Tag Archives: φεμινισμός

5ο Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας***5-6-7 Μαϊου 2017

sexuality fest no 5
Για πέμπτη χρονιά το φεστιβάλ Σεξουαλικότητας λαμβάνει χώρα στη Σχολή Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ. Αυτή τη χρονιά με αρκετές ταινίες που έχουν θέμα την πολυσυντροφικότητα αλλά και μια εκδήλωση για αυτό το θέμα το Σάββατο 6/5 18:45 : «Ημερολόγια πολυσυντροφικότητας
Ένα μοίρασμα ιστοριών τριυγαριών και άλλων μπερδεμάτων»
Αναλυτικά το κάλεσμα και το πρόγραμμα του Φεστιβάλ:
Έρχεται πάλι Φεστιβάλ! Ένα τριήμερο συνάντησης σε μια Σ.Θ.Ε. που όλ@ μαζί θα μεταμορφώσουμε!

Σας περιμένουμε!
Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ ακολουθεί:

Παρασκευή 5/5

18:00 Προβολή του ντοκυμαντέρ «Πουλιά στο βάλτο» 104’
Τα πουλιά στο Βάλτο είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας και αναφέρεται στη συμμετοχή και στην προσφορά των γυναικών στον αγώνα κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στις πόλεις αλλά και στα βουνά, καθώς και στα βασανιστήρια που υπέστησαν.

20:00 Γυναίκες στην αντίσταση, συζήτηση – εκδήλωση
Παρουσίαση υλικού για τη συμμετοχή των γυναικών στην Αντίσταση, κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και συζήτηση μεταξύ μας

21:30 Προβολή της ταινίας «Las libertarias» 125’
Κινηματογραφική απεικόνιση του αγώνα της οργάνωσης «Mujeres Libres»/«Ελεύθερες Γυναίκες» κατά την διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου πολέμου.

23:00 Πάρτι για όλες, όλους και όλ@. Ελάτε να καταπλήξετε και να καταπληχθείτε.

Σάββατο 6/5

16:30 Προβολής της ταινίας «Sex of angels» 106’
Μια ιστορία ανακάλυψης και επαναπροσδιορισμού της αγάπης μεταξύ τριών ανθρώπων.

17:00-21.00 «Το σεξ ως νόρμα». Ζητήματα καταπίεσης της σεξουαλικότητας και του φύλου μέσα το θέατρο – εικόνα
Βιωματικό εργαστήριο με την ομάδα θεάτρου του/ης καταπιεσμένου/ης Solocryo

18:45 Ημερολόγια πολυσυντροφικότητας
Ένα μοίρασμα ιστοριών τριυγαριών και άλλων μπερδεμάτων

21.30 Προβολή της ταινίας «Shortbus» 102’
Μια ομάδα νεοϋρκέζων συναντιούνται σε ένα υπόγειο «σαλόνι». Ο συνδυασμός της τέχνης, της μουσικής της πολιτικής και της αμαρτίας σε ένα ρομαντικο – σεξουαλικό περιβάλλον αποτελεί ένα τρόπο απελευθέρωσης και υπέρβασης των «προβλημάτων» της ερωτικής ζωής τους.

21:30 Χορεύοντας tango αλλιώς
Βραδιά χορού με τη Μαριάννα Τσακίρη

Κυριακή 7/5

13:00 Παραμύθια από την queerοχώρα
Ανάγνωση παραμυθιών κάτω από το δέντρο

16:00-19.00 Σύγκρουση επιθυμιών στις ερωτικές σχέσεις
Βιωματική συνάντηση με την Ιωάννα Γκιουλέ

15:00 Προβολή του ντοκυμαντέρ «Καλιαρντά» 58’
Ένα ντοκυμαντέρ για την χαρακτηριστική διάλεκτο που αναπτύχθηκε στους ΛΟΑΤΚΙΑ κύκλους της Ελλάδας από τα χρόνια του ‘40

18:15 Παράξενο που βρίσκει το κουράγιο και ανθίζει
Αφιέρωμα στο Ντίνο Χριστιανόπουλο

21:30 Προβολή της ταινίας «Eastern boys» 128’
Πώς μια ερωτική σχέση μετατρέπεται σε σχέση πατρικής αγάπης

22:00 Συνάντηση πλασμάτων, μουσικών και ποιημάτων
Φέρνουμε όργανα, μουσικές και ποιήματα που μας αρέσουν

■ Οι ταινίες και τα ντοκυμαντέρ θα προβληθούν στο υπόγειο της ΣΘΕ στο αμφιθέατρο Α11
■ Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο υπόγειο της ΣΘΕ στο αμφιθέατρο Α11
■ Τα βιωματικά εργαστήρια θα διεξαχθούν στον 1ο όροφο της ΣΘΕ
■ Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή στα βιωματικά εργαστήρια είναι η αποστολή email στο seuxalityfestival@hotmail.gr
■ Το πάρτι της Παρασκευής θα πραγματοποιηθεί στο ισόγειο της ΣΘΕ

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το ιστολόγιο του Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας
sexualityfest.wordpress.com ή στείλτε μας email στο sexualityfestival@hotmail.gr .

Advertisements

5 μύθοι για την αγάπη, το σεξ, και τις σχέσεις που μας εμποδίζουν να αποδεχθούμε την πολυσυντροφικότητα

της  Sian Ferguson

imagesS42CI1C6
Κάθε φορά που λέω σε μονογαμικούς ανθρώπους ότι είμαι πολυσυντροφική, έρχομαι πάντα αντιμέτωπη με πολλή περιέργεια.

Ενώ οι άνθρωποι μερικές φορές αντιδρούν με προκατειλημμένο τρόπο,συχνά δέχομαι ερωτήσεις και συλλογισμούς με πολύ σεβασμό διατυπωμένους .

“Πώς λειτουργεί αυτό όμως;”

“Εάν ο σύντροφός σας δεν ζηλεύει, πώς ξέρετε ότι ενδιαφέρεται πραγματικά για σας;”

“Πώς θα λειτουργήσει  αυτό αν θέλετε να παντρευτείτε ή να κάνετε παιδιά;”

Όσο περισσότερες ερωτήσεις δέχομαι, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι η κοινωνία μας έχει διδάξει πολλούς ετεροκανονικούς μύθους για την αγάπη.

Αυτοί οι μύθοι περιορίζουν την κατανόηση μας πάνω στις σχέσεις, και οδηγούν σε διακρίσεις εις βάρος  πολλών ομάδων ανθρώπων – συμπεριλαμβανομένων των πολυσυντροφικών ανθρώπων.

Βλέπετε, είμαστε κοινωνικοποιημένοι να πιστεύουμε συγκεκριμένα πράγματα για τον έρωτα, τις σχέσεις,  και το σεξ. Μας λένε ότι κάποιες σχέσεις είναι «καλές», «κανονικές» και «αποδεκτές», ενώ άλλες είναι αποκλίνουσες και αφύσικες.

Αυτές οι βασικές κοινωνικές νόρμες επηρεάζονται από κάτι που ονομάζουμε “ετεροκανονικότητα”

Η ετεροκανονικότητα υποστηρίζει την ετεροφυλοφιλία ως κανόνα, αλλά επίσης επιδρά σε εμάς δημιουργώντας διακρίσεις εναντίον των εμπλεκόμενων στη βιομηχανία του σεξ,  ανθρώπους που ασχολούνται με το BDSM / kink,  ανθρώπους  που κάνουν προγαμιαίο ή εξωσυζυγικό σεξ, ανθρώπους που κάνουν σεξ για μη αναπαραγωγικούς σκοπούς,  ερωτικούς συντρόφους με διαφορά ηλικίας, ανθρώπους που χρησιμοποιούν sex toys … βασικά, τον καθένα που κάνει ένα είδος σεξ που θεωρούμε “παράξενο” ή ανώμαλο.

Η ετεροκανονικότητα προωθεί επίσης συγκεκριμένες ιδέες για το πώς λειτουργούν οι  ρομαντικές και σεξουαλικές σχέσεις.

Είτε είστε ένα μονογαμικό άτομο που θέλει να υποστηρίξει πολυσυντροφικά άτομα, είτε ένα πολυσυντροφικό άτομο που προσπαθεί να αποδεχθεί την πολυσυντροφικότητα του, ή και τίποτα από αυτά ,η  αποδοχή της πολυσυντροφικότητας απαιτεί να ξεμάθουμε  τους ετεροκανονικούς μύθους που έχουμε  διδαχθεί για την αγάπη.

Ας σκεφθούμε κριτικά πάνω σε μερικούς από αυτούς τους μύθους!

1. Όλοι έχουμε τον “Ένα και Μοναδικό/ή / την αδελφή ψυχή”

Έχουμε κάνει ταινίες γι ‘αυτό. Γράφουμε βιβλία γι ‘αυτό. Τραγουδάμε τραγούδια γι ‘αυτό.

Η κοινωνία προωθεί συνεχώς την ιδέα ότι όλοι έχουμε μια “αδελφή ψυχή”, επίσης γνωστή ως “ο Ένας και μοναδικός” – κάποιος εκεί έξω που είναι το τέλειο πρόσωπο για τον καθένα μας.

Υπάρχουν μια σειρά προβλήματα με αυτήν την ιδέα.

Πρώτον, υπονοεί ότι μια καλή σχέση είναι προκαθορισμένη, αντί να δημιουργείται και να διατηρείται μέσα από σκληρή δουλειά.

Δεν μπορώ να μετρήσω τον αριθμό των φορών που οι φίλοι/ες μου φοβούνται να αφήσουν μια τοξική σχέση, διότι φοβούνται  ότι ο/η σύντροφός τους μπορεί να είναι “ο Ένας και μοναδικός”.

“Τι  θα συμβεί αν αυτός/ή είναι όντως  το άλλο μου μισό;” ρωτούν. “Τι θα συμβεί αν τον/την διώξω μακριά και είναι η μόνη αληθινή αγάπη που θα νιώσω ποτέ;”

Η αντίθετη κατάσταση είναι επίσης δυνατή. Είχα ένα φίλο που έβαζε πολύ λίγη προσπάθεια στις σχέσεις επειδή σκεπτόταν ότι αν η σχέση ήταν “γραφτό να γίνει,” και αν ο/η σύντροφός του ήταν πραγματικά “το άλλο του μισό”, η σχέση θα μπορούσε να λειτουργήσει ούτως ή άλλως.

Δεύτερον, η έννοια του “μοναδικού” περιθωριοποιεί τους aromantic ανθρώπους – δηλαδή αυτούς/ες που βιώνουν λίγη ή καθόλου ρομαντική ερωτική έλξη.

Τρίτον, η ιδέα του “μοναδικού” διαγράφει τους πολυσυντροφικούς  ανθρώπους.

Μπορούμε να αγαπάμε περισσότερα από ένα άτομα ταυτόχρονα, και να αρνηθούμε ότι αυτό σημαίνει να ακυρώνεις τη βιωμένη εμπειρία ενός άλλου προσώπου.

Τι θα γινόταν αν υπήρχε ένας αριθμός ανθρώπων με τους οποίους θα μπορούσα να έχω ευτυχισμένες, υγιείς, ταυτόχρονες σχέσεις; Τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε “Ένα και μοναδικό” άτομο εκεί έξω για μένα, αλλά μάλλον ένας αριθμός ανθρώπων που θα μπορούσαν να είναι συμβατά με μένα;

Στο επίκεντρο αυτής της ιδέας, είναι η ιδέα ότι οι άνθρωποι μπορούν να αγαπούν μόνο ένα άτομο κάθε φορά. Πράγμα που με οδηγεί στο επόμενο μύθο …

2. Εάν ο/η σύντροφός σας θέλει κάποιον άλλον/η, είναι επειδή είστε Ανεπαρκής

Είναι ίσως εξαιτίας του μύθου της “αδελφής ψυχής” που πιστεύουμε ότι το να  έχεις μία ρομαντική σχέση είναι κατάλληλο για όλους. Για το λόγο αυτό, πολλοί άνθρωποι έχουν την αντίληψη ότι αν θέλετε να κάνετε σχέση με ένα νέο πρόσωπο, αυτό είναι επειδή ο/η τρέχων/ουσα σύντροφός σας δεν είναι αρκετά καλός/ή ή επαρκής.

Αλλά γιατί;

Ξέρω ανθρώπους που έχουν περισσότερα από ένα παιδιά, όχι επειδή το πρώτο τους παιδί είναι ανεπαρκές, αλλά μόνο και μόνο επειδή θέλουν περισσότερα παιδιά.

Έχω περισσότερους από ένα φίλο/η, όχι επειδή κάποιοι/ες από αυτούς/ές είναι ανεπαρκείς, αλλά απλώς και μόνο επειδή θέλω περισσότερους φίλους/ες.

Ομοίως, μπορεί να είμαι σε μια ρομαντική σχέση με περισσότερα από ένα άτομα ταυτόχρονα. Αυτό δε συμβαίνει επειδή ο σημερινός/η σύντροφός μου είναι ανεπαρκής με κάποιο τρόπο, αλλά απλώς και μόνο επειδή τυχαίνει να θέλω να έχω και άλλους/ες συντρόφους.

Αν έχω ερωτευθεί με ένα νέο πρόσωπο, είναι μια αγάπη ανεξάρτητη από αυτή  που μοιράζομαι με τον/η σύντροφό μου. Η αγάπη μου για ένα άτομο δεν αντικαθιστά την άλλη, απλά συνυπάρχουν.

Είμαι της γνώμης ότι κανένα μεμονωμένο άτομο δεν μπορεί να εκπληρώσει όλες τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας ταυτόχρονα. Ο/η σύντροφός μου είναι εξαιρετικός/ή και απίθανος/η, και δεν μπορεί να μου δώσει απολύτως ό, τι χρειάζομαι.

Το αντίστροφο ισχύει επίσης , -όσο σκληρά και αν προσπαθώ, δεν μπορώ να δώσω ό, τι ο/η σύντροφός μου θέλει και χρειάζεται.

Δεν είναι επειδή κάτι είναι λάθος με κάποιον/α  από εμάς. Είναι ακριβώς επειδή είναι αδύνατο να δώσεις σε κάποιον/α όλα όσα χρειάζεται – και το να περιμένεις από κάποιον/α να το κάνει  είναι σαν να ωθείς τον εαυτό σου στην καταστροφή. Όλοι μας έχουμε τόσες πολλές διαφορετικές ανάγκες, και χρειαζόμαστε μια σειρά από διαφορετικές πηγές για να καλύψουμε αυτές τις ανάγκες.

Ο λόγος που είμαι με τους/τις  συντρόφους μου είναι γιατί τους αγαπώ βαθιά.  Με κάνουν απίστευτα χαρούμενη. Η σχέση μας είναι υγιής, θρεπτική, και όμορφη.

Κανένα από αυτά τα σημεία δεν  απαιτεί από αυτούς να εκπληρώνουν κάθε ανάγκη μου.

Απλά επειδή κάποιος δεν μπορεί να προσφέρει ό, τι ένα άλλο άτομο χρειάζεται, δεν σημαίνει ότι δεν είναι πολύτιμος και σημαντικός.

Αυτό αφορά και τους μονογαμικούς ανθρώπους επίσης  – όσο και αν αγαπάς τον/τη σύντροφό σου, είναι σημαντικό να έχεις και άλλους φίλους επίσης, επειδή αποκομίζεις διαφορετικά πράγματα από διαφορετικές σχέσεις.

Στην πολυσυντροφικότητα, μια μυριάδα διαφορετικών σχέσεων – κάθε μια με τα δικά της πλεονεκτήματα, προβλήματα, και δυναμικές – μπορούν θεωρητικά να συνυπάρχουν.

3. Η ζήλια είναι ένας δείκτης της Αγάπης

Αν αγαπάς κάποιον, τον θέλεις όλο για εσένα . Σωστά;

Ε, λοιπόν όχι. Αλλά αυτό είναι που η κοινωνία μας διδάσκει.

Δεν λέω ότι η ζήλια είναι ένα απαγορευμένο συναίσθημα, ούτε λέω ότι οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι δε ζηλεύουν ποτέ – πιστέψτε με, μερικές φορές το κάνουμε!

Αντίθετα, λέω ότι δεν πρέπει να εξισώνουμε τη ζήλια με την αγάπη.

Οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι αναφέρονται συχνά στην ιδέα της συναπόλαυσης (compersion) – το συναίσθημα της χαράς που αντιμετωπίζετε όταν βλέπετε τον/τη σύντροφό σας  να αντλεί ευχαρίστηση από μια άλλη σεξουαλική ή ρομαντική σχέση.

Όταν ο/η σύντροφός μου είναι ενθουσιασμένος/η για ένα νέο πρόσωπο, είμαι ενθουσιασμένη γι αυτόν/η, πάρα πολύ. Τον/ην αγαπώ βαθιά, και με κάνει χαρούμενη να τον/ην βλέπω χαρούμενο – είτε είμαι η πηγή αυτής  της χαράς είτε όχι.

Το αίσθημα της ζήλιας συχνά πηγάζει από ένα αίσθημα ανεπάρκειας. Όπως ανέφερα και πριν, συχνά πιστεύουμε ότι αν ο/η σύντροφός μας νιώσει έλξη για κάποιον άλλο/η, αυτό συμβαίνει γιατί είμαστε ανεπαρκείς.

Αλλά αυτό απλά δεν είναι αλήθεια. Επειδή ξέρω ότι είμαι σε θέση να αγαπώ περισσότερα από ένα άτομα ταυτόχρονα, πιστεύω τον/τη σύντροφό μου όταν  λέει ότι αγαπά  άλλους ανθρώπους, καθώς και εμένα.

