«Don’t be a dick!»

Συνέντευξη με μια Αυστριακή πολυσυντροφική

images2GZDLAG9

H Tonia είναι 36 ετών και εργάζεται ως δασκάλα για άτομα με ειδικές ανάγκες στη Βιέννη. Συμμετείχε με το σύντροφο της Alex στο φεστιβάλ ελεύθερου έρωτα “Η τέχνη της Αγάπης” στο Βερολίνο τον περασμένο Αύγουστο. Θεωρώντας πολύ σημαντική τη μαρτυρία της τόσο από την άποψη της ορατότητας (ναι αυτά τα πράγματα γίνονται και λειτουργούν) όσο και από την άποψη του μοιράσματος εμπειριών και συναισθημάτων εντός της πολυσυντροφικής κοινότητας της ζήτησα να μου απαντήσει στις παρακάτω ερωτήσεις. Το αποτέλεσμα είναι η συνέντευξη που ακολουθεί και για την οποία την ευχαριστώ πάρα πολύ!

Ποια είναι ως τώρα η εμπειρία σου με τις ανοικτές σχέσεις και την πολυσυντροφικότητα;

Είμαι σε ανοικτού τύπου σχέσεις τα τελευταία τρία χρόνια. Είχα δοκιμάσει και πριν αλλά υπήρχαν πολλές συγκρούσεις. Πλέον εξαιτίας αυτού έχω αποφασίσει να βγαίνω μόνο με πολυσυντροφικά άτομα. Η πρώτη μου ανοικτή σχέση κράτησε έξι μήνες. Μετά ο σύντροφος μου απομακρύνθηκε αλλά διατηρήσαμε επαφή. Είχα όμως άλλο βασικό σύντροφο. Με αυτόν είχαμε σχέση για ένα χρόνο. Είχε πολλές κοπέλες παράλληλα με εμένα. Τις γνώριζα όλες αλλά φιλία διατηρούσα μόνο με μία που ταιριάζαμε περισσότερο. Μετά ήρθαμε στο φεστιβάλ μαζί. Ήταν εδώ και μία από τις συντρόφους του. Εδώ συνάντησα τον Alex (σημ. τον τωρινό της σύντροφο). Για έξι μήνες ήμασταν και οι τρεις μαζί. Μετά με τον πρώτο μείναμε απλά φίλοι. Έχουμε ερωτικές επαφές με ζευγάρια αλλά ως βασικοί σύντροφοι είμαστε οι δυο μας.

Είσαι ανοικτά πολυσυντροφική στο κοινωνικό σου περιβάλλον; Κι αν ναι τι αντιδράσεις έχεις εισπράξει ως τώρα;

Στη δουλειά όχι αλλά είμαστε ανοικτοί στην οικογένεια και στους φίλους μας. Η μάνα μου ζηλεύει που δεν τα έζησε. Ο πατέρας μου ανησυχεί γιατί είναι σίγουρος ότι αυτό δε δουλεύει. Γενικά οι αντιδράσεις κατά πλειοψηφία ήταν θετικές. Μια φίλη μου σκέπτεται να αρχίσει και αυτή να κάνει το ίδιο με τις σχέσεις της. Μια άλλη βέβαια μου δήλωσε τη λύπη της (γέλια).

Τι θεωρείς ότι χρειάζεται μια πολυσυντροφική σχέση για να λειτουργήσει; Έχετε κάποιους κανόνες;

Με άλλους χρειάζεται αυστηρούς κανόνες με άλλους όχι. Πχ. Στην τωρινή μου σχέση μου αρέσει να βλέπω το σύντροφό μου να παίζει με άλλες γυναίκες απλά προσέχουμε να σεβόμαστε τα όρια. Δεν υπάρχουν κανόνες πέρα από το να υπάρχει ειλικρίνεια και να γίνονται σιγά σιγά τα πράγματα. Και βέβαια ο νούμερο ένα κανόνας που ισχύει για όλες τις σχέσεις: Don’t be a dick! (μην είσαι μαλάκας!)

Ποια είναι η γνώμη σου για το φεστιβάλ;

Είναι η δεύτερη φορά που έρχομαι και θεωρώ ότι είναι ένα πολύ καλό φεστιβάλ. Είναι πολύ δυνατή εμπειρία αλλά και δύσκολη. Μου αρέσουν οι δομές του. Το θέμα είναι ότι σου βγαίνουν όλες οι δυσκολίες που μπορεί να έχεις: ντροπή, αδυναμία να πεις όχι ή αδυναμία να ζητήσεις πράγματα. Είναι μια πρόκληση. Πχ. Με τις ανταλλαγές ζευγαριών στα εργαστήρια είδα πολλές συγκρούσεις. Υπάρχει πολύ ένταση στα ζευγάρια και για κάποιους ίσως είναι δύσκολο να το διαχειριστούν.

Τι θα συμβούλευες κάποιο άτομο που σκέπτεται να ξεκινήσει μια ανοικτή ή πολυσυντροφική σχέση;

Είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα να κάνει κάποιος, ειδικά αν ήσουν σε μονογαμική σχέση αρχικά. Όπως είπαμε και πριν Don’t be a dick! (γέλια). Δεν μπορείς να αλλάξεις κάποιον. Εξαρτάται περισσότερο από το άτομο παρά από το πλαίσιο που θα βάλεις. Το πιο σημαντικό στις πολυσυντροφικές σχέσεις είναι οι επιλογές και το πότε συναντάς τον άλλον

Advertisements

Η Πολυσυντροφικότητα στο Ντιβάνι

Συνέντευξη με την Natascha Ditha Berger ψυχοθεραπεύτρια με είδικευση στις πολυσυντροφικές σχέσεις

Νατάσσσα

Τη Natascha τη γνώρισα στο φεστιβάλ “Η Τέχνη της Αγάπης” τον περασμένο Αύγουστο στο Βερολίνο. Ένα φεστιβάλ γιορτή του ελεύθερου έρωτα (χώρα των θαυμάτων το χαρακτήρισε η ίδια) αλλά και βαθιά αυτογνωσιακού και μεταμορφωτικού για πολλούς και πολλές από εμάς. Ο λόγος που τη διάλεξα για αυτή τη μικρή συνέντευξη είναι ότι η Natascha ασχολείται επαγγελματικά με τη ψυχοθεραπεία ατόμων σε πολυσυντροφικές (και kinky) σχέσεις και έχει γράψει τη μεταπτυχιακή της εργασία πάνω στο πως οι ειδικοί της ψυχικής υγείας πρέπει να σχετίζονται με τέτοια άτομα. Αλλά ας αφήσουμε να μας τα πει η ίδια:

“Είμαι η Natascha και διαπίστωσα μέσα από την ψυχοθεραπευτική μου πορεία ότι οι μη μονογαμικοί άνθρωποι συχνά παραμελούνται από τους ψυχολόγους. Έγραψα τη μεταπτυχιακή μου εργασία πάνω σε αυτό το θέμα με τίτλο: “identify polyamory and psychotheorical relationship”. Μέσα από τις συνεντεύξεις που έκανα ανακάλυψα ότι πολλοί ψυχοθεραπευτές συστήνουν την απιστία όποτε έγραψα πάνω στο τι πρέπει να γνωρίζουν οι ψυχολόγοι για την πολυσυντροφικότητα.

