Ψάχνω δύο γυναίκες για σοβαρή σχέση!

psaxnw

Ψάχνω δύο γυναίκες για σοβαρή σχέση.

Το αστείο που υπονοείται σε αυτήν τη φράση είναι η υποτιθέμενη αντίθεση ανάμεσα στον αριθμό των συντρόφων και στη σοβαρότητα μιας σχέσης. Με δύο γυναίκες δεν μπορείς να κάνεις σοβαρή σχέση. Το περισσότερο που μπορείς να κάνεις με δύο γυναίκες είναι ένα τρίο. Παρότι η σοβαρότητα και γενικά οι σοβαροί άνθρωποι μου προκαλούν χασμουρητά (εκτός κι αν μιλάμε για τη σοβαρότητα που έχουν τα παιδιά όταν παίζουν) θα χρησιμοποιώ για τις ανάγκες αυτού του άρθρου τον όρο “σοβαρή σχέση” με τη συμβατική του σημασία. Η ιδέα ότι η σχέση είναι σοβαρή μόνο αν εμπλέκονται δύο άτομα είναι απλά παράλογη. Είναι όμως τόσο διαδεδομένη που θεωρείται αυτονόητη. Αυτό έχει ως συνέπεια η μονογαμία να θεωρείται η πιο φυσική και πιο σοβαρή μορφή σχέσης που από μια ηλικία και μετά θα οδηγήσει στο γάμο και τη δημιουργία οικογένειας. Τα πολυσυντροφικά άτομα αντιμετωπίζονται έτσι συχνά ως ασόβαρα, επιπόλαια άτομα που δεν ενδιαφέρονται να δεθούν σοβαρά με κάποιον και προτιμούν να κάνουν ευκαιριακό σεξ δεξιά και αριστερά. Έτσι θα ακούσεις συχνά ατάκες του τύπου: “έχουμε ανοικτή σχέση μέχρι να προκύψει κάτι σοβαρό”, “είχαμε ανοικτή σχέση μέχρι που προέκυψαν συναισθήματα”, κλπ.

Παιδάκια σας έχω νέα: Η σοβαρότητα μιας σχέσης ΔΕΝ είναι αντιστρόφως ανάλογη με τον αριθμό των εμπλεκόμενων σε αυτή ατόμων. Ναι υπάρχουν άτομα σε ανοικτές σχέσεις που είναι πολύ πιο σοβαρές από τη μεγάλη πλειοψηφία των μονογαμικών σχέσεων και των γάμων γύρω μας. Ναι υπάρχουν άτομα σε πολυσυντροφικές σχέσεις που μεγαλώνουν παιδιά. Ναι υπάρχουν ακόμα και επιστημονικές μελέτες (για όποιους/ες τις χρειάζονται)που επιβεβαιώνουν ότι οι συναινετικά μη μονογαμικές σχέσεις είναι εξίσου και περισσότερο ικανοποιητικές και ψυχικά ωφέλιμες για τους ενήλικες που εμπλέκονται σε αυτές αλλά και για τα παιδιά τους σε σχέση με τις μονογαμικές. Και όχι τα πολυσυντροφικά άτομα δεν είμαστε η καβάτζα σας μέχρι να βρείτε κάτι σοβαρό, μέχρι να ερωτευτείτε, μέχρι να παντρευτείτε, μέχρι να κάνετε παιδιά,κλπ,κλπ.

Και για να αντιστρέψω λίγο προβοκατόρικα αυτό το discourse θα πω ότι, καθαρά προσωπικά μιλώντας, δεν μπορώ να δω πραγματικά σοβαρά μια μονογαμική σχέση. Ναι θα μπορούσα ίσως αν νιώσω έντονα συναισθήματα και έλξη για ένα άτομο να μείνω μαζί του για κάποιους μήνες χωρίς να βλέπω άλλα άτομα. Αφού όμως περάσει η ενέργεια της νέας σχέσης και ο αρχικός ενθουσιασμός, το να μπαίνει σαν προαπαιτούμενο ότι για να μείνουμε μαζί δε θα πρέπει να ερωτευθούμε άλλα άτομα, δε θα πρέπει να αγαπήσουμε άλλα άτομα, δε θα πρέπει καν να κάνουμε σεξ με άλλα άτομα για όλη την υπόλοιπη ζωή μας οδηγεί αυτή τη σχέση είτε στο χωρισμό είτε στα ψέματα, το κρυφό σεξ και τους κρυφούς δεσμούς. Και αυτό επιβεβαιώνεται καθημερινά από την εμπειρία. Οπότε για εμένα αν μια σχέση είναι πραγματικά σοβαρή και με προοπτική να κρατήσει στο χρόνο χρειάζεται να συνδυάζει την αγάπη με την ελευθερία.

