμένες στο πράττειν. Αυτές ίσως αποτελέσουν κάποιες από τις μορφές που θα πάρει ο αγώνας ενάντια στο ζευγάρι, συμπίπτοντας με ένα ευρύτερο κίνημα προς την κατάργηση των εαυτών μας ως γυναικών.

Ρίξτε εμμηνορροϊκό αίμα στα νυφικά. Στείλτε τίγρεις στα πάρτυ αρραβώνων.

Κάντε έρωτα. Τα πάντα μπορούν να είναι σεξ. Το σώμα είναι πλούσιο και πολυποίκιλο σε μέλη κι αισθήσεις. Τόσες πολλές εκστάσεις μένουν ακόμη να γίνουν αισθητές. Ξεφύγετε από τη γενετήσια οργάνωση της «σεξουαλικότητας».

Σπάστε τα ζευγάρια, όπως το περιγράφει η Solanas: «To SCUM θα σπάσει τα ζευγάρια – εισβάλλετε ανάμεσα σε ανάμικτα (άντρας-γυναίκα) ζευγάρια, όπου κι αν βρίσκονται, και σπρώξτε τον έναν μακρυά από τον άλλον»[5].

Απελευθερωθείτε από τη λαβή των μπράτσων του ζευγαριού (δηλαδή, την ερωτική φυλακή). Βγείτε από την εξώπορτα και αναμειχθείτε με το πλήθος. Βγείτε με φυτά και ζώα. Πηγαίντε στο διάστημα. Αντικαταστήστε τη δυάδα, το ζευγάρι, τα δύο μισά που αποτελούν όλο με τρίτους, τέταρτους, νιοστούς όχι-απαραίτητα-ανθρώπινους όρους: Οι τρεις τους κι αυτή η αγέλη λύκων κι αυτός ο θάμνος! η κομμούνα! το χιόνι! τα φλιτζάνια του τσαγιού! τα μαχαίρια! τα πλάσματα!

Ανατινάξτε τα περιεχόμενα του εραστή: Δεν ήθελα καθεαυτό να σε φιλήσω. Ήθελα τα πάντα για τα οποία υπήρξες η είσοδος: η μυρωδιά των πούρων, οι πύλες της πόλης που ανοίγουν για εμένα, το ινδικό φαγητό, το σπίτι της θείας σου στην εξοχή, η αίσθηση ότι μπορούσα να περπατάω με τα μάτια κλειστά και τίποτα δεν θα με τραυμάτιζε.

Βγείτε έξω για αντιελκυστικούς περιπάτους, μια αδιάφορη πλεύση που να δονείται απ’ τα πάντα πέρα από το σεξ. Ή όπως το έγραψε ο Γκυ Οκενγκέμ, «…αν φεύγω απ’ το σπίτι μου κάθε βράδυ για να βρω έναν άλλο queer σεργιανίζοντας στα μέρη όπου αράζουν κι άλλοι queer, δεν είμαι τίποτα παρά ένας προλετάριος της επιθυμίας μου, ο οποίος δεν απολαμβάνει πια τον αέρα ή τη γη, και του οποίου ο μαζοχισμός έχει υποβαθμιστεί σε μια γραμμή συναρμολόγησης. Σε όλη μου τη ζωή, έχω γνωρίσει πραγματικά μόνο αυτό που δεν προσπαθούσα να αποπλανήσω»[6].

Αναζωογονήστε άλλους τρόπους κοινωνικής οργάνωσης με αγάπη κι ερωτισμό. Κάντε ένα σεμινάριο, μια ομάδα ανάγνωσης, ένα πολιτικό κόμμα, μια συμμορία, έναν βραχόκηπο περισσότερο ικανοποιητικό απ’ ό,τι θα μπορούσαν ποτέ να είναι δύο άτομα σ’ ένα κρεβάτι. Αγαπήστε με τέτοιο τρόπο σαν «να εξοντώνετε τις φθαρμένες, νευρωτικές κι εγωιστικές κατηγορίες του υποκειμένου και του αντικειμένου», όπως προτείνει ο Mario Mieli[7].

