Tag Archives: αγάπη

4 Σημειώσεις για τη μονογαμία, την πολυσυντροφικότητα και την ελεύθερη βούληση (ή γιατί χρειαζόμαστε ένα κίνημα σεξουαλικού διαφωτισμού)

RA

1)Το να θέλω να είμαι πολυσυντροφικός δε σημαίνει ότι δεν νοιάζομαι ή δεν αγαπώ αρκετά τους συντρόφους μου , ούτε ότι φοβάμαι τη δέσμευση. Το να πει κάποιος/α ότι δεν αντέχει συναισθηματικά να σας βλέπει με άλλα άτομα είναι δικαίωμά του. Το να σας εκφράζει υποθέσεις (δε με νοιάζεσαι όσο εγώ,κλπ) για τα δικά σας συναισθήματα επειδή θέλετε να βλέπετε και άλλα άτομα είναι κακοποιητικό και χειριστικό. Το να έχει κάποιος/α την απαίτηση επειδή είναι μονογαμικός/η να μη βλέπει ο σύντροφός του άλλα άτομα είναι ισάξιο με το να έχει την απαίτηση ο κολλητός σας να μην έχετε άλλους φίλους ή να μην τρώτε μπάμιες γιατί δεν του αρέσουν. Το ότι δε μας φαίνεται το ίδιο παράλογο έχει να κάνει με το ότι μεγαλώνουμε σε μια κοινωνία που προωθεί την υποχρεωτική μονογαμία (πακέτο με το λεγόμενο κέρατο) ως κανονικότητα. Μπορεί ένας πολυσυντροφικός να φοβάται τη δέσμευση; Φυσικά. Όπως και ένας μονογαμικός. Αλλά αυτό δεν προκύπτει από το ότι είναι πολυσυντροφικός ή μονογαμικός.

2)Η ζήλια δεν είναι ένδειξη αγάπης είναι ένδειξη ανασφάλειας. Δεν ζηλεύουμε την πράξη του συντρόφου μας. Κάνουμε διάφορες ερμηνείες της πράξης αυτής μειωτικές για τον εαυτό μας και ζηλεύουμε με βάση αυτές. Για παράδειγμα: Πήγε με άλλη ΆΡΑ δε με αγαπά πια, Πήγε με άλλον ΆΡΑ δεν την καλύπτω αρκετά, κλπ. Το συμπέρασμα αυτό είναι συνήθως αυθαίρετο. Οι πολυσυντροφικοί ζηλεύουν; Βεβαίως. Αλλά δε βαφτίζουν τη ζήλια αγάπη. Αναλύουν τα συναισθήματα τους, τα συζητάνε και προσπαθούν να περιορίζουν τις αυθαίρετες ερμηνείες των πράξεων των συντρόφων τους και να χαίρονται με τη χαρά τους.

3)Η μονογαμία, η πολυσυντροφικότητα και όλα τα ενδιάμεσα είναι επιλογές. Όμως οι επιλογές μας δεν γίνονται σε κενό. Γίνονται σε μια κοινωνία η οποία προωθεί τη μονογαμία παντού. Μέσα από τον πολιτισμό, τη θρησκεία, την εκπαίδευση ακόμα και τις νομοθετικές διακρίσεις (οι πολυσυντροφικοί δεν είναι ίσοι απέναντι στο νόμο με τους μονογαμικούς αφού δεν μπορούν να προχωρήσουν ούτε σε γάμο, ούτε καν σε σύμφωνο συμβίωσης με τους συντρόφους τους). Σε πολυγαμικές κοινωνίες οι περισσότεροι άνθρωποι επέλεγαν την πολυγαμία. Τώρα γιατί επιλέγουν τη μονογαμία; Είναι προφανές ότι οι κοινωνικές δομές διαμορφώνουν το χαρακτήρα των ατόμων σε τέτοιο βαθμό ώστε η “ατομική επιλογή” να μην είναι ποτέ απλά ατομική επιλογή. Σε αντίθεση με τους μύθους του φιλελευθερισμού οι κοινωνίες ποτέ δεν ήταν ένα άθροισμα ατόμων. Η κοινωνία προηγείται του ατόμου και το διαμορφώνει. Ακόμα και οι ιδέες ενάντια σε μια κοινωνία είναι διαμορφωμένες με τα δικά της υλικά. Ο αγώνας για ελευθερία και ισονομία ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, τάξη και σεξουαλικό προσανατολισμό πρέπει να συμβαδίζει με τον αγώνα για αλλαγή των κοινωνικών δομών αλλιώς είναι καταδικασμένος να πέφτει σε τοίχο

4)Το αυθόρμητο τις περισσότερες φορές είναι η ορμή του εαυτού να αναπαράγει τις εκάστοτε κυρίαρχες νόρμες που έχει εσωτερικεύσει ως φυσικές και αυτονόητες. Η συζήτηση για το τι είναι φυσικό (έμφυτο) και τι όχι δεν έχει και πολύ νόημα. Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που όταν ερωτεύεται γράφει ποιήματα. Ακόμα και αν υπάρχει κάποια φύση πρώτον είναι πολύ δύσκολο να τη γνωρίζουμε και δεύτερον έχει αποδειχθεί ότι όταν σε βάθος γενεών αν οι κοινωνικές συνθήκες είναι διαφορετικές αλλάζει και ο γενετικός κώδικας επομένως το θέμα δεν είναι να βρούμε ποια είναι η “πραγματική μας φύση” αλλά να αποφασίσουμε τι επιθυμούμε να κάνουμε. Απέναντι στις μονογαμικές κοινωνικές δομές χρειαζόμαστε άλλες δομές που θα προωθούν τις εναλλακτικές μορφές ερωτισμού, τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, τον ελεύθερο έρωτα, το παιχνίδι και την πολυσυντροφικότητα. Ένα κίνημα πολυσυντροφικού διαφωτισμού που θα αγνοηθεί, θα λοιδορηθεί, θα πολεμηθεί, θα σταθεί όρθιο και θα νικήσει


Ανοικτό γράμμα για τον έρωτα και την πολυσυντροφικότητα

Γράμμα στη φίλη μου Ι.

για τον έρωτα και την πολυσυντροφικότητα

polywater

της Σελήνης/Κ.

Ι.,

Στο γράμμα που μου έστειλες αναφέρεις τον έρωτα ως διεκδίκηση του Είναι του Άλλου. Θα ξεκινήσω από αυτό τον ορισμό ή από το πώς πολλές φορές μιλήσαμε γι’ αυτόν: ένωση απόλυτη, η μία μέσα στην άλλη ως πλάσμα νέο… Ο έρωτας που ορίζεται έτσι πιθανόν αποτελεί ένα κατασκεύασμα της κοινωνίας, αν και νομίζω ότι εδώ το «πιθανόν» είναι περιττό. Ακριβώς λόγω του ότι δεν θεωρώ πως οι έννοιες είναι η πέτσα μας αλλά ενταγμένες εντός της, υποστηρίζω ότι μπορούμε και να τις εξελίσσουμε ή να δημιουργούμε καινούριες, όταν οι ήδη υπάρχουσες αντιλαμβανόμαστε (με βοηθούς άλλες έννοιες και συναισθήματα) ότι γίνονται βαρίδια καταπίεσης και όταν μπορούμε να δούμε και μια αλήθεια έξω από αυτές (τις έννοιες που μάθαμε).

Για παράδειγμα, λόγω του ορισμού του έρωτα (δεν ξέρω τι έχει γραφτεί γι’ αυτόν στα λεξικά αλλά τώρα δε μου χρειάζεται αφού ορίζεται ο έρωτας από ταινίες, βιβλία, ποιήματα, και πάνω κάτω οι πολλοί κάτι παρόμοιο θα νομίζουμε ότι περιγράφουμε μ’ αυτή τη λέξη) συχνά άνθρωποι έχουν την εντύπωση ότι αν δεν έχεις μόνο έναν ερωτικό σύντροφο, δεν είσαι ερωτευμένη. Λες και ο έρωτας είναι για όλους το ίδιο: η έννοια υπάρχει αλλά αλλάζει μέσα στην καθεμία και τον καθένα, και αυτό είναι που συχνά φοβούνται να δεχτούνε.

Πρώτον λοιπόν, όπως είπα πριν, η αλλαγή των εννοιών και δεύτερον, η αλήθεια: ναι, μπορούμε να δούμε ανθρώπους που το κάνουν (την πολυσυντροφικότητα) και στα μάτια τους να διακρίνουμε την αλήθεια του πάθους τους , την ένταση και το βάθος του έρωτά τους για τον βασικό ερωτικό σύντροφό τους (αν έχουν) ή για όλες τις ερωτικές συντρόφισσές τους. Άρα επειδή το έχουμε δει μπορούμε να πούμε πως ο έρωτας δεν περιέχεται μόνο στον στενό ορισμό που του δώσαμε. Ακόμη, δε χρειάζεται να ερχόμαστε σαν εξωτερικές παρατηρήτριες και να το βλέπουμε εμείς, σημασία έχει ότι κάποιοι άνθρωποι νιώθουν ότι το βιώνουνε ή ότι το έχουμε βιώσει εμείς. Η καθεμία και ο καθένας μπορεί να μιλήσει για τον εαυτό της/του και να πει ότι ένιωσε έρωτα. Ο έρωτας μπορεί να αποτελείται από όλα τα στοιχεία που δώσανε οι ποιητές και οι ποιήτριες, αλλά εδώ διαφέρει στο κομμάτι της δυαδικότητας: παίρνει όλον αυτό τον πλούτο συναισθήματος και τον δίνει απλόχερα προς πολλές κατευθύνσεις. Ερωτευμένες λοιπόν με τον δικό τους τρόπο: σημαντικό στοιχείο του έρωτα: με τον δικό σου/σας τρόπο.

Εδώ να γυρίσουμε στον ίδιο τον ορισμό: διεκδίκηση ολόκληρου του Είναι του Άλλου; Θεωρείς ότι και μες στη μονογαμία μπορεί να συμβεί μια κατάκτηση του Είναι του Άλλου; Εγώ θεωρώ ότι μπορεί να συμβεί για στιγμές, κάτι το οποίο δε χρειάζεται την κατάσταση της σχέσης, μονογαμικής ή μη, για να επιτευχθεί. Θα αναφερθώ σε αυτές τις στιγμές αργότερα.

Θα ήθελα όμως να σταματήσω στη λέξη διεκδίκηση: Μια λέξη που φανερώνει διαδικασία, εν ενεργεία κατάσταση. Αυτό είναι. Αυτή είναι η λέξη που έχει αξία. Μια προσέγγιση της Άλλης, όχι η Άλλη. Όχι το να φτάσεις στην Άλλη, αλλά το να την πλησιάζεις. Και η Άλλη είναι άπειρο μέσα στο ένα. Τι στιγμή που σε ρουφάει απορροφημένη από τον έρωτά της για σένα υπάρχουν ακόμη μέσα της: άλλοι άντρες, άλλες γυναίκες, πρόσωπα, εικόνες, πόνοι, που σίγουρα δε γνωρίζεις κι ούτε θα γνωρίσεις ποτέ, και που σίγουρα μειώνουν τη μοναδικότητα που θα περίμενες να έχεις γιατί προβολές τους συναντά επάνω σου. Άσε που θα περιδιαβαίνουν πάντοτε μέσα της και θα κλέβουν λίγο απ’ τον χρόνο και χώρο που αφιερώνει σε σένα. Δεν είσαι λοιπόν εσύ το παν μέσα της και ούτε σε θέση να νιώσεις το παν μέσα της. (Φυσικά, είσαι μοναδική γιατί ο συνδυασμός όλων των αντανακλάσεων του εαυτού της επάνω σου είναι μοναδικός-αλλά με αυτή την έννοια μοναδική). Κάθε στιγμή λοιπόν μέσα στην Άλλη υπάρχει το παρελθόν της και το φανταστικό μέλλον της: γιατί δε ζηλεύεις αυτά; Το άλλα πρόσωπα που ταξιδεύουν στο μυαλό της;

Υπάρχουν και κάτι στιγμές όμως που κόβεται αυτή η θέαση και η αίσθηση του χρόνου. Περί παρελθόντος και μέλλοντος. Είναι στιγμιαίες ενώσεις, όπου παύει ο χρόνος να σημαίνει το ίδιο: τότε δεν υπάρχουν συνειδητά άλλα πρόσωπα και εικόνες και μαζί διανύετε το άπειρο και το ένα. Αυτές οι στιγμιαίες ενώσεις μας δίνουν τη δύναμη να πολεμάμε για τη διαρκή και ολική, και πάνω στον πόλεμο αυτόν είναι που βάζουμε παρελθόν και μέλλον και περιβάλλον για να χτίσουμε πιο πολύ το άλλο πρόσωπο, να το φτιάξουμε έτσι ώστε να χωρέσει μέσα μας κι εμείς μέσα σ αυτό (γιατί η λέξη «κατανοώ» εμπεριέχει τη λέξη «φτιάχνω»). Ίσως προσπαθούμε μέσα από τις σκέψεις μας περί παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος του Άλλου, να τον ελέγξουμε, να ελαττώσουμε την απειρότητά του για να τον φτάσουμε, για να τον γνωρίσουμε: γι αυτό αναλύουμε τόσο τον Άλλον και τον συνδέουμε με τα εξωτερικά στοιχεία. Όταν όμως συμβαίνει όντως η ένωση δεν υπάρχουν ερωτηματικά: ερωτήσεις για το παρελθόν του, ή πώς θα είναι το μέλλον (μας), τι μπορεί να σκέφτεται κλπ. Αυτές οι στιγμές είναι ένας χώρος και χρόνος που αφήνω έξω από το πεδίο της ανάλυσης μου πάντα γιατί αποτελούν αισθήσεις που δε θέλω να μολύνω με λέξεις, και γιατί προτιμώ να τις αφήνω στη μυστηριακή μαγεία τους που πάνα αισθάνομαι ότι αγγίζει αυτό που δεν μπορώ να εξηγήσω: Δεν μπορώ να εξηγήσω τι είναι αυτό που με αγγίζει, τι ακριβώς αγγίζει, τι είναι ακριβώς αυτό το «με».

Με τα παραπάνω θέλω να καταλήξω στο ότι, όταν νιώθουμε την ένωση να συμβαίνει, το έξω από μας δεν έχει και καμία σημασία ώστε να μας προκαλεί ζήλια κλπ. Στο εκτός αυτών των στιγμών είναι που το έξω μας αφορά. Και όχι, δε θέλω να πω ότι δεν πρέπει να σκεφτόμαστε και να αναλύουμε, είναι αναπόφευκτο αυτό, και ωραίο, και σίγουρα κομμάτι του έρωτα. Αλλά μπορούμε να επιλέξουμε πώς θα το κάνουμε αυτό.(Επίσης δε θέλω να δώσω μικρότερη αξία στις στιγμές έξω απ’ αυτές της απόλυτης ένωσης: είναι κομμάτια του έρωτα και τον τρέφουν, χωρίς αυτές έρωτας δε θα γεννιόταν.)

Εφ’ όσον λοιπόν γνωρίζουμε ότι το Είναι του Άλλου είναι αδύνατο να το φτάσουμε όλο, και ότι πάντα θα προχωράμε τείνοντας προς αυτό σαν μαθηματικό όριο, πώς συνεχίζουμε να ερωτευόμαστε; Το κλειδί βρίσκεται ακριβώς εκεί: Παρ’ ότι δε θεωρώ ότι μπορώ να φτάσω τον Άλλον, ερωτεύομαι άρα προσπαθώ να τον φτάσω. Ένας αγώνας παράδοξος. (Σκέψου την αίσθηση της υπέρβασης του θανάτου και φόβου και τέλους που μπορεί να έχεις αισθανθεί ούσα ερωτευμένη: ένιωθες ότι θάνατος δεν υπάρχει ενώ εννοείται πως οι εμπειρικές σου γνώσεις σου έλεγαν ότι προφανώς υπάρχει, παρ’ όλα αυτά δε σε εμπόδισαν να νιώσεις την αθανασία!). Βουτώ με τα μούτρα στη διαδικασία της άφιξής μου στο άλλο σώμα και πνεύμα. Είναι τόσο δυνατό αυτό και τόσο πολύ το έχουμε ανάγκη που αν και λογικά απορρίψαμε την κατάκτηση του Είναι του Άλλου, συνεχίζουμε να τη διεκδικούμε, πολεμάμε λοιπόν γιατί γουστάρουμε τον πόλεμο και όχι για την ίδια τη νίκη.