Σε μια ανοικτή σχέση η ζήλια δεν είναι ένδειξη ενδιαφέροντος αλλά αφορμή για επικοινωνία και δουλειά με τον εαυτό και τους συντρόφους σου, το σεξ ή ο ερωτικός δεσμός με άλλα άτομα δεν είναι ένδειξη ότι “κάτι δεν πάει καλά μεταξύ μας” αλλά μια αφορμή να χαρούμε με τη χαρά των συντρόφων μας και να βαθύνουμε τη συναισθηματική μας εγγύτητα. Ο ανταγωνισμός για την κατάκτηση του πιθανού συντρόφου αντικαθίσταται με την αλληλεγγύη και το σεβασμό μεταξύ των συντρόφων μας και των συντρόφων που σχετίζονται μαζί τους σε ένα δίκτυο αλληλοβοήθειας και φροντίδας. Μα είναι όλα τόσο ιδανικά όταν περνάμε από τη θεωρία στην πράξη; Φυσικά και όχι. Πέρα από το ότι η κοινωνία σαμποτάρει με πάρα πολλά εμπόδια αυτούς τους τύπους σχέσεων, είμαστε άνθρωποι και έχουμε όλοι και σκοτεινές πλευρές οι οποίες αργά ή γρήγορα μέσα σε μια σχέση θα έρθουν στην επιφάνεια. Είτε αυτή είναι μια μονογαμική σχέση είτε μια σχέση ανοικτού τύπου. Σε κάθε περίπτωση όμως απολύτως τίποτα δεν μπορεί να προκαταβάλει ότι μια ανοικτή σχέση θα είναι λιγότερο σοβαρή από μια σχέση αποκλειστικότητας.

Οπότε ναι μπορεί κάποιος ή κάποια ή κάποιο να ψάχνει δύο γυναίκες για σοβαρή σχέση και δεν υπάρχει τίποτα το αντιφατικό σε αυτό!


Δυο γόνιμα χρόνια για τις «Ανοιχτές Σχέσεις»

Ένα πολύ ενδιαφέρον και πλούσιο απολογιστικό άρθρο για την ομάδα «ανοικτές σχέσεις¨και την πολυσυντροφικότητα στην Ελλάδα και διεθνώς τα τελευταία δύο χρόνια! Ευχαριστώ θερμά τη συγγραφέα για τις αναφορές της στο μπλογκ και το OPeN LOVe!

heart-700141_640

Φωτογραφία από τον Ben Kerckx από το Pixabay

Μπορεί να πέρασαν δυο χρόνια από τότε που ανανεώθηκε για τελευταία φορά αυτή την ιστοσελίδα, όμως δεν ήταν δυο χρόνια απουσίας. Ίσα ίσα, ήταν μια περίοδος γόνιμη για την ομάδα «Ανοιχτές Σχέσεις» αλλά και γενικότερα για την πολυσυντροφικότητα στη χώρα μας.

Μέσα σ’ αυτή τη διετία ήρθαμε σε επαφή με ποικίλους ανθρώπους από τους χώρους της ψυχολογίας, της εκπαίδευσης, της δημοσιογραφίας, της επιστημονικής έρευνας αλλά και του ακτιβισμού. Δώσαμε συνεντεύξεις, κάναμε ομιλίες και συντονίσαμε βιωματικά εργαστήρια. Η σελίδα μας στο Facebook ξεπέρασε τα 2500 likes, ενώ το γκρουπ μας «Πολυσυντροφικότητα/πολύχρωμο κίνημα» εμπλουτίζεται συνεχώς με καινούρια μέλη.