Διερευνήστε και αμφισβητήστε τους τρόπους με τους οποίους η λογική του ζευγαριού δομεί τις οικογένειες. Αναθεωρήστε τα όρια της οικογένειας και ποιους επισκεπτόμαστε στις διακοπές. Επανεξετάστε τους κοινωνικούς δεσμούς έξω από τον δεσμό του ζευγαριού, τους δεσμούς αίματος, τους νομικούς δεσμούς.

Φτιάξε αυτόνομους φεμινιστικούς χώρους όπου οι γυναίκες παράγουν τη δική τους πράξη και λόγο. Εξορίστε τη μεσολάβηση των σχέσεων μεταξύ γυναικών από τους άντρες. Αποτρέψτε μια και μόνη σχέση να αλλοτριωθεί από τις διαδικασίες που συνεισφέρουν στην απελευθέρωση και την κατάργηση του καπιταλισμού και της πατριαρχίας. Μην αφήσετε κανέναν μεμονωμένο δεσμό να σταθεί στον δρόμο της φιλίας, της οργάνωσης και της ανάπτυξης των ταξικών συμφερόντων.

Κάνε κατανοητή τη κίνηση της ιστορίας και το επαναστατικό πράττειν ως τη μόνη δυνατή ερωτική ιστορία.

Δεν θρηνούμε την αποσύνθεση της μορφής-ζευγάρι. Θέλουμε να τη σκεφτόμαστε ως ευλογία, ως δώρο από το μέλλον. Θεωρούμε την κατάργηση του γκόμενου και του συζύγου ως τμήμα του ιστορικού κινήματος που θα υπερβεί τον καπιταλισμό και την πατριαρχία. Όπως έχει γράψει η συντρόφισσα Ντομινίκ Καραμαζώφ, ο αστερισμός των κοινωνικών σχέσεων μετά τον καπιταλισμό θα πάρει έναν δραστικά διαφορετικό χαρακτήρα: «Καθώς ο κομμουνισμός γενικεύει την ελεύθερη πρόσβαση στα αγαθά, και μεταξύ άλλων μετασχηματίζει κι αυξάνει τον διαθέσιμο για ζωή χώρο, καταστρέφει τα θεμέλια και την οικονομική λειτουργία της οικογένειας. Επίσης, καθώς αποτελεί την πραγματοποίηση της ανθρώπινης κοινότητας, καταστρέφει την ανάγκη για εύρεση ενός καταφυγίου εντός εκείνης της κοινότητας»[8]. Ως ιστορικώς οριοθετημένη σχέση, οι εσωτερικές αντιφάσεις της μορφής-ζευγάρι μια μέρα θα φτάσουν στην κατάληξή τους, κι ο έρωτας δεν θα γνωρίζει πλέον την εδαφικότητα των υποσχέσεων, του φύλου ή του αντικειμένου. Μαζί με τους αγώνες μας στους δρόμους και στα τυπογραφικά πιεστήρια, ανοίγουμε ένα επιπλέον μέτωπο ενάντια στο ζευγάρι. Ο φεμινιστικός αγώνας παραμένει ένας πάντα γοητευτικός ορίζοντας μπροστά μας.

Έζωσα το αγόρι μου με αυτοσχέδια εκρηκτικά και το ανατίναξα. Οι σάρκες του απλώθηκαν παντού. Το ίδιο κι η τρυφερότητά μου. Βαρέθηκα τον έρωτα. Ας ερωτευτούμε την πολιτική.

Σημειώσεις:

1. [Σ.τ.Μ.]: Ως μπουρλέσκ χαρακτηρίζεται ένα καλλιτεχνικό έργο το οποίο αποσκοπεί να προκαλέσει γέλιο είτε παρουσιάζοντας ως καρικατούρες τα υποκείμενά του είτε διακωμωδώντας κάποιο άλλο σοβαρό καλλιτεχνικό έργο. Ο ίδιος ο όρος προέρχεται από την ιταλική λέξη burla που σημαίνει χλευασμός.