Αποδεχόμαστε πρώτα τη λέξη «διεκδίκηση» λοιπόν, κι έπειτα, και παράλληλα, ότι ο Άλλος απαρτίζεται από εκατομμύρια εικόνες και αισθήσεις που απολύτως δε θα γνωρίσουμε ποτέ. Όμως εμείς εκεί, γι αυτό πολεμάμε: για να τις νιώσουμε κι εμείς μέσα από τον Άλλον. Και να τι ωραίο συμβαίνει τότε: Όσο πιο βαθιές και πολλές είναι αυτές οι εικόνες και αισθήσεις που ζούνε μέσα στον Άλλον, όσο ακόμη εξελίσσονται και πληθαίνουν και βαθαίνουν με τον χρόνο (και στο τώρα δηλαδή που ο Άλλος είναι μαζί μας αλλά που υπάρχει και έξω από μας) τόσο πιο βαθύς και μεγάλος γίνεται ο άνθρωπός μας, τόσο πιο πολύ αξίζει ο έρωτάς μας γι’ αυτόν, τόσο πιο πολύ χρειάζεται να πολεμήσουμε, κι εμείς γουστάρουμε τον πόλεμο, και έτσι τόσο πιο αέναη κάνουμε τη διαδικασία του έρωτα, ώστε τον επιμηκύνουμε πιο πολύ. Δηλαδή, το να αγαπάμε την απειρότητα του Άλλου είναι που κάνει ατέρμονο τον έρωτά μας, και όχι το να τον περιορίζουμε στα βολικά κουτάκια μας (το κουτί που τον περιορίζουμε, σχετικά με τη μονογαμία, είναι ο ίδιος ο εαυτό μας γιατί, παρ ότι και ο εαυτός μας άπειρος, είναι ένα άπειρο μικρότερο από το άπειρο όλου του κόσμου στο οποίο ο Άλλος θα μπορούσε να ταξιδεύει- για να μην πούμε για όλα τα άλλα κουτάκια στα όποια βάζουμε τα πάντα).

Υπάρχουν φυσικά πτυχές στην εξέλιξη και απειρότητα του Άλλου που φοβόμαστε ότι δε θα αγαπήσουμε και έτσι τρομάζουμε, αλλά δε βοηθάει το να τον αφήσουμε σε μια στάσιμη εικόνα μέσα μας από φόβο μην τον μισήσουμε: ας τον μισήσουμε. Τουλάχιστον, ας τον έχουμε κιόλας αγαπήσει. Θα μπαίνουμε μέσα στον Άλλον ακόμη κι αν ξέρουμε ότι αυτό είναι αδύνατο: αυτό κάνει ακόμη πιο μεγάλη την επιθυμία μας, το πείσμα μας, την προσπάθεια μας, το βάθος μας.

Εδώ σκέφτομαι βέβαια τη δύναμη του να πεις σε κάποιον: «από όλα τα μεγαλύτερα άπειρα του κόσμου διαλέγω μόνο το δικό σου». Αλλά αυτό ισχύει σε στιγμές και πάλι, γιατί έτσι κι αλλιώς ζεις και έξω από το δικό του άπειρο. Ποτέ δε διαλέγεις μόνο Αυτόν.

Βλέπω τον έρωτα σαν έναν χορό όπου τα σώματα της Μίας και της Άλλης διατηρώντας την ύλη ενώνονται κι η ύλη αλλάζει μορφές, το ένα σώμα μες στο άλλο συμπαγή αλλά και αέρινα, και σχετικά διάφανα ώστε να ενώνονται οι βαθύτερες της καθεμιάς αισθήσεις, τα βλέπω τώρα τα σώματα να αυξομειώνονται, να αλλάζουν χρώματα, σχήματα, να απλώνονται το ένα στο άλλο και ξεχωριστά αλλά και μαζί στον χώρο. Ενώνονται και χωρίζονται σημεία τους -κινούνται με την καμπυλότητα των κυμάτων και τον, χωρίς ρυθμό, ρυθμό της θάλασσας. Απλώνονται τα ενωμένα ή μη σημεία τους στον χώρο και τον χρόνο, και χώρος και χρόνος είναι κι άλλα σώματα, γιατί αυτό είναι τόσο τρομερό να το δεχτούμε; Είναι ένας χορός. Αυτό σημαίνει για μένα αυτό που λες «να κινούν βουνά ,να φεύγουν γελώντας επάνω σε ποδήλατα».

Εμείς επιλέγουμε πώς θα απλωθούμε. Έτσι, αν δε θέλουμε να απλωθούμε σε άλλα σώματα, φυσικά να μην το κάνουμε. Γι’ αυτό δε θα έλεγα ότι είμαι κατά της μονογαμίας: είμαι κατά της μονογαμίας ως ο μοναδικός τύπος ερωτικής σχέσης και έρωτα. Θα μπορούσες να πεις ότι είσαι κατά της μονογαμίας ως μοναδικής μεθόδου, αλλά ότι εσύ επιλέγεις να είσαι μονογαμική (γιατί έτσι αισθάνεσαι τώρα, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτό είναι ο έρωτας για όλες/ους -κι ούτε και για εσένα πάντα). Και εκεί είναι σημαντικό να μπορούμε να δεχτούμε (αν συμφωνούμε με τα παραπάνω) ότι αν μοιράζεσαι τη ζωή σου, το σώμα και τις σκέψεις και το κρεβάτι σου με κάποιον/α και δε θέλεις να έχεις ερωτική επαφή με άλλους/ες, τότε δε σημαίνει ότι θα απαιτείς και ο άλλος/η άλλη να μην έχει κι αυτός/ή. Γιατί ο καθένας και η καθεμία για τις πράξεις του/της έχει διαφορετικές προθέσεις.

Με ενδιαφέρουν πολύ οι προθέσεις, γιατί νομίζω αυτές είναι που μας πληγώνουν πιο πολύ. Οι πράξεις των άλλων αντανακλούν τις προθέσεις τους, αλλά σύμφωνα με την αντανάκλαση που εμείς βλέπουμε. Δηλαδή, η ίδια πράξη από δύο διαφορετικούς ανθρώπους δεν έχει την ίδια πρόθεση. Ξαναγυρνώντας λοιπόν, πιθανόν όταν η ερωτική σου συντρόφισσα βρεθεί με μια άλλη γυναίκα να μην το κάνει για τους λόγους που θα το έκανες εσύ (πχ. Γιατί δε νιώθεις καλά με τη συντρόφισσά σου και κάτι σου λείπει), και τότε ο λόγος που ενοχλείσαι είναι ότι φοβάσαι το τι μπορεί να σημαίνει, γιατί είναι κάτι έξω από σένα και που δεν μπορείς να το ελέγξεις. Θα σου άρεσε όμως να μπορούσες να το ελέγξεις; Τι αφόρητη πλήξη! Λυτρωτικό είναι να σέβεσαι ότι η Άλλη δεν είναι εσύ και να μην προβάλλεις τους δικούς σου φόβους για εσένα προσωπικά στην Άλλη.

Άρα, λέω δύο πράγματα: α)όχι στη μονογαμία ως μοναδική έκφραση του έρωτα άρα όχι και στην κριτική και το μέτρημα των συναισθημάτων των άλλων και των δικών μας με κριτήριο αυτήν και β)όχι στην καταπίεση του συντρόφου μας αν θέλει να είναι πολυγαμικός/πολυσυντροφικός είτε εμείς είμαστε είτε όχι.

Ναι, φρικτά δύσκολα όλα αυτά. Στην πράξη ίσως θέλουμε ο σύντροφός μας να δεχτεί ότι εμείς πληγωνόμαστε αν έχει ερωτικές επαφές με άλλους και να μην το κάνει: να καταπιέσει δηλαδή μια δική του επιθυμία για μια δική μας. Επειδή η ζυγαριά της ενοχής βαραίνει πρώτα αυτόν και όχι εμάς που έχουμε μια τέτοια απαίτηση. Αν δεν είχαμε από πριν αλλοιωμένη ζυγαριά λόγω των κοινωνικών μας αξιών, το όλο θέμα θα ήταν ένα παιχνίδι δύναμης. Ποια επιθυμία θα υπερισχύσει ποιας. Χωρίς σωστά και λάθη. Αποτελεί όμως η ανάγκη μας για την αποδοχή του άλλου της επιθυμίας μας να κάνει έρωτα και να ερωτεύεται μόνο εμάς, ένα σενάριο θυσίας: θέλουμε να θυσιάσει την επιθυμία του για να δείξει ότι μας αγαπάει. Γιατί πρέπει να το κάνει αυτό για να δείξει ότι μας αγαπάει; Πώς έχουμε εμείς το δικαίωμα να του ζητάμε να είναι μόνο με εμάς όταν αυτό τον καταπιέζει και τον πληγώνει;

Ακριβώς επειδή έχουμε φορτώσει τόσες ενοχές στον πολυγαμικό ή πολυσυντροφικό άνθρωπο δέχεται την επιθυμία μας εξ ορισμού (ή υποκρίνεται ότι τη δέχεται άρα βγαίνει στο ψέμα) και όχι εμείς τη δική του. Εδώ, ας μην πούμε ότι είναι λάθος αυτού που διαπράττει την «απιστία» (έγκλημα μέγα -γι αυτό του βρήκαν και τις κατάλληλες λέξεις) επειδή αυτός είναι που πράττει, γιατί και η ζήλια και η έκφραση ενός μελλοντικού πόνου, ο περιορισμός δηλαδή του άλλου, αποτελούν πράξη. Το θέμα είναι λοιπόν, ότι ξεκινάμε το σκεπτικό μας από τον ορισμό του έρωτα ως μονογαμικού και αυτός που σπάει την πίστη μας σ’ αυτόν τον ορισμό είναι ο άπιστος.

Σκέψου το ανάποδα: «Καλά μαλάκα, ξέρεις τι έγινε με την Τάνια και τον Μάριο;; Αυτός της είπε να μην έχει ερωτικές σχέσεις με άλλους! Άκου ρε! Τον προδότη, τον άπιστο! Εγώ θα χώριζα!». Τον «άπιστο» και εδώ, γιατί εκεί η πίστη θα περιοριζόταν στο πλαίσιο του πολυγαμικού/πολυσυντροφικού προτύπου ερωτικής σχέσης. Ξαφνικά είναι ο Μάριος τώρα που δε φέρεται «πιστά» στην εννοούμενη σιωπηλή μεταξύ των δύο συμφωνία, η οποία προϋπήρχε προφανής, πηγάζοντας μέσα από τους αξιακούς νόμους εκείνης της ανάποδης κοινωνίας. Τώρα είναι αυτός ο ανήθικος, γιατί απλώς έχει γυρίσει η ζυγαριά.

Θα μπορούσαμε με τον όρο «πίστη» να εννοούμε την πίστη της μίας στον άλλον, την πίστη στη μεταξύ τους σχέση, στις επιθυμίες και των δύο, οι οποίες αλλάζουν και καμία συμφωνία δεν μπορεί να τις κλειδώσει πουθενά; Εδώ είναι που χάνεται μάλλον η σταθερότητα, αλλά δεν μπορεί η ελευθερία να επιτευχθεί στο στάσιμο: για την ακρίβεια δε θεωρώ ότι μπορεί να επιτευχθεί, αλλά ότι είναι μια διαδικασία και όχι κατάσταση. Αν υπάρχει λοιπόν κατανόηση και συνύπαρξη των επιθυμιών, μπορεί να βρίσκεται ισορροπία στις επιθυμίες των δύο. Αν δε βρεθεί πάλι αυτή η ισορροπία σε κάποιο σημείο, τότε βλέπουμε τι κάνουμε: ή είμαστε σε μια σχέση με έναν «έρωτα» χωρίς ελευθερία ή δεν είμαστε πια.

Εδώ θέλω να σχολιάσω τη φράση σου «αν δεν μπορώ να πραγματοποιήσω κάτι, δεν έχει νόημα να λέω ότι είναι ιδανικό μου». Με βρίσκω μακριά από αυτή τη δήλωση. Οι πραγματικότητες του μυαλού μας δεν είναι οι πραγματικότητες που λαμβάνουμε μέσω των αισθήσεών μας. Μπορεί να έχουμε κάτι στο μυαλό που οι συνθήκες και ο περιορισμός των δυνατοτήτων δε μας επιτρέπουν να πραγματοποιήσουμε. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να το έχουμε μέσα μας και να θέλουμε να το ζήσουμε; Το γεγονός ότι τώρα οι συνθήκες μας το καθιστούν δύσκολο ή αδύνατο δε σημαίνει ότι δε θα μπορέσουμε να το φτάσουμε σε κάποιο άλλο μελλοντικό πλαίσιο.

Προσωπικά ξέρω πως έχω μεγαλώσει με πολλά ερεθίσματα, αντικρουόμενα σε μεγάλο βαθμό, έτσι ώστε τώρα φτάνω στο σημείο να είμαι κάτι και ένα κομμάτι αυτού του κάτι να θέλει να αλλάξει άλλα κομμάτια αυτού του κάτι. Λέω όλα τα παραπάνω, τα αισθάνομαι, και παράλληλα μερικές φορές νιώθω ζήλια όταν είμαι σε σχέση και ερωτευμένη ή μη με κάποιον άνθρωπο. Αλλά δε μ’ αρέσει αυτό που έγινα: δηλαδή όχι όλο. Θέλω να φέρω κάποια συναισθήματά μου πιο κοντά σε άλλα που συνυπάρχουν πιο αρμονικά με τη σκέψη μου. Φυσικά, δεν αποτελούν τα παραπάνω μόνο σκέψεις, δημιουργήματα της λογικής και της ιδεολογίας, αλλά κυρίως πράγματα που έχω βιώσει και που έχω ανάγκη.

Πιστεύω ότι μπορούμε να τείνουμε στο ιδανικό μας, ακόμη κι αν μέσα μας φωλιάζει όλη η σαπίλα του κόσμου στον οποίο βρεθήκαμε: κομμάτι μας η σαπίλα που συγκρούεται με άλλα μέσα μας, κι ας το δεχτούμε αυτό το κομμάτι αλλά ας το αλλάξουμε κιόλας, γιατί γνωρίζουμε και την πολύ μεγάλη ομορφιά του κόσμου, και καλούμαστε να επιλέξουμε σε ποιον από τους δύο χώρους θέλουμε να ζήσουμε. Ο δρόμος είναι δύσκολος και δεν ξέρω αν ποτέ θα φτάσουμε στην αρμονία των εαυτών που γίναμε και των εαυτών που νιώθουμε την επιθυμία να γίνουμε, των εαυτών που νιώθουμε ότι είμαστε, αλλά τουλάχιστον η προσέγγιση αξίζει. Θα γίνουμε καλύτερες και βαθύτερες. Θα «χαρίσουμε την αγάπη και τον χρόνο».