Επειδή καταλαβαίνω την έλξη του και αναγνωρίζω τα συναισθήματά του απέναντι στους άλλους, δεν σημαίνει ότι είμαι ανεπαρκής. Έτσι, δεν έχω κανένα λόγο να ζηλεύω, ακόμα κι αν αγαπάω το σύντροφό μου πάρα πολύ.

Για άλλη μια φορά, δεν λέω ότι ποτέ δεν ζηλεύω –  όχι, λέω ότι η ζήλια δεν αποτελεί ένδειξη αγάπης.
4. Ένα σπίτι με δύο γονείς είναι καλύτερο για τα παιδιά

Κάτι που οι άνθρωποι συχνά ρωτούν είναι τι θα συμβεί αν μία ημέρα θελήσω να κάνω παιδιά.

Αυτό βασίζεται σε πολλές ετεροκανονικές ιδέες που έχουμε για τις οικογένειες. Συχνά πιστεύουμε ότι οι οικογένειες λειτουργούν καλύτερα όταν τα παιδιά ζουν με τους (βιολογικούς, παντρεμένους)  γονείς τους.

Αλλά μερικές φορές, οι οικογένειες λειτουργούν διαφορετικά, και αυτό είναι εντάξει!

Ανατράφηκα από μια ανύπαντρη μητέρα, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου, τα μεγαλύτερα αδέλφια μου, και την ευρύτερη οικογένεια, και κατέληξα μια χαρά.

Αν καταλήξω να έχω παιδιά μια μέρα, και είμαι μέρος μιας πολυσυντροφικής κατάστασης εκείνη την εποχή, νομίζω ότι τα παιδιά μου θα είναι πραγματικά τυχερά.

Οι σύντροφοι που συμμετέχουν σε μια πολυσυντροφική κατάσταση μπορεί να είναι μια μεγάλη πηγή υποστήριξης. Μερικές φορές, οι σύντροφοι μοιράζονται το χρόνο, την ενέργεια και τα χρήματά τους μεταξύ τους, πράγμα που σημαίνει ότι ένα μεγάλο δίκτυο υποστήριξης σχηματίζεται.

Έτσι, αν έχω πολλαπλές σχέσεις, κατά την ανατροφή των παιδιών, είναι πιθανό ότι τα παιδιά μου θα περιβάλλονται από αγάπη – όχι μόνο από τον εαυτό μου και τους συγγενείς μου, αλλά και από τους συντρόφους μου και τους συντρόφους τους, επίσης!

Ίσως να είμαι σε μια κατάσταση όπως αυτή. Ίσως να είμαι σε μια μονογαμική σχέση. Ίσως να είμαι ο μόνος γονέας. Ποιός/ά ξέρει;

Αυτό που έχει σημασία σε ένα σπίτι δεν είναι ο αριθμός των γονέων που  ένα παιδί έχει, αλλά η ποιότητα των σχέσεων μεταξύ όλων των μελών της οικογένειας.

5. Ο γάμος είναι η απόλυτη απόδειξη της αγάπης

Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσες φορές οι άνθρωποι με έχουν ρωτήσει, “Αλλά ποιον θα παντρευτείς;”, όταν άκουσαν ότι είχα περισσότερους από έναν συντρόφους.

Γιατί  ο γάμος είναι τόσο κεντρικής σημασίας στις ιδέες μας για την αγάπη και τις σχέσεις;

Ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία δίνει προτεραιότητα  στο γάμο έναντι όλων των σχέσεων άλλης μορφής είναι το λιγότερο προβληματικός.

Στο “Ελαχιστοποιώντας το Γάμο: Ο γάμος, η ηθική και ο νόμος” η φιλόσοφος Elizabeth Brake προβληματοποίει την έννοια του γάμου. Μια σημαντική διαπίστωση που κάνει είναι ότι οι έγγαμες σχέσεις είναι κοινωνικά και νομικά προνομιούχες  έναντι  άλλων σχέσεων.

Επισημαίνει ότι:

… Η μεγάλη κοινωνική και νομική σημασία που αποδίδεται στο γάμο και σε σχέσεις που μοιάζουν στη μορφή με τις έγγαμες σχέσεις είναι αδικαιολόγητη και … το προνόμιο αυτό βλάπτει, μερικές φορές άδικα, όσους δεν είναι  προσανατολισμένοι προς μονογαμικές, κεντρικές σχέσεις. Σε αυτούς που βλάπτονται περιλαμβάνονται τα μέλη πολλαπλών σημαντικών αλληλεπικαλυπτόμενων φιλικών σχέσεων, όπως τα δίκτυα φροντίδας ενηλίκων ή οι “φυλές” των πόλεων, οι ασέξουαλ, οι μοναχικοί και οι πολυσυντροφικοί. »
Σκεφτείτε το: Πόσα νομικά οφέλη μπορεί κάποιος να λάβει όταν είναι παντρεμένος; Πώς η κοινωνία αντιδρά προς τα παντρεμένα ζευγάρια, σε αντίθεση με τις αντιδράσεις της κοινωνίας έναντι των άγαμων ζευγαριών;

Η Brake συνεχίζει παραθέτοντας τις νόρμες που περιβάλλουν το γάμο. Η ίδια περιγράφει την έννοια της «amatonormativity»*, ως εξής:

η υπόθεση ότι μια κεντρική, αποκλειστική, ερωτική σχέση είναι φυσιολογική για τους ανθρώπους, δεδομένου ότι είναι ένας καθολικά κοινός στόχος, και ότι μια τέτοια σχέση είναι κανονιστική, με την έννοια ότι θα πρέπει να αποσκοπούμε σε αυτήν κατά προτεραιότητα έναντι άλλων τύπων σχέσεων. »

Με άλλα λόγια, amatonormativity είναι η ιδέα ότι ο καθένας θα πρέπει να εργαστεί προς την κατεύθυνση μιας ενιαίας ρομαντικής σχέσης, και ότι η σχέση αυτή είναι η πιο σημαντική.

Μερικοί άνθρωποι εκτιμούν το γάμο, και αυτό είναι ΟΚ. Αλλά άλλοι δεν τον εκτιμούν, και είναι άδικο να υπονοείται ότι η νομική αναγνώριση κάποιας σχέσης (εων) σημαίνει ότι οι άλλες είναι λιγότερο έγκυρες και λιγότερο σημαντικές.

Εν τέλει, ο γάμος είναι η κρατική αναγνώριση της σχέσης σας με κάποιον(α). Το κράτος δεν είναι σύντροφός σας στη σχέση, οπότε γιατί θα πρέπει να έχει λόγο στον καθορισμό του πόσο σημαντική είναι;

Από τη στιγμή που θα αμφισβητήσουμε την κεντρική σημασία του γάμου στις συζητήσεις μας για την αγάπη και τις σχέσεις, μπορούμε να αρχίσουμε να αποδεχόμαστε την ιδέα της πολυσυντροφικότητας.

***

Αυτοί οι ετεροκανονικοί μύθοι ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό  για το ότι η πολυσυντροφικότητα θεωρείται από ορισμένους ως άκυρη, παράξενη, και ανώμαλη.

Και αυτοί οι μύθοι δεν βλάπτουν μόνο πολυσυντροφικούς ανθρώπους. Αποτελούν τμήμα μιας ετεροκανονικής κουλτούρας, η οποία βλάπτει τελικά μια μεγάλη μάζα ανθρώπων.

Για το λόγο αυτό, είναι επιτακτική ανάγκη να έχουμε συνείδηση  αυτών των μύθων και να τους αμφισβητούμε όταν εκδηλώνονται.

Αν και όταν οι άνθρωποι βιώνουν τη ρομαντική αγάπη,  οι εμπειρίες τους είναι ποικίλες. Αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μια  μη-καταπιεστική κοινωνία ισότητας, πρέπει να θυμόμαστε μια απλή αλήθεια:

Δεν υπάρχει «σωστός» τρόπος για να αγαπάς.

Η Sian Ferguson είναι αρθρογράφος του Everyday Feminism, queer και πολυσυντροφική, Νοτιοαφρικανή φεμινίστρια με καταγωγή από το Cape Town. Σπουδάζει Αγγλικά και Ανθρωπολογία στο Rhodes University του Grahamstown.

Πηγή: http://everydayfeminism.com/2015/10/monogamy-myths-polyamory/

Ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά: polyamory gr
* “amatonormativity” Σύνθετη λέξη από το Λατινικό amo (αγαπώ, ερωτεύομαι) και τη λέξη normativity που σημαίνει κανονικότητα. Αναφέρεται στην κοινωνική επιβολή των ερωτικών σχέσεων ως τη βασική σχέση που “είναι φυσικό”να επιδιώκουν οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κατά προτεραιότητα έναντι άλλων μορφών σχέσεων και προωθεί το μονογαμικό μοντέλο σχέσης. Δεν υπάρχει δόκιμη απόδοση της στα ελληνικά.


Ενάντια στη μορφή-ζευγάρι

Παραθέτουμε παρακάτω τη μετάφρασή του άρθρου «Against the Couple-Form» από το πρώτο τεύχος του queer φεμινιστικού περιοδικού LIES. Συγγραφείς του άρθρου είναι οι Clémence X. Clementine και συνεργάτιδες από την Infinite Venom Girl Gang, και δημοσιεύτηκε στον πρώτο τόμο του περιοδικού το 2012.

happy marriage

Το «Τέρμα με τις μητέρες, τις γυναίκες και τα κορίτσια, ας καταστρέψουμε τις οικογένειες!» ήταν μια χειρονομία-πρόσκληση να σπάσουμε τις αναμενόμενες αλυσίδες των γεγονότων, να απελευθερώσουμε τις συμπιεσμένες δυνητικότητες. Ήταν ένα χτύπημα στις γαμημένες ιστορίες αγάπης, στην κοινότυπη πορνεία. Ήταν ένα κάλεσμα να ξεπεράσουμε το ζευγάρι ως στοιχειώδη μονάδα διαχείρισης της αλλοτρίωσης.

-Tiqqun, «How to?»

Λιμπιντικές ροές διατέμνουν τον κοινωνικό κόσμο. Οι ερωτικές και σεξουαλικές σχέσεις δεν υπάρχουν σε κάποιο ασφαλές πεδίο αποκομμένο από την υπόλοιπη κοινωνία. Μάλλον αποτελούν συστατικά στοιχεία σχεδόν κάθε πτυχής της κοινωνικής ζωής. Η επιθυμία ρέει και κυκλοφορεί ανάμεσα σε χώρους απασχόλησης, διαμάχες μεταξύ διανοούμενων, πολιτικές οργανώσεις, καλλιτεχνικούς κύκλους, παιδικές χαρές και νεκροταφεία. Ο ηλικιωμένος ασθενής αρπάζει το στήθος της νοσοκόμας που σκύβει από πάνω του. Ο κυβερνητικός αξιωματούχος γδύνει τη νεοπροσληφθείσα ασκούμενη αφήνοντάς τη μόνο με το λεοπάρ στρινγκ της κατά τη διάρκεια μιας σημαντικής ενημέρωσης στο γραφείο του. Ο φυλακισμένος ακουμπάει το χέρι του στο διαχωριστικό τζάμι του θαλάμου επισκεπτών, προσπαθώντας ν’ ακουμπήσει τη σύζυγό του ύστερα από είκοσι χρόνια σωματικού διαχωρισμού. Αυτές οι ροές των λιμπιντικών επιθυμιών επενεργούν εντός και μεταξύ ευρύτερων κοινωνικών μηχανισμών, με τέτοιο τρόπο ώστε να αναζωογονούν τις δυναμικές της οικονομικής και πολιτικής ζωής. Η επιθυμία, συχνά εστία πολιτικής, εισχωρεί στο λεγόμενο «δημόσιο» πεδίο.

Η πατριαρχία υποβάλλει ακατάπαυστα αυτές τις επιθυμητικές ροές σε ένα σύστημα οργάνωσης, σε μια λογική που στρέφει τις επιθυμητικές ροές ενάντια στον ίδιο τον εαυτό τους. Θα αναφέρομαι σε αυτό το καναλιζάρισμα και την οργάνωση των σεξουαλικών και ερωτικών σχέσεων ως λογική του ζευγαριού – αυτή που διοχετεύει, απλοποιεί και ανάγει την ερωτική επιθυμία στις ανάγκες της πατριαρχίας εντός του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αυτή η λογική υποθέτει ότι οι γυναίκες δεν έχουν παρά έναν μόνο χώρο εκπλήρωσης των κοινωνικών και σεξουαλικών επιθυμιών τους, τη ρομαντική σχέση με έναν άντρα. Το ζευγάρι λειτουργεί ως κατώφλι, ως εισιτήριο εισόδου, ως το χρυσό κλειδί που επιτρέπει σε μια γυναίκα να συμμετάσχει στον κοινωνικό κόσμο. Το ζευγάρι υπόσχεται ότι, αφού εισέλθει στη λαβή του, καμιά πλέον δεν θα υποφέρει από αλλοτρίωση, απομόνωση, ανία, ξεριζωμό. Το ζευγάρι παραχωρεί στη γυναίκα την ιδιότητα του προσώπου και την κοινωνική ορατότητα. Αποκτά έναν τίτλο, μια χρονικότητα, έναν χώρο μέσω του ζευγαριου. Ο γάμος εσωκλείει ευλαβικά αυτή τη λογική και τη διαιώνιση της συγκεκριμένης μορφής που πήρε η πατριαρχία στον καπιταλισμό.

Η πράξη και ο λόγος εντός των πατριαρχικών κοινωνικών σχέσεων αναδύονται από μια ομάδα αντρών που ενδιαφέρονται ο ένας για τον άλλον. Στους πνευματικούς, πολιτικούς ή καλλιτεχνικούς κύκλους, ένα επιτελείο αντρών συχνά μονοπωλεί την ικανότητα συμμετοχής στην παραγωγή γεγονότων ή ιδεών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάνει και κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Η πατριαρχία συστηματικά αποκλείει τις γυναίκες από την πράξη και τον λόγο, ξαποστέλνοντάς τες ως τάξη στην εκτέλεση της άμισθης εργασίας κοινωνικής αναπαραγωγής. Αντίθετα από μια ουσιοκρατική έννοια, η κατηγορία της γυναίκας προκύπτει από έναν έμφυλο τρόπο εκμετάλλευσης και υποβιβάζει ορισμένους τύπους εργασίας στην ιδιωτική, άμισθη σφαίρα. Ενώ οι γυναίκες εργάζονται δραστήρια σε έμμισθες δουλειές εκτελώντας επιπλέον την οικιακή εργασία, οι άντρες δημιουργούν τη σφαίρα της δημόσιας ζωής προκειμένου να μονωθούν από την αποδοχή της κοινοτυπίας και της περιττότητάς τους.

Οι άντρες παραχωρούν στις γυναίκες πρόσβαση στην πράξη και τον λόγο μέσω της ανάπτυξης σεξουαλικών σχέσεων με τους άντρες αυτού του κύκλου. Οι εργένισσες, εκείνα τα αδέσποτα σκυλιά, παραμένουν στην περιφέρεια, πάντα σε απόσταση από τον χώρο όπου διεξάγονται διαβουλεύσεις, σχέδια και γεγονότα. Το ζευγάρι ενεργεί ως κοινωνική μορφή η οποία απαιτεί από τις γυναίκες, για να μπορέσουν να συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε πρακτική ή τομέα επιθυμούν, να προσδεθούν στους άντρες μέσω του μηχανισμού του ζευγαριού. Η μορφή-ζευγάρι συχνά συγκροτεί τη μοναδική τεχνική που προστατεύει μια γυναίκα από τον μισογυνισμό μιας ομάδας αντρών. Ποια είναι αυτή; Α, νομίζω πως είναι η κοπέλα του Ζακ, η πρώην του Μπεν. Οι γυναίκες γίνονται γνωστές για τις σχέσεις τους με τους άντρες, όχι για την προσφορά τους στην πνευματική ή πολιτική ζωή. Οι ζωές των γυναικών υποβαθμίζονται στους ρόλους τους ως η σύζυγος του Ρ ή η ερωμένη του Τζ, όχι ως ποιήτριες, θεωρητικοί, ή επαναστάτριες όπως τους πρέπει.

Οι γυναίκες επιλέγουν διαφορετικές στρατηγικές όταν αντιμετωπίζουν τις πατριαρχικές κοινωνικές σχέσεις και τη λογική του ζευγαριού. Η γυναίκα που ακολουθεί έναν άντρα με εξουσία σε ένα συγκεκριμένο περίγυρο. Η γυναίκα που πάντα χρειάζεται έναν άντρα γύρω της και θα πάρει ό,τι μπορέσει. Η γυναίκα που απολαμβάνει την αυτοπεποίθηση να είναι η φιλενάδα του τάδε. Η γυναίκα που κάθεται χαρωπά στον «καναπέ των φιλενάδων» κατά τη διάρκεια της πρόβας του συγκροτήματος. Η γυναίκα που βρίσκεται σε κατάθλιψη όταν δεν έχει αγόρι. H γυναίκα που βλέπει τον άντρα με τον οποίο είναι μαζί ως καθρέπτη της δικής της μαεστρίας. Η γυναίκα που περιμένει έναν άντρα αρκετά εντυπωσιακό για να την πάει μπροστά. Η γυναίκα της οποίας η διανοητική εργασία μονοπωλείται στο να ξενυχτάει γράφοντας απολογητικά e-mail στο αγόρι της αντί να σκαρώνει δικά της ποιήματα, θεωρίες ή αρχιτεκτονικά σχέδια.