Υπάρχουν κάποιες δεξιότητες που θεωρείς ότι χρειάζεται να καλλιεργήσουν όσοι εμπλέκονται σε ανοικτές σχέσεις;

Χρειάζεσαι περισσότερο αυτοέλεγχο, αντανακλαστικά και περισσότερη επικοινωνία. Χαρακτηριστικά που ούτως ή άλλως χρειαζόμαστε στις σχέσεις μας με άλλους ανθρώπους αλλά στις πολυσυντροφικές σχέσεις ακόμα περισσότερο.

Τι θα είχες να προτείνεις μέσα από την εμπειρία σου ως ψυχοθεραπεύτρια σε άτομα που θέλουν να πειραματιστούν με ανοικτές μορφές σχέσεων;

Να μην κερατώνουν! Θα έχουν κακή συνείδηση. Είναι πολύ κοινό να μου έρχεται κόσμος που νιώθει ενοχές επειδή διατηρεί ερωτικά αισθήματα για πολλά άτομα ταυτόχρονα και ανακαλύπτει την πολυσυντροφικότητα και ενθουσιάζεται. Σε τέτοια άτομα που τώρα ξεκινούν θα πρότεινα να έρθουν σε επαφή με τις τοπικές κοινότητες πολυσυντροφικών πηγαίνοντας στις ανοικτές (μη σεξουαλικού χαρακτήρα) εκδηλώσεις που διοργανώνονται και να διαβάσουν κείμενα πάνω στην πολυσυντροφικότητα. Πχ. Το more than two είναι ένα καλό βιβλίο για όποιο άτομο θέλει να έρθει σε επαφή με τις συναινετικά μη μονογαμικές σχέσεις.

Ποια θεωρείς τα πιο σημαντικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα στις πολυσυντροφικές σχέσεις;

Θεωρώ ότι γενικά έχεις μια πιο ικανοποιητική ζωή. Κάθε άνθρωπος έχει πολλές ανάγκες και έτσι οι διαφορετικοί άνθρωποι που σχετίζεσαι μέσα από τις πολυσυντροφικές σου σχέσεις, σου καλύπτουν τις διάφορες ανάγκες που ένα μόνο άτομο ίσως να μην μπορούσε να σου καλύψει. Τα σημαντικότερα προβλήματα είναι ότι είναι δύσκολο να είσαι ανοικτά poly στο κοινωνικό σου περιβάλλον και ο χρόνος. Νομίζω ότι ο χρόνος είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα. Από ένα σημείο και μετά δεν έχεις καν χρόνο για να δεις τους φίλους σου.

Μιας που αναφέρεις και το kinky στην αυτοπαρουσίαση σου ως ψυχοθεραπεύτρια θες να πεις αν βλέπεις κάποια σχέση ανάμεσα σε πολυσυντροφικότητα και σε αυτό;

Το Kinky το βάζω πιο πολύ για να έχει μια ιδέα ο άλλος ότι γνωρίζω και από αυτό. Οι kinky σχέσεις είναι πολλές φορές ανοικτά μη μονογαμικές. Ίσως κάποιες φορές σε μια πολυσυντροφική σχέση να χρειάζεται πιο πολύ δουλειά με το εαυτό σου αλλά γενικά συνδέονται.

Η Ιστοσελίδα της Natascha: http://www.therapeutin.cc/
Social Media:Facebook, Google

 


Υπάρχουν πολυσυντροφικά άτομα που είναι ασεξουαλικά, ξέρεις!

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα που ταυτίζουν την πολυσυντροφικότητα με τα όργια και γενικά το «περισσότερο σεξ». Οι άνθρωποι αυτοί θεωρούν ότι τα πολυσυντροφικά άτομα επέλεξαν την πολυσυντροφικότητα επειδή είναι σεξοκεντρικά. Δεν υπάρχει κάνενα πρόβλημα με το σεξ σε οποιαδήποτε ποσότητα ΟΜΩΣ όχι δεν γίναμε πολυσντροφικοί/ές/ά για αυτό. Θα έμπαινα στον πειρασμό να αντιστρέψω το στερεότυπο λέγοντας ότι το σεξ παίζει κεντρικό ρόλο στα μονογαμικά άτομα αφού ακόμα και ένα one night stand μπορεί να αποτελέσει αιτία χωρισμού. Όπως και να έχει το poly.land δημοσίευσε σήμερα αυτό το υπέροχο άρθρο για τα ασέξουαλ πολυσυντροφικά άτομα! Γιατί τα στερεότυπα είναι για να σπάνε!

There *Are* Asexual Polyamorous People, You Know

it's the asexual flag, which is 4 horizontal stripes, top to bottom colors: black, gray, white, purple
Image by Public Domain (simple geometry) / PD

A lot of people assume that this idea that polyamory is about having loving, committed relationships is all a bunch of hooey.

Secretly, they argue, deep down inside, all polyamorists are looking for is sex. It’s about the sex. The ease of having more access to greater sexual variety. And the ability to have super adventurous experiences like orgies.

And you know what? It’s a funny thing. Because a lot of polyamorous people’s first response in the face of this is to say, “It’s not all about the sex!”

And this reflex is understandable because honestly, there can be so much more to living a polyamorous life. There’s a dizzying variety of close emotional connection that can be achieved once we stop looking to society to dictate to us what the boundaries should be and start intentionally negotiating those with people close to us.

But look, I’m gonna cut the crap. Are there people who seek out polyamorous relationships motivated by a desire for sexual variety? Yes. Absolutely there are. I personally know people who got into it for exactly that reason.

And although it’s worth noting that many of them went on to find that there were many other, more compelling reasons to be polyamorous once they started actually being part of those communities, there are likely others who really are still just into it for the sex. To claim otherwise, that it never happens, would be dishonest of me…to the max.

I think you’ll find that with any life choice, really. People being motivated by sex. I know a lot of people who started playing guitar hoping it’d get them laid.

But even setting all of this aside, there’s the fact that there are polyamorous people who don’t have sex at all. Period.

There are asexual polyamorous people, you know. There really are people who have multiple close romantic relationships but aren’t interested in having sex and don’t.

I know several.

Happy to Find A Place Where People Design Their Own Relationships

“My relationships just never worked out as well when I was monogamous,” one of my asexual friends said to me. “People would get so frustrated with me. Hell, I’d get frustrated with me. Because I just couldn’t give them what they wanted. Not in a way that wouldn’t also make me simultaneously miserable.”