 

 


Πολυσυντροφικότητα: τάση ή εξέλιξη;

Αναδημοσιεύουμε εδώ τη συνέντευξη της ακτιβίστριας και συγγραφέως Λίζας Αστερίου στο AthensView για το θέμα της πολυσυντροφικότητας. Τι είναι; Μια νέα τάση ή εξέλιξη των σχέσεων; 
 
 
 
 
*Η Λίζα Αστερίου είναι μία από τους συγγραφείς του βιβλίου
Δώδεκα ερωτικές διαδρομές
 
 
 
Τι είναι η πολυσυντροφικότητα;
Είναι το να διατηρείς σταθερές ερωτικές σχέσεις και όχι ευκαιριακές με δύο ή περισσότερα άτομα με γνώση, ειλικρίνεια και συναίνεση.
Πότε συνειδητοποίησες ότι σε εκφράζει η πολυσυντροφικότητα;
Προσωπικά για μένα η συνειδητοποίηση ήρθε σε πολύ νεαρή ηλικία ήδη από την εφηβεία μου από τα 13 μου χρόνια. Πάντοτε είχα την αίσθηση ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι. Όπως εκτιμάμε την ελευθερία σε κάθε τομέα της ζωής έτσι και στον ερωτικό τομέα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί υπάρχει η καταπίεση, η ζήλια και η κτητικότητα στις σχέσεις. Εμένα μου ήταν πάντα ξένες αυτές οι έννοιες.
Στις πολυσυντροφικές σχέσεις δεν μπορεί να υπάρχει το συναίσθημα της ζήλιας και της κτητικότητας;
Ναι, σαφώς και υπάρχει. Αλλά μην ξεχνάμε ότι όλοι σ’ αυτή την κοινωνία μεγαλώσαμε. Δηλαδή από μικρά παιδάκια μας μαθαίνουν το παραμύθι με τον πρίγκιπα και την πριγκίπισσα. Άρα μας καλλιεργούν το αίσθημα της κτητικότητας και της ζήλιας. Αυτό είναι όμως κάτι που κανείς μπορεί να το διαχειριστεί και να το αλλάξει. Υπάρχουν κάποια απειροελάχιστα άτομα, όπως εγώ, που δεν αισθάνονται τη ζήλια. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ευχάριστα και δυσάρεστα συναισθήματα – το θέμα είναι πως τα διαχειριζόμαστε. Αν κοιτάξουμε στην παιδική μας ηλικία, μπορεί να ανακαλύψουμε ότι κουβαλάμε πολλές ανασφάλειες, θέματα αυτοεκτίμησης ή άλλα ψυχολογικά προβλήματα.
Τα συναισθήματα τα παράγει ο εγκέφαλος μας με ένα τρόπο αυτόματο οπότε δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε. Με το να λέω ότι ελέγχω τα συναισθήματα μου εννοώ ότι τα καταπιέζω. Και με το να τα καταπιέζω κάθε φορά θα γίνονται χειρότερα. Γι αυτό μιλάμε για διαχείριση των συναισθημάτων και όχι για έλεγχο.
 
Πρακτικά πως εφαρμόζεται στη ζωή σου η πολυσυντροφικότητα;
Δεν είναι κάτι εύκολο να το εφαρμόσει κανείς, μην ξεχνάς ότι μιλάμε για μία έννοια που είναι άγνωστη για τον περισσότερο κόσμο και ακόμα άνθρωποι που τη ξέρουν θεωρητικά δεν σημαίνει ότι μπορούν να το εφαρμόσουν και στην πράξη. Άρα αν θα μπορέσεις να δημιουργήσεις πολυσυντροφικές σχέσεις έχει να κάνει και με τους άλλους ανθρώπους. Υπάρχουν πολλά είδη πολυσυντροφικών σχέσεων και αυτό είναι το θετικό. Εξαρτάται από το κάθε άνθρωπο ποιο είδος θα επιλέξει. Εγώ προσωπικά επιλέγω το στυλ της ανεξάρτητης πολυσυντροφικότητας (solo polyamory). Zω την ζωή μου ανεξάρτητα και διατηρώ παράλληλες ερωτικές σχέσεις με ειλικρίνεια. Υπάρχει και η σχεσιακή αναρχία (relationship anarchy), που επίσης με ενδιαφέρει, είναι ένα παρακλάδι της πολυσυντροφικότητας. Η βασική αρχή της σχεσιακής αναρχίας είναι ότι δεν με ενδιαφέρει κανένας κανόνας της κοινωνίας, δεν βάζουμε τις σχέσεις μας σε κανένα κοινωνικό καλούπι και δεν ιεραρχούμε τις ερωτικές σχέσεις ως κάτι ανώτερο απ’ όλες τις άλλες σχέσεις.
 
Πώς το εκλαμβάνει η ελληνική κοινωνία;
Το κακό με την ελληνική κοινωνία είναι ότι είναι βαθιά υποκριτική. Πολύ πιο εύκολα οι άνθρωποι αποδέχονται τις κρυφές ερωτικές σχέσεις παρά την ειλικρίνεια. Θέλει πολύ δουλειά και προσπάθεια να αλλάξει αυτή η νοοτροπία.
 
Εσύ ζηλεύεις;
Για μένα η ζήλια δεν είναι καν συναίσθημα, είναι μια συναισθηματική κατάσταση που έχει κοινωνικά αίτια. Ζούμε σε μια κοινωνία που μας έχει μάθει να φοβόμαστε, να αντιμετωπίζουμε αρνητικά καθετί που βρίσκεται έξω από τα όρια της μονογαμίας, έχουμε μια αυτόματη αρνητική αντίδραση σε οτιδήποτε είναι έξω από αυτό το πρότυπο σαν να είναι κάτι που μας απειλεί. Εγώ προτιμώ αυτό να το ονομάζω εσωτερικευμένη πολυφοβία, όπως το ίδιο συμβαίνει και με την ομοφοβία και την τρανσφοβία. Πίσω από την ζήλια συνήθως κρύβεται ανασφάλεια και φόβος μήπως ο σύντροφός μου φύγει ή με παραμελήσει. Όλα αυτά είναι φόβοι είτε βάσιμοι είτε αβάσιμοι, αυτό εξαρτάται.
 
Γιατί η κοινωνία έχει την ανάγκη να προωθεί ένα μονογαμικό πρότυπο;
Εδώ θα πρέπει να πάμε πολύ πίσω στο χρόνο. Κάθε κοινωνία παράγει τα δικά της πρότυπα σχέσεων και αφού τα παράγει τα παρουσιάζει ως ανθρώπινη φύση. Οι σχέσεις είναι δημιούργημα της κοινωνίας, όχι μόνο των ατόμων. Ακόμη και τώρα πόσες κοινωνίες έχουν μονογαμικές σχέσεις; Οι περισσότερες δεν έχουν και αν πάμε πίσω στο χρόνο θα διαπιστώσουμε ότι στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης πάνω στο πλανήτη ο κανόνας δεν ήταν η μονογαμία αλλά η ελευθερία στις σχέσεις. Αυτό το ξέρουμε από τα ανθρωπολογικά ευρήματα, Υπάρχουν φυλές πάνω στο πλανήτη που ζουν πιο ελεύθερα σε σχέση με το δικό μας κόσμο. Όταν ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από τον τρόπο ζωής του κυνηγού-τροφοσυλλέκτη και δημιούργησε σταθερούς τόπους κατοικίας, αναπτύχθηκε η έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας. Τότε μπήκε το ερώτημα ποιος θα πάρει την περιουσία μετά το θάνατο του ιδιοκτήτη. Εκεί μπήκε και η έννοια του να έχω το δικό μου παιδί ως κληρονόμο. Εκείνες τις εποχές, ο μόνος τρόπος να εξασφαλίσει κανείς ότι το παιδί είναι δικό του ήταν να περιορίσει την σεξουαλική ζωή της γυναικάς σου.
 
Η πολυσυντροφικότητα είναι αδυναμία να δοθείς σε έναν άνθρωπο;
Εξαρτάται το τι σημαίνει να δοθείς. Εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα τι είναι η αφοσίωση και η αποκλειστικότητα και αν πάνε μαζί. Εμείς θεωρούμε ότι δεν πάνε κατ’ ανάγκη μαζί. Η αφοσίωση έχει να κάνει με το πως λειτουργεί η σχέση μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων. Δεν είμαστε κατά της μονογαμίας εφόσον είναι επιλογή, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να βιώσουν το συναίσθημα της αγάπης με δύο ή και παραπάνω άτομα.
 
Υπάρχει νομική αναγνώριση;
Αυτό είναι ένα μεγάλο και πολύ ενδιαφέρον θέμα, γιατί πλέον υπάρχουν πολλές φωνές στο εξωτερικό που διεκδικούν ίσα δικαιώματα όπως δύο άτομα έχουν πρόσβαση στο γάμο ή στο σύμφωνο συμβίωσης και την παιδοθεσία τα ίδια δικαιώματα θέλουμε να έχουνε όλοι οι άνθρωποι που είναι πολυσυντροφικοί. Θέλουμε δηλαδή την σχέση τους να μπορούν να την κατοχυρώσουν και νομικά. Η νομική κατοχύρωση μπορεί να παίξει τεράστιο ρόλο ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά γιατί στο εξωτερικό υπάρχουν χιλιάδες πολυσυντροφικές οικογένειες και δυστυχώς είναι έκθετες σε κάθε είδους κακόβουλη επίθεση επειδή αυτός ο τρόπος ζωής είναι αντισυμβατικός και στιγματισμένος από την κοινωνία. Μπορεί ο καθένας να κάνει καταγγελία για παιδική κακοποίηση με κίνδυνο να χάσουν την κηδεμονία. Στις Η.Π.Α και στο Καναδά υπήρχαν νόμοι που απαγόρευαν ακόμα και την συγκατοίκηση τριών ή περισσότερων ατόμων. Σήμερα υπάρχουν ευνοϊκότεροι νόμοι. Στη Βραζιλία όταν ψηφίστηκε το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, κάποιες πολυσυντροφικές οικογένειες το χρησιμοποίησαν για την νομική αναγνώριση τους.
 
Ένα παιδί πως μεγαλώνει σε ένα πολυσυντροφικό περιβάλλον;
Μια χαρά μεγαλώνει. Το θέμα δεν είναι αν οι γονείς είναι τρεις ή τέσσερις, το θέμα είναι να είναι ικανοί να δώσουν στο παιδί αυτό που χρειάζεται, να ικανοποιήσουν τις υλικές και συναισθηματικές του ανάγκες. Μια πολυσυντροφική οικογένεια μπορεί να είναι εξίσου ή και περισσότερο λειτουργική σε σχέση με μια συμβατική. Το πρόβλημα δεν είναι οι πολυσυντροφικές οικογένειες αλλά η εχθρική στάση της κοινωνίας.
 
Στην Ελλάδα από πότε υπάρχει αυτός ο όρος;
Ο όρος μπορεί να είναι καινούριος αλλά οι ανοιχτές σχέσεις υπήρχαν ήδη από την δεκαετία του ’70 με την μορφή του ελεύθερου έρωτα. Υπήρχαν ακόμα και προσπάθειες δημιουργίας κοινοβίων.
 
Αν γνωρίσεις ένα άτομο που σε ενδιαφέρει ερωτικά αλλά είναι μονογαμικός είναι λόγος να τον απορρίψεις;
Οι πιθανότητες είναι αυτός να με απορρίψει (γέλια). Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι μονογαμικοί αλλά αποδέχονται την ανάγκη των συντρόφων τους να διατηρούν πολυσυντροφικές σχέσεις.
 
Πιστεύεις ότι η πολυσυντροφικότητα εφαρμόζεται περισσότερο στα ετερόφυλα ή ομόφυλα άτομα;
Οι σχέσεις μεταξύ ανδρών είναι πιο ανοιχτές, πολυσυντροφικές ή μη. Τα τελευταία χρόνια στις ετερόφυλες σχέσεις υπάρχει ένα άνοιγμα με την μορφή του swinging. Αυτό δεν είναι πολυσυντροφικότητα αλλά είναι μια μορφή ανοιχτής σχέσης. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι μονογαμικοί αλλά αποδέχονται την ανάγκη των συντρόφων τους να διατηρούν πολυσυντροφικές σχέσεις. Οπότε πέρασαν από το καθαρά σεξουαλικό κομμάτι στην πολυσυντροφικότητα.
 
Ποια είναι τα προβλήματα που μπορούν να προκύψουν σε μια πολυσυντροφική σχέση έναντι μιας μονογαμικής;
Η διαχείριση του χρόνου είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Μπορεί να υπάρχει απεριόριστη αγάπη αλλά όχι απεριόριστος χρόνος. Για παράδειγμα ο προγραμματισμός των διακοπών ή των ραντεβού μπορεί να είναι πρόβλημα. Σίγουρα χρειάζεται πολύ καλή επικοινωνία.
 
Τι βήματα μπορούν να γίνουν για να γίνει αποδεκτό από την ελληνική κοινωνία;
Χρειάζεται ακτιβισμός, ενημέρωση και δουλειά σε μεγαλύτερο βάθος. Η διεκδίκηση είναι ένας τρόπος για να δείξεις ότι υπάρχεις και είσαι φυσιολογικός. Η πολυσυντροφικότητα μπορεί να είναι ένας πολύ μοναχικός δρόμοςόταν ζεις σε μια εχθρική κοινωνία. Έχει σημασία να γνωρίσεις τους σωστούς ανθρώπους να ανταλλάξεις ιδέες και απόψεις.
 
 
Facebook:
Ανοιχτές σχέσεις https://www.facebook.com/anoixtes.sxeseis/
Πολυσυντροφικότητα/πολύχρωμο κίνημα https://www.facebook.com/groups/1482579828626580/

Ιστολόγια: polysyntrofikotita.wordpress.com, polyamorygr.wordpress.com
Email polyamorygr@yahoo.gr


5 μύθοι για την αγάπη, το σεξ, και τις σχέσεις που μας εμποδίζουν να αποδεχθούμε την πολυσυντροφικότητα

της  Sian Ferguson

imagesS42CI1C6
Κάθε φορά που λέω σε μονογαμικούς ανθρώπους ότι είμαι πολυσυντροφική, έρχομαι πάντα αντιμέτωπη με πολλή περιέργεια.

Ενώ οι άνθρωποι μερικές φορές αντιδρούν με προκατειλημμένο τρόπο,συχνά δέχομαι ερωτήσεις και συλλογισμούς με πολύ σεβασμό διατυπωμένους .

“Πώς λειτουργεί αυτό όμως;”

“Εάν ο σύντροφός σας δεν ζηλεύει, πώς ξέρετε ότι ενδιαφέρεται πραγματικά για σας;”

“Πώς θα λειτουργήσει  αυτό αν θέλετε να παντρευτείτε ή να κάνετε παιδιά;”

Όσο περισσότερες ερωτήσεις δέχομαι, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι η κοινωνία μας έχει διδάξει πολλούς ετεροκανονικούς μύθους για την αγάπη.

Αυτοί οι μύθοι περιορίζουν την κατανόηση μας πάνω στις σχέσεις, και οδηγούν σε διακρίσεις εις βάρος  πολλών ομάδων ανθρώπων – συμπεριλαμβανομένων των πολυσυντροφικών ανθρώπων.

Βλέπετε, είμαστε κοινωνικοποιημένοι να πιστεύουμε συγκεκριμένα πράγματα για τον έρωτα, τις σχέσεις,  και το σεξ. Μας λένε ότι κάποιες σχέσεις είναι «καλές», «κανονικές» και «αποδεκτές», ενώ άλλες είναι αποκλίνουσες και αφύσικες.

Αυτές οι βασικές κοινωνικές νόρμες επηρεάζονται από κάτι που ονομάζουμε “ετεροκανονικότητα”

Η ετεροκανονικότητα υποστηρίζει την ετεροφυλοφιλία ως κανόνα, αλλά επίσης επιδρά σε εμάς δημιουργώντας διακρίσεις εναντίον των εμπλεκόμενων στη βιομηχανία του σεξ,  ανθρώπους που ασχολούνται με το BDSM / kink,  ανθρώπους  που κάνουν προγαμιαίο ή εξωσυζυγικό σεξ, ανθρώπους που κάνουν σεξ για μη αναπαραγωγικούς σκοπούς,  ερωτικούς συντρόφους με διαφορά ηλικίας, ανθρώπους που χρησιμοποιούν sex toys … βασικά, τον καθένα που κάνει ένα είδος σεξ που θεωρούμε “παράξενο” ή ανώμαλο.