Η λογική του ζευγαριού μεσολαβεί τη σχέση της γυναίκας με τον εαυτό της, και τις σχέσεις της με άλλες γυναίκες. Στην παραγωγή του εαυτού της ως γυναίκα, έχει διαρκώς στο νου της ότι είναι αναγκαίο να την επιθυμούν, να αξίζει την επιθυμία ενός άντρα, να είναι κατάλληλη για την αγάπη ενός άντρα. Η «προχώρα, κορίτσι μου! το αξίζεις!» διάσταση της σύγχρονης γυναικείας υποκειμενοποίησης κωδικοποιεί την ατομική υποταγή των γυναικών ως αυτοπραγμάτωση. Τα φεμινιστικά κύματα μετά το 1950 έχουν επαναδιευθετήσει τη θέση των γυναικών στον καπιταλισμό και σε σχέση με τους άντρες, χωρίς απαραίτητα αυτές οι θέσεις να έχουν γίνει λιγότερο καταπιεστικές. Η ψευδοενδυνάμωση των γυναικών να κοιμούνται όπου θέλουν, να φοράνε κραγιόν και ν’ αγοράζουν στους εαυτούς τους σοκολάτες αν το θελήσουν, δεν ισοδυναμεί με κάποια σημαντική αλλαγή της δομικής τους εκμετάλλευσης. Η φαμ φατάλ, η μπουρλέσκ χορεύτρια[1], η διευθύντρια έχει άντρα ή την έχει ένας άντρας; Μια γυναίκα ίσως εσωτερικεύσει εξ ολοκλήρου τις απαιτήσεις του ζευγαριού, αναπαράγοντας τον εαυτό της ως ελκυστική, επιθυμητή και περιζήτητη -χαρακτηριστικά τα οποία πρέπει να παραχθούν- ακόμη κι ενόσω διαμαρτύρεται ενάντια στο σεξουαλικά αρπακτικό αρσενικό. Η λογική του ζευγαριού έχει ενισχύσει την άμεση σχέση της εργένισσας με το εμπόρευμα, με την προσταγή να παράγει τον εαυτό της ως εμπόρευμα. Όπως ακριβώς και στη σφαίρα της κυκλοφορίας -όπου υποτίθεται ότι αγοραστές και πωλητές ανταλλάζουν ισοδύναμα- η εργένισσα ανταλλάσσει ώρες στολισμού, τόνωσης και μαδήματος με την ικανότητά να αγοραστεί από έναν άντρα στην αγορά κρέατος. Το ζευγάρι μεσολαβεί σχέσεις μεταξύ γυναικών στον βαθμό που αλληλεπιδρούν όχι για να εμβαθύνουν την μεταξύ τους σύνδεση, αλλά για να κουτσομπολέψουν τα αγόρια, να επεξεργαστούν τις σχέσεις τους με τους άντρες, ν’ ανταλλάξουν τεχνολογίες θηλυκότητας δια των οποίων μπορούν να βελτιώσουν το στάτους τους έναντι των ανδρών. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η μορφή-ζευγάρι στοιχειώνει τις γυναίκες όταν βρίσκονται μόνες τους ή με άλλες γυναίκες.

Δεν πρέπει καμιά να διαχωρίζει την επιθυμία για μια σεξουαλική σχέση μ’ έναν άντρα από το πατριαρχικά στημένο παιχνίδι. Ποιοι είναι αυτοί οι γκόμενοι; Τι σκέφτεται μια γυναίκα ότι θα πάρει αν αποκτήσει έναν; Εν ολίγοις, τα πάντα. Το ζευγάρι αντικαθιστά την ίδια την επιθυμία, αφότου εσωκλειστεί ευλαβικά, διοχετευθεί και υποβιβαστεί σε μοναδικό αντικείμενο από την πατριαρχία. Τα νεαρά κορίτσια, αντί να εμφανίζουν μια επιθυμία άρνησης ή ξεπεράσματος, σχεδιάζουν τους γάμους τους ήδη από το νήπιο. Αφοσιώνεται στο ζευγάρι με την ελπίδα να μετριάσει την αλλοτρίωσή της και ν’ αυξήσει την αίσθηση της «ασφάλειας», με τον ίδιο τρόπο που μια πολίτης αφοσιώνεται σε ένα κατασταλτικό κράτος που εμπιστεύεται ότι θα την κρατήσει ασφαλή. Ενώ πιθανώς δεν είναι ορατό απ’ την αρχή, το ζευγάρι θα την αλλοτριώσει και θα την απομονώσει περαιτέρω. Θα πρέπει επιπλέον να λογοδοτεί στον σύζυγό της πέρα από το αφεντικό της, εισερχόμενη σε μια σχέση υπερεκμετάλλευσης. Η συντρόφισσα Valerie Solanas δίνει βάση στην εξατομικευτική λειτουργία του ζευγαριού: «Η κοινωνία μας δεν αποτελεί κοινότητα, αλλά απλά συλλογή απομονωμένων οικογενειακών μονάδων. Απεγνωσμένα ανασφαλής, φοβούμενος ότι η γυναίκα του θα τον αφήσει αν εκτεθεί σε άλλους άντρες ή σε οτιδήποτε που έστω κι ελάχιστα μοιάζει με ζωή, ο άντρας προσπαθεί να την απομονώσει από τους άλλους άντρες κι από τον λίγο πολιτισμό που υπάρχει, οπότε την πηγαίνει στα προάστια, μια συλλογή ζευγαριών, που έχουν απορροφηθεί από τους εαυτούς τους, και των παιδιών τους»[2]. Πόσα μπορεί να συγχωρέσει μια γυναίκα; Πόσα αφήνει να ξεγλιστρήσουν; Πόσο καιρό ανέχεται πράγματα που είναι στραβά, σάπια και γαμημένα; Με μεγάλο κόστος, αποφεύγει να χωρίσει επειδή η ανυυπακοή στη λογική του ζευγαριού θα εμποδίσει την πρόσβασή της ακριβώς στους μηχανισμούς που υποτίθεται τη διασώζουν απ’ αυτή την περιφρονητική ύπαρξη. Τα ψήγματα φροντίδας και η υπόσχεση μελλοντικής αλληλεγγύης την πείθουν να παραμείνει σε μη ικανοποιητικές, θλιβερές καταστάσεις.

Το ζευγάρι λειτουργεί τόσο ως πρόβλημα όσο και ως η λύση του. Αν όχι αυτό, απλώς χρειάζεται ένα άλλο αγόρι που θα της συμπεριφέρεται καλύτερα. Μια γυναίκα ίσως αισθανθεί τη ναυτία της αμφιθυμίας, τον εγκλωβισμό μεταξύ της εμμονής στη φαλλική εξουσία και την αποστροφή της. Δεν ξέρει ποια είναι μεγαλύτερη, η μελαγχολία του ζευγαριού ή η μελαγχολία της αποκήρυξής του ως κοινωνική μορφή. Οι περισσότερες επιλέγουν τη θλίψη του ζευγαριού από την αλλοτρίωση της απελευθέρωσης απ’ τη λαβή του. Το κεφάλαιο προσφέρει έναν ώμο να κλάψεις σε κάθε στροφή, προτείνοντας να δεις μια ρομαντική κομεντί με τις φίλες σου όταν η καρδιά σου έχει ραγίσει, ή παρέχει άπειρους τρόπους να ράψεις ένα νυφικό μόνο για σένα. Όπως στο πλαίσιο της εκλογικής πολιτικής η έκταση της κριτικής περιορίζεται στο ότι δόθηκαν θέσεις εξουσίας σε λάθος άτομα, η μορφή-ζευγάρι αποδίδει τα προβλήματα των γυναικών στο ότι βγαίνουν με τον λάθος άντρα, και όχι στο ίδιο το ζευγάρι. Όσο επενδύει στην ιδέα του ρομαντικού έρωτα ως λύτρωση, ως καθοδηγητική αρχή ενάντια στην απομόνωση και προς την κατεύθυνση της αυτοεκπλήρωσης, η γυναίκα παραμένει προσδεμένη στη μορφή-ζευγάρι.

Ως μια άλλη όψη του ζευγαριού-ως-λύση, οι λόγοι που περιβάλλουν τα μέτρα λιτότητας και τη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση εμφανίζουν το ζευγάρι ως θεραπεία για τη φτώχεια. Διαβάζει καμιά ιστορίες νεαρών ανθρώπων που κινούνται μεταξύ φτώχειας και φυλακής ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι προέρχονται από μονογονεϊκές οικογένειες, ιδιαιτέρως με τον πατέρα να απουσιάζει, λες κι η αποκατάσταση του ζευγαριού θα θεράπευε τη φτώχεια και τον δομικό ρατσισμό που παράγει ο καπιταλισμός. Οι κρατικοί γραφειοκράτες λένε στις γυναίκες ότι το ζευγάρι κι η οικογένεια που στηρίζεται σ’ αυτό έχει αντικαταστήσει τα κοινωνικά προγράμματα πρόνοιας: δεν χρειάζεσαι βοήθεια με τη φροντίδα των παιδιών ή κουπόνια τροφίμων· χρειάζεσαι έναν άντρα! Ο πιο σίγουρος δρόμος εξόδου από τη φτώχεια είναι να παντρευτείς! Ενώ πολλές γυναίκες ίσως δεν αποκτήσουν ποτέ πρόσβαση στην απασχόληση, εκείνες που όντως δουλεύουν για έναν μισθό αντιμετωπίζουν έμφυλες εισοδηματικές διαφορές, οι οποίες πιθανόν τις εξωθούν να στηριχτούν σε αντρικούς μισθούς για να υποστηρίξουν τα παιδιά τους. Αυτοί οι οικονομικοί μηχανισμοί διατηρούν τη βιαιότητα της μορφής-ζευγάρι ως παγίδα για τις γυναίκες εντός του καπιταλισμού, ο οποίος μεταμφιέζει την άμισθη εργασία σε πράξεις αγάπης και στοργής.

Η λογική του ζευγαριού έχει αντικαταστήσει τη λογική του θεού. Ανοίξτε το ραδιόφωνο και θ’ ακούσετε αμέτρητες μαρτυρίες της απόλυτης θέσης του ζευγαριού: είσαι το μόνο πράγμα που αξίζει, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα -ή πιο υποβλητικά- Κάθε ανάσα που παίρνεις / Κάθε κίνηση που κάνεις / Θα σε παρακολουθώ[3]. Τα περισσότερα ερωτικά τραγούδια περιέχουν, ή ξεκινούν με, το «εγώ» αλλά το «εγώ» είναι στην πραγματικότητα η καθεμιά που γονατίζει μπροστά στη γενικευμένη κοινωνική μορφή του ζευγαριού. Το αντρικό βλέμμα έχει αντικαταστήσει το θείο βλέμμα. Όπως ο Αρτώ μας έχει ζητήσει “να τελειώνουμε με την κρίση [judgement] του Θεού” (Pour en finir avec le jugement de dieu), ας τελειώνουμε με την κρίση των αντρών[4].

Διερευνώντας αυτές τις δυναμικές, ίσως καμιά να αναρωτηθεί αν οι γυναίκες μπορούν να επιλέξουν να μη συμμετέχουν σ’ ένα ζευγάρι, ενδεχομένως εξερευνώντας μη αποκλειστικές ερωτικές σχέσεις. Αυτή η επιλογή ίσως δεν πάει αρκετά μακρυά. Μη συγχέουμε την πολυγαμία μ’ ένα μετα-ζευγαρικό παράδειγμα. Η πολυγαμία συνιστά πολλαπλασιασμό της λογικής του ζευγαριού, όχι την καταστροφή του. Το περιστασιακό σεξ, οι βασικοί σύντροφοι, η φυσική και συναισθηματική διαθεσιμότητα κι άλλες τέτοιες διακρίσεις, εμπεριέχουν ερωτικές σχέσεις εντός της ζευγαρικής διαπραγμάτευσης. Η πολυγαμία διανοίγει σχηματισμούς ζευγαρικού τύπου χωρίς την επίσημη δέσμευση του ζευγαριού, επεκτείνοντας την εδαφικότητά του και τα τύπου χταποδιού πλοκάμια του, τα οποία απορροφούν την επιθυμία εντός της λογικής του ζευγαριού. Οι πολυγαμικές ή μη αποκλειστικές σχέσεις λειτουργούν ως στρατηγικές ώστε οι γυναίκες να πλοηγηθούν στις πατριαρχικές κοινωνικές σχέσεις αντί να τις διαρρήξουν ή να τις αρνηθούν.

Η λογική του ζευγαριού διαπερνά τις queer σχέσεις όσο και τις straight. Η ομοκανονικότητα κι η γκέι αφομοίωση έχουν πλάσει τις queer σχέσεις κατ’ εικόνα του στρέιτ ζευγαριού. Αντί της ανατροπής των ετεροφυλοφιλικών κοινωνικών σχέσεων, οι αφομοιωτικοί, φιλελεύθεροι ομοφυλόφιλοι πολέμησαν για το δικαίωμα να χωρέσουν στη λογική του ζευγαριού – να παντρευτούν, να φορέσουν νυφικό, να δημιουργήσουν οικογενειακούς πυρήνες ικανούς να προστατέψουν τις σχέσεις ιδιοκτησίας. Οι ομοφυλόφιλοι διαιωνίζουν τις ετεροφυλόφιλες νόρμες και τη φαλλοκρατία μέσω κατηγοριοποιήσεων και παιχνιδιών ρόλων, οι οποίες κωδικοποιούν περαιτέρω τις επιθυμίες και συγκροτούν το σεξ εντός της λογικής της φαλλικής κεντρικότητας κι εξουσίας. Τα ομόφυλα ζευγάρια δεν ξεφεύγουν ούτε από την εδαφικότητα που επιβάλλεται επί της επιθυμίας ούτε από την ενίσχυση  και πίστη προς τις κατασταλτικές κοινωνικές σχέσεις εκ μέρους του ζευγαριού.

Η αποδόμηση της λογικής του ζευγαριού δεν υποδηλώνει απέχθεια για τον έρωτα, αλλά μάλλον μια κριτική στον προσανατολισμό του έρωτα προς ένα συγκεκριμένο αντικείμενο. Πρέπει καμιά να τοποθετήσει τη μορφή-ζευγάρι εντός του συγκείμενου της πατριαρχίας, καθώς ο λεγόμενος «έρωτας» φτάνει σ’ εμάς μέσω του μηχανισμού του φύλου. Η αποκήρυξη του ζευγαριού δεν σημαίνει την απόρριψη της παραζάλης, των ερωτικών επιστολών γραμμένων με μικρές καλλιγραφικές πένες, ή της αίσθησης του πεζοδρομίου ως τραμπολίνο. Μάλλον, η κριτική του ζευγαριού περιλαμβάνει την ανάλυση του τρόπου με τον οποίο η πατριαρχία επανακτά τη γυναικεία επιθυμία για αλληλεγγύη, εγγύτητα, πάθος, άρνηση, για την περίσταση, ως εδραίωση της φαλλικής εξουσίας και της συσσώρευσης του κεφαλαίου.

Ποια δεν θα κατέληγε σ’ αυτό το συμπέρασμα: η πατριαρχία κι ο καπιταλισμός εμποδίζουν κάθε δυνατότητα να αγαπήσεις με έναν τρόπο που να σε απελευθερώνει από τη λογική του ζευγαριού ή την ίδια σου την καταπίεση. Η απελευθέρωση του έρωτα περιλαμβάνει την κατάργηση της πατριαρχίας και του καπιταλισμού. Καμιά δεν μπορεί να επιλέξει τη συμμετοχή ή την αποχή από αυτές τις δομικές σχέσεις, κι ο αγώνας εναντίον τους θα αποτελέσει ένα συλλογικό, ιστορικό εγχείρημα.

Σ’ αυτό τον θλιβερό, θνησιγενή κόσμο, έχουμε πράγματι αισθήματα. Μερικές φορές κοιτάμε κάποιον και σκεφτόμαστε ότι τον έχουμε ερωτευτεί. Πρέπει να συνθλίψουμε τη ψευδαίσθηση ότι το ρομάντζο αποτελεί, ή θα αποτελέσει, τη λεωφόρο προς την απελευθέρωση. Πρέπει να απεκδυθούμε τις ρομαντικές σχέσεις ως μέσο με το οποίο ενδεχομένως να αποκτήσουμε πρόσβαση σε έναν καλύτερο κόσμο απ’ αυτόν. Συνειδητοποιώντας πως οι οικονομίες και οι συμβάσεις τους αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της συνεχιζόμενης ήπιας καταστροφής των ζωών μας, θα αφήσουμε πίσω μας όλα τα έως τώρα υπάρχοντα ζευγάρια. Καινούργιες και πιθανώς άγνωστες μορφές φεμινιστικής οργάνωσης εμφανίζονται ως το μόνο δυνατό σύνορο της αγάπης.

Προς όσες έχουν αποδεχτεί την μορφή-ζευγάρι ως απάτη, ως ανίκανη να επιτρέψει την κυκλοφορία της επιθυμίας, του πολέμου, του παιχνιδιού, κάνουμε τις ακόλουθες συστάσεις. Μην διαπράξετε σφάλμα: δεν υπερασπιζόμαστε μια υποκουλτουριάρικη, ατομικιστική, life-style ή βολονταριστική απάντηση στη μορφή-ζευγάρι, ούτε κατηγορούμε τις γυναίκες που πρέπει να παραμείνουν σε ζευγάρια για την υλική τους επιβίωση. Είμαστε, ωστόσο, δεσμευμένες στο πράττειν. Αυτές ίσως αποτελέσουν κάποιες από τις μορφές που θα πάρει ο αγώνας ενάντια στο ζευγάρι, συμπίπτοντας με ένα ευρύτερο κίνημα προς την κατάργηση των εαυτών μας ως γυναικών.

Ρίξτε εμμηνορροϊκό αίμα στα νυφικά. Στείλτε τίγρεις στα πάρτυ αρραβώνων.