While she may be asexual, she’s not anti-sex, she told me. “I’m actually fine being around people who are doing sexual things.” At a wild private party or in certain clubs she’s visited. “Sex is just personally not for me. Not something I enjoy or does anything for me.” She told me she tried to force herself for years, for the sake of people she loved, because she knew that if she didn’t have sex that they’d tired of her, move on, and then she’d be left alone without any companionship.

“Even partners who told me it was fine at the beginning would change their tune later,” she said. “I think they thought my disclaimers were part of looking ladylike, playing hard to get. Or they told themselves, ‘Oh I’m great in bed, I bet she’s just never had good sex,’ thinking they’d convert me. And lo and behold, nope, it actually stems from me.”

In any event, when she was monogamous her asexuality had always led to heartbreak. After heartbreak. After heartbreak.

It was only after she discovered the kink and poly communities that she finally found people who really started to hear her and understand what she was saying when she explained how she worked. And where it started just to be accepted and planned for.

“I was used to being treated as an odd-shaped piece, and standard puzzles just didn’t have a place for me. Luckily, I found a place where people design their own relationships.”

She’s currently in multiple emotionally fulfilling relationships. And nothing’s been the same for her since.

*

At the end of the day, you could absolutely say that for her polyamory is all about the sex. But it’s not about having it. For her, polyamory is all about not having sex but still having access to other things that make life and love so wonderful: Companionship, romance, commitment, emotional intimacy.

*

ΠΗΓΗ: https://poly.land/2019/01/31/there-are-asexual-polyamorous-people-you-know/


Παιδεία και σεξουαλική απελευθέρωση: Β. Ράιχ και Α. Σ. Νηλ

f

Για τον Βίλχεμ Ράιχ η κοινωνική απελευθέρωση θα είναι εφικτή μόνο όταν αλλάξει η χαρακτηροδομή των ανθρώπων. Από αυτήν τη θέση υποστήριζε ότι η βασική παιδαγωγική αλλαγή που έχουμε ανάγκη είναι η δημιουργία θεσμών που θα προωθούν τη σεξουαλική απελευθέρωση και η κατάργηση της πατριαρχικής πυρηνικής οικογένειας. Τα σκληρά και επιθετικά γνωρίσματα του χαρακτήρα είναι προϊόν αυταρχικών μεθόδων διαπαιδαγώγησης που καταστέλλουν την παιδική σεξουαλικότητα. Η σεξουαλική απώθηση γεννάει το σεξουαλικό άγχος, που με τη σειρά του γεννάει ένα γενικό άγχος ηδονής. Η ανικανότητα απόλαυσης της ηδονής και τα επιθετικά χαρακτηρολογικά γνωρίσματα, για τον Ράιχ, βρίσκονται πάντα μαζί. Αντίστροφα, η ικανότητα απόλαυσης της ηδονής και τα μη εχθρικά χαρακτηρολογικά γνωρίσματα συνυπάρχουν επίσης.

Σε αυτή τη βάση στο έργο του “Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού” αναλύει πως η υποστήριξη του Χίτλερ και του ναζιστικού κόμματος όχι μόνο από τους καπιταλιστές αλλά και από τα μικροαστικά στρώματα και ένα σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης εξηγείται από την κατασταλτική ως προς τη σεξουαλικότητα δομή της γερμανικής οικογένειας που παράγει αυταρχικές προσωπικότητες ανίκανες να απολαύσουν και έτοιμες να υποταχθούν σε μια αρχή (ηγέτη,κόμμα) που θα αποφασίζει για αυτές. Η μητέρα ταυτίζεται με το έθνος, ο πατέρας με τον Φύρερ. Οι στολές και οι παρελάσεις είναι υποκατάστατα της σεξουαλικής ικανοποίησης. Το σεξ επιτρέπεται μόνο για αναπαραγωγικούς σκοπούς.

Στη Σοβιετική Ένωση από την άλλη ο Ράιχ θαύμασε το σχολείο της Βέρα Σμιτ που άνοιξε το 1921. Στον ψυχαναλυτικό οίκο παίδων, όπως ήταν το όνομα του σχολείου, δεν εκφέρονταν ηθικές κρίσεις ως προς τις σεξουαλικές δραστηριότητες και τα παιδιά μάθαιναν να τις αντιμετωπίζουν σαν οποιαδήποτε άλλη σωματική λειτουργία. Ήταν απόλυτα ελεύθερα να ικανοποιούν τη σεξουαλική τους περιέργεια, εξετάζοντας το ένα το άλλο και παρατηρώντας τα γυμνά τους σώματα. Αυτή η αυτοοργάνωση των σεξουαλικών ορμών τους τα προστάτευε από το σεξουαλικό άγχος και το άγχος ηδονής που οδηγούν στην ανάπτυξη θωρακισμένων και αυταρχικών χαρακτήρων, ανίκανων να δώσουν ή να αντλήσουν ηδονή.

Το σχολείο αυτό θύμιζε την κοινωνία των Τροβριανδών που αναλύει ό Ράιχ στο βιβλίο του η εισβολή της σεξουαλικής ηθικής. Οι ιθαγενείς αυτοί μάθαιναν τα παιδιά τους από μικρά να χαίρονται τη σεξουαλικότητα τους, έκαναν σεξ μπροστά στα παιδιά τους, είχαν ειδικούς χώρους που μπορούσαν οι νέοι να κάνουν σεξ ενώ οργάνωναν και εκδρομές εφήβων που προωθούσαν το σεξουαλικό παιχνίδι. Στην κοινωνία αυτή παρατηρεί ο Ράιχ όχι μόνο οι σεξουαλικές διαταραχές αλλά και τα ψυχολογικά προβλήματα ήταν πολύ μειωμένα σε σχέση με τις δικές μας κοινωνίες. Αυτή η κατάσταση άλλαξε όταν εισήχθη ο θεσμός της περιουσίας ο οποίος οδήγησε στην καθιέρωση του μονογαμικού γάμου ώστε να είναι ξεκάθαρο ποιοι είναι οι κληρονόμοι. Για αυτό και ο Ράιχ εντοπίζει στην υποχρεωτική μονογαμία του γάμου ένα βασικό εμπόδιο για μια απελευθερωμένη κοινωνία. Το μοντέλο εκπαίδευσης που υποστήριζε έμοιαζε πολύ με το σχολείο της Σμιτ.

Μιλούσε για θεσμούς συλλογικής εκπαίδευσης που θα αποτελούσαν τους πυρήνες της νέας κοινωνικής οργάνωσης. Αυτοί οι θεσμοί θα λειτουργούσαν όπως περίπου και αυτό το σχολείο, ενώ οι μέθοδοί διδασκαλίας θα βελτιώνονταν μέσω της επιστημονικής έρευνας. Επιπλέον, ο Ράιχ ζητούσε τη μαζική διανομή αντισυλληπτικών μέσων, τη δημιουργία σπιτιών σαν αυτά των Τροβριανδών για να μπορούν να στεγαστούν οι ερωτικές περιπτύξεις των νέων, την αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας και της έκτρωσης και ένα δίκτυο σεξολογικών ιδρυμάτων που θα διαφώτιζαν σεξουαλικά τον κόσμο, με διαλέξεις και συζητήσεις.