Η ετεροκανονικότητα προωθεί επίσης συγκεκριμένες ιδέες για το πώς λειτουργούν οι  ρομαντικές και σεξουαλικές σχέσεις.

Είτε είστε ένα μονογαμικό άτομο που θέλει να υποστηρίξει πολυσυντροφικά άτομα, είτε ένα πολυσυντροφικό άτομο που προσπαθεί να αποδεχθεί την πολυσυντροφικότητα του, ή και τίποτα από αυτά ,η  αποδοχή της πολυσυντροφικότητας απαιτεί να ξεμάθουμε  τους ετεροκανονικούς μύθους που έχουμε  διδαχθεί για την αγάπη.

Ας σκεφθούμε κριτικά πάνω σε μερικούς από αυτούς τους μύθους!

1. Όλοι έχουμε τον “Ένα και Μοναδικό/ή / την αδελφή ψυχή”

Έχουμε κάνει ταινίες γι ‘αυτό. Γράφουμε βιβλία γι ‘αυτό. Τραγουδάμε τραγούδια γι ‘αυτό.

Η κοινωνία προωθεί συνεχώς την ιδέα ότι όλοι έχουμε μια “αδελφή ψυχή”, επίσης γνωστή ως “ο Ένας και μοναδικός” – κάποιος εκεί έξω που είναι το τέλειο πρόσωπο για τον καθένα μας.

Υπάρχουν μια σειρά προβλήματα με αυτήν την ιδέα.

Πρώτον, υπονοεί ότι μια καλή σχέση είναι προκαθορισμένη, αντί να δημιουργείται και να διατηρείται μέσα από σκληρή δουλειά.

Δεν μπορώ να μετρήσω τον αριθμό των φορών που οι φίλοι/ες μου φοβούνται να αφήσουν μια τοξική σχέση, διότι φοβούνται  ότι ο/η σύντροφός τους μπορεί να είναι “ο Ένας και μοναδικός”.

“Τι  θα συμβεί αν αυτός/ή είναι όντως  το άλλο μου μισό;” ρωτούν. “Τι θα συμβεί αν τον/την διώξω μακριά και είναι η μόνη αληθινή αγάπη που θα νιώσω ποτέ;”

Η αντίθετη κατάσταση είναι επίσης δυνατή. Είχα ένα φίλο που έβαζε πολύ λίγη προσπάθεια στις σχέσεις επειδή σκεπτόταν ότι αν η σχέση ήταν “γραφτό να γίνει,” και αν ο/η σύντροφός του ήταν πραγματικά “το άλλο του μισό”, η σχέση θα μπορούσε να λειτουργήσει ούτως ή άλλως.

Δεύτερον, η έννοια του “μοναδικού” περιθωριοποιεί τους aromantic ανθρώπους – δηλαδή αυτούς/ες που βιώνουν λίγη ή καθόλου ρομαντική ερωτική έλξη.

Τρίτον, η ιδέα του “μοναδικού” διαγράφει τους πολυσυντροφικούς  ανθρώπους.

Μπορούμε να αγαπάμε περισσότερα από ένα άτομα ταυτόχρονα, και να αρνηθούμε ότι αυτό σημαίνει να ακυρώνεις τη βιωμένη εμπειρία ενός άλλου προσώπου.

Τι θα γινόταν αν υπήρχε ένας αριθμός ανθρώπων με τους οποίους θα μπορούσα να έχω ευτυχισμένες, υγιείς, ταυτόχρονες σχέσεις; Τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε “Ένα και μοναδικό” άτομο εκεί έξω για μένα, αλλά μάλλον ένας αριθμός ανθρώπων που θα μπορούσαν να είναι συμβατά με μένα;

Στο επίκεντρο αυτής της ιδέας, είναι η ιδέα ότι οι άνθρωποι μπορούν να αγαπούν μόνο ένα άτομο κάθε φορά. Πράγμα που με οδηγεί στο επόμενο μύθο …

2. Εάν ο/η σύντροφός σας θέλει κάποιον άλλον/η, είναι επειδή είστε Ανεπαρκής

Είναι ίσως εξαιτίας του μύθου της “αδελφής ψυχής” που πιστεύουμε ότι το να  έχεις μία ρομαντική σχέση είναι κατάλληλο για όλους. Για το λόγο αυτό, πολλοί άνθρωποι έχουν την αντίληψη ότι αν θέλετε να κάνετε σχέση με ένα νέο πρόσωπο, αυτό είναι επειδή ο/η τρέχων/ουσα σύντροφός σας δεν είναι αρκετά καλός/ή ή επαρκής.

Αλλά γιατί;

Ξέρω ανθρώπους που έχουν περισσότερα από ένα παιδιά, όχι επειδή το πρώτο τους παιδί είναι ανεπαρκές, αλλά μόνο και μόνο επειδή θέλουν περισσότερα παιδιά.

Έχω περισσότερους από ένα φίλο/η, όχι επειδή κάποιοι/ες από αυτούς/ές είναι ανεπαρκείς, αλλά απλώς και μόνο επειδή θέλω περισσότερους φίλους/ες.

Ομοίως, μπορεί να είμαι σε μια ρομαντική σχέση με περισσότερα από ένα άτομα ταυτόχρονα. Αυτό δε συμβαίνει επειδή ο σημερινός/η σύντροφός μου είναι ανεπαρκής με κάποιο τρόπο, αλλά απλώς και μόνο επειδή τυχαίνει να θέλω να έχω και άλλους/ες συντρόφους.

Αν έχω ερωτευθεί με ένα νέο πρόσωπο, είναι μια αγάπη ανεξάρτητη από αυτή  που μοιράζομαι με τον/η σύντροφό μου. Η αγάπη μου για ένα άτομο δεν αντικαθιστά την άλλη, απλά συνυπάρχουν.

Είμαι της γνώμης ότι κανένα μεμονωμένο άτομο δεν μπορεί να εκπληρώσει όλες τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας ταυτόχρονα. Ο/η σύντροφός μου είναι εξαιρετικός/ή και απίθανος/η, και δεν μπορεί να μου δώσει απολύτως ό, τι χρειάζομαι.

Το αντίστροφο ισχύει επίσης , -όσο σκληρά και αν προσπαθώ, δεν μπορώ να δώσω ό, τι ο/η σύντροφός μου θέλει και χρειάζεται.

Δεν είναι επειδή κάτι είναι λάθος με κάποιον/α  από εμάς. Είναι ακριβώς επειδή είναι αδύνατο να δώσεις σε κάποιον/α όλα όσα χρειάζεται – και το να περιμένεις από κάποιον/α να το κάνει  είναι σαν να ωθείς τον εαυτό σου στην καταστροφή. Όλοι μας έχουμε τόσες πολλές διαφορετικές ανάγκες, και χρειαζόμαστε μια σειρά από διαφορετικές πηγές για να καλύψουμε αυτές τις ανάγκες.

Ο λόγος που είμαι με τους/τις  συντρόφους μου είναι γιατί τους αγαπώ βαθιά.  Με κάνουν απίστευτα χαρούμενη. Η σχέση μας είναι υγιής, θρεπτική, και όμορφη.

Κανένα από αυτά τα σημεία δεν  απαιτεί από αυτούς να εκπληρώνουν κάθε ανάγκη μου.

Απλά επειδή κάποιος δεν μπορεί να προσφέρει ό, τι ένα άλλο άτομο χρειάζεται, δεν σημαίνει ότι δεν είναι πολύτιμος και σημαντικός.

Αυτό αφορά και τους μονογαμικούς ανθρώπους επίσης  – όσο και αν αγαπάς τον/τη σύντροφό σου, είναι σημαντικό να έχεις και άλλους φίλους επίσης, επειδή αποκομίζεις διαφορετικά πράγματα από διαφορετικές σχέσεις.

Στην πολυσυντροφικότητα, μια μυριάδα διαφορετικών σχέσεων – κάθε μια με τα δικά της πλεονεκτήματα, προβλήματα, και δυναμικές – μπορούν θεωρητικά να συνυπάρχουν.

3. Η ζήλια είναι ένας δείκτης της Αγάπης

Αν αγαπάς κάποιον, τον θέλεις όλο για εσένα . Σωστά;

Ε, λοιπόν όχι. Αλλά αυτό είναι που η κοινωνία μας διδάσκει.

Δεν λέω ότι η ζήλια είναι ένα απαγορευμένο συναίσθημα, ούτε λέω ότι οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι δε ζηλεύουν ποτέ – πιστέψτε με, μερικές φορές το κάνουμε!

Αντίθετα, λέω ότι δεν πρέπει να εξισώνουμε τη ζήλια με την αγάπη.

Οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι αναφέρονται συχνά στην ιδέα της συναπόλαυσης (compersion) – το συναίσθημα της χαράς που αντιμετωπίζετε όταν βλέπετε τον/τη σύντροφό σας  να αντλεί ευχαρίστηση από μια άλλη σεξουαλική ή ρομαντική σχέση.

Όταν ο/η σύντροφός μου είναι ενθουσιασμένος/η για ένα νέο πρόσωπο, είμαι ενθουσιασμένη γι αυτόν/η, πάρα πολύ. Τον/ην αγαπώ βαθιά, και με κάνει χαρούμενη να τον/ην βλέπω χαρούμενο – είτε είμαι η πηγή αυτής  της χαράς είτε όχι.

Το αίσθημα της ζήλιας συχνά πηγάζει από ένα αίσθημα ανεπάρκειας. Όπως ανέφερα και πριν, συχνά πιστεύουμε ότι αν ο/η σύντροφός μας νιώσει έλξη για κάποιον άλλο/η, αυτό συμβαίνει γιατί είμαστε ανεπαρκείς.

Αλλά αυτό απλά δεν είναι αλήθεια. Επειδή ξέρω ότι είμαι σε θέση να αγαπώ περισσότερα από ένα άτομα ταυτόχρονα, πιστεύω τον/τη σύντροφό μου όταν  λέει ότι αγαπά  άλλους ανθρώπους, καθώς και εμένα.

Επειδή καταλαβαίνω την έλξη του και αναγνωρίζω τα συναισθήματά του απέναντι στους άλλους, δεν σημαίνει ότι είμαι ανεπαρκής. Έτσι, δεν έχω κανένα λόγο να ζηλεύω, ακόμα κι αν αγαπάω το σύντροφό μου πάρα πολύ.

Για άλλη μια φορά, δεν λέω ότι ποτέ δεν ζηλεύω –  όχι, λέω ότι η ζήλια δεν αποτελεί ένδειξη αγάπης.
4. Ένα σπίτι με δύο γονείς είναι καλύτερο για τα παιδιά

Κάτι που οι άνθρωποι συχνά ρωτούν είναι τι θα συμβεί αν μία ημέρα θελήσω να κάνω παιδιά.

Αυτό βασίζεται σε πολλές ετεροκανονικές ιδέες που έχουμε για τις οικογένειες. Συχνά πιστεύουμε ότι οι οικογένειες λειτουργούν καλύτερα όταν τα παιδιά ζουν με τους (βιολογικούς, παντρεμένους)  γονείς τους.

Αλλά μερικές φορές, οι οικογένειες λειτουργούν διαφορετικά, και αυτό είναι εντάξει!

Ανατράφηκα από μια ανύπαντρη μητέρα, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου, τα μεγαλύτερα αδέλφια μου, και την ευρύτερη οικογένεια, και κατέληξα μια χαρά.

Αν καταλήξω να έχω παιδιά μια μέρα, και είμαι μέρος μιας πολυσυντροφικής κατάστασης εκείνη την εποχή, νομίζω ότι τα παιδιά μου θα είναι πραγματικά τυχερά.

Οι σύντροφοι που συμμετέχουν σε μια πολυσυντροφική κατάσταση μπορεί να είναι μια μεγάλη πηγή υποστήριξης. Μερικές φορές, οι σύντροφοι μοιράζονται το χρόνο, την ενέργεια και τα χρήματά τους μεταξύ τους, πράγμα που σημαίνει ότι ένα μεγάλο δίκτυο υποστήριξης σχηματίζεται.

Έτσι, αν έχω πολλαπλές σχέσεις, κατά την ανατροφή των παιδιών, είναι πιθανό ότι τα παιδιά μου θα περιβάλλονται από αγάπη – όχι μόνο από τον εαυτό μου και τους συγγενείς μου, αλλά και από τους συντρόφους μου και τους συντρόφους τους, επίσης!

Ίσως να είμαι σε μια κατάσταση όπως αυτή. Ίσως να είμαι σε μια μονογαμική σχέση. Ίσως να είμαι ο μόνος γονέας. Ποιός/ά ξέρει;

Αυτό που έχει σημασία σε ένα σπίτι δεν είναι ο αριθμός των γονέων που  ένα παιδί έχει, αλλά η ποιότητα των σχέσεων μεταξύ όλων των μελών της οικογένειας.

5. Ο γάμος είναι η απόλυτη απόδειξη της αγάπης

Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσες φορές οι άνθρωποι με έχουν ρωτήσει, “Αλλά ποιον θα παντρευτείς;”, όταν άκουσαν ότι είχα περισσότερους από έναν συντρόφους.

Γιατί  ο γάμος είναι τόσο κεντρικής σημασίας στις ιδέες μας για την αγάπη και τις σχέσεις;

Ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία δίνει προτεραιότητα  στο γάμο έναντι όλων των σχέσεων άλλης μορφής είναι το λιγότερο προβληματικός.

Στο “Ελαχιστοποιώντας το Γάμο: Ο γάμος, η ηθική και ο νόμος” η φιλόσοφος Elizabeth Brake προβληματοποίει την έννοια του γάμου. Μια σημαντική διαπίστωση που κάνει είναι ότι οι έγγαμες σχέσεις είναι κοινωνικά και νομικά προνομιούχες  έναντι  άλλων σχέσεων.

Επισημαίνει ότι:

… Η μεγάλη κοινωνική και νομική σημασία που αποδίδεται στο γάμο και σε σχέσεις που μοιάζουν στη μορφή με τις έγγαμες σχέσεις είναι αδικαιολόγητη και … το προνόμιο αυτό βλάπτει, μερικές φορές άδικα, όσους δεν είναι  προσανατολισμένοι προς μονογαμικές, κεντρικές σχέσεις. Σε αυτούς που βλάπτονται περιλαμβάνονται τα μέλη πολλαπλών σημαντικών αλληλεπικαλυπτόμενων φιλικών σχέσεων, όπως τα δίκτυα φροντίδας ενηλίκων ή οι “φυλές” των πόλεων, οι ασέξουαλ, οι μοναχικοί και οι πολυσυντροφικοί. »
Σκεφτείτε το: Πόσα νομικά οφέλη μπορεί κάποιος να λάβει όταν είναι παντρεμένος; Πώς η κοινωνία αντιδρά προς τα παντρεμένα ζευγάρια, σε αντίθεση με τις αντιδράσεις της κοινωνίας έναντι των άγαμων ζευγαριών;

Η Brake συνεχίζει παραθέτοντας τις νόρμες που περιβάλλουν το γάμο. Η ίδια περιγράφει την έννοια της «amatonormativity»*, ως εξής:

η υπόθεση ότι μια κεντρική, αποκλειστική, ερωτική σχέση είναι φυσιολογική για τους ανθρώπους, δεδομένου ότι είναι ένας καθολικά κοινός στόχος, και ότι μια τέτοια σχέση είναι κανονιστική, με την έννοια ότι θα πρέπει να αποσκοπούμε σε αυτήν κατά προτεραιότητα έναντι άλλων τύπων σχέσεων. »

Με άλλα λόγια, amatonormativity είναι η ιδέα ότι ο καθένας θα πρέπει να εργαστεί προς την κατεύθυνση μιας ενιαίας ρομαντικής σχέσης, και ότι η σχέση αυτή είναι η πιο σημαντική.