Ανάμεσα στις ποικίλες δραστηριότητες της ομάδας μας, ξεχωρίζει η προβολή της ταινίας «Professor Marston and the Wonder Women», η οποία βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία. Η σκηνοθέτιδα Angela Robinson, ΛΟΑΤΚΙ+ ακτιβίστρια, αναδεικνύει μια πολυσυντροφική σχέση ανάμεσα σε δύο αμφί γυναίκες και έναν άνδρα στο πρώτο μισό του 20ού αι. Η σχέση αυτή ενέπνευσε το κόμικ Wonder Woman, που είχε φεμινιστικές και kinky προεκτάσεις.

Σημαντικό επίσης είναι ότι ένα από τα βασικά μέλη της ομάδας μας οργάνωσε στην Κρήτη το 1ο OPeN LOVe COMMUNITY FeSTIVAL, στα πρότυπα των μεγάλων sex positive φεστιβάλ του εξωτερικού.

Ωστόσο, η εμπειρία όλων αυτών των ετών μας έχει δείξει ότι οι πολυσυντροφικές σχέσεις δεν είναι εύκολες, ειδικά στην Ελλάδα. Το να χτίσεις μια ουσιαστική σχέση και να τη διατηρήσεις σε βάθος χρόνου είναι δύσκολο – το να χτίσεις περισσότερες από μία είναι ακόμη πιο απαιτητικό. Αφενός, έχουμε να παλέψουμε με όλα τα πρακτικά εμπόδια που βάζει στον δρόμο μας το πολυφοβικό κοινωνικό σύστημα στο οποίο ζούμε. Αφετέρου, υπάρχουν και τα εσωτερικά μας εμπόδια, π.χ. οι λάθος νοοτροπίες γύρω από τις σχέσεις, με τις οποίες όλες/α/οι ανατραφήκαμε.

Γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια ως ομάδα δώσαμε έμφαση στο να δουλέψουμε με τον εσωτερικό μας κόσμο ώστε να μπορέσουμε να βελτιώσουμε τη σχέση μας και με τον εαυτό μας αλλά και με τα πρόσωπα που είναι σημαντικά για μας. Όπως εύστοχα επισημαίνει ο συγγραφέας του άρθρου «Το ατομικό, το συλλογικό και η αγάπη»,

«Ο αγώνας για τη βελτίωση και την αλλαγή των συνθηκών ζωής δεν είναι αντιπαραθετικός αλλά συμπληρωματικός με τον αγώνα για την αποδοχή, τη βελτίωση και την αλλαγή των εαυτών μας».

Ενδεικτικά κάποια από τα θέματα που επεξεργαστήκαμε στις συναντήσεις της ομάδας μας:

– Ποιες ικανότητες χρειάζονται οι πολυσυντροφικές σχέσεις;

– Αγάπη, έρωτας και πολυσυντροφικότητα

– Το σεξ και η σεξουαλική υγεία στις ανοιχτές σχέσεις

– Έμφυλοι ρόλοι και ερωτικές σχέσεις

Το πιο πρόσφατο βιωματικό εργαστήρι μας έγινε μέσω Skype, λόγω κορονοϊού. Μπορεί η άμεση επαφή να έχει τα πλεονεκτήματά της, όμως η τεχνολογία μας έδωσε τη δυνατότητα να έχουμε κοντά μας μέλη μας από διάφορα μέρη της Ελλάδας (Θεσσαλονίκη, Κρήτη, Κέρκυρα κ.ά.). Συζητήσαμε αναλυτικά τις παρανοήσεις και τα στερεότυπα που υπάρχουν γύρω από το φύλο και το πώς αυτά τα στοιχεία μας έχουν καταπιέσει και έχουν επηρεάσει την προσωπικότητα και τις σχέσεις μας. Αποδομώντας τους έμφυλους ρόλους και τη δυαδικότητα του φύλου (gender binary), είχαμε την ευκαιρία να εκφράσουμε τη δική μας αλήθεια για το πώς αντιλαμβανόμαστε την ταυτότητα φύλου μας, τη θηλυκότητα ή/και την αρρενωπότητα μας.