2. Valerie Solanas, SCUM Manifesto, εκδόσεις Verso Books, 2004, σελ. 48.

3. [Σ.τ.Μ.]: Στίχοι από το τραγούδι Every Breath You Take των Police. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο Sting, ο οποίος έγραψε τους στίχους, έχει δηλώσει: «Ξύπνησα στη μέση της νύχτας μ’ αυτή τη φράση [κάθε ανάσα που παίρνεις, κάθε κίνηση που κάνεις] στο κεφάλι μου, έκατσα στο πιάνο κι έγραψα [το τραγούδι] σε μισή ώρα. Η μελωδία είναι γενική, ένα αμάγαλμα από εκατοντάδες άλλες, αλλά οι λέξεις είναι ενδιαφέρουσες. Ακούγεται σαν ένα παρηγορητικό ερωτικό τραγούδι. Εκείνη τη στιγμή δεν συνειδητοποίησα το πόσο σκοτεινό ήταν. Νομίζω ότι σκεφτόμουν [όταν το έγραφα] τον Μεγάλο Αδερφό, την επιτήρηση και τον έλεγχο» και «Νομίζω ότι το τραγούδι είναι πολύ, πολύ σκοτεινό κι άσχημο, και οι άνθρωποι το έχουν στην πραγματικότητα παρερμηνεύσει ως ένα πράο, ερωτικό τραγουδάκι, ενώ είναι περίπου το αντίθετο».

4. Αντονέν Αρτώ, Για να Τελειώνουμε με την Υπόθεση του Θεού, εκδόσεις Αιγόκερως.

5. Valerie Solanas, ό.π., σελ. 72.

6. Γκυ Οκενγκέμ, Οι Αλλοπαρμένοι Κώλοι, εκδόσεις Τοποβόρος.

7. Mario Mieli, Homosexuality and Liberation: Elements of a Gay Critique, εκδόσεις Gay Men’s Press, 1980, σελ. 56.

8. Ντομινίκ Καραμαζώφ, Η Μιζέρια του Φεμινισμού, εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος, 1987.


Ετοιμαστείτε, έρχεται το 4ο Φεστιβαλ Σεξουαλικότητας…

Ετοιμαστείτε, έρχεται το 4ο Φεστιβαλ Σεξουαλικότητας…

Που; Σχολή Θετικών Επιστημών Α.Π.Θ. Εθνικής Αμύνης & Αγίου Δημητρίου γωνία, 54124 Θεσαλλονίκη

Πότε; 21-22 Μαΐου

fests

*»Η ιδέα δημιουργίας του Τριήμερου Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας προέκυψε ύστερα από ένα κάλεσμα για συζήτηση στις 16 Νοεμβρίου 2012 στη Σχολή Θετικών Επιστημών γύρω από μια θεματολογία σχετική με τη σεξουαλικότητα. Μέσα από τη ζύμωση των ιδεών μας, προέκυψε μια ομάδα που ανέλαβε την πρωτοβουλία για τη διοργάνωση και διεξαγωγή του πρώτου Φεστιβάλ, το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 22-23-24 Φλεβάρη του 2013.  Είμαστε μια ομάδα ανοιχτή στην οποία κάθε άτομο συμμετέχει ισότιμα. Λειτουργούμε ανεξάρτητα από παραταξιακές λογικές και πρακτικές, χωρίς να προάγουμε εμπορικούς ή κερδοσκοπικούς σκοπούς. Έχουμε ως κοινό γνώμονα τις ανάγκες μας, τις ανησυχίες, τα ερωτηματικά και την επιθυμία να διευρυνθεί ο διάλογος σε μια προσπάθεια διαπραγμάτευσης και πράξης πάνω στα θέματα αυτά»

 

Δείτε εδώ το αναλυτικό πρόγραμμα:

ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΜΑΪΟΥ

16.00-18.00 : “Lgbtqia+ Παραμύθια”
Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής και Έκφρασης με Queer περιεχόμενο με την ομάδα Active Rainbows

17.00 “Orlando” της Sally Potter / Αγγλία/ 94’/ ENG, GR SUB

18.30 “Ελευθερία & Ηδονή : 2 αδελφές που μοιραία διέπραξαν το αδίκημα της αιμομιξίας”
1 παραμύθι, 3 ποιήματα και μερικά τραγούδια από τον Λίνο Μάνεση