Μερικοί άνθρωποι εκτιμούν το γάμο, και αυτό είναι ΟΚ. Αλλά άλλοι δεν τον εκτιμούν, και είναι άδικο να υπονοείται ότι η νομική αναγνώριση κάποιας σχέσης (εων) σημαίνει ότι οι άλλες είναι λιγότερο έγκυρες και λιγότερο σημαντικές.

Εν τέλει, ο γάμος είναι η κρατική αναγνώριση της σχέσης σας με κάποιον(α). Το κράτος δεν είναι σύντροφός σας στη σχέση, οπότε γιατί θα πρέπει να έχει λόγο στον καθορισμό του πόσο σημαντική είναι;

Από τη στιγμή που θα αμφισβητήσουμε την κεντρική σημασία του γάμου στις συζητήσεις μας για την αγάπη και τις σχέσεις, μπορούμε να αρχίσουμε να αποδεχόμαστε την ιδέα της πολυσυντροφικότητας.

***

Αυτοί οι ετεροκανονικοί μύθοι ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό  για το ότι η πολυσυντροφικότητα θεωρείται από ορισμένους ως άκυρη, παράξενη, και ανώμαλη.

Και αυτοί οι μύθοι δεν βλάπτουν μόνο πολυσυντροφικούς ανθρώπους. Αποτελούν τμήμα μιας ετεροκανονικής κουλτούρας, η οποία βλάπτει τελικά μια μεγάλη μάζα ανθρώπων.

Για το λόγο αυτό, είναι επιτακτική ανάγκη να έχουμε συνείδηση  αυτών των μύθων και να τους αμφισβητούμε όταν εκδηλώνονται.

Αν και όταν οι άνθρωποι βιώνουν τη ρομαντική αγάπη,  οι εμπειρίες τους είναι ποικίλες. Αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μια  μη-καταπιεστική κοινωνία ισότητας, πρέπει να θυμόμαστε μια απλή αλήθεια:

Δεν υπάρχει «σωστός» τρόπος για να αγαπάς.

Η Sian Ferguson είναι αρθρογράφος του Everyday Feminism, queer και πολυσυντροφική, Νοτιοαφρικανή φεμινίστρια με καταγωγή από το Cape Town. Σπουδάζει Αγγλικά και Ανθρωπολογία στο Rhodes University του Grahamstown.

Πηγή: http://everydayfeminism.com/2015/10/monogamy-myths-polyamory/

Ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά: polyamory gr
* “amatonormativity” Σύνθετη λέξη από το Λατινικό amo (αγαπώ, ερωτεύομαι) και τη λέξη normativity που σημαίνει κανονικότητα. Αναφέρεται στην κοινωνική επιβολή των ερωτικών σχέσεων ως τη βασική σχέση που “είναι φυσικό”να επιδιώκουν οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κατά προτεραιότητα έναντι άλλων μορφών σχέσεων και προωθεί το μονογαμικό μοντέλο σχέσης. Δεν υπάρχει δόκιμη απόδοση της στα ελληνικά.


πολυσυντροφική οικογένεια και με το νόμο!

Tρεις γυναίκες επισημοποίησαν τη μεταξύ τους σχέση στη Βραζιλία
3
Επόμενος στόχος η απόκτηση ενός παιδιού, σε μια υπόθεση που άνοιξε μεγάλη συζήτηση
Σε μια κίνηση που ανατρέπει οτιδήποτε γνώριζε ως τώρα η Βραζιλία ως «παραδοσιακό γάμο» τρεις γυναίκες- μια επιχειρηματίας, μια οδοντίατρος και μια διευθύντρια – ανακοίνωσαν την επισημοποίηση της σχέσης τους σε συμβολαιογράφο στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Είναι η δεύτερη φορά που ένα τρίο θέλει να επισημοποιήσει τη σχέση του από τότε που καθιερώθηκε στη Βραζιλία το Σύμφωνο Συμβίωσης, το 2003. Η πρώτη φορά ήταν το 2012 οπότε επισημοποιήθηκε η σχέση μεταξύ ενός ταμία, ενός διοικητικού βοηθού και ενός αρχιτέκτονα.
Στο κείμενο που θα υπογράψουν, οι τρεις γυναίκες που ζουν μαζί εδώ και τρία χρόνια ρυθμίζουν τα θέματα ιδιοκτησίας και κάθε μία ξεχωριστά δίνει την άδεια στις άλλες δύο να αποφασίζουν για θέματα υγείας. Επίσης το τρίο αναφέρει την πρόθεση του να έχει η επιχειρηματίας παιδί με τεχνητή γονιμοποίηση, το οποίο θα φέρει τα ονόματα και των τριών γυναικών που αναφέρονται στο έγγραφο. Ακόμη διακανονίζονται περιουσιακά θέματα σε περίπτωση θανάτου. «Είμαστε μια οικογένεια. Η Ένωσή μας είναι ο καρπός της αγάπης. Θα μείνω έγκυος και προετοιμαζόμαστε γι ‘αυτό, ακόμη και οικονομικά,», δήλωσε η επιχειρηματίας στην εφημερίδα O Globo.
Τα δικαστήρια της Βραζιλίας δεν έχουν ακόμη προβλέψει την ειδική αρμοδιότητα ώστε να επικυρώνουν ή να ακυρώνουν τέτοιες ενώσεις, επομένως το υπέρ ή το κατά εξαρτάται από την ερμηνεία μιας σειράς προτάσεων για συγκεκριμένες περιπτώσεις. Η αναγνώριση της ένωσης των τριών αυτών γυναικών, για παράδειγμα, βασίστηκε στο επιχείρημα του Ανωτάτου Δικαστηρίου να αναγνωρίσει νομικά ομοφυλόφιλα ζευγάρια το 2011, σύμφωνα με την Fernanda de Freitas Leitão, τη συμβολαιογράφο που πάντρεψε τις τρεις φίλες. «Ο πυλώνας που στηρίζει την οικογενειακή σχέση είναι αγάπη. Και οι τρεις αυτές γυναίκες έχουν τα πάντα για να ξεκινήσουν μια οικογένεια: την αγάπη, τη μόνιμη σχέση, την πρόθεση να αποκτήσουν παιδιά … «, δήλωσε μεταξύ άλλων η Freitas, σύμφωνα με την El Pais.
Υπάρχουν πάντως πολλές ενστάσεις ως προς το γεγονός ότι το παιδί που θα γεννηθεί θα έχει τρείς μητέρες. «Αυτό το σενάριο είναι άχρηστο. Το βραζιλιάνικο σύνταγμα προβλέπει ρητά ότι η σταθερή ένωση μπορεί να αποτελείται μόνο από δύο άτομα και η αναγνώριση του Ανωτάτου Δικαστηρίου του γάμου των ομοφυλόφιλων αναφέρεται συγκεκριμένα σε δύο ανθρώπους, » λέει η δικηγόρος που ειδικεύεται στο οικογενειακό δίκαιο Regina Beatriz Tavares, την ώρα που συντηρητικοί βουλευτές ετοιμάζονται να δώσουν τη δική τους μάχη στο Κογκρέσο.
«Όταν άρχισαν να επισημοποιούν ζευγάρια του ίδιου φύλου το ίδιο πράγμα συνέβη, κατηγορήθηκε ότι ήταν παράνομο. Στην αρχή υπάρχει μεγάλη απόρριψη, μέχρι να αρχίσουν να αναγνωρίζουν τα δικαιώματα του οικογενειακού δικαίου», αντιτείνει η Freitas. Πάντως στη Βραζιλία το παραδοσιακό ζευγάρι «άνδρας-γυναίκα-παιδιά» δεν είναι πλέον πλειονότητα στα 57 εκατομμύρια νοικοκυριά της χώρας, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία από το Ινστιτούτο Γεωγραφίας και Στατιστικής. Οι νέες μορφές οικογένειας (ανύπαντρες μητέρες, άγαμοι πατέρες που φροντίζουν τα παιδιά τους, γάμοι χωρίς παιδιά, ομόφυλοι γάμοι …) αντιπροσωπεύουν το 56,1% των νοικοκυριών ενώ το 1980 η παραδοσιακή οικογένεια αντιπροσώπευε το 75% των νοικοκυριών.
Πηγή: lifo

Μεγάλωσα σε ένα Πολυσυντροφικό Σπίτι

Μεγάλωσα σε ένα Πολυσυντροφικό Σπίτι

Benedict Smith

imagesE6NFNR5J

Λίγα πολιτιστικά σύμβολα έχουν τόσο βάρος όσο η «παραδοσιακή» πυρηνική οικογένεια. Ξέρετε εκείνη με δυο ετεροφυλόφιλους γονείς, δύο παιδιά, έναν σκύλο, δυο κουταλιές της σούπας λευκού φράχτη και μετά ανακατεύετε ελαφρά. Μη με παρεξηγείτε, δεν υπάρχει κάτι λάθος με αυτή, απλά δεν μεγάλωσα έτσι ακριβώς.

Οι γονείς μου είναι πολυσυντροφικοί, μια ελληνο-λατινική σύνθετη λέξη που σημαίνει ρομαντική μη μονογαμία με τη σύμφωνη γνώμη όλων των εμπλεκομένων. Ως παιδί έχω ζήσει με τον μπαμπά μου, την μαμά μου, τον σύντροφο της μαμάς μου και για λίγο με την σύντροφο του συντρόφου της μητέρας μου. Η μαμά μπορεί να είχε έως και τέσσερις συντρόφους τη φορά. Ο μπαμπάς είχε συντρόφους επίσης. Μεγάλωσα από ένα διασυνδεδεμένο δίκτυο ενηλίκων των οποίων οι σχέσεις δεν ήταν αποκλειστικές αλλά παρέμειναν σταθερές για χρόνια, ακόμα και δεκαετίες.

Πρώτη φορά μου το εξήγησαν όταν ήμουν περίπου οκτώ. Ο 4χρονος αδερφός μου ρώτησε γιατί ο James, ο σύντροφος της μαμάς μου περνούσε τόσο πολύ χρόνο μαζί μας. «Γιατί τον αγαπάω», είπε η μαμά.«Λοιπόν, αυτό είναι καλό γιατί τον αγαπώ κι εγώ», απάντησε ο αδερφός μου.

Δεν ήταν πραγματικά ποτέ περισσότερο μπερδεμένο από αυτό. Ανατρέχοντας στο παρελθόν αυτό που βρίσκω πιο εκπληκτικό σχετικά με την κατάστασή μας είναι το πόσο αφόρητα συνηθισμένα ήταν όλα. Σχεδόν εύχομαι να ήταν περισσότερο συναρπαστικά από αυτό, αλλά ήμασταν εξίσου δυσλειτουργικοί με οποιαδήποτε άλλη οικογένεια στο τετράγωνο.

Δεν ένιωσα αποστροφή ποτέ για τους γονείς μου επειδή είχαν κι άλλους συντρόφους. Πηγαίναμε όλοι μαζί σε ταινίες και διακοπές με σκάφος παρέα. Το να έχουμε περισσότερους ενηλίκους στο σπίτι σήμαινε ότι υπήρχε περισσότερη αγάπη και υποστήριξη και περισσότεροι ενήλικες να μας φροντίσουν. Ο μπαμπάς και ο James δεν ζήλευαν, ούτε απεχθάνονταν ο ένας τον άλλον, όπως θα περίμενε κανείς. Ήταν καλοί φίλοι.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που ο James με επέπληξε. Ήμουν οκτώ και περπατούσα σχεδόν ανάμεσα στα αυτοκίνητα, όταν με τράβηξε στο πεζοδρόμιο και μου φώναξε που δεν κοιτούσα αριστερά-δεξιά. Θυμάμαι ότι σκεφτόμουν: ωχ, κι αυτός ο ενήλικος έχει την άδεια να με επιπλήττει επίσης; Αλλά δεν μου πήρε πολύ να συνειδητοποιήσω ότι είχα κι άλλον ενήλικο στην πλάτη μου και πως αυτό τελικά ήταν καλό πράγμα.


Ήταν τύχη το ότι ζούσα σε σχετικά οικογενειακή ευτυχία στο σπίτι, επειδή το σχολείο ήταν ζωντανός εφιάλτης. Τραύλιζα και μου άρεσαν οι μπαλάντες του ΄80 –το να πω σε όλους για την οικογενειακή μου κατάσταση θα ήταν σαν να βάζω τα δάχτυλα και να βγάζω τα μάτια μου. Θέλω να πω, ένα παιδί δεχόταν εκφοβισμό επειδή απλά ο πατέρας του ήταν στο σπίτι – δεν θα διαλαλούσα ότι η μαμά μου είχε τέσσερις ερωτικούς συντρόφους. Είχα μόνο έναν κολλητό φίλο, ο οποίος γνώριζε για τους γονείς μου και το κρατούσε μυστικό.

Από την πλευρά, η εκκλησιαστική κοινότητά μας, ανακάλυψε για τη συμφωνία των γονιών μου. Ήμασταν πολύ κοντά στην ενορία μας, σε μια αγγλο-καθολική εκκλησία στο Ανατολικό Λονδίνο -η μαμά μου δίδασκε στο κατηχητικό. Δεν είπαμε ποτέ ψέματα για τη δυναμική της οικογένειάς μας. Απλά δεν θέλαμε να το διαλαλήσουμε. Ο James ήταν «οικογενειακός φίλος», δικαιολογία που για λίγο έπιανε. Τελικά όμως, αποκαλυφθήκαμε. Κάποιος έψαξε στο διαδίκτυο και βρήκε το προφίλ της μαμάς μου στο LiveJournal και έτσι κυκλοφόρησε το ότι η οικογένειά μου ήταν πολυσυντροφική.

Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπάθησαν να καταλάβουν, αλλά δεν μπορούσαν όλοι. Μια οικογένεια καταδίκασε τόσο πολύ τον τρόπο ζωής των γονιών μας που απαγόρευσαν στα παιδιά τους να παίζουν μαζί μας. Αργότερα αυτό κλιμακώθηκε με ένα ιδιαιτέρως άσχημο τηλεφώνημα στις κοινωνικές υπηρεσίες, μπερδεύοντας στην ουσία την πολυσυντροφική ανατροφή παιδιών με την παιδική κακοποίηση, γεγονός που οδήγησε ένα σωρό κοινωνικούς λειτουργούς στο σπίτι μας. Θυμάμαι να κάθομαι στο πάτωμα του σαλονιού με τα παιχνίδια μου προσπαθώντας να τους πείσω ότι οι γονείς μου δεν μου κάνουν κακό.

Οι καλοί γονείς είναι καλοί γονείς, είτε είναι ένας ή δύο, είτε τρεις ή τέσσερις. Ευτυχώς, οι δικοί μου ήταν απίστευτοι.

Σήμερα, εάν αναφέρω σε ανθρώπους ότι έχω πολυσυντροφικούς γονείς, οι αντιδράσεις κυμαίνονται από «είναι πολύ παράξενο» έως και «είναι πολύ κουλ». Οι περισσότεροι άνθρωποι απολαμβάνουν την καινοτομία του πράγματος. Κάποιοι νιώθουν να απειλούνται, αλλά συνήθως είναι ΟΚ αφού τους διαβεβαιώσω ότι αυτό δεν αποτελεί κριτική της μονογαμίας του.

Συνολικά, η ανατροφή μου διαμόρφωσε την προσωπικότητά μου προς το καλύτερο. Μιλούσα με ενηλίκους όλων των ειδών με διαφορετικό υπόβαθρο, είτε ήταν οι σύντροφοι των γονιών μου, ή οι σύντροφοι των συντρόφων των γονιών μου ή οποιοσδήποτε άλλος. Ζούσα με ανθρώπους που ήταν ετεροφυλόφιλοι, γκέι, αμφιφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ, συγγραφείς, επιστήμονες, ψυχολόγοι, υιοθετημένοι, από τις Βερμούδες, το Χονγκ Κονγκ, πλούσιους και ανθρώπους που ζούσαν με επιδόματα. Ωριμάζοντας σε αυτό το χωνευτήρι, πραγματικά καλλιεργήθηκε και διευρύνθηκε η κοσμοθεωρία μου και με βοήθησε να γίνω ο τύπος που είμαι σήμερα.