Κάντε έρωτα. Τα πάντα μπορούν να είναι σεξ. Το σώμα είναι πλούσιο και πολυποίκιλο σε μέλη κι αισθήσεις. Τόσες πολλές εκστάσεις μένουν ακόμη να γίνουν αισθητές. Ξεφύγετε από τη γενετήσια οργάνωση της «σεξουαλικότητας».

Σπάστε τα ζευγάρια, όπως το περιγράφει η Solanas: «To SCUM θα σπάσει τα ζευγάρια – εισβάλλετε ανάμεσα σε ανάμικτα (άντρας-γυναίκα) ζευγάρια, όπου κι αν βρίσκονται, και σπρώξτε τον έναν μακρυά από τον άλλον»[5].

Απελευθερωθείτε από τη λαβή των μπράτσων του ζευγαριού (δηλαδή, την ερωτική φυλακή). Βγείτε από την εξώπορτα και αναμειχθείτε με το πλήθος. Βγείτε με φυτά και ζώα. Πηγαίντε στο διάστημα. Αντικαταστήστε τη δυάδα, το ζευγάρι, τα δύο μισά που αποτελούν όλο με τρίτους, τέταρτους, νιοστούς όχι-απαραίτητα-ανθρώπινους όρους: Οι τρεις τους κι αυτή η αγέλη λύκων κι αυτός ο θάμνος! η κομμούνα! το χιόνι! τα φλιτζάνια του τσαγιού! τα μαχαίρια! τα πλάσματα!

Ανατινάξτε τα περιεχόμενα του εραστή: Δεν ήθελα καθεαυτό να σε φιλήσω. Ήθελα τα πάντα για τα οποία υπήρξες η είσοδος: η μυρωδιά των πούρων, οι πύλες της πόλης που ανοίγουν για εμένα, το ινδικό φαγητό, το σπίτι της θείας σου στην εξοχή, η αίσθηση ότι μπορούσα να περπατάω με τα μάτια κλειστά και τίποτα δεν θα με τραυμάτιζε.

Βγείτε έξω για αντιελκυστικούς περιπάτους, μια αδιάφορη πλεύση που να δονείται απ’ τα πάντα πέρα από το σεξ. Ή όπως το έγραψε ο Γκυ Οκενγκέμ, «…αν φεύγω απ’ το σπίτι μου κάθε βράδυ για να βρω έναν άλλο queer σεργιανίζοντας στα μέρη όπου αράζουν κι άλλοι queer, δεν είμαι τίποτα παρά ένας προλετάριος της επιθυμίας μου, ο οποίος δεν απολαμβάνει πια τον αέρα ή τη γη, και του οποίου ο μαζοχισμός έχει υποβαθμιστεί σε μια γραμμή συναρμολόγησης. Σε όλη μου τη ζωή, έχω γνωρίσει πραγματικά μόνο αυτό που δεν προσπαθούσα να αποπλανήσω»[6].

Αναζωογονήστε άλλους τρόπους κοινωνικής οργάνωσης με αγάπη κι ερωτισμό. Κάντε ένα σεμινάριο, μια ομάδα ανάγνωσης, ένα πολιτικό κόμμα, μια συμμορία, έναν βραχόκηπο περισσότερο ικανοποιητικό απ’ ό,τι θα μπορούσαν ποτέ να είναι δύο άτομα σ’ ένα κρεβάτι. Αγαπήστε με τέτοιο τρόπο σαν «να εξοντώνετε τις φθαρμένες, νευρωτικές κι εγωιστικές κατηγορίες του υποκειμένου και του αντικειμένου», όπως προτείνει ο Mario Mieli[7].

Διερευνήστε και αμφισβητήστε τους τρόπους με τους οποίους η λογική του ζευγαριού δομεί τις οικογένειες. Αναθεωρήστε τα όρια της οικογένειας και ποιους επισκεπτόμαστε στις διακοπές. Επανεξετάστε τους κοινωνικούς δεσμούς έξω από τον δεσμό του ζευγαριού, τους δεσμούς αίματος, τους νομικούς δεσμούς.

Φτιάξε αυτόνομους φεμινιστικούς χώρους όπου οι γυναίκες παράγουν τη δική τους πράξη και λόγο. Εξορίστε τη μεσολάβηση των σχέσεων μεταξύ γυναικών από τους άντρες. Αποτρέψτε μια και μόνη σχέση να αλλοτριωθεί από τις διαδικασίες που συνεισφέρουν στην απελευθέρωση και την κατάργηση του καπιταλισμού και της πατριαρχίας. Μην αφήσετε κανέναν μεμονωμένο δεσμό να σταθεί στον δρόμο της φιλίας, της οργάνωσης και της ανάπτυξης των ταξικών συμφερόντων.

Κάνε κατανοητή τη κίνηση της ιστορίας και το επαναστατικό πράττειν ως τη μόνη δυνατή ερωτική ιστορία.

Δεν θρηνούμε την αποσύνθεση της μορφής-ζευγάρι. Θέλουμε να τη σκεφτόμαστε ως ευλογία, ως δώρο από το μέλλον. Θεωρούμε την κατάργηση του γκόμενου και του συζύγου ως τμήμα του ιστορικού κινήματος που θα υπερβεί τον καπιταλισμό και την πατριαρχία. Όπως έχει γράψει η συντρόφισσα Ντομινίκ Καραμαζώφ, ο αστερισμός των κοινωνικών σχέσεων μετά τον καπιταλισμό θα πάρει έναν δραστικά διαφορετικό χαρακτήρα: «Καθώς ο κομμουνισμός γενικεύει την ελεύθερη πρόσβαση στα αγαθά, και μεταξύ άλλων μετασχηματίζει κι αυξάνει τον διαθέσιμο για ζωή χώρο, καταστρέφει τα θεμέλια και την οικονομική λειτουργία της οικογένειας. Επίσης, καθώς αποτελεί την πραγματοποίηση της ανθρώπινης κοινότητας, καταστρέφει την ανάγκη για εύρεση ενός καταφυγίου εντός εκείνης της κοινότητας»[8]. Ως ιστορικώς οριοθετημένη σχέση, οι εσωτερικές αντιφάσεις της μορφής-ζευγάρι μια μέρα θα φτάσουν στην κατάληξή τους, κι ο έρωτας δεν θα γνωρίζει πλέον την εδαφικότητα των υποσχέσεων, του φύλου ή του αντικειμένου. Μαζί με τους αγώνες μας στους δρόμους και στα τυπογραφικά πιεστήρια, ανοίγουμε ένα επιπλέον μέτωπο ενάντια στο ζευγάρι. Ο φεμινιστικός αγώνας παραμένει ένας πάντα γοητευτικός ορίζοντας μπροστά μας.

Έζωσα το αγόρι μου με αυτοσχέδια εκρηκτικά και το ανατίναξα. Οι σάρκες του απλώθηκαν παντού. Το ίδιο κι η τρυφερότητά μου. Βαρέθηκα τον έρωτα. Ας ερωτευτούμε την πολιτική.

Σημειώσεις:

1. [Σ.τ.Μ.]: Ως μπουρλέσκ χαρακτηρίζεται ένα καλλιτεχνικό έργο το οποίο αποσκοπεί να προκαλέσει γέλιο είτε παρουσιάζοντας ως καρικατούρες τα υποκείμενά του είτε διακωμωδώντας κάποιο άλλο σοβαρό καλλιτεχνικό έργο. Ο ίδιος ο όρος προέρχεται από την ιταλική λέξη burla που σημαίνει χλευασμός.

2. Valerie Solanas, SCUM Manifesto, εκδόσεις Verso Books, 2004, σελ. 48.

3. [Σ.τ.Μ.]: Στίχοι από το τραγούδι Every Breath You Take των Police. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο Sting, ο οποίος έγραψε τους στίχους, έχει δηλώσει: «Ξύπνησα στη μέση της νύχτας μ’ αυτή τη φράση [κάθε ανάσα που παίρνεις, κάθε κίνηση που κάνεις] στο κεφάλι μου, έκατσα στο πιάνο κι έγραψα [το τραγούδι] σε μισή ώρα. Η μελωδία είναι γενική, ένα αμάγαλμα από εκατοντάδες άλλες, αλλά οι λέξεις είναι ενδιαφέρουσες. Ακούγεται σαν ένα παρηγορητικό ερωτικό τραγούδι. Εκείνη τη στιγμή δεν συνειδητοποίησα το πόσο σκοτεινό ήταν. Νομίζω ότι σκεφτόμουν [όταν το έγραφα] τον Μεγάλο Αδερφό, την επιτήρηση και τον έλεγχο» και «Νομίζω ότι το τραγούδι είναι πολύ, πολύ σκοτεινό κι άσχημο, και οι άνθρωποι το έχουν στην πραγματικότητα παρερμηνεύσει ως ένα πράο, ερωτικό τραγουδάκι, ενώ είναι περίπου το αντίθετο».

4. Αντονέν Αρτώ, Για να Τελειώνουμε με την Υπόθεση του Θεού, εκδόσεις Αιγόκερως.

5. Valerie Solanas, ό.π., σελ. 72.

6. Γκυ Οκενγκέμ, Οι Αλλοπαρμένοι Κώλοι, εκδόσεις Τοποβόρος.

7. Mario Mieli, Homosexuality and Liberation: Elements of a Gay Critique, εκδόσεις Gay Men’s Press, 1980, σελ. 56.

8. Ντομινίκ Καραμαζώφ, Η Μιζέρια του Φεμινισμού, εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος, 1987.


Ετοιμαστείτε, έρχεται το 4ο Φεστιβαλ Σεξουαλικότητας…

Ετοιμαστείτε, έρχεται το 4ο Φεστιβαλ Σεξουαλικότητας…

Που; Σχολή Θετικών Επιστημών Α.Π.Θ. Εθνικής Αμύνης & Αγίου Δημητρίου γωνία, 54124 Θεσαλλονίκη

Πότε; 21-22 Μαΐου

fests

*»Η ιδέα δημιουργίας του Τριήμερου Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας προέκυψε ύστερα από ένα κάλεσμα για συζήτηση στις 16 Νοεμβρίου 2012 στη Σχολή Θετικών Επιστημών γύρω από μια θεματολογία σχετική με τη σεξουαλικότητα. Μέσα από τη ζύμωση των ιδεών μας, προέκυψε μια ομάδα που ανέλαβε την πρωτοβουλία για τη διοργάνωση και διεξαγωγή του πρώτου Φεστιβάλ, το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 22-23-24 Φλεβάρη του 2013.  Είμαστε μια ομάδα ανοιχτή στην οποία κάθε άτομο συμμετέχει ισότιμα. Λειτουργούμε ανεξάρτητα από παραταξιακές λογικές και πρακτικές, χωρίς να προάγουμε εμπορικούς ή κερδοσκοπικούς σκοπούς. Έχουμε ως κοινό γνώμονα τις ανάγκες μας, τις ανησυχίες, τα ερωτηματικά και την επιθυμία να διευρυνθεί ο διάλογος σε μια προσπάθεια διαπραγμάτευσης και πράξης πάνω στα θέματα αυτά»

 

Δείτε εδώ το αναλυτικό πρόγραμμα:

ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΜΑΪΟΥ

16.00-18.00 : “Lgbtqia+ Παραμύθια”
Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής και Έκφρασης με Queer περιεχόμενο με την ομάδα Active Rainbows

17.00 “Orlando” της Sally Potter / Αγγλία/ 94’/ ENG, GR SUB

18.30 “Ελευθερία & Ηδονή : 2 αδελφές που μοιραία διέπραξαν το αδίκημα της αιμομιξίας”
1 παραμύθι, 3 ποιήματα και μερικά τραγούδια από τον Λίνο Μάνεση

19.30 “Το φύλο και η κατασκευή του: από το Ορλάντο της Virginia Woolf στη Judith Butler και από τη Judith Butler σε εμάς”
Δραστηριότητες και συζήτηση με την Κατερίνα Κίτση, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΑΠΘ

22.00 “Laurence anyways” του Xavier Dolan/ Καναδάς, Γαλλία/ 168’/ ENG, GR SUB

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΜΑΪΟΥ
16.00-18.00 “Παίζοντας με τα στερεότυπα”
Βιωματικό παιχνίδι και καθοδηγούμενη φαντασίωση με την ομάδα Active Rainbows

17.00 “Matador” του Pedro Almodóvar/ Ισπανία/ 110’/ ENG, GR SUB

18.30 “Το παραμύθι της ιτιάς και του ποταμού”
Αφήγηση παραμυθιού από τον Λίνο Μάνεση

19.30 “Γλώσσα, Φύλο και Αναπαραστάσεις”
Δραστηριότητες και συζήτηση

22.00 Λάιβ στο ταρατσάκι απέναντι από το κυλικείο της Θεολογικής
με….. TSOP, Balloon Over Glasgow, The Meanwhiles, Influenza

Όλες τις ημέρες:
Εικαστική έκθεση “Ακατάλληλον” του Σωτήριου Αντωνιάδη
Φωτογραφικές εκθέσεις “Φετίχ”
“Μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεως”
“Τρεχούμενα σύμβολα: Κατουριέμαι. Επιτρέπεται;”

& ο έρωτας ξεπηδάει από τους τοίχους…
& εκπλήξεις!

Προϋπόθεση συμμετοχής στα εργαστήρια η αποστολή mail στο Sexualityfestival@hotmail.gr. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας –μέγιστος αριθμός: 30.

Η ιστοσελίδα του φεστιβάλ: http://sexualityfest.wordpress.com/

Το event στο facebook: https://www.facebook.com/events/234251970280846/?active_tab=highlights

 


Όσα θέλατε να μάθετε για την πολυσυντροφικότητα και δεν είχατε που να ρωτήσετε

Όσα θέλατε να μάθετε για την πολυσυντροφικότητα και δεν είχατε που να ρωτήσετε

Συγγραφή -επιμέλεια:  Λίζα Αστερίου

Πολυσυντροφικότητα – Ανοιχτές σχέσεις

Τι είναι η πολυσυντροφικότητα;

pol1Το να διατηρείς σταθερές ερωτικές σχέσεις με δύο ή περισσότερα πρόσωπα, με ειλικρίνεια και συναίνεση όλων. Ο αντίστοιχος αγγλικός όρος είναι polyamory. Η πολυσυντροφικότητα αποτελεί μια μορφή ανοιχτής σχέσης (ανοιχτή ονομάζεται κάθε σχέση που είναι συναινετικά μη μονογαμική). Περιλαμβάνει ανθρώπους κάθε φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού.

 

Τι ΔΕΝ είναι η πολυσυντροφικότητα;

Επειδή η έννοια αυτή είναι καινούρια για τα ελληνικά δεδομένα, εύκολα δημιουργείται σύγχυση. Ας δούμε, λοιπόν, τι ΔΕΝ είναι η πολυσυντροφικότητα:

  • αναζήτηση ευκαιριακών σεξουαλικών επαφών (πολυγαμικότητα)
  • σχέσεις πίσω από την πλάτη του/της συντρόφου μας
  • πίεση πάνω στον/στην σύντροφό μας ν’ αποδεχτεί άλλες σχέσεις
  • πατριαρχική πολυγαμία/πολυγυνία (Ισλάμ, Μορμόνοι κ.ά.)
  • swinging/ανταλλαγή συντρόφων
  • μια πιο εξελιγμένη μορφή σχέσεων

Ποια είναι τα είδη της πολυσυντροφικότητας;

  • Τρεις ή περισσότεροι ενήλικοι που συζούν, μοιράζονται τα οικονομικά τους και μεγαλώνουν μαζί τα παιδιά τους
  • Ένα ζευγάρι που συζεί, ενώ παράλληλα διατηρεί σχέσεις με τρίτα άτομα
  • Ανεξάρτητη (solo) πολυσυντροφικότητα: ένα ανεξάρτητο άτομο διατηρεί ειλικρινείς πολλαπλές σχέσεις χωρίς να γίνεται μέλος ζευγαριού, τριάδας, κ.τ.λ.
  • Σχεσιακή αναρχία (relationship anarchy): οι άνθρωποι που την ασκούν αποφεύγουν την ιεράρχηση των σχέσεων και την κατηγοριοποίησή τους με βάση τις κοινωνικές νόρμες
  • Ποικίλες άλλες δομές πολυσυντροφικών σχέσεων

Πώς προέκυψε η πολυσυντροφικότητα;

Στις δεκαετίες ’60-’70 εμφανίστηκε μια σειρά από κινήματα που αμφισβητούσαν το σύστημα και διεκδικούσαν περισσότερα δικαιώματα και ελευθερίες:

  • “Make love not war”, αντιπολεμικό κίνημα
  • Εξεγέρσεις: Berkeley, Μάης ’68, Άνοιξη της Πράγας, Πολυτεχνείο κ.ά.
  • Κίνημα για τα δικαιώματα των μαύρων
  • Γυναικείο κίνημα
  • “Gay Power”, Stonewall
  • Σεξουαλική επανάσταση
  • Κοινόβια, εναλλακτικοί τρόποι ζωής

Σ’ εκείνη την εποχή βρίσκονται οι ρίζες της πολυσυντροφικότητας. Το 1990 πρωτοεμφανίζεται ο όρος polyamorous (πολυσυντροφικός/ή). Το 2009 εκτιμάται ότι στις ΗΠΑ υπήρχαν μισό εκατομμύριο πολυσυντροφικές οικογένειες.