Προσπάθησε να υλοποιήσει τις ιδέες του ιδρύοντας στα πλαίσια του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας τη «Γερμανική Ένωση για την Προλεταριακή Σεξουαλική Πολιτική» με την οποία γυρνούσε στις πόλεις της Γερμανίας δίνοντας διαλέξεις και δημιουργώντας κέντρα σεξουαλικής υγιεινής. Το 1933 το έσκασε κυνηγημένος από τους Ναζί για την Κοπεγχάγη. Η ρήξη ωστόσο με τη Σοβιετική Ένωση δεν άργησε να έρθει: «Στον αγώνα μας για την αυτοκυβέρνηση των παιδιών και για την κατάργηση της εξουσιαστικής μορφής σχολείου, δεν μπορούμε πια να στρεφόμαστε προς τη Σοβιετική Ένωση», είπε ο Ράιχ. Υποστήριζε ότι από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και μετά η άνοδος ενός ολοκληρωτικού κράτους, το τέλος της σεξουαλικής απελευθέρωσης, η επαναφορά της οικογένειας σαν κέντρου του κράτους κι ο τερματισμός της πειραματικής και ελεύθερης εκπαίδευσης, ήταν όλα όψεις του ίδιου φαινομένου.

Το 1937 συνάντησε τον. Α.Σ. Νηλ ιδρυτή των σχολείων Σάμερχιλ ο οποίος του εξέφρασε το θαυμασμό του και του ζήτησε να γίνει μαθητής του. Ο Νηλ ξεκίνησε τη δεκαετία του 1920 στον απόηχο του Α’ παγκοσμίου πολέμου με στόχο να φτιάξει μια μορφή εκπαίδευσης που δε θα παράγει πολεμοχαρείς φονιάδες. Για αυτό το σκοπό έφτασε να στείλει γράμμα στο γνωστό βιομήχανο Χένρι Φόρντ για να τον στηρίξει. Σταδιακά όμως ριζοσπαστικοποιήθηκε και όταν συναντήθηκε με το Ράιχ είχε ήδη στραφεί προς την αριστερά. Η επαφή του Νηλ με τον Ράιχ τον βοήθησε να ξεκαθαρίσει κάποιες θολές ιδέες που είχε σχετικά με το ρόλο της ψυχολογίας.

Ο Νηλ υποστήριζε ότι αυτό που “χαλάει” το χαρακτήρα των παιδιών είναι η ηθική κατήχηση από γονείς και δασκάλους που συχνά οδηγεί τα παιδιά απλά να κάνουν το αντίθετο από αυτά που τα προστάζουν οι μεγάλοι. Για αυτό και στο Σάμερχιλ δεν υπήρχε υποχρεωτικό πρόγραμμα σπουδών ούτε παρουσίες και οι αποφάσεις λαμβάνονταν από κοινού μεταξύ καθηγητών και μαθητών με τους καθηγητές να έχουν μία ψήφο όπως και κάθε μαθητής. Η αντίληψη πως η ηθική γεννάει επιθετικότητα και δυστυχία, εδραιώθηκε ακόμη περισσότερο από τις Ραϊχικές έννοιες της χαρακτηροθωράκισης και του άγχους ηδονής.

Μέσα από την όσμωση με τις ιδέες του Ράιχ και βλέποντας τις επιθέσεις των κομμουνιστών ενάντια στο Ράιχ τον οποίο ακολούθησε στο ίδρυμά του στην Αμερική ο Νηλ άρχισε να αμφισβητεί το επίσημο σοσιαλιστικό κίνημα τείνοντας όπως και ο Ράιχ στην υποστήριξη πιο ελευθεριακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης: «θέλω σοσιαλισμό συν σεξουαλική οικονομία, εθνικοποιήσεις συν χαλαρά σώματα, γιατί αν το σώμα είναι χαλαρό, τότε και η ψυχή είναι ελεύθερη.» θα γράψει το 1947.

Κλείνοντας να τονίσουμε ότι ο Νηλ είχε μια ξεκάθαρα ταξική οπτική λέγοντας ότι τα σχολεία σαν προϊόντα άμεσων ταξικών συμφερόντων, χρησιμοποιούνται για να πειθαρχούν τους εργάτες με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι συμβολικά ευνουχισμένοι για όλη τους τη ζωή, με στόχο τη διατήρηση των προνομίων των πλούσιων. Αντίθετα κάποια σημερινά σχολεία Σάμερχιλ παρότι διατηρούν την ελευθεριακή δομή των παλιών Σάμερχιλ έχουν εξελιχθεί σε πανάκριβα ιδιωτικά ιδρύματα,φυτώρια στελεχών της αστικής τάξης. Η κριτική και των δύο ωστόσο στην πυρηνική οικογένεια και τη συνέχειά της το σχολείο παραμένει δραματικά επίκαιρη!
Για τη συγγραφή του κειμένου χρησιμοποιήθηκε το βιβλίο: “Το Αλφαβητάρι της Ελευθεριακής Εκπαίδευσης” του Τζόελ Σπρινγκ, εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος. Διαθέσιμο ηλεκτρονικά εδώ: https://manifesto-library.espivblogs.net/2017/12/22/alfavitari-eleftheriakis-ekpaidefshs/
Επικουρικά χρησιμοποιήθηκαν τα βιβλία του Βίλχεμ Ράιχ: “Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού”, εκδόσεις Μπουκουμάνης και “Η Εισβολή της Σεξουαλικής Ηθικής, εκδόσεις Πύλη

*Απόσπασμα από το ημερολόγιο των εργαζομένων 2019 της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης με αφιέρωμα στην ελευθεριακή παιδεία που διακινείται σε όλη την Ελλάδα από μέλη της ΕΣΕ  ενώ μπορείτε να το βρείτε και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία και κοινωνικά στέκια

48361111_2039258169498620_6780461399861624832_n

 


Κάνοντας ράμματα πάνω στην πληγή: επίλογος πάνω στη μορφή ζευγάρι

Το Μάιο του 2016 είχαμε ως μπλογκ αναδημοσιεύσει το άρθρο «Ενάντια στη μορφή ζευγάρι»  (δείτε το εδώ )κάτι που είχε προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις. Τις τελευταίες μέρες μεταφράστηκε ένα υστερόγραφο από τις ίδιες συγγραφείς πάνω σε αυτό το άρθρο τη μετάφραση του οποίου επίσης αναδημοσιεύουμε με χαρά!

Κάνοντας ράμματα πάνω στην πληγή : επίλογος πάνω στη μορφή ζευγάρι

μετάφραση σε pdf

Το κείμενο “Suturing the Split: Coda on the Couple-Form” δημοσιεύτηκε από τις ίδιες συγγραφείς τον Νοέμβριο του 2016 στο 7ο τεύχος του διαδικτυακού φεμινιστικού περιοδικού GUTS.