Με αφορμή αυτό το εργαστήρι ετοιμάσαμε μια παρουσίαση PowerPoint, την οποία μπορείτε να κατεβάσετε σε μορφή pdf πατώντας εδώ: Έμφυλοι ρόλοι και ερωτικές σχέσεις. Επίσης, μπορείτε να δείτε την ίδια παρουσίαση σε μορφή βίντεο:

Κλείνοντας αυτή την ενημέρωση, να θυμίσουμε ότι το ρεύμα της πολυσυντροφικότητας στο εξωτερικό εξαπλώνεται και κάνει σημαντικά βήματα. Μια από τις μικρές νίκες που γιορτάσαμε πρόσφατα αφορούσε την πόλη Somerville, κοντά στην Βοστόνη, η οποία ενέκρινε μια διάταξη που περιλαμβάνει τις πολυσυντροφικές σχέσεις στην ενδοοικογενειακή συμβίωση. Με αυτή την αφορμή, να θυμηθούμε ότι σε τουλάχιστον 12 πολιτείες της Αμερικής τα δικαστήρια έχουν αποδεχτεί ότι οι γονείς ενός παιδιού δεν είναι αναγκαστικά δύο – μπορεί να είναι τρεις ή και περισσότεροι. (Διαβάστε περισσότερα στο άρθρο του Forbes, «Two Dads; One Mom: What Could Possibly Go Wrong?«) Αυτές οι δικαστικές αποφάσεις αποτελούν ένα σημαντικό βήμα για τα δικαιώματα των πολυσυντροφικών οικογενειών, οι οποίες συχνά υφίστανται διακρίσεις και στιγματισμό.

Για να μαθαίνετε τα νέα της πολυσυντροφικής κοινότητας στο εξωτερικό, σας προτείνουμε την ιστοσελίδα Polyamory in the News! Για να έρθετε σ’ επαφή μαζί μας, βρείτε μας στο FB: «Ανοιχτές σχέσεις – Ομάδα πολυσυντροφικού ακτιβισμού». Σας περιμένουμε!

ΠΗΓΗ: https://polysyntrofikotita.com/2020/07/22/the-last-two-years/?fbclid=IwAR2Uxe793IuqmnEXmiONsp0gz3ZyvsxL-DPS1uvjbsKI9yowJjOK1N0LCzs


Το ατομικό, το συλλογικό και η αγάπη!

jason-leung-AxKqisRPQSA-unsplash

“Αγάπα το σώμα σου όπως είναι”. “Αγάπα τον εαυτό σου όπως είναι”. “Αγάπα τους γύρω σου ως κομμάτι του εαυτού σου”. Από παιδιά ερχόμαστε πολύ συχνά σε επαφή με τις παραπάνω ή αντίστοιχες φράσεις. Αν σταματήσει να μας νοιάζει η γνώμη των άλλων και αποδεχθούμε τον εαυτό μας θα φτάσουμε στην ευτυχία,την αγάπη, την ενότητα,κλπ.,κλπ. Ακόμα και η εκκλησία που καθημερινά κηρύττει το μίσος για τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, τους μετανάστες, τους αλλόθρησκους, τις άθεες, το σώμα, τη σεξουαλικότητα,κα. το πασπαλίζει με λόγια αγάπης, αποδοχής και συγχώρεσης. Την ίδια στιγμή η κοινωνία μας εκπαιδεύει στο συνεχή ανταγωνισμό από την οικονομία μέχρι τις επιλογές ερωτικών συντρόφων, στο φόβο για τον “άλλο” (“μην εμπιστεύεσαι κανένα”), στην ιεράρχηση των ανθρώπων, στη βία, τον πόλεμο και το μίσος. Όποιο άτομο δεν καταφέρει μέσα σε αυτήν την κοινωνία να νιώσει αγάπη είναι προβληματικό και θα πρέπει να αναμορφωθεί το ίδιο. Έτσι οι δομές που παράγουν μαζικά τέτοια άτομα παραμένουν στο απυρόβλητο. Από την άλλη μεριά, άτομα που βλέπουν όλα τα παραπάνω και προσπαθούν να αντιδράσουν καταλήγουν να απορρίπτουν οποιαδήποτε δουλειά με τον εαυτό ως μάταιη αφού αυτό που έχει σημασία είναι η αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών. Έτσι ζουν αποκομμένα από το σώμα τους και τα συναισθήματά τους περιμένοντας τη μεγάλη κοινωνική αλλαγή όπως οι ορθόδοξοι Χριστιανοί περιμένουν τη δευτέρα παρουσία.