Ποτέ δεν ζήλεψα τους φίλους μου με μονογαμικούς γονείς. Ήξερα παιδιά που ζούσαν με τους δυο γονείς ή τον έναν ή θετούς γονείς ή παππούδες ή θείες και θείους. Οπότε αυτό που είχα εγώ δεν μου φαινόταν περίεργο. Φαντάζομαι υπάρχει πολύ μικρή διακύμανση μεταξύ των τρόπων που οι μονογαμικοί και οι πολυγαμικοί γονείς καταστρέφουν τα παιδιά τους. Οι καλοί γονείς είναι καλοί γονείς, είτε είναι ένας ή δύο, είτε τρεις ή τέσσερις. Ευτυχώς, οι δικοί μου ήταν απίστευτοι.

Δεν σκέφτομαι ότι η πολυερωτική σχέση είναι ανώτερη από τη μονογαμία σε καμία περίπτωση, είναι απλά διαφορετική. Αλλά εύχομαι να μην ήταν τόσο στιγματισμένη. Μόνο το 17% των ανθρώπινων πολιτισμών είναι αυστηρά μονογαμικό. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρωπίνων κοινωνιών ενστερνίζονται έναν συνδυασμό τύπων γάμου. Δεν υπάρχει παραδοσιακή οικογένεια. Στο βιβλίο Sex at Dawn ο συγγραφέας Christopher Ryan λέει ότι η ανθρώπινη μονογαμία χρονολογείται μόλις από την γεωργική επανάσταση. Πριν από αυτό, ζούσαμε σε μικρές κοινότητες τροφοσυλλεκτών και μοιραζόμασταν την περιουσία μας (τροφή, στέγη, εργαλεία κλπ.) Έπειτα στη μεταγεωργική εποχή, αναπτύχθηκε η μονογαμία κυρίως λόγω ανησυχιών σχετικών με την πατρότητα και την κληρονομιά των υλικών αγαθών. Ο Ryan λέει ότι οι σύγχρονες ρομαντικές στάσεις μας είναι άσκοπα πουριτανικές «μια ξεπερασμένη βικτωριανή αίσθηση ανθρώπινης σεξουαλικότητας που συγχέει την επιθυμία με τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα». Από τον 20ο αιώνα, πολλοί από εμάς έχουμε αρχίσει να επιστρέφουμε στις πολυσυντροφικές μας ρίζες, ακολουθώντας την σεξουαλική επανάσταση και τον φεμινισμό και κατ’επέκταση την αυξημένη οικονομική ανεξαρτησία των γυναικών. Αυτή η τάση θα συνεχιστεί.

Πολλοί άνθρωποι με ρωτάνε εάν το να έχω πολυσυντροφικούς γονείς έχει διαμορφώσει τον τρόπο που βλέπω την αγάπη ως ενήλικας, κάτι που είναι δύσκολο να απαντήσω. Μεγαλώνοντας με την πολυερωτική επιλογή να είναι ο κανόνας, η μονογαμία φαινόταν ξένη και αντιφατική. Μπορούμε να αγαπάμε παραπάνω από έναν φίλους ή συγγενείς την ίδια στιγμή, οπότε η έννοια της ρομαντικής αγάπης που λειτουργεί μόνο γραμμικά με μπέρδευε. Είμαι γύρω στα 20 τώρα και έχω την τάση να έχω πολλούς συντρόφους αν και είναι περισσότερο η λίμπιντό μου παρά η φιλοσοφική πεποίθησή μου. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου πολυσυντροφικό, αλλά είμαι ανοιχτός στο να έχω πολλούς ή έναν συντρόφο.

Η ζωή είναι ως επί το πλείστον πόνος και αγώνας. Η υπόλοιπη είναι αγάπη και πίτσα. Για τις λίγες κοσμικές στιγμές που περνάμε σε αυτό τον μικρό πλανήτη, μπορούμε απλά να δεχθούμε ότι η αγάπη είναι αγάπη, συμπεριλαμβανομένης της αγάπης που τυχαίνει να είναι διαφυλετική, ομοφυλόφιλη ή πολυσυντροφική;

Η διάκριση κατά της αγάπης είναι ασθένεια της καρδιάς – αρκεί εκείνη που προκαλείται από την πίτσα.

ΠΗΓΗ: http://www.vice.com/gr/read/megalwsa-se-ena-polysyntrofiko-spiti


ΠΟΛΥΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ: ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

ΠΟΛΥΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ: ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Laura Kacere

HuffPo

Ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία το μονογαμικό ζευγάρωμα είναι ο κανόνας. Διδασκόμαστε να επιθυμούμε και να ψάχνουμε ένα άλλο πρόσωπο, δηλαδή την “αδελφή ψυχή” μας, τον ένα που θα μας κάνει ολοκληρωμένους και ευτυχισμένους. Και υποτίθεται ότι όταν βρούμε αυτό το άτομο δε θα έχουμε πλέον επιθυμίες για άλλους. Αυτό το είδος σκέψης είναι που ο Dean Spade αποκαλεί ο “μύθος του ρομάντζου” -το ετεροφυλόφιλο μονογαμικό ρομάντζο που όλες οι γυναίκες θα πρέπει φυσικά να επιθυμούν. Επειδή είμαστε κοινωνικοποιημένοι σε μια κουλτούρα που μας διδάσκει ότι η μονογαμία είναι σωστή και φυσική, η μονογαμία είναι συχνά, όχι μια συνειδητή επιλογή για τους ανθρώπους, αλλά περισσότερο ο ορισμός για το πως να κάνουμε σχέσεις. Αλλά όπως ακριβώς οι άνθρωποι έχουν αμφισβητήσει τη δομική και πολιτισμική ετεροκανονικότητα, πολλοί άνθρωποι έρχονται να αμφισβητήσουν την μονογαμία ως φυσική και εξερευνούν το άνοιγμα των σχέσεων τους στην πολυσυντροφικότητα.

Συχνά περιγραφόμενη ως “συναινετική και υπεύθυνη μη-μονογαμία”, η πολυσυντροφικότητα μπορεί να χαρακτηρίσει οποιονδήποτε εμπλέκεται σε ερωτικές σχέσεις με πολλούς ανθρώπους με έναν τρόπο που να είναι συναινετικός και γνωστός σε όλες τις σχέσεις. (Αυτό σημαίνει ότι η απιστία σε ένα σύντροφο δεν λογίζεται ως πολυσυντροφικότητα!). Αυτοί οι ορισμοί είναι ευρείς, και οι πολυσυντροφικές σχέσεις εμφανίζονται σε όλα τα διαφορετικά σχήματα και μεγέθη. Κάποιοι άνθρωποι έχουν έναν κύριο σύντροφο ενώ εξακολουθούν να ασκούν άλλες σχέσεις (σεξουαλικές, ερωτικές ή άλλες) ενώ άλλοι μπορούν να έχουν πολλαπλές σχέσεις στις οποίες όλοι είναι ίσοι. Κάποιοι βρίσκονται σε τριαδικές ή τετραδικές σχέσεις. Οι τρόποι οργάνωσης των σχέσεων είναι ατελείωτοι και το ίδιο ισχύει και για τους μύθους γύρω από αυτό.

ΜΥΘΟΙ

Μύθος #1: Με το σωστό σύντροφο χρειάζεσαι μόνο ένα άτομο

Αυτός ο μύθος μπορεί επίσης να ακούγεται αρκετά και ως : “οι πολυσυντροφικές σχέσεις δεν είναι πραγματικές σχέσεις”. Διδασκόμαστε από ταινίες, μουσική, τους γονείς μας, φίλους και νόμους για το γάμο σε τι είδους σχέση υποτίθεται ότι πρέπει να μετέχουμε και πως μια πραγματική σχέση μοιάζει -μια δυαδική ( συνήθως ετεροφυλοφιλική) μονογαμική σχέση. Και η βασική ιδέα είναι ότι όταν βρεις το ένα κατάλληλο άτομο θα καλυφθούν όλες σου οι ανάγκες και επομένως δε θα επιθυμείς οποιοδήποτε άλλο. Αυτό σημαίνει αληθινός έρωτας, λένε. Αν οι επιθυμίες σου δεν ταιριάζουν με αυτό το ιδανικό, τότε κάτι δεν πάει καλά με εσένα.

Αλλά υπάρχει πραγματικά κάτι λάθος με το να μη βρίσκεις τον εαυτό σου απόλυτα ικανοποιημένο από ένα σύντροφο; Μπορούμε ποτέ να έχουμε αληθινά ικανοποιημένες όλες τις συναισθηματικές και σωματικές μας ανάγκες από ένα άτομο; Είναι πραγματικά δίκαιο να το αναμένουμε αυτό από κάποιον;

Το να εναποθέτεις αυτές τις αδικαιολόγητα υψηλές προσδοκίες πάνω σε ένα πρόσωπο μπορεί συχνά να οδηγήσει στο τέλος μιας σχέσης –όταν μένουμε με την αίσθηση ότι κάτι λείπει, μπορούμε να το σκάσουμε για να βρούμε το άτομο που μπορεί να ικανοποιήσει όλες μας τις προσδοκίες κι επιθυμίες, μόνο για να ανακαλύψουμε την ίδια κατάσταση να δημιουργείται ξανά και ξανά. Και ενώ πολλοί άνθρωποι βρίσκουν ότι η δημιουργία ενός ολόκληρου δικτύου υποστήριξης που περιλαμβάνει την οικογένεια και τους φίλους είναι αρκετή για να μετριάσει την πίεση αυτή, πολλοί άλλοι έχουν βρει ανακούφιση από αυτή την προσδοκία στην πολυσυντροφικότητα- όχι μόνο από την υποχρέωση να βρεις τα πάντα σε ένα άτομο, αλλά και ανακούφιση από την υποχρέωση να είναι τα πάντα για τον σύντροφό τους.

Δεν μπορείς να είσαι τα πάντα για ένα άτομο και αυτό είναι εντάξει. Δεν είσαι υποχρεωμένος να είσαι. Έχω ανακαλύψει, όπως έχουν και πολλοί άλλοι, ότι όταν η πίεση να είσαι τα πάντα φεύγει, υπάρχει περισσότερος χώρος για μένα ώστε να είμαι απλά εγώ.

Μύθος #2: Η πολυσυντροφικότητα σημαίνει ότι αγαπάς το σύντροφό σου λιγότερο.

Πολλοί πολυσυντροφικοί άνθρωποι βρίσκονται συνεχώς να καταπολεμούν τον πολιτισμικό μύθο ότι το να έχεις σεξουαλικά ή/και ερωτικά αισθήματα για πάνω από ένα άτομα σημαίνει ότι δεν αγαπάς το σύντροφό σου. Αυτό απλά δεν ισχύει και αυτή η υπόθεση έχει κοστίσει σε πολλούς ανθρώπους πολλή ευτυχία. Σίγουρα σας έχει συμβεί: Έλκεστε από κάποιον άλλο και ο σύντροφός σας το καταλαβαίνει. Πληγώνονται από αυτό σκεπτόμενοι ότι δεν τους αγαπάτε. Αλλά τις περισσότερες φορές αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με τους συντρόφους σας ή τα αισθήματά σας για αυτούς. Το να είσαι ερωτευμένος με κάποιον δε σημαίνει ότι είσαι ανίκανος να ερωτευθείς – ή τουλάχιστον να νιώσεις έλξη – για άλλους ανθρώπους.

Η μονογαμική μας κουλτούρα βασίζεται στην παραδοχή ότι όταν πρόκειται για την ερωτική αγάπη, υπάρχει μια έλλειψη αγάπης – ότι δεν υπάρχει αρκετή αγάπη να φτάσει για όλους. Και όμως παρατηρούμε ότι δεν το εφαρμόζουμε αυτό στην οικογένεια ή τους φίλους – επειδή απλά δεν είναι αλήθεια. Αν μη τι άλλο υπάρχει μια αφθονία αγάπης, και αυτή μπορεί ακόμα να πολλαπλασιαστεί. Κάποιες φορές όσο περισσότερους ανθρώπους έχεις γύρω σου να αγαπάς και να σε αγαπούν, τόσο περισσότερη αγάπη έχεις για τους άλλους στη ζωή σου.

Μύθος #3: Η πολυσυντροφικότητα είναι για ανθρώπους που “απλά θέλουν να πηδιούνται δεξιά και αριστερά” και αποφεύγουν το δέσιμο και την οικειότητα.

Οι πολυσυντροφικοί είναι άπληστοι και εγωιστές, έχω ακούσει ανθρώπους να λένε. Θέλουν να έχουν ατελείωτες ποσότητες σεξ ενώ αποφεύγουν την πραγματική οικειότητα. Ενώ αυτό μπορεί να είναι αλήθεια για κάποιους ανθρώπους (πολυσυντροφικούς και μονογαμικούς), οι πολυσυντροφικοί τείνουν να συμμετέχουν σε σχέσεις με μεγάλο βαθμό οικειότητας και δέσμευσης.

Η πολυσυντροφικότητα απαιτεί πολλή εμπιστοσύνη.

Εμπιστοσύνη ότι ο/οι σύντροφος/οι σας θα επικοινωνούν και θα μοιράζονται τι συμβαίνει με τις άλλες τους σχέσεις. Εμπιστοσύνη ότι ο σύντροφός σου θα είναι συμπονετικός και θα σέβεται τα συναισθήματα και τις ανάγκες σου.

Η πολυσυντροφικότητα επίσης βασίζεται στο να θέτεις σαφή όρια.

Το να ονομάζεις τη σχέση σου πολυσυντροφική δε σημαίνει ότι πρέπει να είσαι εντάξει με οτιδήποτε ο σύντροφός σου θέλει να κάνει. Εσύ βάζεις τα όρια – με τι είσαι εντάξει και με τι δεν είσαι. Το να διαπραγματεύεσαι πως θες η σχέση σου να είναι και ποιες είναι ανάγκες σου είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό μέρος του να είσαι πολυσυντροφικός, και μπορεί να χρησιμεύσει στο να ενισχύσει τον υπάρχοντα δεσμό σου με έναν σύντροφο. Η ενοχοποίηση σου ως τσούλα είναι δυστυχώς ένα αναμενόμενο μέρος πολιτισμικών συμπεριφορών ενάντια στην πολυσυντροφικότητα. Η ιδέα ότι πρέπει να είσαι ( και να θέλεις να είσαι) σεξουαλικά ενεργός με ένα άτομο έχει οδηγήσει σε πολλή ντροπή και θλίψη γύρω από τις επιθυμίες μας.

Το να είσαι πολυσυντροφικός συχνά σημαίνει να είσαι σεξουαλικά ενεργός με πολλούς ανθρώπους, αλλά όταν αυτό γίνεται, αυτό ιδανικά συμβαίνει με έναν τρόπο που εκτιμά την επικοινωνία καθώς και τη συναίνεση γύρω από τις συναισθηματικές και σεξουαλικές επιθυμίες ενώ επίσης σέβεται τα όρια.

Μύθος #4: Η πολυσυντροφικότητα είναι για ανθρώπους που δε ζηλεύουν.

Οι άνθρωποι στις πολυσυντροφικές σχέσεις έχουν την εμπειρία της ζήλιας, μερικές φορές αρκετά συχνά – αλλά αντί να αποφύγουν τα αισθήματα της ζήλιας, οι πολυσυντροφικοί ( ακριβώς όπως και όλοι οι άνθρωποι σε υγιείς σχέσεις!) ωθούνται να αντιμετωπίζουν τη ζήλια κατά μέτωπο. Είναι σημαντικό να αναγνωρίζεις ότι είναι εντάξει να αισθάνεσαι ζήλια! Δεν υπάρχει τίποτα ντροπιαστικό σε αυτό. Είναι απλά ένα συναίσθημα.