Αποτελεί ενός είδους αναθεώρησης και κριτικού αναστοχασμού όσο αφορά το κείμενο τους “Ενάντια στη μορφή ζευγάρι” σε μία πιο ποιητική μορφή.

Εκεί το βρήκαμε με τη βοήθεια ενός συντρόφου και το μεταφράσαμε σε “Κάνοντας ράμματα πάνω στην πληγή : επίλογος πάνω στη μορφή ζευγάρι”. Αναγνωρίζουμε την πιθανότητα λανθασμένων μεταφραστικών επιλογών αλλά και συντακτικών ατασθαλιών (παρά την πολύτιμη βοήθεια συντροφισσών), οπότε αναμένουμε και προτάσεις διορθώσεων.

Το αγγλικό κείμενο μπορεί να βρεθεί στην εξής διεύθυνση: http://gutsmagazine.ca/couple-form/

Για όσες και όσους συνεχίζουν να ενδιαφέρονται για τις μορφές (και τις μη μορφές) του ζευγαριού, για τις ανθρώπινες σχέσεις (ερωτικές και μη) αλλά και γενικότερα για το ξεπέρασμα των μορφών τους μέσα από τους αγώνες, χωρίς τα μοτίβα της υποκειμενικής στράτευσης σε κάποιους τρόπους ζωής ή σε  ηθικοπλαστικές επιλογές που απλά θα εκπαιδεύσουν τους ανθρώπους, έχουμε να προτείνουμε και ένα κείμενο του 1977 που κυκλοφόρησε από τον Louis Michaelson στο Berkeley της Καλιφόρνια. Το κείμενο ονομάζεται CAN’T BUY ME LOVE – Το Τελευταίο Καταφύγιο της Επιθυµίας και μπορεί να βρεθεί εδώ.

CaitlinPeck-1-1024x439

Γράψαμε το 2010 το κείμενο με τίτλο “Ενάντια στη μορφή-ζευγάρι”.
Μετά από μερικές αναθεωρήσεις, δημοσιεύτηκε τελικά το 2012.
Αυτό το κείμενο αντιτασσόταν σε οποιαδήποτε υπάρχουσα μορφή ρομαντικής σύζευξης,
την οποία τότε θεωρούσαμε ως εμπόδιο για τον θρίαμβο μιας φεμινιστικής επανάστασης.
Από τότε, έχουν συμβεί πολλά πράγματα.
Ανάμεσα μας, μεταξύ μας, στον κόσμο.
Είμαστε έκπληκτες. σαρωμένες. άστατες.
Πρέπει να το ξανασκεφτούμε.

Υπήρξε μια ψυχαναλυτική στροφή στη σκέψη μας, γύρω στο 2013.
Όχι τόσο μέσω του Φρόυντ ή του Λακάν, αλλά μέσω της Μέλανι Κλάιν.
Η ψυχανάλυση της ομαδικής εμπειρίας που προκύπτει από τη θεωρία αντικειμεντρόπων σχέσεων της Κλάιν.
Wilfred Bion. Ομαδικές σχέσεις.
Έχουμε διασπαστεί.
Έχουμε ακολουθήσει νέες κατευθύνσεις.

Σκεπτόμενες μέσω των διαδικασιών της προβολής και ενδοβολής:
Κάποιες φορές με το να είμαστε απρόθυμες να ανεχτούμε ορισμένα συναισθήματα μέσα στον εαυτό μας, καταλήγουμε να τα αποδίδουμε σε άλλους.
Αυτό το γεγονός μας οδήγησε στο πάτο των αισθήσεων.

Η αποκήρυξη του ζευγαριού, του γκόμενου, του συντρόφου, του ενός επιπλέον
μπορεί να αποτελεί μία μορφή προβολής.
Ένας δρόμος να καταργήσουμε όλα αυτά που φοβόμαστε να αντικρίσουμε μέσα στις εαυτές μας, με το να τους αποδίδουμε τις ιδιότητες του ζευγαριού.
Η απόρριψη της δικής μας επιθετικότητας, που την εξωτερικεύαμε σαν άνδρες.

Οι φεμινίστριες πρέπει να είναι επιφυλακτικές.
Επιφυλακτικές όσο αφορά την προβολή του θυμού πάνω στους άνδρες σαν μία κατηγορία συμπεριφοράς, η οποία στη συνέχεια ανακουφίζει τις γυναίκες και τους μη cis άνδρες από αυτά που θα πρέπει να αναγνωρίσουμε
Τις μορφές του θυμού που φωλιάζουν μέσα μας
Τις μορφές της βίας που μπορούμε να πραγματώσουμε και να απελευθερώσουμε
Πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό για τις λευκές γυναίκες, τις cis γυναίκες, τις γυναίκες με πηγές εισοδήματος, τις γυναίκες που ζουν στα κέντρα της αυτοκρατορίας, τις γυναίκες των τόσων διαφορετικών κατηγοριών
Nα μπορέσουν να αναγνωρίσουν το δικό τους θυμό.
Θυμός που προκαλείται τόσο μέσα από αυτόν τον κόσμο, αλλά και ενάντια σε αυτόν.
Οι φεμινίστριες δεν πρέπει να εξιδανικεύουν τις εαυτές τους.

Να μαθαίνουμε να αφηνόμαστε στην αμφιβολία.
Μαθαίνοντας στον εαυτό μας να αναγνωρίζει την αμφισημία.
Προς εμάς. προς τα πολιτικά μας σχέδια. προς τους συντρόφους μας.

Στα πειράματά μας αποφεύγοντας το ζευγάρι
Συναντήσαμε επίσης τις δυσκολίες της συγγένειας του μη ζευγαριού
Ο τρόπος που αποτυγχάνουμε η μία για την άλλη, αγαπάμε η μία την άλλη και αδυνατούμε να αγαπάμε ο ένας τον άλλον.
Οι άνθρωποι, οι ομάδες, δεν είναι ποτέ ένα πράγμα
Ποτέ δεν είναι ένα ξερό “γαμήσε τα” ή ένας ξεκάθαρος “έρωτας”.
Αφήνουμε τη θλίψη να διαρρεύσει.
Πρέπει να αναζωογονηθείτε από τις απογοητεύσεις
Ή αλλιώς θα πεθάνετε προτού να είστε πραγματικά νεκρές.
Ακόμη και στον κομμουνισμό ή σε ότι εμείς εννοούμε με αυτό
θα έχουμε στιγμές επιβράδυνσης, αβεβαιότητας.

Μαθαίνουμε να είμαστε ευλύγιστες με συναισθήματα
Να τα εμπλέξουμε με το είδος σκέψης και φροντίδας που χρησιμοποιούμε για τους τρεις τόμους του Κεφαλαίου.
Να είμαστε εξίσου αυστηρές με την κατανόηση των συναισθημάτων μας όπως είμαστε με την ανάλυση των πολιτικών οικονομικών κατηγοριών.