Τι είναι η μονοκανονικότητα και πώς μας επηρεάζει;

Μονοκανονικότητα (mononormativity) είναι ο κοινωνικά κατασκευασμένος κανόνας (νόρμα) της μονογαμίας. Τα κυρίαρχα πρότυπα παρουσιάζουν τη μονογαμία ως το μοναδικό αποδεκτό είδος σχέσης καλλιεργώντας διάφορους μύθους:

  • Στους δύο τρίτος δεν χωρεί.
  • Μπορείς να αγαπάς ερωτικά μόνο ένα πρόσωπο.
  • Η μόνη σοβαρή σχέση είναι η μονογαμική.
  • Όταν βρεις το άλλο σου μισό, θα είναι ο άνθρωπος που θα σε συμπληρώνει και θα σε γεμίζει για πάντα.
  • Η μονογαμία είναι η ανθρώπινη φύση.

Τα παραπάνω βασίζονται στο «ρομαντικό ιδεώδες» που καλλιέργησε η βικτωριανή εποχή (19ος αι.) και δεν έχουν καμιά επιστημονική τεκμηρίωση. Αν κάποιος άνθρωπος θέλει να ζει μονογαμικά, αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμά του. Όμως, είναι άλλο πράγμα να κάνεις κάτι από επιλογή κι άλλο να σου το επιβάλλουν. Δεν είμαστε κατά της μονογαμίας, είμαστε κατά της μονοκανονικότητας.

Είναι η ανθρώπινη φύση μονογαμική;

Κάποια άτομα νιώθουν ότι από τη φύση τους είναι μονογαμικά, άλλα αισθάνονται εκ φύσεως πολυσυντροφικά κι άλλα τίποτα απ’ τα δύο. Οι προτιμήσεις κάθε ανθρώπου είναι σεβαστές. Υπάρχουν, όμως, πάρα πολλά στοιχεία που δείχνουν ότι η μονογαμία είναι κοινωνικό κατασκεύασμα:

  • Σύμφωνα με έρευνα που έκανε στην Ελλάδα το Ανδρολογικό Ινστιτούτο και η Εταιρεία Μελέτης της Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (2015), 8/10 παντρεμένους άνδρες και 6/10 παντρεμένες γυναίκες διατηρούν εξωσυζυγικές σχέσεις.
  • Τα ανθρωπολογικά ευρήματα δείχνουν ότι στις φυλές κυνηγών-τροφοσυλλεκτών επικρατούσε σεξουαλική ελευθερία. Η ανθρωπότητα έζησε το μεγαλύτερο μέρος της

ύπαρξής της σ’ αυτό το στάδιο.

  • Τα ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι η μονογαμία των γυναικών καθιερώθηκε στις κοινωνίες όπου αναπτύχθηκε η ατομική ιδιοκτησία με σκοπό την εξασφάλιση «γνήσιων» απογόνων-κληρονόμων.
  • Σε πάρα πολλούς λαούς και πολιτισμούς, από την αρχαιότητα ως σήμερα, οι μη μονογαμικές σχέσεις αποτελούν τον κανόνα.

Τι είναι η πολυφοβία;

Ο όρος πολυφοβία πλάστηκε κατά το ομοφοβία και το τρανσφοβία για να δηλώσει τις οι διακρίσεις και προκαταλήψεις εις βάρος των πολυσυντροφικών ανθρώπων:

  • Στιγματισμός, περιθωριοποίηση, στερεότυπα. Τα πολυγαμικά και πολυσυντροφικά άτομα θεωρούνται εγωκεντρικά, ανάξια εμπιστοσύνης, επιπόλαια, ανίκανα για αγάπη και οικογένεια, ανήθικα, σεξομανή και επικίνδυνα από την άποψη των σεξουαλικά μεταδιδόμενων ασθενειών.
  • Αρνητικές αντιδράσεις στο οικογενειακό και εργασιακό περιβάλλον και στον κοινωνικό περίγυρο (π.χ. απόλυση με την κατηγορία της ανηθικότητας)
  • Νομικές διακρίσεις (π.χ. ποινικοποίηση της διγαμίας, απώλεια της κηδεμονίας παιδιών, κανένα δικαίωμα για τις πολυσυντροφικές οικογένειες)

Και με τη ζήλια τι γίνεται;

Ζούμε σε μια κοινωνία που μας μαθαίνει να αντιδρούμε αρνητικά όταν ο/η σύντροφός μας ενδιαφέρεται ερωτικά για κάποιο άλλο πρόσωπο. Η ζήλια είναι κοινωνικά καλλιεργημένη και αποτελεί προϊόν της μονοκανονικότητας και της πολυφοβίας. Πίσω από τη ζήλια κρύβονται διαφορετικά στοιχεία:

  • το παιδικό άγχος του αποχωρισμού από τους γονείς που προβάλλεται πάνω στον/στη σύντροφο
  • η ανασφάλεια και ο φόβος της εγκατάλειψης και της μοναξιάς
  • ο εγωισμός και η κτητικότητα
  • η χαμηλή αυτοεκτίμηση
  • ο φόβος του κοινωνικού στιγματισμού
  • κοινωνικά καλλιεργημένες εξωπραγματικές προσδοκίες

Τα πολυσυντροφικά άτομα μαθαίνουν να διαχειρίζονται τη ζήλια με ποικίλους τρόπους:

  • ανάλυση των αρνητικών σκέψεων και συναισθημάτων
  • καλλιέργεια εμπιστοσύνης και καλής επικοινωνίας
  • συναπόλαυση: να χαίρεσαι με την ευτυχία που νιώθει ο/η σύντροφός σου στις άλλες σχέσεις του/της
  • φιλικές σχέσεις με τους/τις μετασυντρόφους (τους/τις συντρόφους των συντρόφων μας)
  • αυτοεκτίμηση, θετική σκέψη, κατανόηση, δημιουργική επίλυση προβλημάτων

(Περισσότερες πληροφορίες για τη διαχείριση της ζήλιας πιο κάτω.)

Είναι οι πολυσυντροφικές οικογένειες κατάλληλες για τα παιδιά;

Τα παιδιά έχουν ανάγκη από ένα περιβάλλον που να τους προσφέρει αγάπη και φροντίδα, ικανοποιώντας τις υλικές και συναισθηματικές ανάγκες τους. Στις πολυσυντροφικές οικογένειες υπάρχουν περισσότεροι ενήλικοι στο σπίτι, συνεισφέροντας στα έξοδα, στο νοικοκυριό και στην ανατροφή των παιδιών. Άρα, αυτά μπορούν ν’ απολαμβάνουν περισσότερη φροντίδα και αγάπη απ’ ό,τι αν ζούσαν σε μια οικογένεια με έναν ή δύο γονείς. Επίσης, μαθαίνουν ν’ αποδέχονται τη διαφορετικότητα και να σκέφτονται πιο ανοιχτά, ξεφεύγοντας από τα καλούπια και τα στερεότυπα που καλλιεργεί η κοινωνία για τις ανθρώπινες σχέσεις.

Τι διεκδικούμε;

  • Ζητάμε να δοθεί και στα πολυσυντροφικά άτομα (ανεξάρτητα από το φύλο και το σεξουαλικό προσανατολισμό τους) το δικαίωμα στο σύμφωνο συμβίωσης, το γάμο και την παιδοθεσία. Διεκδικούμε τη νομική προστασία από τις διακρίσεις και τη στήριξη των πολυσυντροφικών οικογενειών.
  • Υιοθετούμε και υποστηρίζουμε πλήρως τα αιτήματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Παλεύουμε ενάντια στην ομοφοβία, την αμφιφοβία και την τρανσφοβία. Επίσης, ζητάμε από τις οργανώσεις της κοινότητας να εντάξουν στην ατζέντα τους την καταπολέμηση της πολυφοβίας και τα δικαιώματα των πολυσυντροφικών ατόμων.
  • Είμαστε ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης και περιθωριοποίησης. Στηρίζουμε τα δικαιώματα των γυναικών, των μεταναστών/τριών, των προσφύγων, των ανθρώπων με αναπηρία και κάθε καταπιεσμένης ομάδας. Θέλουμε μια κοινωνία χωρίς μίσος, ρατσισμό και διακρίσεις.

Ομάδα «Ανοιχτές Σχέσεις»

 

Διαχείριση της ζήλιας

 Ζήλια: αρνητικές συναισθηματικές αντιδράσεις των ανθρώπων όταν ο/η σύντροφός τους δείχνει ερωτικό ενδιαφέρον για ένα άλλο πρόσωπο (εσωτερικευμένη πολυφοβία)

Τι κάνω όταν ζηλεύω; 1. α) Αναλαμβάνω την ευθύνη γι’ αυτό που νιώθω.
β) Κατηγορώ τον/την σύντροφό μου.

2. α) Αναλύω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου.

β) Θέτω περιορισμούς στον/στη σύντροφό μου.

3. α) Προσπαθώ να ξεπεράσω τις εσωτερικές αιτίες που με οδήγησαν στη ζήλια (ανασφάλεια, χαμηλή αυτοεκτίμηση κ.ά.)

β) Απαιτώ από τον/τη σύντροφό μου να αλλάξει συμπεριφορά για να νιώσω καλύτερα.

4. α) Εξηγώ με ηρεμία πώς νιώθω στον/τη σύντροφό μου.

β) Συμπεριφέρομαι με θυμό, κάνω μούτρα κλπ.

5. α) Αναζητώ τις αιτίες της ζήλιας μέσα μου.

β) Αναζητώ τις αιτίες της ζήλιας στη συμπεριφορά του/της συντρόφου μου.

6. α) Αξιοποιώ αυτή την ευκαιρία για να μάθω περισσότερα για τον εαυτό μου.

β) Δημιουργώ ενοχές στον/τη σύντροφό μου γιατί με έκανε να νιώσω άσχημα.

·         Ποιες απ’ αυτές τις επιλογές έχουμε δοκιμάσει και τι αποτελέσματα είχαν;·         Ποιες είναι ωφέλιμες α) για τον εαυτό μας β) για τον/τη σύντροφό μας γ) για τη σχέση μας;

·         Ποιες μπορούν να κάνουν κακό;

·         Ποιες μας διδάσκει η κοινωνία μας;

·         Ποιες μας βοηθούν να εξελιχθούμε ως άνθρωποι;

·         Ποιες είναι χρήσιμες σε μια πολυσυντροφική σχέση;

Περισσότερα για τη διαχείριση της ζήλιας στο βιβλίο της Kathy Labriola The Jealousy Workbook: Exercises and Insights for Managing Open Relationships, 2013.

Επικοινωνήστε μαζί μας!

Facebook: Σελίδα «Ανοιχτές σχέσεις», http://goo.gl/1SwPjE

Ομάδα «Πολυσυντροφικότητα/πολύχρωμο κίνημα»

Ιστολόγια: polysyntrofikotita.wordpress.com

polyamorygr.wordpress.com

Email: polyamorygr@yahoo.gr

Ενημερωτικό έντυπο για πολυσυντροφικότητα και ζήλια (pdf)

 


ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ!

η Πολυσυντροφική ομάδα «Ανοικτές Σχέσεις» συμμετέχει με ένα workshop για την πολυσυντροφικότητα στο πρώτο «ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΟΡΑΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΦΥΛΟΥ, ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ: LGBTQI+ PRIDE ΚΡΗΤΗΣ». Το workshop θα λάβει χώρα το Σάββατο 27/6 στις 17:00 στο Χώρο του φεστιβάλ στο Πάρκο Γεωργιάδη (Ηράκλειο Κρήτης).

Αναλυτικά το πρόγραμμα του φεστιβάλ που σημειωτέον είναι αυτο-ργανωμένο και χωρίς χορηγούς έχει ως εξής:

poster_print-page-001

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 1ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΟΡΑΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΦΥΛΟΥ, ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ: LGBTQI+ PRIDE ΚΡΗΤΗΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26 ΙΟΥΝΙΟΥ:

17:00: «Πες Το Σε ‘Μας», εκπαιδευτικό σεμινάριο από την Colour Youth»
19:00: «Ομοφοβικός και Τρανσφοβικός εκφοβισμός» Ομιλία-Συζήτηση με τη Δήμητρα Κογκίδου,Καθηγήτρια στο ΠΤΔΕ του ΑΠΘ, τις Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση

ΣΑΒΒΑΤΟ 27 ΙΟΥΝΙΟΥ

12:00: Συγκέντρωση-Πορεία στην Πλατεία Ελευθερίας
17:00: Παρουσίαση – Εργαστήριο για την πολυσυντροφικότητα, από την ομάδα ανοιχτές σχέσεις.
19:00: «Υπερήφανες ταυτότητες και τρανσφοβική βία»
Ομιλία – Συζήτηση με τον Σ.Υ.Δ. (Ήβη Καϊσέρλη).

ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ στις 21:30 θα ακολουθούν Συναυλίες, Performance & Πάρτυ.
Συμμετέχουν οι : Χαιρέτης, Συκάκης, Μαραγκουδάκης, Ζερβός, Imaginary Band, Σωληνόφως, Bella Fuzz, Alex C & Το Κορίτσι και Το Αερόστατο.

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του Φεστιβάλ: http://cretepride.blogspot.gr/


ΠΟΛΥΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ: ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

ΠΟΛΥΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ: ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Laura Kacere

HuffPo

Ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία το μονογαμικό ζευγάρωμα είναι ο κανόνας. Διδασκόμαστε να επιθυμούμε και να ψάχνουμε ένα άλλο πρόσωπο, δηλαδή την “αδελφή ψυχή” μας, τον ένα που θα μας κάνει ολοκληρωμένους και ευτυχισμένους. Και υποτίθεται ότι όταν βρούμε αυτό το άτομο δε θα έχουμε πλέον επιθυμίες για άλλους. Αυτό το είδος σκέψης είναι που ο Dean Spade αποκαλεί ο “μύθος του ρομάντζου” -το ετεροφυλόφιλο μονογαμικό ρομάντζο που όλες οι γυναίκες θα πρέπει φυσικά να επιθυμούν. Επειδή είμαστε κοινωνικοποιημένοι σε μια κουλτούρα που μας διδάσκει ότι η μονογαμία είναι σωστή και φυσική, η μονογαμία είναι συχνά, όχι μια συνειδητή επιλογή για τους ανθρώπους, αλλά περισσότερο ο ορισμός για το πως να κάνουμε σχέσεις. Αλλά όπως ακριβώς οι άνθρωποι έχουν αμφισβητήσει τη δομική και πολιτισμική ετεροκανονικότητα, πολλοί άνθρωποι έρχονται να αμφισβητήσουν την μονογαμία ως φυσική και εξερευνούν το άνοιγμα των σχέσεων τους στην πολυσυντροφικότητα.

Συχνά περιγραφόμενη ως “συναινετική και υπεύθυνη μη-μονογαμία”, η πολυσυντροφικότητα μπορεί να χαρακτηρίσει οποιονδήποτε εμπλέκεται σε ερωτικές σχέσεις με πολλούς ανθρώπους με έναν τρόπο που να είναι συναινετικός και γνωστός σε όλες τις σχέσεις. (Αυτό σημαίνει ότι η απιστία σε ένα σύντροφο δεν λογίζεται ως πολυσυντροφικότητα!). Αυτοί οι ορισμοί είναι ευρείς, και οι πολυσυντροφικές σχέσεις εμφανίζονται σε όλα τα διαφορετικά σχήματα και μεγέθη. Κάποιοι άνθρωποι έχουν έναν κύριο σύντροφο ενώ εξακολουθούν να ασκούν άλλες σχέσεις (σεξουαλικές, ερωτικές ή άλλες) ενώ άλλοι μπορούν να έχουν πολλαπλές σχέσεις στις οποίες όλοι είναι ίσοι. Κάποιοι βρίσκονται σε τριαδικές ή τετραδικές σχέσεις. Οι τρόποι οργάνωσης των σχέσεων είναι ατελείωτοι και το ίδιο ισχύει και για τους μύθους γύρω από αυτό.

ΜΥΘΟΙ

Μύθος #1: Με το σωστό σύντροφο χρειάζεσαι μόνο ένα άτομο

Αυτός ο μύθος μπορεί επίσης να ακούγεται αρκετά και ως : “οι πολυσυντροφικές σχέσεις δεν είναι πραγματικές σχέσεις”. Διδασκόμαστε από ταινίες, μουσική, τους γονείς μας, φίλους και νόμους για το γάμο σε τι είδους σχέση υποτίθεται ότι πρέπει να μετέχουμε και πως μια πραγματική σχέση μοιάζει -μια δυαδική ( συνήθως ετεροφυλοφιλική) μονογαμική σχέση. Και η βασική ιδέα είναι ότι όταν βρεις το ένα κατάλληλο άτομο θα καλυφθούν όλες σου οι ανάγκες και επομένως δε θα επιθυμείς οποιοδήποτε άλλο. Αυτό σημαίνει αληθινός έρωτας, λένε. Αν οι επιθυμίες σου δεν ταιριάζουν με αυτό το ιδανικό, τότε κάτι δεν πάει καλά με εσένα.

Αλλά υπάρχει πραγματικά κάτι λάθος με το να μη βρίσκεις τον εαυτό σου απόλυτα ικανοποιημένο από ένα σύντροφο; Μπορούμε ποτέ να έχουμε αληθινά ικανοποιημένες όλες τις συναισθηματικές και σωματικές μας ανάγκες από ένα άτομο; Είναι πραγματικά δίκαιο να το αναμένουμε αυτό από κάποιον;

Το να εναποθέτεις αυτές τις αδικαιολόγητα υψηλές προσδοκίες πάνω σε ένα πρόσωπο μπορεί συχνά να οδηγήσει στο τέλος μιας σχέσης –όταν μένουμε με την αίσθηση ότι κάτι λείπει, μπορούμε να το σκάσουμε για να βρούμε το άτομο που μπορεί να ικανοποιήσει όλες μας τις προσδοκίες κι επιθυμίες, μόνο για να ανακαλύψουμε την ίδια κατάσταση να δημιουργείται ξανά και ξανά. Και ενώ πολλοί άνθρωποι βρίσκουν ότι η δημιουργία ενός ολόκληρου δικτύου υποστήριξης που περιλαμβάνει την οικογένεια και τους φίλους είναι αρκετή για να μετριάσει την πίεση αυτή, πολλοί άλλοι έχουν βρει ανακούφιση από αυτή την προσδοκία στην πολυσυντροφικότητα- όχι μόνο από την υποχρέωση να βρεις τα πάντα σε ένα άτομο, αλλά και ανακούφιση από την υποχρέωση να είναι τα πάντα για τον σύντροφό τους.