19.30 “Το φύλο και η κατασκευή του: από το Ορλάντο της Virginia Woolf στη Judith Butler και από τη Judith Butler σε εμάς”
Δραστηριότητες και συζήτηση με την Κατερίνα Κίτση, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΑΠΘ

22.00 “Laurence anyways” του Xavier Dolan/ Καναδάς, Γαλλία/ 168’/ ENG, GR SUB

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΜΑΪΟΥ
16.00-18.00 “Παίζοντας με τα στερεότυπα”
Βιωματικό παιχνίδι και καθοδηγούμενη φαντασίωση με την ομάδα Active Rainbows

17.00 “Matador” του Pedro Almodóvar/ Ισπανία/ 110’/ ENG, GR SUB

18.30 “Το παραμύθι της ιτιάς και του ποταμού”
Αφήγηση παραμυθιού από τον Λίνο Μάνεση

19.30 “Γλώσσα, Φύλο και Αναπαραστάσεις”
Δραστηριότητες και συζήτηση

22.00 Λάιβ στο ταρατσάκι απέναντι από το κυλικείο της Θεολογικής
με….. TSOP, Balloon Over Glasgow, The Meanwhiles, Influenza

Όλες τις ημέρες:
Εικαστική έκθεση “Ακατάλληλον” του Σωτήριου Αντωνιάδη
Φωτογραφικές εκθέσεις “Φετίχ”
“Μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεως”
“Τρεχούμενα σύμβολα: Κατουριέμαι. Επιτρέπεται;”

& ο έρωτας ξεπηδάει από τους τοίχους…
& εκπλήξεις!

Προϋπόθεση συμμετοχής στα εργαστήρια η αποστολή mail στο Sexualityfestival@hotmail.gr. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας –μέγιστος αριθμός: 30.

Η ιστοσελίδα του φεστιβάλ: http://sexualityfest.wordpress.com/

Το event στο facebook: https://www.facebook.com/events/234251970280846/?active_tab=highlights

 


Πολυσυντροφικότητα: Προβολή αμερικάνικης σειράς στο Μπαρ Λοκομοτίβα

Η ομάδα «Ανοιχτές Σχέσεις» σας προσκαλεί στην προβολή της αμερικάνικης σειράς για την πολυσυντροφικότητα Married and Dating, Season 2. Παρουσιάζεται η ζωή δύο πραγματικών πολυσυντροφικών οικογενειών με ποικίλους σεξουαλικούς προσανατολισμούς, μέσα από τις προσωπικές στιγμές τους και τις συνεντεύξεις τους. Η γλώσσα της σειράς είναι η αγγλική και οι υπότιτλοι θα είναι επίσης στα αγγλικά. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση. Ελάτε να γνωριστούμε και να ανταλλάξουμε απόψεις!

Τριτη 26/4, 7μ.μ.

marandat

Λοκομοτίβα Μπαρ, Μπόταση 7 και Σολωμού, Εξάρχεια,Αθήνα
Είσοδος φυσικά ελεύθερη!

Δείτε εδώ το event στο facebook: https://www.facebook.com/events/1354064967943752/


Μια συνέντευξη για την πολυσυντροφικότητα!

Η Λίζα Αστερίου έδωσε συνέντευξη με θέμα την Πολυσυντροφικότητα! Αναδημοσιεύουμε το σχετικό άρθρο από το ιστολόγιο: https://polysyntrofikotita.wordpress.com

imagesEZLNRJMH

Με μεγάλη χαρά σας παρουσιάζω τη συνέντευξη που έδωσα στη δημοσιογράφο Μαρία Παππά, η οποία δημοσιεύτηκε στη Lifo. Όταν μια εφημερίδα με μεγάλη αναγνωσιμότητα καταπιάνεται με το θέμα της πολυσυντροφικότητας, αυτό είναι σημείο των καιρών: δείχνει ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι ενδιαφέρονται να ενημερωθούν για τις ανοιχτές σχέσεις – κάτι που ούτε θα το φανταζόμαστε σε άλλες εποχές. Η επανάσταση στον έρωτα έχει ήδη ξεκινήσει! 🙂

 

 

Δύο, τρεις ή και περισσότεροι σε μια σχέση

Μια συζήτηση για την πολυσυντροφικότητα

Οι ρίζες του ρεύματος των πολυσυντροφικών στο εξωτερικό βρίσκονται στις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Πρόσφατα, όμως, η ομάδα «Ανοιχτές Σχέσεις» άρχισε να διοργανώνει πιο ανοιχτές συναντήσεις για άτομα που ενδιαφέρονται να μάθουν τα πάντα για τον όρο «polyamory», δηλαδή το να θέλει κανείς να έχει περισσότερες από μία ερωτικές σχέσεις, βασισμένες στην ειλικρίνεια και στη συναίνεση.