Όση δουλειά και να κάνεις με τον εαυτό σου αν οι κοινωνικές συνθήκες είναι τέτοιες που παράγουν μαζικά βία, φόβο, οικονομική και πολιτισμική φτώχεια, θλίψη μίσος και αυταρχισμό δε φτάνει. Το δε φτάνει όμως δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνεται. Δε θα αφήσουμε τις ζωές μας στο pause περιμένοντας τη μεγάλη επανάσταση που θα τα αλλάξει όλα. Ζούμε στο εδώ και τώρα και είναι απόλυτα φυσικό να θέλουμε να ζούμε με όσο περισσότερη αγάπη,υγεία,αποδοχή, φροντίδα και τρυφερότητα γίνεται. Όπως είναι απόλυτα φυσικό να θέλουμε να ζούμε σε όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες εργασίας, διαβίωσης, παιδείας, περίθαλψης,κλπ. γίνεται. Ο αγώνας για τη βελτίωση και την αλλαγή των συνθηκών ζωής δεν είναι αντιπαραθετικός αλλά συμπληρωματικός με τον αγώνα για την αποδοχή,τη βελτίωση και την αλλαγή των εαυτών μας.

Το να κατηγορείς όσα άτομα δε νιώθουν αυτή τη στιγμή αγάπη και αποδοχή για το σώμα τους, τον εαυτό τους και τους γύρω τους, έχουν χαμηλή αυτοπεποίθηση, παραμένουν σε κακοποιητικές σχέσεις, έχουν κατάθλιψη, είναι πολύ νευρικά ή πολύ υποτονικά, φοβούνται, αυτοκαταστρέφονται κλπ. ότι δεν κάνουν αρκετή δουλειά με τον εαυτό τους είναι μέρος του προβλήματος γιατί νομιμοποιεί το υπάρχον κοινωνικό σύστημα σχέσεων το οποίο παράγει μαζικά όλες αυτές τις συμπεριφορές και τα συναισθήματα. Το να απορρίπτεις οποιαδήποτε πρακτική αυτοβοήθειας, και ενδιαφέροντος για τον εαυτό και την ποιότητα ζωής, τα συναισθήματα και το σώμα ως μικροαστικό κατάλοιπο είναι μέρος του προβλήματος γιατί μεταθέτει τα πάντα σε μια μεγάλη αλλαγή που θα έρθει(αν έρθει) σε ένα απροσδιόριστο μέλλον.

Ψυχοθεραπεία, γιόγκα, τάντρα, ζωγραφική, τραγούδι,θέατρο, μακραμέ, ταξίδια, κολύμπι, ορειβασία, γυμναστήριο, σεξ, χορός,κλπ. Ό,τι κάνει κάθε άτομο για τον εαυτό του είναι μια χαρά. Αλλά πολλές φορές δε φτάνει και τότε δεν έχει κανένα νόημα να κατηγορήσεις το άτομο ότι δεν έκανε αρκετά. Χρειάζεται να περάσουμε από την ατομική στη συλλογική φροντίδα εαυτού. Αντί για την “ιδιωτικοποίηση της αγάπης” στα πλαίσια του εαυτού, του ζευγαριού και της οικογένειας χρειαζόμαστε φιλίες, σχέσεις, κοινότητες που θα βασίζονται στην αγάπη, την αλληλεγγύη, τη φροντίδα για το σώμα και το πνεύμα μας. Και χρειάζεται να έχουμε επίγνωση ότι ακόμα κι αν φτιάξουμε τέτοιες σχέσεις,δομές κοινότητες, ο παλιός κόσμος του ανταγωνισμού, της βίας, του σεξισμού ακόμα και του μίσους θα συνεχίσει να είναι μέσα μας και να εκδηλώνεται στις συμπεριφορές μας. Όλα τα άτομα και οι συλλογικότητες έχουν μια σκοτεινή πλευρά. Αντί να χωρίσουμε για μια ακόμα φορά τον κόσμο σε καλούς και κακούς ας προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε εκείνες τις σχέσεις και τις δομές που θα προωθούν τις φωτεινές μας πλευρές ενώ την ίδια στιγμή θα μας αποδέχονται ως όλον.