Δεν μπορείς να είσαι τα πάντα για ένα άτομο και αυτό είναι εντάξει. Δεν είσαι υποχρεωμένος να είσαι. Έχω ανακαλύψει, όπως έχουν και πολλοί άλλοι, ότι όταν η πίεση να είσαι τα πάντα φεύγει, υπάρχει περισσότερος χώρος για μένα ώστε να είμαι απλά εγώ.

Μύθος #2: Η πολυσυντροφικότητα σημαίνει ότι αγαπάς το σύντροφό σου λιγότερο.

Πολλοί πολυσυντροφικοί άνθρωποι βρίσκονται συνεχώς να καταπολεμούν τον πολιτισμικό μύθο ότι το να έχεις σεξουαλικά ή/και ερωτικά αισθήματα για πάνω από ένα άτομα σημαίνει ότι δεν αγαπάς το σύντροφό σου. Αυτό απλά δεν ισχύει και αυτή η υπόθεση έχει κοστίσει σε πολλούς ανθρώπους πολλή ευτυχία. Σίγουρα σας έχει συμβεί: Έλκεστε από κάποιον άλλο και ο σύντροφός σας το καταλαβαίνει. Πληγώνονται από αυτό σκεπτόμενοι ότι δεν τους αγαπάτε. Αλλά τις περισσότερες φορές αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με τους συντρόφους σας ή τα αισθήματά σας για αυτούς. Το να είσαι ερωτευμένος με κάποιον δε σημαίνει ότι είσαι ανίκανος να ερωτευθείς – ή τουλάχιστον να νιώσεις έλξη – για άλλους ανθρώπους.

Η μονογαμική μας κουλτούρα βασίζεται στην παραδοχή ότι όταν πρόκειται για την ερωτική αγάπη, υπάρχει μια έλλειψη αγάπης – ότι δεν υπάρχει αρκετή αγάπη να φτάσει για όλους. Και όμως παρατηρούμε ότι δεν το εφαρμόζουμε αυτό στην οικογένεια ή τους φίλους – επειδή απλά δεν είναι αλήθεια. Αν μη τι άλλο υπάρχει μια αφθονία αγάπης, και αυτή μπορεί ακόμα να πολλαπλασιαστεί. Κάποιες φορές όσο περισσότερους ανθρώπους έχεις γύρω σου να αγαπάς και να σε αγαπούν, τόσο περισσότερη αγάπη έχεις για τους άλλους στη ζωή σου.

Μύθος #3: Η πολυσυντροφικότητα είναι για ανθρώπους που “απλά θέλουν να πηδιούνται δεξιά και αριστερά” και αποφεύγουν το δέσιμο και την οικειότητα.

Οι πολυσυντροφικοί είναι άπληστοι και εγωιστές, έχω ακούσει ανθρώπους να λένε. Θέλουν να έχουν ατελείωτες ποσότητες σεξ ενώ αποφεύγουν την πραγματική οικειότητα. Ενώ αυτό μπορεί να είναι αλήθεια για κάποιους ανθρώπους (πολυσυντροφικούς και μονογαμικούς), οι πολυσυντροφικοί τείνουν να συμμετέχουν σε σχέσεις με μεγάλο βαθμό οικειότητας και δέσμευσης.

Η πολυσυντροφικότητα απαιτεί πολλή εμπιστοσύνη.

Εμπιστοσύνη ότι ο/οι σύντροφος/οι σας θα επικοινωνούν και θα μοιράζονται τι συμβαίνει με τις άλλες τους σχέσεις. Εμπιστοσύνη ότι ο σύντροφός σου θα είναι συμπονετικός και θα σέβεται τα συναισθήματα και τις ανάγκες σου.

Η πολυσυντροφικότητα επίσης βασίζεται στο να θέτεις σαφή όρια.

Το να ονομάζεις τη σχέση σου πολυσυντροφική δε σημαίνει ότι πρέπει να είσαι εντάξει με οτιδήποτε ο σύντροφός σου θέλει να κάνει. Εσύ βάζεις τα όρια – με τι είσαι εντάξει και με τι δεν είσαι. Το να διαπραγματεύεσαι πως θες η σχέση σου να είναι και ποιες είναι ανάγκες σου είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό μέρος του να είσαι πολυσυντροφικός, και μπορεί να χρησιμεύσει στο να ενισχύσει τον υπάρχοντα δεσμό σου με έναν σύντροφο. Η ενοχοποίηση σου ως τσούλα είναι δυστυχώς ένα αναμενόμενο μέρος πολιτισμικών συμπεριφορών ενάντια στην πολυσυντροφικότητα. Η ιδέα ότι πρέπει να είσαι ( και να θέλεις να είσαι) σεξουαλικά ενεργός με ένα άτομο έχει οδηγήσει σε πολλή ντροπή και θλίψη γύρω από τις επιθυμίες μας.

Το να είσαι πολυσυντροφικός συχνά σημαίνει να είσαι σεξουαλικά ενεργός με πολλούς ανθρώπους, αλλά όταν αυτό γίνεται, αυτό ιδανικά συμβαίνει με έναν τρόπο που εκτιμά την επικοινωνία καθώς και τη συναίνεση γύρω από τις συναισθηματικές και σεξουαλικές επιθυμίες ενώ επίσης σέβεται τα όρια.

Μύθος #4: Η πολυσυντροφικότητα είναι για ανθρώπους που δε ζηλεύουν.

Οι άνθρωποι στις πολυσυντροφικές σχέσεις έχουν την εμπειρία της ζήλιας, μερικές φορές αρκετά συχνά – αλλά αντί να αποφύγουν τα αισθήματα της ζήλιας, οι πολυσυντροφικοί ( ακριβώς όπως και όλοι οι άνθρωποι σε υγιείς σχέσεις!) ωθούνται να αντιμετωπίζουν τη ζήλια κατά μέτωπο. Είναι σημαντικό να αναγνωρίζεις ότι είναι εντάξει να αισθάνεσαι ζήλια! Δεν υπάρχει τίποτα ντροπιαστικό σε αυτό. Είναι απλά ένα συναίσθημα.

Αυτό που είναι σημαντικό είναι τι θα κάνεις με αυτό το συναίσθημα, και πώς φτάνεις στο να το κατανοήσεις και να το διαχειριστείς.
Υπάρχουν στρατηγικές για να επιβιώσεις και ακόμα και να δουλέψεις στο πως να ξεμάθεις τη ζήλια. Αυτές μπορούν συχνά να εφαρμοστούν και σε άλλους τομείς της ζωής μας.
Με αυτόν τον τρόπο, το να αντιμετωπίσουμε τα συναισθήματά της ζήλιας μπορεί να χρησιμεύσει για να μας κάνει πιο δυνατούς ανθρώπους, ενισχύοντας την χαρακτηροδομή μας, την εσωτερική μας ασφάλεια, και τις σχέσεις μας, επίσης.

Μύθος #5: Η πολυσυντροφικότητα είναι για φωτισμένους ανθρώπους.
Ενώ υπάρχουν πολλές προκαταλήψεις εναντίον των πολυσυντροφικών, μπορεί επίσης να υπάρξει μια εξιδανίκευση της πολυσυντροφικότητας, βλέποντας την ως τον αληθινά εξελιγμένο τρόπο για να ζεις.
Η αλήθεια είναι ότι οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι δεν είναι τέλειοι. Οι άνθρωποι πληγώνουν ο ένας τον άλλο στην πολυσυντροφικότητα ακριβώς όπως κάνουν και στη μονογαμία. Οι πολυσυντροφικές σχέσεις μπορούν να καταρρεύσουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Η πολυσυντροφικότητα έρχεται με το δικό της σύνολο των προκλήσεων, που απαιτούν μια διαδικασία για να ξεσυνηθίσεις και να αμφισβητήσεις την πολιτιστική μας προσαρμογή γύρω από την αγάπη και τις σχέσεις.

ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Αλήθεια # 1: Είσαι ήδη ολοκληρωμένος.
Πολύ συχνά, η πολιτιστική κατανόηση γύρω από τη μονογαμία στηρίζεται στην υπόθεση ότι
δεν είσαι αρκετός, ότι θα πρέπει να έχεις ένα άλλο πρόσωπο, το «άλλο σου μισό», για να σε συμπληρώνει.
Αλλά δεν χρειάζεται να ψάξεις για κάποιον με τον οποίο μπορείς να ολοκληρωθείς, μετατρεπόμενος σε αυτή την ενότητα των δύο ατόμων που όλα τα περιλαμβάνει, κλείνοντας και στρεφόμενος προς τα μέσα. Είσαι ήδη ολοκληρωμένος. Το να μπεις στην πολυσυντροφικότητα απαιτεί να βλέπεις τον εαυτό σου, ως ένα ήδη υπάρχον όλον, στραμμένο προς τα έξω και ανοικτό.

Αλήθεια # 2: Δίνεις αξία σε όλες τις σχέσεις σου.
Πόσες φορές έχεις χάσει την επαφή με τους φίλους σου όταν αρχίζεις να βγαίνεις με κάποιον;
Ή ίσως το έχεις παρατηρήσει σε φίλους – αρχίζουν να βγαίνουν με κάποιον, και πολύ σύντομα δεν τους βλέπεις πια, ή όταν τους βλέπεις, φέρνουν πάντα το σύντροφό τους. Μας έμαθαν να δίνουμε προτεραιότητα στις ερωτικές σχέσεις μας έναντι όλων των άλλων σχέσεων. Και τείνει να υπάρχει μια αυστηρή διάκριση μεταξύ των δύο. Μερικές φορές η μονογαμία μπορεί να κάνει κλειστούς τους ανθρώπους λόγω του τρόπου που οι παράμετροι όλων των άλλων σχέσεων ορίζονται – οι σχέσεις που δεν είναι ερωτικές αναφέρονται ως “λιγότερο σημαντικές από”. Στην πολυσυντροφικότητα, η διάκριση μιας νέας σχέσης μπορεί να είναι θολή και λιγότερο καθορισμένη, αφήνοντας περισσότερο χώρο για να καλλιεργήσεις νέες φιλίες .

Ένας άλλος τρόπος που η πολυσυντροφικότητα μας οδηγεί στην εκτίμηση του συνόλου των σχέσεών μας είναι με το να αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε το χρόνο.
Στη μονογαμία, επειδή το σεξ είναι μόνο με ένα άτομο, έχουμε την τάση να χρησιμοποιούμε το σεξ ως νόμισμα. Το σεξ είναι ο τρόπος να δείξουμε ότι δίνουμε αξία, να διαφοροποιήσουμε μία σχέση από τις υπόλοιπες.
Αλλά στην πολυσυντροφικότητα,
επειδή μπορείς να συμμετέχεις σε σεξουαλικές σχέσεις με πολλούς ανθρώπους, διακρίνεις τις σχέσεις και δείχνεις πως τις εκτιμάς με τη χρήση του χρόνου αντί του σεξ. Όσο περισσότερο χρόνο περνάς με κάποιον, τόση περισσότερη αξία δίνεις σε αυτή τη σχέση. Ο χρόνος είναι ένας παράγοντας και σε πλατωνικές σχέσεις επίσης, και επειδή οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι μπορεί να έχουν μια διαφορετική αίσθηση του πώς να διαθέσουν το χρόνο, έρχονται συχνά να αναγνωρίσουν ότι πρέπει να μοιραστούν την εκτίμηση και τη στοργή με τους φίλους και τους εραστές ισότιμα.

Αλήθεια # 3: Οι άλλοι άνθρωποι δεν είναι ανταγωνιστές σου.
Όταν βλέπουμε την αγάπη ως κάτι σπάνιο, μαθαίνουμε να βλέπουμε τους άλλους έξω από τη σχέση μας ως δυνητικούς ανταγωνιστές. Συχνά, πρόκειται για άτομα του ίδιου φύλου με μας.
Οι γυναίκες, ιδιαίτερα, προδιατίθενται από τον πολιτισμό μας για να βλέπουν τις άλλες γυναίκες ως ανταγωνίστριες τους.
Αλλά δεν πρέπει να βλέπουμε τους άλλους με αυτόν τον τρόπο.
Στην πολυσυντροφικότητα, υπάρχει ιδανικά μια ελευθερία από αυτόν τον τρόπο σκέψης που μπορεί επίσης να είναι πολύ απελευθερωτική. Μπορεί να είναι δύσκολο να γίνει, ειδικά στην αρχή, αλλά όταν εξασκηθείς στο να βλέπεις ως ανθρώπινα όντα τους ανθρώπους που ενδιαφέρουν το σύντροφό σου , βλέποντάς τους ως συμμάχους και όχι ως αντιπάλους, απελευθερώνεσαι από την υποχρέωση να είσαι αμυντικός και μπορείς να δεις οποιοδήποτε γύρω σου με ένα διαφορετικό φως. Το να βλέπεις αυτές του ιδίου φύλου ως πιθανούς εχθρούς είναι επίσης πολιτικά επιζήμιο.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των γυναικών, που τροφοδοτείται από την πατριαρχική πολιτιστική προετοιμασία μας, είναι εξαιρετικά επιβλαβής για τον αγώνα μας για την ισότητα των φύλων.
Όταν δουλεύουμε για να απελευθερώσουμε τις εαυτές μας και τους γύρω μας από το να βλέπουν άλλες γυναίκες ως ανταγωνίστριες, εργαζόμαστε για την ενίσχυση του φεμινιστικού κινήματος

Αλήθεια # 4: Έχεις το δικαίωμα να επιλέξεις.
Κανείς δεν θα έπρεπε ποτέ να αισθανθεί ότι ωθείται στην πολυσυντροφικότητα από ένα σύντροφο ή από τους γύρω τους –
αυτή η επιλογή πρέπει να είναι πάντα εντελώς δική σου. Δυστυχώς, δεν έχουμε συνήθως μοντέλα στη ζωή μας για την οικοδόμηση ανοικτών πολυσυντροφικών σχέσεων εμπιστοσύνης , επομένως μπορεί να πάρει χρόνο και δουλειά για να καταλάβεις πως θέλεις η σχέση σου να μοιάζει. Πολλοί άνθρωποι συναντιούνται για να υποστηρίξουν άλλους πολυσυντροφικούς οπότε ψάξε στην περιοχή σου για πολυσυντροφικές ομάδες. Ή ξεκίνα τη δική σου!
Τσέκαρε online για πηγές σχετικά με το θέμα της πολυσυντροφικότητας όπως: practical polyamory  polyamoryonline polyamory.org

Και κοίταξε για το απίθανο βιβλίο των Dossie Easton και Janet Hardy, Η Ηθική Τσούλα : Ένας πρακτικός οδηγός για πολυσυντροφικότητα , ανοικτές σχέσεις, και άλλες περιπέτειες

Εν τέλει οι ερωτήσεις για να ρωτήσεις τον εαυτό σου είναι οι εξής: Τι πραγματικά θέλεις από μια σχέση; Τι αξία δίνεις στη σύνδεση με τους άλλους; Τι είδους σχέση θα σου επιτρέψει να αναπτυχθείς ;
Οι ανάγκες και οι επιθυμίες σου μπορεί να αλλάξουν ανάλογα με το χρόνο, το πλαίσιο, και τις εμπειρίες. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι νιώθεις ανοιχτός σε νέες εμπειρίες, ότι είσαι σε θέση να αναπτυχθείς με τους άλλους και μέσω του εαυτού σου , και ότι νιώθεις ότι μπορείς να εξερευνήσεις.

*Η Laura Kacere είναι μια φεμινίστρια-ακτιβίστρια, συνεργάτιδα του Everyday Feminism και γιόγκι που ζει στις ΗΠΑ. Η μετάφραση του άρθρου έγινε από το μπλογκ μας.

ΠΗΓΗ: http://everydayfeminism.com/2013/10/myths-and-facts-of-polyamory/

 

 


Δεν μιλάμε για αυτά. 3ο Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας στην Θεσσαλονίκη

Δεν μιλάμε για αυτά. 3ο Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας στην Θεσσαλονίκη

Συνήθως δεν μιλάμε για αυτά αλλά πράττουμε με έναν ή περισσότερους συγκεκριμένους τρόπους που καταπιέζει εμάς και τους γύρω. Οι αναπαραστάσεις του φύλου  στα ΜΜΕ αλλά και ο τρόπος που μεγαλώνουν τα παιδιά, η ίδια η εκδήλωση της επιθυμίας καναλιζάρεται μέσα από τα στερεότυπα κοινωνικά και εμπορικά με αποτέλεσμα αυτά να αναπαράγονται χωρίς να αναρωτιέται κανείς αν τελικά προσφέρουν ευτυχία ή καταπίεση.

Το Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας, το τρίτο στη σειρά που ξεκίνησε από μια ομάδα φοιτητών και μη από το ΑΠΘ το 2012 ανοίγει τις πύλες του την Παρασκευή για να θέσει ξανά όλα τα ερωτήματα και να δώσει την δυνατότητα έκφρασης σε όσους αμφισβητούν την έννοια της κανονικότητας στην σεξουαλικότητα των ανθρώπων.