Έχουμε επίσης παρατηρήσει ότι ο ο τρόπος με τον οποίο καταγγέλλεται η μορφή ζευγαριού αποτελεί μία μορφή άμυνας
Ένα δεκανίκι, ένα άλλοθι, ένας τρόπος να κρυβόμαστε.
Από τις προκλήσεις, τους κινδύνους, τα τρωτά σημεία του να ερχόμαστε κοντά στους άλλους
Να λέμε τι σκέφτομαστε και νιώθουμε.
Είμαστε πρόθυμες να ζητήσουμε αυτό που θέλουμε.
Στις σχέσεις μας, σεξουαλικά, διαπροσωπικά.

Σιχαινόμαστε ακόμα τα ζευγάρια και τις μορφές ζευγαριών.
Πιστεύουμε ότι είστε κάτι βαρετό και αξιολύπητο.
Κάθε φορά που παραιτείστε από την ευκαιρία να είστε εκεί για τους φίλους και τους συντρόφους σας.
Στο δρόμο, στο πάρτι, στη γραμμή της αστυνομίας.
Για τις σφοδρές και ερωτικές και τρομακτικές στιγμές. Όλος ο χυμός του κοινωνικού συνόλου.
Για να μπορέσετε να απομονώσετε τον εαυτό σας, έρχεστε σε επαφή πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες του κόσμου.
Αναστρέφουμε το βλέμμα μας με αδιαφορία.
Έχουμε έτοιμο για εσάς ένα κοκτέιλ δηλητηρίου.

Γνωρίζουμε ότι αυτή η απομόνωση προκύπτει από την ανησυχία που δημιουργεί αυτός ο κόσμος μέσα μας
Ο φόβος του να είσαι ανυπεράσπιστη, μόνη, χωρίς βοήθεια
Χωρίς την απλή, χαλαρωτική αίσθηση να κουρνιάζεις πάνω στο σώμα του άλλου/ης.
Και επίσης η εξάντληση, η υπερένταση του να είσαι παρεξηγημένος, αόρατη, χωρίς μαρτυρία
Αυτό μας οδηγεί στην ψευδο-ασφαλιστική πολιτική του ζευγαριού

Και δεν είναι απλά το ζευγάρωμα
Έχουμε εφεύρει τόσους πολλούς τρόπους για να κρυβόμαστε από τις φρίκες αυτού του κόσμου
Και από τους τρόπους που μας καταλαμβάνουν καθημερινά, ή ακόμα και ανά ώρα
Το ζευγάρι είναι μία μορφή του να κρύβεσαι ανάμεσα σε πολλούς άλλους.
Αυτός είναι ο τόνος και ο τρόπος της (μη) δέσμευσης με την κοινωνία που μας αηδιάζει.

Αισθανόμαστε την έλξη για να είμαστε σε ένα ζευγάρι επειδή όλοι οι άλλοι είναι
Και αυτό το γεγονός είναι που δημιουργεί την την έλξη, που μας πείθει για το ότι
Πρέπει να πληρώσουμε το ενοίκιο επειδή όλοι το κάνουν
Ή να δουλέψουμε για λεφτά επειδή όλοι το κάνουν
Φυσικά, η ιστορία μπορεί να μετατοπιστεί απότομα
Έτσι ώστε να μην ξέρουμε πια τι είναι οι ιδιοκτήτες, τα αφεντικά ή οι σύζυγοι
Μας αρέσει αυτό. Θέλουμε να χύσουμε αυτή τη στιγμή.

Ορισμένοι τρόποι συσχέτισης μπορούν να μας “ανοίξουν”.
Δεν ήξερα ότι ήθελα να ανέβω στην ταράτσα μέχρι τη στιγμή που με ρώτησες.
Δεν ήξερα ότι ήθελα να γαμηθώ δημόσια μέχρι τη στιγμή που με ρώτησες.
Δεν ήξερα ότι ήθελα να βάλω φωτιά σε ένα εκατομμύριο δολάρια, μέχρι τη στιγμή που με ρώτησες.
Αυτά που έχουμε ανακαλύψει μέσα από τις αλληλεπιδράσεις μας με εραστές
Η πρακτική του να δίνουμε προσοχή σε αυτά που κάνουν πιο γρήγορη την αναπνοή μας
Το να παρατηρούμε τι μας προκαλεί
Ονομάζοντας το, καλλιεργώντας το, ακολουθώντας το

Νομίζουμε ότι αυτή η πρακτική σχετίζεται άμεσα
με ότι θα μας επιτρέψει να σταματήσουμε να πηγαίνουμε στη δουλειά και να παίρνουμε ότι χρειαζόμαστε.
Μαθαίνουμε πώς να απελευθερώνουμε τις επιθυμίες μας μέχρι να φτάσουν στο σημείο να διαρρήξουν το κεφάλαιο
Θέλουμε να τις χρησιμοποιήσουμε ως ανεμοδείκτες που δείχνουν μόνο
Προς τον κομμουνισμό.

Και νομίζουμε ότι μια συναισθηματική αντανακλαστικότητα, ευφυία και τρυφερότητα – τι αισθάνομαι; πώς μπορώ να το περιγράψω; πώς επηρεάζουν τα συναισθήματά μου το πώς αλληλεπιδρώ με τους γύρω μου;
Θα είναι απαραίτητη για να εμπιστευτούμε η μία την άλλη
Δημιουργώντας τον τύπο των δεσμών που μπορούν να μας τραβήξουν από αυτόν τον κόσμο
Δεσμούς αρκετά ισχυρούς ώστε για να διατηρηθεί ταυτόχρονα η καλλιέργεια καρότων με την απαλλοτρίωση του οπλισμού.

Λάβαμε κάποια ερωτήματα σχετικά με το ρόλο της σεξουαλικής επαφής στο αγώνα εναντίον του ζευγαριού.
Θα ήθελα να διευκρινίσω τη θέση μας:
Θέλουμε να χαστουκιστούμε στο πρόσωπο όταν τελειώνουμε
Να διεισδύσουν στις διάφορες τρύπες μας ταυτόχρονα
Να γαμηθούμε και από την ηδονιστική φωνή γυναικών
Από τα χρώματα του ήλιου που δύει σε αυτή την πόλη.
Θα θέλαμε να περάσουμε χρόνια αγγίζοντας κάθε άλλο μέρος του σώματός σας, εκτός από τα γεννητικά όργανα σας.
Να περάσουμε χρόνια γνωρίζοντας καλύτερα την προσωπική μας σωματική επιδεξιότητα
Προετοιμάζοντας τις εαυτές μας για την αγάπη, για τις ταραχές που φτάνουν χωρίς προειδοποίηση.