Αυτό που είναι σημαντικό είναι τι θα κάνεις με αυτό το συναίσθημα, και πώς φτάνεις στο να το κατανοήσεις και να το διαχειριστείς.
Υπάρχουν στρατηγικές για να επιβιώσεις και ακόμα και να δουλέψεις στο πως να ξεμάθεις τη ζήλια. Αυτές μπορούν συχνά να εφαρμοστούν και σε άλλους τομείς της ζωής μας.
Με αυτόν τον τρόπο, το να αντιμετωπίσουμε τα συναισθήματά της ζήλιας μπορεί να χρησιμεύσει για να μας κάνει πιο δυνατούς ανθρώπους, ενισχύοντας την χαρακτηροδομή μας, την εσωτερική μας ασφάλεια, και τις σχέσεις μας, επίσης.

Μύθος #5: Η πολυσυντροφικότητα είναι για φωτισμένους ανθρώπους.
Ενώ υπάρχουν πολλές προκαταλήψεις εναντίον των πολυσυντροφικών, μπορεί επίσης να υπάρξει μια εξιδανίκευση της πολυσυντροφικότητας, βλέποντας την ως τον αληθινά εξελιγμένο τρόπο για να ζεις.
Η αλήθεια είναι ότι οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι δεν είναι τέλειοι. Οι άνθρωποι πληγώνουν ο ένας τον άλλο στην πολυσυντροφικότητα ακριβώς όπως κάνουν και στη μονογαμία. Οι πολυσυντροφικές σχέσεις μπορούν να καταρρεύσουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Η πολυσυντροφικότητα έρχεται με το δικό της σύνολο των προκλήσεων, που απαιτούν μια διαδικασία για να ξεσυνηθίσεις και να αμφισβητήσεις την πολιτιστική μας προσαρμογή γύρω από την αγάπη και τις σχέσεις.

ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Αλήθεια # 1: Είσαι ήδη ολοκληρωμένος.
Πολύ συχνά, η πολιτιστική κατανόηση γύρω από τη μονογαμία στηρίζεται στην υπόθεση ότι
δεν είσαι αρκετός, ότι θα πρέπει να έχεις ένα άλλο πρόσωπο, το «άλλο σου μισό», για να σε συμπληρώνει.
Αλλά δεν χρειάζεται να ψάξεις για κάποιον με τον οποίο μπορείς να ολοκληρωθείς, μετατρεπόμενος σε αυτή την ενότητα των δύο ατόμων που όλα τα περιλαμβάνει, κλείνοντας και στρεφόμενος προς τα μέσα. Είσαι ήδη ολοκληρωμένος. Το να μπεις στην πολυσυντροφικότητα απαιτεί να βλέπεις τον εαυτό σου, ως ένα ήδη υπάρχον όλον, στραμμένο προς τα έξω και ανοικτό.

Αλήθεια # 2: Δίνεις αξία σε όλες τις σχέσεις σου.
Πόσες φορές έχεις χάσει την επαφή με τους φίλους σου όταν αρχίζεις να βγαίνεις με κάποιον;
Ή ίσως το έχεις παρατηρήσει σε φίλους – αρχίζουν να βγαίνουν με κάποιον, και πολύ σύντομα δεν τους βλέπεις πια, ή όταν τους βλέπεις, φέρνουν πάντα το σύντροφό τους. Μας έμαθαν να δίνουμε προτεραιότητα στις ερωτικές σχέσεις μας έναντι όλων των άλλων σχέσεων. Και τείνει να υπάρχει μια αυστηρή διάκριση μεταξύ των δύο. Μερικές φορές η μονογαμία μπορεί να κάνει κλειστούς τους ανθρώπους λόγω του τρόπου που οι παράμετροι όλων των άλλων σχέσεων ορίζονται – οι σχέσεις που δεν είναι ερωτικές αναφέρονται ως “λιγότερο σημαντικές από”. Στην πολυσυντροφικότητα, η διάκριση μιας νέας σχέσης μπορεί να είναι θολή και λιγότερο καθορισμένη, αφήνοντας περισσότερο χώρο για να καλλιεργήσεις νέες φιλίες .

Ένας άλλος τρόπος που η πολυσυντροφικότητα μας οδηγεί στην εκτίμηση του συνόλου των σχέσεών μας είναι με το να αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε το χρόνο.
Στη μονογαμία, επειδή το σεξ είναι μόνο με ένα άτομο, έχουμε την τάση να χρησιμοποιούμε το σεξ ως νόμισμα. Το σεξ είναι ο τρόπος να δείξουμε ότι δίνουμε αξία, να διαφοροποιήσουμε μία σχέση από τις υπόλοιπες.
Αλλά στην πολυσυντροφικότητα,
επειδή μπορείς να συμμετέχεις σε σεξουαλικές σχέσεις με πολλούς ανθρώπους, διακρίνεις τις σχέσεις και δείχνεις πως τις εκτιμάς με τη χρήση του χρόνου αντί του σεξ. Όσο περισσότερο χρόνο περνάς με κάποιον, τόση περισσότερη αξία δίνεις σε αυτή τη σχέση. Ο χρόνος είναι ένας παράγοντας και σε πλατωνικές σχέσεις επίσης, και επειδή οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι μπορεί να έχουν μια διαφορετική αίσθηση του πώς να διαθέσουν το χρόνο, έρχονται συχνά να αναγνωρίσουν ότι πρέπει να μοιραστούν την εκτίμηση και τη στοργή με τους φίλους και τους εραστές ισότιμα.

Αλήθεια # 3: Οι άλλοι άνθρωποι δεν είναι ανταγωνιστές σου.
Όταν βλέπουμε την αγάπη ως κάτι σπάνιο, μαθαίνουμε να βλέπουμε τους άλλους έξω από τη σχέση μας ως δυνητικούς ανταγωνιστές. Συχνά, πρόκειται για άτομα του ίδιου φύλου με μας.
Οι γυναίκες, ιδιαίτερα, προδιατίθενται από τον πολιτισμό μας για να βλέπουν τις άλλες γυναίκες ως ανταγωνίστριες τους.
Αλλά δεν πρέπει να βλέπουμε τους άλλους με αυτόν τον τρόπο.
Στην πολυσυντροφικότητα, υπάρχει ιδανικά μια ελευθερία από αυτόν τον τρόπο σκέψης που μπορεί επίσης να είναι πολύ απελευθερωτική. Μπορεί να είναι δύσκολο να γίνει, ειδικά στην αρχή, αλλά όταν εξασκηθείς στο να βλέπεις ως ανθρώπινα όντα τους ανθρώπους που ενδιαφέρουν το σύντροφό σου , βλέποντάς τους ως συμμάχους και όχι ως αντιπάλους, απελευθερώνεσαι από την υποχρέωση να είσαι αμυντικός και μπορείς να δεις οποιοδήποτε γύρω σου με ένα διαφορετικό φως. Το να βλέπεις αυτές του ιδίου φύλου ως πιθανούς εχθρούς είναι επίσης πολιτικά επιζήμιο.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των γυναικών, που τροφοδοτείται από την πατριαρχική πολιτιστική προετοιμασία μας, είναι εξαιρετικά επιβλαβής για τον αγώνα μας για την ισότητα των φύλων.
Όταν δουλεύουμε για να απελευθερώσουμε τις εαυτές μας και τους γύρω μας από το να βλέπουν άλλες γυναίκες ως ανταγωνίστριες, εργαζόμαστε για την ενίσχυση του φεμινιστικού κινήματος

Αλήθεια # 4: Έχεις το δικαίωμα να επιλέξεις.
Κανείς δεν θα έπρεπε ποτέ να αισθανθεί ότι ωθείται στην πολυσυντροφικότητα από ένα σύντροφο ή από τους γύρω τους –
αυτή η επιλογή πρέπει να είναι πάντα εντελώς δική σου. Δυστυχώς, δεν έχουμε συνήθως μοντέλα στη ζωή μας για την οικοδόμηση ανοικτών πολυσυντροφικών σχέσεων εμπιστοσύνης , επομένως μπορεί να πάρει χρόνο και δουλειά για να καταλάβεις πως θέλεις η σχέση σου να μοιάζει. Πολλοί άνθρωποι συναντιούνται για να υποστηρίξουν άλλους πολυσυντροφικούς οπότε ψάξε στην περιοχή σου για πολυσυντροφικές ομάδες. Ή ξεκίνα τη δική σου!
Τσέκαρε online για πηγές σχετικά με το θέμα της πολυσυντροφικότητας όπως: practical polyamory  polyamoryonline polyamory.org

Και κοίταξε για το απίθανο βιβλίο των Dossie Easton και Janet Hardy, Η Ηθική Τσούλα : Ένας πρακτικός οδηγός για πολυσυντροφικότητα , ανοικτές σχέσεις, και άλλες περιπέτειες

Εν τέλει οι ερωτήσεις για να ρωτήσεις τον εαυτό σου είναι οι εξής: Τι πραγματικά θέλεις από μια σχέση; Τι αξία δίνεις στη σύνδεση με τους άλλους; Τι είδους σχέση θα σου επιτρέψει να αναπτυχθείς ;
Οι ανάγκες και οι επιθυμίες σου μπορεί να αλλάξουν ανάλογα με το χρόνο, το πλαίσιο, και τις εμπειρίες. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι νιώθεις ανοιχτός σε νέες εμπειρίες, ότι είσαι σε θέση να αναπτυχθείς με τους άλλους και μέσω του εαυτού σου , και ότι νιώθεις ότι μπορείς να εξερευνήσεις.

*Η Laura Kacere είναι μια φεμινίστρια-ακτιβίστρια, συνεργάτιδα του Everyday Feminism και γιόγκι που ζει στις ΗΠΑ. Η μετάφραση του άρθρου έγινε από το μπλογκ μας.

ΠΗΓΗ: http://everydayfeminism.com/2013/10/myths-and-facts-of-polyamory/

 

 


Ο ρομαντισμός είναι πολιτικό θέμα (επειδή κουβαλάμε ένα νέο κόσμο στις καρδιές μας)

Ο ρομαντισμός είναι πολιτικό θέμα

10367816_783032411730932_8687497818642678514_n

Αγαπάμε πατριαρχικά. Αγαπάμε δημοκρατικά. Αγαπάμε σαν τους καπιταλιστές. Με την αδηφάγο ανησυχία να κατακτήσουμε το αντικείμενο του έρωτα, με τη βάναυση ανησυχία, όπως αυτός που συλλέγει κυνηγημένα ζώα. Κατακτιόμαστε, γλυκαινόμαστε, συγχωνευόμαστε, χωρίζουμε, καταστρεφόμαστε αμοιβαία. Ο δικός μας τρόπος αγάπης είναι διαποτισμένος από ιδεολογία, σαν τα άλλα τα φαινόμενα τα κοινωνικά και τα πολιτικά.

Τον ρομαντικό έρωτα τον έχουμε κληρονομήσει από την αστική τάξη του 19ου αιώνα και είναι βασισμένος στον πιο αποτρόπαιο ατομικισμό. Να μας κοπανάνε με την ιδέα ότι πρέπει να ενωνόμαστε ανά δυο, το δύο δεν είναι τυχαίο. Κάτω από τη φιλοσοφία του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», ο πατριαρχικός ρομαντισμός διαιωνίζεται στα παραμύθια που μας λένε στα διάφορα μέσα (σινεμά, τηλεόραση, περιοδικά)

Μέσω των παραμυθιών, αποδεχόμαστε τους μύθους, τα στερεότυπα, τις τελετές και τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων, και ενώ καταναλώνουμε ηγεμονική ιδεολογία, περνάμε το χρόνο μας αποφεύγοντας μια πραγματικότητα που δεν μας αρέσει. Καταναλώνοντας αυτά τα ρομαντικά προϊόντα μαθαίνουμε να ονειρευόμαστε μία συγκινητική μοντέρνα ουτοπία που μας υπόσχεται την αιώνια σωτηρία και τη συζυγική ευτυχία. Αλλά μόνο για μένα και για σένα, οι υπόλοιποι να ψάξουν μόνοι τους τη ζωή τους.

Απέναντι στις θρησκευτικές, κοινωνικές και πολιτικές ουτοπίες, η ρομαντική αγάπη μάς προσφέρει μια ατομική λύση και μάς κρατάει απασχολημένους, ονειρευόμενους ευτυχισμένα «happy end». Ο ρομαντισμός είναι χρήσιμος για να αποκτήσουμε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, για να επικεντρωθούμε στην αναζήτηση του συντρόφου, για να αναπαραχθούμε, για να ακολουθούμε τη παράδοση και για να συνεχίζονται όλα με τον ίδιο τρόπο.

Ο πατριαρχικός ρομαντισμός χρησιμοποιείται για να συνεχίσουν όλα με τον ίδιο τρόπο. Κάποιες απολαμβάνουν τα προνόμια του φύλου τους και οι άλλες παραδίνονται στους μικρούς και απόλυτους βασιλιάδες που κυβερνούν τα σπίτια τους. Είναι χρήσιμος επίσης για να ξεχνάμε μια άσχημη μέρα, για να μας πάει σε άλλους κόσμους πιο όμορφους, για να υποφέρουμε και να είμαστε ευτυχισμένοι με ιστορίες που οι άλλοι έχουν εξιδανικεύσει, για να ξεχνάμε την σκληρή και γκρι πραγματικότητα της καθημερινότητας. Χρησιμοποιείται για να κάνουμε άφθονη χρήση των οικονομικών μέσων, χρόνου και ενέργειας στο να βρούμε το έτερόν μας ήμισυ. Στην αποτυχία μας επιθυμούμε να αλλάξουν όλα και να βρούμε τον ιδανικό μας έρωτα για να μας λατρεύει και να μας κάνει παρέα στην σκληρή καθημερινή μάχη της ζωής. Κάθε πρόβατο με το ζευγάρι του.

Είμαστε περικυκλωμένοι από ανθρώπους που μας αγαπάνε, αλλά αν δεν έχουμε σύντροφο λέμε ότι είμαστε μόνοι μας. Αυτοί που έχουν σύντροφο λένε ότι η μοναξιά που αισθάνονται είναι χειρότερη. Πολλές γυναίκες και άνδρες αλλά περισσότερο οι γυναίκες γιατί είναι ο πιο ευάλωτος κρίκος, πιστεύουν ότι ο σύντροφος τους είναι η λύση στην αβεβαιότητα, στο τρωτό, στα προσωπικά τους προβλήματα. Οι πολιτιστικές βιομηχανίες και τα μεσιτικά γραφεία μάς πουλάνε ρομαντικούς παράδεισους για να ψάχνουμε συντρόφους και να κλειδωθούμε σε ευτυχισμένες εστίες, έναν περίγυρο από ασφάλεια και βαρεμάρα που μπορεί να γίνει μια συζυγική κόλαση.

Τα σημερινά ζευγάρια συνεχίζουν να έχουν έντονα άνισες, ανισόρροπες και ιεραρχικές σχέσεις που σχεδόν όλες εξασκούν την κατανομή των ρόλων. Ετεροφυλόφιλοι/ες, λεσβίες, αμφί, γκέι …η ρομαντική αγάπη είναι το τελικό περίβλημα το οποίο περιβάλλει τον πατριαρχισμό. Ο ατομικισμός του ρομαντισμού μάς βυθίζει σε ρομαντικά όνειρα, ενώ μας αφαιρούν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες …ακόμα ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού συνεχίζει γλαρωμένο, γκρινιάζοντας στα σπίτια τους, να ονειρεύεται τον σωτήρα η τον μπλε πρίγκιπα.

Τα παραδοσιακά μέσα επικοινωνίας ποτέ δεν θα προωθήσουν την ομαδική αγάπη αν δεν είναι για να μας πουλήσουν ολυμπιάδες ή μια ασφάλεια ζωής. Αν όλοι θέλαμε πάρα πολύ, το σύστημα θα κατέρρεε γιατί είναι βασισμένο στο απόθεμα των μέσων και αγαθών και όχι στην αλληλεγγύη και την ομαδική διαχείρισή του. Γι΄ αυτό, το σύστημα προτείνει να συγκεντρωνόμαστε δύο – δύο παρά είκοσι – είκοσι. Είναι πιο εύκολο να ελέγχεις δύο παρά ομάδες από άτομα που αγαπιούνται.