Στερεότυπα κα έμφυλοι ρόλοι

“Είναι μια ευκαιρία και ένας εποικοδομητικός τρόπος να συζητήσουμε για θέματα που μας απασχολούν, από τους έμφυλους ρόλους, τα στερεότυπα του σεξ, τα δικαιώματα της Lgbt κοινότητας, το δικαίωμα στην διαφορετικότητα κ.α.” λέει η Ελίνα Καμαράτου, φοιτήτρια  που συμμετέχει στην διοργάνωση του φεστιβάλ

“Η σεξουαλικότητα είναι αρκετά καταπιεσμένη και φετιχοποιημένη δηλαδή δεν μιλάμε εύκολα για αυτά και δεν δρούμε με τον τρόπο που θέλουμε. Πολλές φορές όταν αυτό συμβαίνει, γίνεται είτε κρυφά είτε στερεοτυπικά. Η σεξουαλικότητά και το ανθρώπινο σώμα  γίνεται αντικείμενο του εμπορευματικού κέρδους ” τονίζει ακόμη προσθέτοντας πως έχουμε ανάγκη να μπορεί κάποιος να εκφράζεται χωρίς να καταπιέζει άλλες προσωπικότητες.

Στο φεστιβάλ μια από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις είναι αυτή για την παιδική σεξουαλικότητα με τίτλο «Αγοράκι ή κοριτσάκι; Χέσε μας!»

“Τα αγόρια και τα κορίτσια από πολύ μικρή ηλικία εμπεδώνουν πλήρως διαχωρισμένα τον ρόλο τους. Από το τι θα φορέσουν μέχρι με τι παιχνίδια θα παίξουν. Τα παιχνίδια των αγοριών έχουν να κάνουν κυρίως με την καλλιέργεια της φαντασίας και τον δυναμισμό και των κοριτσιών με την μητρότητα και την φροντίδα των άλλων.” λέει η Κατερίνα Αντωνοπούλου, επίσης φοιτήτρια,  τονίζοντας πως η διαμόρφωση αυτή έχει τον αντίκτυπό της και στην συνέχεια όπου οι άνδρες καταλαμβάνουν έναν πιο δυναμικό ρόλο στην εργασία, οι γυναίκες πάλι έναν πιο παθητικό, επίσης ασχολούνται με έναν συγκεκριμένο τρόπο με την εμφάνισή τους.

Να θέσουμε ερωτήματα, να σπάσουμε τα ταμπού

Θέλουμε να θέσουμε ερωτήματα στην διαδικασία αυτή και όχι να απαντήσουμε με διδακτικό ύφος, ξεκαθαρίζει η Κ. Αντωνοπούλου ενώ παράλληλα αναφέρεται σε ένα ακόμη θέμα ταμπού στην κοινωνική πραγματικότητα μας, τον αυνανισμό

“Ανατρέξαμε σε έρευνες όπου μάθαμε ότι οι γυναίκες δηλώνουν πολύ λιγότερο ότι αυνανίζονται. Είτε λοιπόν ντρέπονται να το δηλώσουν είτε ντρέπονται να το κάνουν σε αντίθεση με τον άνδρα. Για την γυναίκα σίγουρα αποτελεί μεγαλύτερο ταμπού” δηλώνει.

Μια από τις εκδηλώσεις του φεστιβάλ είναι και αυτή με τίτλο «Αφηγήσεις πέρα από την τρανσκανονικότητα».

Όπως μας εξηγεί Ε. Καμαράτου είναι μια εκδήλωση βασισμένη σε αποσπάσματα του βιβλίου του Miquel Missel ενός κοινωνιολόγου από την Βαρκελώνη ο οποίος είναι τρανς.

«Δώσαμε αυτόν τον τίτλο για να περιγράψουμε τα στερεότυπα που αφορούν το ζήτημα των τρανς. Ποιο ρόλο παίζει το σώμα; Αποτελεί μια κανονικότητα που καταπιέζει; Κατά πόσο κάποιος-α θεωρείται τρανς αν δεν θέλει να προχωρήσει σε εγχείριση επαναπροσδιορισμού του φύλου του;» διερωτάται.

Ένας τρόπος να αγαπήσουμε τον κόσμο

“Όταν έρχεσαι στο Φεστιβάλ έρχεσαι σε επαφή  με κάτι διαφορετικό το οποίο το θεωρούσες μη φυσιολογικό γιατί δεν το γνώριζες. Επίσης δεν μιλάμε μόνο για τα ζητήματα αυτά αλλά πράττουμε ως δρώντα υποκειμένα . Υπάρχει πλήθος διαδραστικών εκδηλώσεων και παιχνιδιών όπου μεταφέρονται εμπειρίες που στόχο έχουν να αλλάξουν καθεστηκυίες συμπεριφορές” σημειώνει η Κ. Αντωνοπούλου.

“Το φεστιβάλ αυτό, ήδη από την πρώτη χρονιά πραγματοποίησης του, με επηρέασε πολύ όσον αφορά το πως θα νοιώθω  περισσότερο ελεύθερη, το να είμαι όπως θέλω να είμαι, να μην αναρωτιέμαι αν με κρίνουν ως «αρκετά γυναίκα»  ή όχι αλλά και να μην βάζω ταμπέλες στους άλλους, όπως μαθαίνουμε να κάνουμε ασυναίσθητα, να μην  κατακρίνω το διαφορετικό πλέον ούτε και εσωτερικά” συμπληρώνει η Χρ. Κατσορίδου, φοιτήτρια του ΑΠΘ.

«Το φεστιβάλ αυτό είναι ένας τρόπος να ξεκινήσουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά και στην τελική να αγαπήσουμε περισσότερο τον κόσμο» καταλήγει.

Το φεστιβάλ Σεξουαλικότητας θα πραγματοποιηθεί στην Σχολή Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ από την Παρασκευή 6 Μαρτίου μέχρι και  την Κυριακή. Τα τριά σηματάκια στην αφίσα δηλώνουν ότι θα υπάρχει μετάφραση στην νοηματική, προσβασιμότητα για ΑμεΑ και πως ο καθένας μπορεί να έρθει όπως επιθυμεί. «Δεχόμαστε και γοργόνες!» λένε.

Σταυρούλα Πουλημένη

Info

Γιατί στο ΑΠΘ;

«Το Πανεπιστήμιο αποτελεί το κοινό πλαίσιο που μας ενώνει. Είναι ο τόπος μέσα στον οποίο συνδέεται η καθημερινότητα του ενός με του άλλου και ταυτόχρονα οι προβληματισμοί μας. Θεωρούμε το Πανεπιστήμιο και δικό μας χώρο και ως τέτοιος επιθυμούμε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τις επιθυμίες. Για εμάς είναι ένας τόπος συνάντησης, ζύμωσης, ανταλλαγής. Ένας χώρος δράσης οικείος σε μας και τους ανθρώπους που θέλουμε να βρεθούμε μαζί τους. Και λόγω της ιστορικότητάς του, βλέπουμε το Πανεπιστήμιο ως ένα δημόσιο χώρο ελεύθερης έκφρασης, πειραματισμού και διακίνησης των ιδεών όλων μας. Θέλουμε ζωντανούς, ελεύθερους, προσβάσιμους χώρους, όπου να μπορούμε να είμαστε δημιουργικοί.» αναφέρεται στην ταυτότητα του φεστιβάλ

Φέτος το πρόγραμμα του διαμορφώνεται ως εξής:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΜΑΡΤΙΟΥ:

18:30 – ΠΡΟΒΟΛΗ: A Jihad for Love

20:00 – «Αγοράκι ή κοριτσάκι; Χέσε μας!»
Εκδήλωση για την παιδική σεξουαλικότητα.

22:00 – Ενημέρωση για τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα
από το Thess Checkpoint

23:00 – Πάρτυ με τους Deep in the Top

ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΜΑΡΤΙΟΥ:

17:00 – ΠΡΟΒΟΛΗ: Sins Invalid: An Unshamed Claim to Beauty

17:30 – ΠΡΟΒΟΛΗ: Intersexion

19:00 – ΕΚΔΗΛΩΣΗ: «My body, my choice. Sex work activism» by STAR-STAR

21:30 – PERFORMANCE: «Η βία συγκαλυμμένη και γυμνή. Σπάμε τη σιωπή.»
από τα μέλη της Διεθνούς Γυμνής Ποδηλατοδρομίας

22:00 – ΠΡΟΒΟΛΗ: Joven y alocada

ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ:

17:00 – ΠΡΟΒΟΛΗ: Mutantes: Punk Porn Feminism

17:30 – ΠΡΟΒΟΛΗ: Test de la vida real

20:00 – «Αφηγήσεις πέρα από την τρανσκανονικότητα»
Συζήτηση βασισμένη στο έργο του Miquel Missé

21:30 – Ηδονιστική ανάγνωση με την ομάδα Sylvia Rivera – Thessaloniki Pride

22:00 – ΠΡΟΒΟΛΗ: Wadjda  / Το απαγορευμένο ποδήλατο

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ:

«Drag me in» – Έκθεση φωτογραφίας

ΣΑΒΒΑΤΟ 16:00-19:00 – Βιωματικό σεμινάριο: «Η έκφραση του σώματος»*

ΚΥΡΙΑΚΗ 16:00-19:00 – Drag King Workshop*

*για τη συμμετοχή στα εργαστήρια απαιτείται δήλωση συμμετοχής στο sexualityfestival@hotmail.gr

ΠΗΓΗ: http://www.alterthess.gr/content/den-milame-gia-ayta-3o-festival-sexoyalikotitas-stin-thessaloniki


Ο ρομαντισμός είναι πολιτικό θέμα (επειδή κουβαλάμε ένα νέο κόσμο στις καρδιές μας)

Ο ρομαντισμός είναι πολιτικό θέμα

10367816_783032411730932_8687497818642678514_n

Αγαπάμε πατριαρχικά. Αγαπάμε δημοκρατικά. Αγαπάμε σαν τους καπιταλιστές. Με την αδηφάγο ανησυχία να κατακτήσουμε το αντικείμενο του έρωτα, με τη βάναυση ανησυχία, όπως αυτός που συλλέγει κυνηγημένα ζώα. Κατακτιόμαστε, γλυκαινόμαστε, συγχωνευόμαστε, χωρίζουμε, καταστρεφόμαστε αμοιβαία. Ο δικός μας τρόπος αγάπης είναι διαποτισμένος από ιδεολογία, σαν τα άλλα τα φαινόμενα τα κοινωνικά και τα πολιτικά.

Τον ρομαντικό έρωτα τον έχουμε κληρονομήσει από την αστική τάξη του 19ου αιώνα και είναι βασισμένος στον πιο αποτρόπαιο ατομικισμό. Να μας κοπανάνε με την ιδέα ότι πρέπει να ενωνόμαστε ανά δυο, το δύο δεν είναι τυχαίο. Κάτω από τη φιλοσοφία του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», ο πατριαρχικός ρομαντισμός διαιωνίζεται στα παραμύθια που μας λένε στα διάφορα μέσα (σινεμά, τηλεόραση, περιοδικά)

Μέσω των παραμυθιών, αποδεχόμαστε τους μύθους, τα στερεότυπα, τις τελετές και τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων, και ενώ καταναλώνουμε ηγεμονική ιδεολογία, περνάμε το χρόνο μας αποφεύγοντας μια πραγματικότητα που δεν μας αρέσει. Καταναλώνοντας αυτά τα ρομαντικά προϊόντα μαθαίνουμε να ονειρευόμαστε μία συγκινητική μοντέρνα ουτοπία που μας υπόσχεται την αιώνια σωτηρία και τη συζυγική ευτυχία. Αλλά μόνο για μένα και για σένα, οι υπόλοιποι να ψάξουν μόνοι τους τη ζωή τους.

Απέναντι στις θρησκευτικές, κοινωνικές και πολιτικές ουτοπίες, η ρομαντική αγάπη μάς προσφέρει μια ατομική λύση και μάς κρατάει απασχολημένους, ονειρευόμενους ευτυχισμένα «happy end». Ο ρομαντισμός είναι χρήσιμος για να αποκτήσουμε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, για να επικεντρωθούμε στην αναζήτηση του συντρόφου, για να αναπαραχθούμε, για να ακολουθούμε τη παράδοση και για να συνεχίζονται όλα με τον ίδιο τρόπο.

Ο πατριαρχικός ρομαντισμός χρησιμοποιείται για να συνεχίσουν όλα με τον ίδιο τρόπο. Κάποιες απολαμβάνουν τα προνόμια του φύλου τους και οι άλλες παραδίνονται στους μικρούς και απόλυτους βασιλιάδες που κυβερνούν τα σπίτια τους. Είναι χρήσιμος επίσης για να ξεχνάμε μια άσχημη μέρα, για να μας πάει σε άλλους κόσμους πιο όμορφους, για να υποφέρουμε και να είμαστε ευτυχισμένοι με ιστορίες που οι άλλοι έχουν εξιδανικεύσει, για να ξεχνάμε την σκληρή και γκρι πραγματικότητα της καθημερινότητας. Χρησιμοποιείται για να κάνουμε άφθονη χρήση των οικονομικών μέσων, χρόνου και ενέργειας στο να βρούμε το έτερόν μας ήμισυ. Στην αποτυχία μας επιθυμούμε να αλλάξουν όλα και να βρούμε τον ιδανικό μας έρωτα για να μας λατρεύει και να μας κάνει παρέα στην σκληρή καθημερινή μάχη της ζωής. Κάθε πρόβατο με το ζευγάρι του.

Είμαστε περικυκλωμένοι από ανθρώπους που μας αγαπάνε, αλλά αν δεν έχουμε σύντροφο λέμε ότι είμαστε μόνοι μας. Αυτοί που έχουν σύντροφο λένε ότι η μοναξιά που αισθάνονται είναι χειρότερη. Πολλές γυναίκες και άνδρες αλλά περισσότερο οι γυναίκες γιατί είναι ο πιο ευάλωτος κρίκος, πιστεύουν ότι ο σύντροφος τους είναι η λύση στην αβεβαιότητα, στο τρωτό, στα προσωπικά τους προβλήματα. Οι πολιτιστικές βιομηχανίες και τα μεσιτικά γραφεία μάς πουλάνε ρομαντικούς παράδεισους για να ψάχνουμε συντρόφους και να κλειδωθούμε σε ευτυχισμένες εστίες, έναν περίγυρο από ασφάλεια και βαρεμάρα που μπορεί να γίνει μια συζυγική κόλαση.

Τα σημερινά ζευγάρια συνεχίζουν να έχουν έντονα άνισες, ανισόρροπες και ιεραρχικές σχέσεις που σχεδόν όλες εξασκούν την κατανομή των ρόλων. Ετεροφυλόφιλοι/ες, λεσβίες, αμφί, γκέι …η ρομαντική αγάπη είναι το τελικό περίβλημα το οποίο περιβάλλει τον πατριαρχισμό. Ο ατομικισμός του ρομαντισμού μάς βυθίζει σε ρομαντικά όνειρα, ενώ μας αφαιρούν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες …ακόμα ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού συνεχίζει γλαρωμένο, γκρινιάζοντας στα σπίτια τους, να ονειρεύεται τον σωτήρα η τον μπλε πρίγκιπα.

Τα παραδοσιακά μέσα επικοινωνίας ποτέ δεν θα προωθήσουν την ομαδική αγάπη αν δεν είναι για να μας πουλήσουν ολυμπιάδες ή μια ασφάλεια ζωής. Αν όλοι θέλαμε πάρα πολύ, το σύστημα θα κατέρρεε γιατί είναι βασισμένο στο απόθεμα των μέσων και αγαθών και όχι στην αλληλεγγύη και την ομαδική διαχείρισή του. Γι΄ αυτό, το σύστημα προτείνει να συγκεντρωνόμαστε δύο – δύο παρά είκοσι – είκοσι. Είναι πιο εύκολο να ελέγχεις δύο παρά ομάδες από άτομα που αγαπιούνται.

Το πρόβλημα με τον ρομαντικό έρωτα είναι ότι αναφερόμαστε σε αυτόν σαν να είναι ένα προσωπικό θέμα. Αν ερωτεύεσαι και υποφέρεις, αν χάνεις τον αγαπημένο η την αγαπημένη σου, αν δεν σε γεμίζει η σχέση, αν είσαι δυστυχισμένος, αν αντέχεις προσβολές και εξευτελισμούς είναι δικό σου το πρόβλημα. Ίσως σημαίνει ότι δεν έχεις καλή τύχη ή δεν διαλέγεις τους κατάλληλους ανθρώπους, σου λένε.

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι ατομικό είναι ομαδικό. Είναι πολλά τα άτομα που υποφέρουν γιατί οι προσδοκίες τους δεν προσαρμόζονται σε αυτό που είχανε ονειρευτεί. Είτε γιατί φοβούνται να μείνουν μόνα, είτε γιατί χρειάζονται έναν άνδρα ή μια γυναίκα, είτε γιατί απογοητεύονται όταν επιβεβαιώνεται ότι το ρομαντικό δεν είναι αιώνιο, ούτε τέλειο, ούτε είναι η λύση στα δικά τους προβλήματα.

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ, και ο δικός μας πατριαρχισμός είναι ρομαντικός, παρόλο που δεν θέλουμε να μιλήσουμε γι αυτό στα φόρουμ και στις συνελεύσεις. Επίσης, οι αριστερές και οι φεμινιστικές ομάδες συνεχίζουν δεμένες στα παλιά πρότυπα τα οποία είναι ακόμα πολύ δύσκολο να αποτινάξουμε. Δημιουργούμε πολλές ομιλίες σχετικά με την ελευθερία, τη γενναιοδωρία, την ισότητα, τα δικαιώματα, την αυτονομία …αλλά στο κρεβάτι, στο σπίτι και στη δική μας καθημερινή ζωή δεν είναι τόσο εύκολο να μοιραστούμε τις σπιτικές δουλειές, να διαχειριστούμε τη ζήλια, να αποδεχτούμε τους χωρισμούς, να διαχειριστούμε τους φόβους μας, να επικοινωνούμε με ειλικρίνεια και να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας χωρίς να μας σέρνει ο πόνος ή ο θυμός.