Πίσω από την αναπνοή μας,μπορείτε να μας ακούσετε να μουρμουρίζουμε:
χωρίς θεό χωρίς νόμο
χωρίς σύζυγο
ελεύθερες όμορφες και τρελές
<3,

Clémence x. Clémentine / infinite venom association

Πηγή:htta

 


Προβολή της ταινίας «Professor Marston and the Wonder Women» και συζήτηση για τις πολυσυντροφικές σχέσεις

45006052_1580759592029503_9040107440191832064_n

Τη Δευτέρα 5/11 στις 18:15 η ομάδα «Ανοιχτές σχέσεις» οργανώνει προβολή της ταινίας «Professor Marston and the Wonder Women», η οποία βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία. Η σκηνοθέτιδα Angela Robinson, ΛΟΑΤΚΙ+ ακτιβίστρια, αναδεκινύει την πολυσυντροφική σχέση ανάμεσα σε δύο αμφί γυναίκες και έναν άνδρα στο πρώτο μισό του 20ου αι. Η σχέση αυτή ενέπνευσε το κόμικ Wonder Woman, που είχε φεμινιστικές και kinky προεκτάσεις.

Διάρκεια προβολής: 1 ώρα και 48 λεπτά
Θα ακολουθήσει συζήτηση γύρω από την ταινία και τις πολυσυντροφικές σχέσεις.
Είσοδος δωρεάν

Δευτέρα 5/11 στις 18:15 στα γραφεία της Color Youth: Σαχτούρη 3, 10553, Αθήνα

Οι κανόνες της εκδήλωσης:
– Αποφεύγουμε το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους – δεν δηλητηριάζουμε τα πνευμόνια των συνανθρώπων μας.
– Όταν γίνεται συζήτηση, ακούμε με προσοχή χωρίς να διακόπτουμε το πρόσωπο που μιλάει.
– Δεν μονοπωλούμε τη συζήτηση μιλώντας ασταμάτητα.
– Δεν κάνουμε κριτική σε προσωπικά θέματα και δεν δίνουμε συμβουλές παρά μόνο αν μας ζητηθούν.

Μπορείτε να προσκαλέσετε φιλικά σας πρόσωπα, αρκεί να τα ενημερώσετε για το σκοπό και τους κανόνες της εκδήλωσης.

Το Event στο facebook: https://www.facebook.com/events/326785834774085/


ΖΑΚ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ: ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΞΙΟΣ ΘΑΥΜΑΣΜΟΥ

Ο Ζακ Κωστόπουλος υπέρμαχος μεταξύ όλων των άλλων και της πολυσυντροφικότητας δεν είναι πια μαζί μας! Ας τον αποχαιρετήσουμε όπως μπορεί ο καθένας με τη δημοσίευση, με τη διαδήλωση, με το θυμό, με το κλάμα, με το γέλιο περήφανα πολύμορφα και πολύχρωμα όπως έζησε και ο ίδιος

ζακ2

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο του Γιώργου Σάρτα για το Ζακ:


Υπέρ της πολυγαμικότητας

Για μια ακόμα φορά ένα πολύ όμορφοκείμενο από το blog sraosha2.blogspot.com που αναδημοσιεύουμε με χαρά! Απολαύστε το:

God, I’m fond of adultery. Aren’t you? […] The softness it brings to the hardness […] A world without adultery is unthinkable. The brutal inhumanity of those against it. […] To demand of human flesh fidelity. The cruelty of it, the mockery of it, is simply unspeakable.

Philip Roth — Sabbath’s Theater p. 336

Η πολυγαμικότητα δεν υπήρξε σχεδόν ποτέ ιδανικό ή αρετή· ακόμα και αν υπήρξε εύσημο και άθλημα για τους άντρες, πάντως ποτέ για τις «τίμιες» γυναίκες. Βεβαίως πολλές φορές η τέχνη έχει άλλη γνώμη για αυτά τα θέματα όμως στο σφυρί της τέχνης ξέρουμε να αντιστεκόμαστε, όταν βεβαίως δεν κάνουμε νιανιά όσα μας δείχνει ή μας ξυπνάει.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για την πολυγαμικότητα.

Ο έρωτας μάς δίνει διαφορετική χαρά, διαφορετικές χαρές και διαφορετικές χάριτες με διαφορετικούς ανθρώπους: είναι αλλιώς η ερωτοπραξία με κάθε διαφορετικό άνθρωπο. Αυτονόητο. Επίσης δεν υπάρχει ο ένας άνθρωπος με τον οποίο «όλα θα γίνουνε σωστά», ό,τι κι αν ισχυρίζεται η εποχή. Πολλώ μάλλον, ο ανθρώπινος πόθος δεν αποτελεί ένα οικονομίστικα δοσμένο κεφάλαιο, το οποίο δεν πρέπει να σπαταλήσουμε δεξιά κι αριστερά παρά πρέπει να δαπανήσουμε «σωστά» όπως όταν αγοράζουμε σπίτι. Ο έρωτας είναι καινούργιος και ξεκινάει από την αρχή με κάθε καινούργια γνωριμία — κι αυτό καθόλου δεν συνεπάγεται εξιδανίκευση ή δαιμονοποίησή του.

Η μετά λόγου γνώσεως πολυγαμικότητα χορταίνει βαθιά την ψυχή. Μιλάμε βεβαίως για χορτασμό κι όχι για κορεσμό, μιλάμε για αποτέλεσμα σαφώς πληρέστερο και οπωσδήποτε διαφορετικό από το να ξεκαυλώσεις απλώς.

Αυτός ο χορτασμός εν μέρει προέρχεται και από τις διαφορετικές εμπειρίες λαγνουργίας, αφού με κάθε διαφορετικό άνθρωπο ο έρωτας είναι διαφορετικός. Αυτό το εντελώς διαφορετικό που μας επιφυλάσσει κάθε καινούργιος εραστής και κάθε καινούργια ερωμένη δεν εξαρτάται σώνει και καλά από μαγικούς και μεταφυσικούς παράγοντες, παρά ξεκινάει από το ότι η καύλα είναι βεβαίως και στο μυαλό: είναι η επιθυμία για κάποιον, για κάποιον άλλο ή για κάτι. Αυτό το κάτι μπορεί να είναι μια ερωτική στάση, μια συγκεκριμένη κατάσταση-φάση ή σκηνοθεσία ή ένα συγκεκριμένο μέλος του σώματος κ.ο.κ.

Επίσης η πολυγαμικότητα μάς ποντίζει βαθιά  μέχρι τον βυθό των ανθρώπινων σχέσεων· όταν τον κοιτάμε από την κατοπτρικά ακύμαντη επιφάνεια ο βυθός μοιάζει μια πάρα πολύ απλή εικόνα, εξόχως στατική. Όταν όμως ποντιστούμε μέσα του, αλλάζει το πράγμα και οι κόσμοι του πλέον αποκαλύπτονται. Η πολυγαμικότητα μας αναγκάζει να ζήσουμε — όχι απαραιτήτως να αναστοχαστούμε — την αλήθεια ότι έχουμε και διαφορετική ποιοτικά σχέση με κάθε διαφορετικό εραστή ή διαφορετική ερωμένη, όχι απλώς διαφορετικούς λαγνικούς συσχετισμούς.