«Μπορεί να υπάρχουν μέχρι και ασέξουαλ άτομα ή μπορεί να υπάρχει και ομαδικό σεξ» λέει η Λίζα Αστερίου, δημιουργός της ομάδας και ακτιβίστρια σχετικά με θέματα σεξουαλικότητας. «Τίποτα δεν είναι υποχρεωτικό. Το βασικό πρόβλημα ήταν ότι κάποιοι άνθρωποι, όταν ακούνε τον όρο «ανοιχτές σχέσεις», πιστεύουν ότι θα βρουν εύκολες γκόμενες, και έτσι υπήρχε πολλή σεξουαλική παρενόχληση στο facebook – πλέον έχουμε βάλει κανόνες. Η σελίδα είναι ανοιχτή, αλλά υπάρχει και μια κλειστή ομάδα από 1.000 άτομα περίπου. Επίσης, οι συναντήσεις της ομάδας δεν ανακοινώνονται ανοιχτά, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις.

Γι’ αυτόν το λόγο, αυτό που κάνουμε δεν έχει ακουστεί πολύ. Είναι μια αναγκαστική επιλογή. Κάνουμε μηνιαίες συναντήσεις, βιωματικά εργαστήρια, συζητήσεις, προβολές ταινιών γύρω από το θέμα της πολυσυντροφικότητας και των ανοιχτών σχέσεων. Οι συναντήσεις μας, επειδή γίνονται σε κλειστό κύκλο, μαζεύουν γύρω στα 15 με 20 άτομα. Για να είμαι ειλικρινής, όμως, δεν θέλουμε να γίνει κάτι μαζικό. Είναι καλύτερο να έρχονται λιγότερα άτομα για να γίνεται μια συζήτηση ουσιαστική, να μπορούμε να μοιραστούμε πράγματα και να μιλήσουμε για τον εαυτό μας και τις εμπειρίες μας. Στόχος δεν είναι να μαζέψουμε πλήθος αλλά να έχουμε ποιότητα, όχι ποσότητα. Έρχονται πολλά νέα παιδιά στις συναντήσεις, φοιτητές, φοιτήτριες, έρχονται όμως και άτομα 60 ετών».

Όμως, τι ακριβώς είναι η πολυσυντροφικότητα και πώς είναι μια σχέση με περισσότερους από δύο ανθρώπους; «Τυπική σχέση δεν υπάρχει» λέει η Λίζα. «Υπάρχει μεγάλη πολυμορφία, από το πιο χαλαρό μέχρι σχέσεις συμβίωσης. Σίγουρα υπάρχει ζήλια, όπως σε όλες τις σχέσεις. Πιστεύουμε, όμως, ότι η ζήλια, σε μεγάλο βαθμό, είναι ένα φαινόμενο που καλλιεργείται κοινωνικά. Σε άλλες μορφές πολιτισμών, από τα αρχαία χρόνια, οι σχέσεις είναι πολύ πιο ελεύθερες. (…)»

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ: http://www.lifo.gr/articles/greece_articles/90373

Η Λίζα Αστερίου σπούδασε ψυχολογία και φιλολογία. Δραστηριοποιείται στην αντικαπιταλιστική αριστερά, καθώς και στο αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό και το πολύχρωμο κίνημα. Συντονίζει την ομάδα «Ανοιχτές Σχέσεις» και αρθρογραφεί. Το δοκίμιό της «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» περιλαμβάνεται στο συλλογικό βιβλίο Δώδεκα Ερωτικές Διαδρομές. Μπορείτε να διαβάσετε εδώ το διήγημά της «Το κόκκινο φουλάρι».