Δεν μας μαθαίνουν να να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα στα σχολεία, αλλά μας βομβαρδίζουν με επαναληπτικά και συναισθηματικά στερεότυπα και μας αποπλανούν για να φανταζόμαστε τη ρομαντική αγάπη μέσω ενός ετερόφυλου ζευγαριού μόνο με δυο μέλη και με πολύ διαφοροποιημένο ρόλο, ενήλικες, και στην αναπαραγωγική ζωή. Αυτό το μοντέλο δεν είναι μόνο πατριαρχικό είναι επίσης και καπιταλιστικό: Barbie-Ken, Angleina Jolie- Brad Pitt, Javier Bardem-Penelope Cruz, Letizia-Felipe…Δείχνουν να είναι επιτυχημένα ζευγάρια μυθοποιημένα από τα ροζ περιοδικά για να τα έχουμε σαν μοντέλο προς μίμηση. Είναι εύκολο τότε να καταλάβουμε γιατί δίνουμε περισσότερη σημασία στην έρευνα του δικού μας ρομαντικού παραδείσου παρά στις ομαδικές λύσεις.

Για να αλλάξουμε ή να μετατρέψουμε ή να βελτιώσουμε τον κόσμο μας πρέπει να αναφερθούμε με πολιτικό τρόπο στο θέμα του ρομαντισμού, να αναλογιστούμε την ανατρεπτική διάστασή του όταν είναι συλλογικό, και τη λειτουργία του σαν μηχανισμού ελέγχου των μαζών όταν περιορίζεται στον κόσμο του εξιδανικευμένου ρομαντισμού, ετεροκεντρικού και ετεροσεξιστικού.

Οταν γίνομαι ρομαντικη queer σκέφτομαι ότι η αληθινή αγάπη θα μπορούσε να καταστρέψει μαζί τον πατριαρχισμό και τον καπιταλισμό. Τα δίχτυα αλληλεγγύης θα μπορούσαν να εξαλείψουν τις ανισότητες, τις ιεραρχίες, τον ατομικισμό, τους ομαδικούς φόβους όσον αφορά τους «άλλους» (οι περίεργοι, οι περιθωριοποιημένοι, οι μετανάστες, οι φυλακισμένες, οι τρανς, οι πόρνες, οι ζητιάνοι, οι ξένες). Για να δημιουργήσουμε αυτά τα δίχτυα αγάπης πρέπει να μιλάμε πολύ και να δουλεύουμε πολύ. Μένει ένας ολόκληρος δρόμος να φτιάξουμε.

Πρέπει να μιλάμε για το πώς μπορούμε να μαθαίνουμε να αγαπιόμαστε καλύτερα, να έχουμε καλές και ωραίες σχέσεις, να επεκτείνουμε τη στοργή στον κόσμο και να μην επικεντρωνόμαστε μόνο σε έναν άνθρωπο. Είναι ώρα να ξεκινήσουμε να μιλάμε για αγάπη, για συναισθήματα σε χώρους στους οποίους ήταν ένα θέμα μη αναγνωρισμένο η αόρατο: στα πανεπιστήμια, στα συνέδρια, στις συνελεύσεις των κοινωνικών κινήσεων, στους συλλόγους της γειτονιάς, στα συνδικάτα, στους δρόμους, στα φόρουμ, στις διαδικτυακές κοινότητες.

Πρέπει να ανακατασκευάσουμε και να ξανασκεφτούμε την έννοια της ρομαντικής αγάπης για να φτιάξουμε σχέσεις με πιο πολύ ισότητα και διαφορετικές ιδέες.

Πρέπει να από-πατριαρχίσουμε την αγάπη, να ακυρώσουμε τις συναισθηματικές ιεραρχικές σχέσεις, να το ξαναφτιάξουμε, να τελειώνουμε με τα παραδοσιακά στερεότυπα, να διηγούμαστε άλλες ιστορίες με αλλά μοντέλα, να κτίσουμε άλλες, διαφορετικές σχέσεις βασισμένες στη καλή επαφή, τη στοργή και την ελευθερία. Είναι αναγκαίο να προτείνουμε άλλα happy end και να επεκτείνουμε την έννοια της αγάπης που σήμερα είναι περιορισμένη μόνο σε αυτούς που σχετίζονται δυο-δυο.

Τώρα περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται να βοηθηθούμε, να δουλεύουμε ενωμένοι, να μαχόμαστε για τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους. Για να τελειώσουμε με την ανισότητα, τις κοινωνικές φοβίες, τα μίση και τις μοναξιές, χρειαζόμαστε περισσότερη γενναιοδωρία, περισσότερη επικοινωνία, περισσότερη συνεργασία σε ομάδες. Μόνο μέσω της ομαδικής αγάπης μπορούμε να αρθρώσουμε πολιτικά την αλλαγή.

Εμπιστευόμενοι τον κόσμο, αλληλεπιδρώντας στους δρόμους, υφαίνοντας δίχτυα αλληλεγγύης και συνεργασίας, δουλεύοντας ενωμένοι για να κτίσουμε μια κοινωνία οριζόντια, με πιο πολύ ισότητα και επιείκεια. Σκεφτόμενοι και δουλεύοντας για το κοινό αγαθό είναι πιο εύκολο να προσφέρουμε και να αποδεχόμαστε, είναι πιο εύκολο να σταματήσουμε να αισθανόμαστε μόνοι μας, είναι πιο εύκολο να διαλέγεις σύντροφο με ελευθερία, έτσι θα είναι πιο εύκολο να έχουμε σχέσεις με περισσότερη ποικιλία.

Θα πρέπει να δώσουμε περισσότερο χώρο στην αγάπη, και να κτίσουμε συναισθηματικά δίκτυα για να μπορούμε να αγαπιόμαστε καλύτερα και περισσότερο.

Κείμενο της Coral Herrera Gómez

Μετάφραση María Durán Barbero

Απόδοση Αδριάνα Νικολοπούλου

haikita.blogspot.com.es

ΠΗΓΗ: http://tomov.gr/2015/02/18/%CE%BF-%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BA%CF%8C-%CE%B8%CE%AD%CE%BC%CE%B1/


Πρέπει οι φεμινίστριες να είναι επικριτικές προς την υποχρεωτική μονογαμία;

Το παρακάτω κείμενο είναι μετάφραση ενός άρθρου της Αμερικανίδας φεμινίστιας και ακτιβίστριας Angi Becker Stevens που γράφτηκε τον Αύγουστο του 2013. Η μετάφραση έγινε από εμάς.

Angi Becker Stevens

Πρέπει οι φεμινίστριες να είναι επικριτικές προς την υποχρεωτική μονογαμία;

Poly2

Το 1980 η Adrienne Rich πρωτοπόρησε με την πραγματεία της “Σχετικά με την Υποχρεωτική Ετεροφυλοφιλία και τη Λεσβιακή Ύπαρξη(1),” στην οποία ισχυρίστηκε ότι ο φεμινισμός δεν χρειάζεται απλά να περιλαμβάνει λεσβιακές φωνές αλλά ενεργή κριτική της υποχρεωτικής ετεροφυλοφιλίας, ως έναν πατριαρχικό θεσμό. Πάνω από 30 χρόνια μετά, η φεμινιστική υποστήριξη για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και των λεσβιών έχει γίνει κοινός τόπος(2), και συχνά συνοδεύεται από τη συνειδητοποίηση των διασταυρώσεων μεταξύ πατριαρχίας και ετεροσεξισμού. Αλλά δεν έχουμε ακόμα ρίξει μια κριτική ματιά πάνω στον παρόμοια λειτουργούντα θεσμό της υποχρεωτικής μονογαμίας.

Κατά τη διάρκεια της ζωής μας βομβαρδιζόμαστε με μηνύματα για το τι υποτίθεται ότι θα πρέπει να επιθυμούμε στις ερωτικές σχέσεις. Αυτό ξεκινά στην παιδική ηλικία με τα παραμύθια και συνεχίζει με ρομαντικές κομεντί, στήλες ερωτικών συμβουλών και διαφημίσεις διαμαντιών. Εκεί είναι που διδασκόμαστε ότι οι ετεροφυλόφιλες σχέσεις είναι ιδανικές, αλλά εκεί είναι επίσης που διδασκόμαστε ότι η μονογαμία είναι η μόνη δυνατή επιλογή. Ως φεμινίστριες, έχουμε μάθει να μιλάμε και να επικρίνουμε αυτές τις περιοριστικές οπτικές του έρωτα για την ετεροκανονικότητα τους καθώς και για την αυστηρή εφαρμογή των έμφυλων ρόλων, τα συχνά δύο μέτρα και δύο σταθμά τους για την ανδρική και τη γυναικεία συμπεριφορά και τις δισδιάστατες απεικονίσεις των γυναικών. Αλλά αποτυγχάνουμε να αναγνωρίσουμε το θεσμό της υποχρεωτικής μονογαμίας που κρύβεται πίσω τις μιντιακές αναπαραστάσεις της αγάπης και του έρωτα ή το πως αυτός ο θεσμός έχει εργαστεί χέρι-χέρι με την πατριαρχία για μεγάλο μέρος της ιστορίας.

Σε ένα πλήθος χρόνους και τόπους -συμπεριλαμβανομένου του σημερινού- η σεξουαλική απιστία έχει είτε ρητά είτε άρρητα συγχωρεθεί για τους άνδρες, ενώ για τις γυναίκες οι τιμωρίες για απιστία(3) κυμαίνονται από την κοινωνική αποδοκιμασία μέχρι το θάνατο. Όταν οι άνδρες έχουν αντιμετωπίσει σκληρές νομικές ποινές για μοιχεία, αυτό συμβαίνει συνήθως μόνο όταν έχουν παίξει το ρόλου του “τρίτου προσώπου”, δηλαδή όταν έχουν “κλέψει” νόμιμη ιδιοκτησία ενός άλλου άνδρα. Όμως οι γυναίκες συνεχίζουν να καταδικάζονται σε θάνατο για απιστία σε κάποια μέρη του κόσμου. -συχνά για ένα απλό φλερτ με έναν άλλο άνδρα. Μερικές φορές τέτοιες “άπιστες” γυναίκες ήταν θύματα βιασμού.

Στις ΗΠΑ οι ποινές μας είναι ευτυχώς πολύ λιγότερο σοβαρές, αλλά τα 2 μέτρα και 2 σταθμά για την ανδρική και τη γυναικεία απιστία -όπως και για όλες τις εκφράσεις της ανδρικής και της γυναικείας σεξουαλικότητας- χαίρουν άκρας υγείας. Όπως και με τη σεξουαλική ακολασία, μια γυναίκα που εμπλέκεται σε απιστία ντροπιάζεται ως “τσούλα”. Η ανδρική απιστία δε συγχωρείται πλήρως σε όλους τους κοινωνικούς χώρους, αλλά υπάρχουν ακόμα πολλοί άνδρες πρόθυμοι να συγχαρούν τους φίλους τους για τις εξωσυζυγικές τους κατακτήσεις, και συχνά “η άλλη γυναίκα” είναι αυτή που αντιμετωπίζει αποδοκιμασία για την “αποπλάνηση”του άνδρα. Όταν οι άνδρες σπάνε τα δεσμά της μονογαμίας θεωρείται ότι ενδίδουν στα ενδογενή χαρακτηριστικά της ανδρικής τους φύσης(4). Αλλά όταν οι γυναίκες διαπράττουν απιστία,θεωρείται ότι όχι μόνο προδίδουν έναν σύντροφο, αλλά επίσης προδίδουν τον αγαθό, σεξουαλικά αγνό ρόλο του φύλου τους.

Όταν οι άνθρωποι σκέπτονται εναλλακτικές λύσεις απέναντι στη μονογαμία, όμως, κυρίως σκέπτονται μόνο τη θρησκευτικά θεμελιωμένη πατριαρχική πολυγαμία, μια ρύθμιση η οποία απλά αναπαράγει τα ίδια δύο μέτρα και δύο σταθμά με το να επιτρέπει πολλαπλές συζύγους για τους άνδρες και να αρνείται για τις γυναίκες την ίδια ελευθερία. Αλλά μακράν πιο ισότιμες μη-μονογαμικές σχέσεις υπάρχουν. Παρότι ακριβή νούμερα είναι δύσκολο να βρεθούν, υπολογίζεται ότι 4-5%(5) των Αμερικάνων έχουν κάποια μορφή ανοικτά μη-μονογαμικής σχέσης, πολλοί εξ αυτών πολυσυντροφικής. Οριζόμενη ως η πρακτική του να αγαπάς ερωτικά πάνω από ένα συντρόφους με την πλήρη γνώση και συναίνεση όλων των εμπλεκομένων, η σύγχρονη πολυσυντροφικότητα έχει πολλές φεμινιστικές ρίζες(6), και αν και υπάρχει μεγάλη ποικιλία στο πως μπορεί να μοιάζει μια πολυσυντροφική οικογένεια, οι πολυσυντροφικοί άνδρες και γυναίκες είναι γενικά εξίσου ελεύθεροι να ψάξουν πολλαπλούς ερωτικούς και σεξουαλικούς συντρόφους. Και παρόλο που υπάρχουν πολυσυντροφικοί σε όλη την έκταση του πολιτικού και ιδεολογικού φάσματος, ένας μεγάλος αριθμός είναι φεμινίστριες, προοδευτικοί και αριστεριστές-άνθρωποι που δύσκολα μας έρχονται στο μυαλό όταν σκεπτόμαστε την παραδοσιακή, πατριαρχική πολυγαμία.

Φυσικά μια λειτουργία της υποχρεωτικής μονογαμίας είναι ότι οι πολυσυντροφικές σχέσεις καταδικάζονται ευρέως(7), τόσο από τους φιλελεύθερους όσο και από τους συντηρητικούς. Αλλά είναι σημαντικό να προβληματιστούμε πάνω στις ρίζες αυτής της καταδίκης. Κάθε φορά που η κοινωνία απαγορεύει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά ή ταυτότητα, αυτή η απαγόρευση είναι πιθανότερο να εξυπηρετεί τα συμφέροντα ανθρώπων σε θέσεις εξουσίας. Ως φεμινίστριες, πρέπει πάντα να αμφισβητούμε τα κοινωνικά καθορισμένα πρότυπα. Είναι η μονογαμία επιβεβλημένη απλώς από την παράδοση; Ή είναι είναι επιβεβλημένη ως ένας ακόμα τρόπος για τον έλεγχο και την αστυνόμευση των σωμάτων και της σεξουαλικότητας των γυναικών;

Ως φεμινίστριες, πιστεύω ότι έχουμε συμφέρον να στηρίξουμε, αντί να καταδικάσουμε τις ισότιμες, πολυσυντροφικές σχέσεις. Αυτές οι σχέσεις απορρίπτουν την ανδρική ιδιοκτησία των γυναικών και προκαλούν τις παραδοσιακά έμφυλες προσδοκίες για μονογαμία. Επιπλέον έχουν τη δυνατότητα να διαταράξουν τους ρόλους των δύο φύλων με μια ευρύτερη έννοια. Όλοι μπορούν να επωφεληθούν από την υποστήριξη σχέσεων που χρησιμεύουν ως πρότυπο για λιγότερο πατριαρχικούς, λιγότερο ιεραρχικούς τρόπους να σχετιζόμαστε ο ένας με τον άλλο. Θα ήταν παράλογο να ισχυριστούμε ότι όλες οι φεμινίστριες θα πρέπει να απορρίψουν τις μονογαμικές σχέσεις, όπως θα ήταν παράλογο να υποστηρίξουμε ότι όλες οι φεμινίστριες θα πρέπει να απορρίψουν την ετεροφυλοφιλία. Οι μονογαμικές, ετεροφυλοφιλικές σχέσεις μπορούν να είναι θαυμάσια ισότιμες επίσης, και σίγουρα δεν έχει ο καθένας την επιθυμία ή την τάση να έχει πολλές ερωτικές σχέσεις ταυτόχρονα. Αλλά καθώς μπορεί κάποιος να είναι ετεροφυλόφιλος και να συνεχίζει να είναι επικριτικός προς την υποχρεωτική ετεροφυλοφιλία, είναι δυνατό να συμμετέχει σε μονογαμικές σχέσεις και να συνεχίζει να είναι επικριτικός προς το θεσμό της υποχρεωτικής μονογαμίας. Ελπίζω ότι μπορούμε να αρχίσουμε ένα διάλογο σχετικά με αυτόν το θεσμό, εξετάζοντας τι είναι και πως λειτουργεί και οραματιζόμενοι ένα μέλλον χωρίς αυτόν.

Εσείς τι νομίζετε;

(1)http://www.amazon.com/Compulsory-Heterosexuality-Lesbian-Existence-Adrienne/dp/0906500079

(2)http://msmagazine.com/blog/2012/12/11/marriage-equality-is-a-feminist-issue/

(3)http://en.wikipedia.org/wiki/Adultery#Law

(4)http://www.people.com/people/archive/article/0,,20074871,00.html

(5)http://www.scientificamerican.com/article/new-sexual-revolution-polyamory/

(6)http://www.slate.com/articles/double_x/doublex/2012/03/polyamory_and_its_surprisingly_woman_friendly_roots_.html

(7)http://jezebel.com/5325677/why-does-polyamory-freak-people-out

ΠΗΓΗ: http://msmagazine.com/blog/2013/08/06/should-feminists-be-critical-of-compulsory-monogamy/

Photo from Wikimedia Commons user Akrabbim under license from Creative Commons 3.0