Η εμπειρία της πολυγαμικότητας μας εξοικειώνει και με μία δεύτερη αλήθεια: ότι μετά το πέρας τους, διαφορετικές ερωτικές σχέσεις αφηνουνε δεσίματα διαφορετικής έντασης (από το μείον του μίσους μέχρι το μηδέν της αδιαφορίας και έως τη φιλία ή και την αγάπη), όπως επίσης και ότι αφήνουνε πίσω τους δεσμούς διαφορετικής ποιότητας και διαφορετικού χαρακτήρα.

Η πολυγαμικότητα δεν είναι μόνον γαμήσια, λιγότερο περισσότερο αξιομνημόνευτα και αξιομακάριστα, χαρές και γλέντια, η πολυγαμικότητα είναι και ένας τρόπος να ανεύρουμε άλλους, να μάθουμε τον άλλο, αλλά και να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας. Μέσα από την πολλές φορές τυρβώδη πολυγαμικότητα μαθαίνουμε κυρίως τον εαυτό μας· τον σπουδάζουμε κοιτάζοντας τα βλέμματα των άλλων προς εμάς — όσο στρεβλά, τυραννικά, ζηλόφθονα ή φθονερά και αν είναι κάποτε. Επίσης μαθαίνουμε τον εαυτό μας μελετώντας τι βλέπουν οι εραστές κι οι ερωμένες όταν μας κοιτάζουν.

Σε γενικές γραμμές ισχύει πως η πολυγαμικότητα «μας εξασκεί στην ενσυναίσθηση αλλά και στα όρια, μας κάνει θαρραλέους και μας αναγκάζει να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας».

Επαναλαμβάνω ότι προφανώς η πολυγαμικότητα μπορεί να γίνει τρομακτικά επώδυνη — σε αυτό μοιάζει με το πιοτό, την ψυχοθεραπεία, τη σωματική άσκηση και τη συστηματική μελέτη. Η εξάσκηση της πολυγαμικότητας είναι δύσκολη και απαιτεί λεπτότητα και βαθιά ευγένεια ώστε να μην καταντήσει χονδροειδής και ισοπεδωτική, αλλά να παραμείνει κάτι βαθιά ανθρώπινο κι εξανθρωπιστικό — εκτός από ιμερικό, μακάριο κι ιλαρό.

Εννοείται επίσης ότι η ταυτόχρονη ενασχόληση με διαφορετικούς ανθρώπους υπό διαφορετικούς όρους μπορεί να καταστεί από κυνική διαχείριση και ναρκισσιστική κούρσα μέχρι πρακτική μελέτη της ανθρώπινης κατάστασης και άσκηση στην ενσυναίσθηση.  Μαθαίνει κανείς, να συναναστρέφεται τους άλλους — ιδίως όταν οι συγκεκριμένοι άλλοι χύνουν μαζί του ή τον έχουνε δει να βογγάει αναλόγως. Οπωσδήποτε η πολυγαμικότητα και η πολλαπλότητα των ρόλων που εισάγει μάς καθαίρουν: μας ασκούν στην απόταξη της φρεναπάτης πως μας ανήκει οποιοσδήποτε άνθρωπος ή πως θα γίνουμε ο θεός του — όσο τρελός κι αν είναι ο έρωτάς μας, όσο βαθιά κι αν είναι η αγάπη μας.

Ανθρώπινη και εξανθρωπιστική είναι και μία παραγνωρισμένη χρήση της πολυγαμικότητας: η αποσυμφόρηση της σχέσης. Παρά την αναπόφευκτη παρενέργεια της ζήλειας, η πολυγαμικότητα ως επιλογή σώζει σχέσεις, ιδίως μακροχρόνιες: αντί να εγκαταλείπεις τον άνθρωπό σου γιατί σου λείπει κάτι ή γιατί του λείπει κάτι, του αφοσιώνεσαι ή του παραμένεις αφοσιωμένος ανοίγοντας τον εαυτό σου.

Art of Love Festival 2018: REAL LIFE

art of love

Το Φεστιβάλ Art of Love2018 θα διεξαχθεί και φέτος στο φιλόξενο χώρο της Die Farm μιας φάρμας έξω από το Βερολίνο της Γερμανίας 10-19 Αυγούστου. 10 ημέρες γεμάτες, εργαστήρια, συζητήσεις, πολιτιστικές εκδηλώσεις,πάρτι,κλπ 10 ημέρες για την πολυσυντροφικότητα, την τάντρα, τη σεξουαλική απελευθέρωση, την αγάπη και την αληθινή ζωή!

Με τα λόγια των ίδιων των διοργανωτών:

«Μετά από πολυάριθμες οραματικές αναζητήσεις, βραχυπρόθεσμες ουτοπίες, αποτυχημένα και επιτυχημένα πειράματα, θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε το φεστιβάλ Art of Love 2018 για το επόμενο βήμα: το βήμα προς την πραγματική, την τετριμμένη, την πρακτική καθημερινή ζωή.

Αντί να ζούμε μόνο τα όνειρά μας σε μικρές, διαχωρισμένες ομάδες, θέλουμε να τις εντάξουμε στις ζωές μας. Βρισκόμαστε πιο κοντά στον στόχο αυτό;
Αυτές είναι οι ερωτήσεις που θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε για να σας προσεγγίσουμε στο Φεστιβάλ Τέχνης της Αγάπης 2018 – REAL LIFE»

 Παρακάτω λοιπόν θα δείτε την αγγλόφωνη παρουσίαση του φεστιβάλ, η τιμή όμως για όσους/ες αναγνώστες/τριες της σελίδας αποφασίσουν να έρθουν θα είναι πολύ χαμηλότερη από την πιο χαμηλή τιμή που αναγράφεται εκεί. Δηλώστε άμεσα συμμετοχή με e-mail: polyamorygr@yahoo.gr ή με μήνυμα στη σελίδα μας polyamorygr στο facebook και ετοιμαστείτε για μια εμπειρία που θα αλλάξει τη ζωή σας!

H αγγλόφωνη σελίδα του φεστιβάλ: http://art-of-love-festival.com/

Facebook Event: https://www.facebook.com/events/121583522036452/


Πολυσυντροφικότητα κι ελευθερία: Ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση στη Θεσσαλονίκη

35497219_2093872407567262_447893388788760576_nΣτα πλαίσια του 2ου διημέρου Keeping it RADical:Θεσσαλονίκης  διοργανώνεται ανοικτή συζήτηση με θέμα Πολυσυντροφικότητα κι ελευθερία.
Θα μιλήσουν η ακτιβίστρια Λίζα Αστερίου και η ψυχολόγος Χριστίνα Ζυμβραγού. Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.

Παρασκευή 22 Ιουνίου
21:00

Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολείο
Βασιλέως Γεωργίου και Μπιζανίου γωνία, περιοχή Ευζώνων

Facebook Event: https://www.facebook.com/events/2099694863578510/