Το πρόβλημα με τον ρομαντικό έρωτα είναι ότι αναφερόμαστε σε αυτόν σαν να είναι ένα προσωπικό θέμα. Αν ερωτεύεσαι και υποφέρεις, αν χάνεις τον αγαπημένο η την αγαπημένη σου, αν δεν σε γεμίζει η σχέση, αν είσαι δυστυχισμένος, αν αντέχεις προσβολές και εξευτελισμούς είναι δικό σου το πρόβλημα. Ίσως σημαίνει ότι δεν έχεις καλή τύχη ή δεν διαλέγεις τους κατάλληλους ανθρώπους, σου λένε.

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι ατομικό είναι ομαδικό. Είναι πολλά τα άτομα που υποφέρουν γιατί οι προσδοκίες τους δεν προσαρμόζονται σε αυτό που είχανε ονειρευτεί. Είτε γιατί φοβούνται να μείνουν μόνα, είτε γιατί χρειάζονται έναν άνδρα ή μια γυναίκα, είτε γιατί απογοητεύονται όταν επιβεβαιώνεται ότι το ρομαντικό δεν είναι αιώνιο, ούτε τέλειο, ούτε είναι η λύση στα δικά τους προβλήματα.

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ, και ο δικός μας πατριαρχισμός είναι ρομαντικός, παρόλο που δεν θέλουμε να μιλήσουμε γι αυτό στα φόρουμ και στις συνελεύσεις. Επίσης, οι αριστερές και οι φεμινιστικές ομάδες συνεχίζουν δεμένες στα παλιά πρότυπα τα οποία είναι ακόμα πολύ δύσκολο να αποτινάξουμε. Δημιουργούμε πολλές ομιλίες σχετικά με την ελευθερία, τη γενναιοδωρία, την ισότητα, τα δικαιώματα, την αυτονομία …αλλά στο κρεβάτι, στο σπίτι και στη δική μας καθημερινή ζωή δεν είναι τόσο εύκολο να μοιραστούμε τις σπιτικές δουλειές, να διαχειριστούμε τη ζήλια, να αποδεχτούμε τους χωρισμούς, να διαχειριστούμε τους φόβους μας, να επικοινωνούμε με ειλικρίνεια και να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας χωρίς να μας σέρνει ο πόνος ή ο θυμός.

Δεν μας μαθαίνουν να να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα στα σχολεία, αλλά μας βομβαρδίζουν με επαναληπτικά και συναισθηματικά στερεότυπα και μας αποπλανούν για να φανταζόμαστε τη ρομαντική αγάπη μέσω ενός ετερόφυλου ζευγαριού μόνο με δυο μέλη και με πολύ διαφοροποιημένο ρόλο, ενήλικες, και στην αναπαραγωγική ζωή. Αυτό το μοντέλο δεν είναι μόνο πατριαρχικό είναι επίσης και καπιταλιστικό: Barbie-Ken, Angleina Jolie- Brad Pitt, Javier Bardem-Penelope Cruz, Letizia-Felipe…Δείχνουν να είναι επιτυχημένα ζευγάρια μυθοποιημένα από τα ροζ περιοδικά για να τα έχουμε σαν μοντέλο προς μίμηση. Είναι εύκολο τότε να καταλάβουμε γιατί δίνουμε περισσότερη σημασία στην έρευνα του δικού μας ρομαντικού παραδείσου παρά στις ομαδικές λύσεις.

Για να αλλάξουμε ή να μετατρέψουμε ή να βελτιώσουμε τον κόσμο μας πρέπει να αναφερθούμε με πολιτικό τρόπο στο θέμα του ρομαντισμού, να αναλογιστούμε την ανατρεπτική διάστασή του όταν είναι συλλογικό, και τη λειτουργία του σαν μηχανισμού ελέγχου των μαζών όταν περιορίζεται στον κόσμο του εξιδανικευμένου ρομαντισμού, ετεροκεντρικού και ετεροσεξιστικού.

Οταν γίνομαι ρομαντικη queer σκέφτομαι ότι η αληθινή αγάπη θα μπορούσε να καταστρέψει μαζί τον πατριαρχισμό και τον καπιταλισμό. Τα δίχτυα αλληλεγγύης θα μπορούσαν να εξαλείψουν τις ανισότητες, τις ιεραρχίες, τον ατομικισμό, τους ομαδικούς φόβους όσον αφορά τους «άλλους» (οι περίεργοι, οι περιθωριοποιημένοι, οι μετανάστες, οι φυλακισμένες, οι τρανς, οι πόρνες, οι ζητιάνοι, οι ξένες). Για να δημιουργήσουμε αυτά τα δίχτυα αγάπης πρέπει να μιλάμε πολύ και να δουλεύουμε πολύ. Μένει ένας ολόκληρος δρόμος να φτιάξουμε.

Πρέπει να μιλάμε για το πώς μπορούμε να μαθαίνουμε να αγαπιόμαστε καλύτερα, να έχουμε καλές και ωραίες σχέσεις, να επεκτείνουμε τη στοργή στον κόσμο και να μην επικεντρωνόμαστε μόνο σε έναν άνθρωπο. Είναι ώρα να ξεκινήσουμε να μιλάμε για αγάπη, για συναισθήματα σε χώρους στους οποίους ήταν ένα θέμα μη αναγνωρισμένο η αόρατο: στα πανεπιστήμια, στα συνέδρια, στις συνελεύσεις των κοινωνικών κινήσεων, στους συλλόγους της γειτονιάς, στα συνδικάτα, στους δρόμους, στα φόρουμ, στις διαδικτυακές κοινότητες.

Πρέπει να ανακατασκευάσουμε και να ξανασκεφτούμε την έννοια της ρομαντικής αγάπης για να φτιάξουμε σχέσεις με πιο πολύ ισότητα και διαφορετικές ιδέες.

Πρέπει να από-πατριαρχίσουμε την αγάπη, να ακυρώσουμε τις συναισθηματικές ιεραρχικές σχέσεις, να το ξαναφτιάξουμε, να τελειώνουμε με τα παραδοσιακά στερεότυπα, να διηγούμαστε άλλες ιστορίες με αλλά μοντέλα, να κτίσουμε άλλες, διαφορετικές σχέσεις βασισμένες στη καλή επαφή, τη στοργή και την ελευθερία. Είναι αναγκαίο να προτείνουμε άλλα happy end και να επεκτείνουμε την έννοια της αγάπης που σήμερα είναι περιορισμένη μόνο σε αυτούς που σχετίζονται δυο-δυο.

Τώρα περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται να βοηθηθούμε, να δουλεύουμε ενωμένοι, να μαχόμαστε για τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους. Για να τελειώσουμε με την ανισότητα, τις κοινωνικές φοβίες, τα μίση και τις μοναξιές, χρειαζόμαστε περισσότερη γενναιοδωρία, περισσότερη επικοινωνία, περισσότερη συνεργασία σε ομάδες. Μόνο μέσω της ομαδικής αγάπης μπορούμε να αρθρώσουμε πολιτικά την αλλαγή.

Εμπιστευόμενοι τον κόσμο, αλληλεπιδρώντας στους δρόμους, υφαίνοντας δίχτυα αλληλεγγύης και συνεργασίας, δουλεύοντας ενωμένοι για να κτίσουμε μια κοινωνία οριζόντια, με πιο πολύ ισότητα και επιείκεια. Σκεφτόμενοι και δουλεύοντας για το κοινό αγαθό είναι πιο εύκολο να προσφέρουμε και να αποδεχόμαστε, είναι πιο εύκολο να σταματήσουμε να αισθανόμαστε μόνοι μας, είναι πιο εύκολο να διαλέγεις σύντροφο με ελευθερία, έτσι θα είναι πιο εύκολο να έχουμε σχέσεις με περισσότερη ποικιλία.

Θα πρέπει να δώσουμε περισσότερο χώρο στην αγάπη, και να κτίσουμε συναισθηματικά δίκτυα για να μπορούμε να αγαπιόμαστε καλύτερα και περισσότερο.

Κείμενο της Coral Herrera Gómez

Μετάφραση María Durán Barbero

Απόδοση Αδριάνα Νικολοπούλου

haikita.blogspot.com.es

ΠΗΓΗ: http://tomov.gr/2015/02/18/%CE%BF-%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BA%CF%8C-%CE%B8%CE%AD%CE%BC%CE%B1/


Je suis polyamoureuse!

festivalnikon

Η δίλεπτη ταινία της πολυσυντροφικής σκηνοθέτριας Sarah Arlen «Je suis polyamoureuse»  που μιλάει για την εμπειρία να ζει κανείς σε μια πολυσυντροφική οικογένεια. Μπορείτε να τη δείτε στον παρακάτω σύνδεσμο και αν θέλετε να την ψηφίσετε για το βραβείο του φεστιβάλ

http://www.festivalnikon.fr/video/2014/994?lang=en

Η ταινία είναι στα αγγλικά με γαλλικούς υπότιτλους


5 πράγματα που σου λένε για την πολυσυντροφικότητα και δεν είναι έτσι!

        5 πράγματα που σου λένε για την πολυσυντροφικότητα και δεν είναι έτσι!

                                   imagesS42CI1C6

1)Οι πολυσυντροφικοί δε θέλουν σοβαρές σχέσεις. Η ανοικτότητα ή μη μιας σχέσης δεν έχει να κάνει με το πόσο σοβαρή είναι. Το ότι κάποιοι άνθρωποι κάνουν ελεύθερες σχέσεις για να περνάνε καλά μέχρι “να βρουν κάτι σοβαρό”, δεν έχει σχέση με την ιδέα της πολυσυντροφικότητας. Η πολυσυντροφικότητα μπορεί να αναφέρεται σε μια σχέση εξίσου σοβαρή με τις συνηθισμένες μονογαμικές σχέσεις. Πολλές φορές μάλιστα και σε αρκετά σοβαρότερη μιας που απαιτεί πολλή επικοινωνία, πολλή ειλικρίνεια και διάθεση για ξεπέρασμα του κυρίαρχου μονογαμικού μοντέλου σχέσεων και της πυρηνικής οικογένειας που στο καπιταλιστικό σύστημα προωθούνται ως αυτονόητα με όλου τους δυνατούς τρόπους από την πρώτη στιγμή που γεννιέται ένας άνθρωπος μέσα από την οικογένεια, το σχολείο, τα μμε, τις τέχνες, τη θρησκεία, τη νομοθεσία,κλπ.

2)Η πολυσυντροφικότητα έχει να κάνει με το “φόβο της δέσμευσης”. Πιθανόν κάποιοι πολυσυντροφικοί/ές να έχουν τέτοιους φόβους όπως άλλωστε και πολλοί μονογαμικοί/ές, ωστόσο αν με αυτόν τον όρο εννοούμε το φόβο να χτίσει κανείς σταθερούς και βαθείς δεσμούς που να αντέχουν στο χρόνο η πολυσυντροφικότητα μάλλον διευκολύνει τις μακροχρόνιες σχέσεις αφού σε αντίθεση με μια μονογαμική σχέση το σεξ ή και η σχέση με τρίτους δεν μπορούν να αποτελέσουν από μόνα τους αφορμή για τη διάλυση μιας σχέσης. Ερευνητές των πολυσυντροφικών σχέσεων ισχυρίζονται ότι από την εμπειρία τους τα πολυσυντροφικά άτομα είναι πιο ικανά στη δημιουργία μακροχρόνιων δεσμών, ενώ σχετικές μελέτες αποκαλύπτουν ότι είναι πιο ευχαριστημένα από τις σχέσεις τους σε σύγκριση με άτομα που εμπλέκονται σε μονογαμικές σχέσεις (http://www.alternet.org/sex-amp-relationships/life-long-sexual-monogamy-just-isnt-natural-here-are-some-other-options?page=0%2C1&paging=off&current_page=1#bookmark).

3)Η πολυσυντροφικότητα είναι μόδα. Ειδικά όταν μιλάμε για την Ελλάδα είναι αστείο έστω να σκεφτεί κάποιος κάτι τέτοιο. Οι πολυσυντροφικοί/ές δυσκολεύονται ακόμα και να βρουν ανθρώπους που να καταλαβαίνουν όντως για τι πράγμα μιλάμε. Παρά την εμφανή παρακμή της η κυρίαρχη τάση παραμένει αυτή της αρχόντισσας και του αλήτη ή της νεράιδας και του παλικαριού για να κάνουμε και μια αναφορά στον “παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο”. Στις πιο “εναλλακτικές” εκδοχές το τέλος της ταινίας περιλαμβάνει πολιτικό αντί για θρησκευτικό γάμο(γιατί “πιέζουν οι γονείς”) ή σε “ακραίες” περιπτώσεις απλή συγκατοίκηση. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο το μοντέλο του μονογαμικού ζευγαριού παραμένει αναλλοίωτο.

4)Η πολυσυντροφικότητα θέλει “και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο”. Αντίθετα θέλει οι άνθρωποι να είναι ειλικρινείς στις μεταξύ τους σχέσεις και να μην αντιλαμβάνονται άλλους ανθρώπους ως ιδιοκτησία τους. Επίσης θέλει να αντικαταστήσει τον ανταγωνισμό που αυτή τη στιγμή κυριαρχεί στις διαπροσωπικές σχέσεις με την αλληλεγγύη. Μάλλον“και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο” θέλουν όσοι/ες επιθυμούν να κάνουν σεξ ή παράλληλες σχέσεις χωρίς ο/η σύντροφός τους να το γνωρίζει και φυσικά χωρίς να έχει το δικαίωμα να κάνει το ίδιο όπως πράττει στα κρυφά ένας μεγάλος αριθμός όσων εμπλέκονται σε μονογαμικές σχέσεις σήμερα.

5)Η πολυσυντροφικότητα είναι μόνο θεωρητική και δεν έχει εφαρμοστεί ποτέ στην πράξη άρα είναι ουτοπική. Ακόμα και αν το πρώτο σκέλος της πρότασης ίσχυε το συμπέρασμα ότι είναι ουτοπική είναι αυθαίρετο. Στην ιστορία του ανθρώπου οποιαδήποτε νέα μορφή κοινωνικών σχέσεων, κοινωνικής οργάνωσης, κλπ. εμφανίζεται δεν είχε εφαρμοστεί πουθενά και ποτέ μέχρι την πρώτη της εμφάνιση. Αν ότι δεν είναι ουτοπικό είναι μόνο ότι έχει ήδη συμβεί το ανθρώπινο είδος θα έπρεπε να είχε μείνει πάνω στα δέντρα και να τρώει μπανάνες κάτι τέτοιο όμως όπως γνωρίζουμε δε συνέβη. Πέρα από αυτό η πολυσυντροφικότητα εφαρμόζεται ήδη τη στιγμή αυτή από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, πολλοί εκ των οποίων ζουν μέσα σε πολυσυντροφικές οικογένειες με παιδιά.

Μετά από όλα αυτά αν κάποιος/α αναρωτιέται για το τι τελικά είναι η πολυσυντροφικότητα θα μπορούσαμε να τον παραπέμψουμε στον ορισμό που είχαμε δώσει το πρώτο ποστ αυτού του ιστολογίου: Η πολυσυντροφικότητα αναφέρεται στην πρακτική ή την επιθυμία να αγαπάς πάνω από ένα άτομα ταυτόχρονα. Αυτή η αγάπη μπορεί ναι είναι σεξουαλική, συναισθηματική, πνευματική ή ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω με την απαραίτητη προϋπόθεση όλοι όσοι εμπλέκονται σε αυτές τις σχέσεις να έχουν γνώση και να έχουν συμφωνήσει σε αυτό (https://polyamorygr.wordpress.com/2013/07/03/polyamory-what-the-fuck-is-this/) .