Βοηθήστε στη διεξαγωγή μιας έρευνας για την πολυσυντροφικότητα!

Επιστημονική έρευνα για την πολυσυντροφικότητα στα ελληνικά! Βοηθήστε στη διεξαγωγή μιας έρευνας για την πολυσυντροφικότητα: Απαντήστε ανώνυμα στο παρακάτω ερωτηματολόγιο και διαδώστε σε όποιον/α μπορεί να ενδιαφέρεται!

Ερωτηματολόγιο για πολυσυντροφικότητα


ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ!

άντε γαμήσουΜάθε στην κόρη σου να γαμιέται. Ασύστολα. Σε οποία στάση φανταστεί, με όποιον άνθρωπο την καυλώσει, τον θέλει και τη θέλει, μάθε της να γαμιέται μόνο και μόνο επειδή έτσι της ήρθε και αυτό γουστάρει αυτή τη στιγμή.

Μάθε στο γιο σου να γαμιέται. Ασύστολα. Σε οποία στάση φανταστεί με όποιον άνθρωπο τον καυλώσει, τον θέλει και τον θέλει κι αυτός, μάθε του να γαμιέται μόνο και μόνο επειδή έτσι του ήρθε και αυτό γουστάρει αυτή τη στιγμή.

Μάθε στο έφηβο παιδί σου να μαλακίζεται όταν έχει καύλες και να γαμιέται όταν συντονίζεται με άλλους που έχουν καύλες και θέλουν κι αυτοί. Χωρίς σκέψη, αναστολή, κουβέντα, πίεση, δισταγμούς, ρητορική. Μάθε στο παιδί σου να γαμιέται επειδή, και μόνο επειδή, εκείνη τη στιγμή θέλει να γαμηθεί.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, όταν του μαθαίνεις να κάνει σεξ μόνο σε σχέση, να κάνει σεξ αν αγαπάει, να κάνει σεξ επειδή κατέκτησε κάποιον η κάποια, να κάνει σεξ αν το ένα και αν το άλλο, του μαθαίνεις ότι το σεξ είναι ΝΟΜΙΣΜΑ.

Του μαθαίνεις ότι το σεξ είναι κάτι που δίνουμε ή παίρνουμε για να πάρουμε ή να αποδείξουμε αγάπη, αφοσίωση, μαγκιά, θελκτικότητα.

Του μαθαίνεις να κάθεται επειδή του είπαν ότι το αγαπούν και να ζητάει μετά αγάπη γιατί έδωσε σεξ. Να ξοδεύεται έτσι επειδή του είπαν ότι είναι μαγκιά και να ζητάει αναγνώριση.

Μάθε στο παιδί σου να γαμιέται επειδή γουστάρει να γαμηθεί. Μάθε του την αξία τού να επιτρέψει στον εαυτό του φρέσκο ζεστό φαγητό την ώρα που πεινάει, ένα ποτήρι δροσερό νερό την ώρα που διψάει, την αξία μιας σεξουαλικής συνεύρεσης την ώρα που ο πόθος του συντονίζεται με τον πόθο κάποιου άλλου.

Μάθε του ότι αυτή η αξία σταματάει εκεί. Ότι σταματάμε να σκεφτόμαστε πως φάγαμε και να συζητάμε το φαγητό όταν δεν πεινάμε, ότι σταματάμε να σκεφτόμαστε πως ήπιαμε και να συζητάμε το νερό όταν δεν διψάμε, ότι σταματάμε να σκεφτόμαστε πως γαμηθήκαμε και να συζητάμε το σεξ όταν δεν έχουμε καύλες. Μάθε του ότι το σεξ είναι ένα υπέροχο κομμάτι και όχι το επίκεντρο της ζωής.

Μάθε στο παιδί σου ότι όταν ένας άνθρωπος μας προσεγγίζει ερωτικά, δεν «θέλει εμάς», έχει καύλες και θέλει αυτή τη στιγμή να τις μοιραστεί και να τις χαρεί «με εμάς» και είμαστε απόλυτα ελεύθεροι να κάνουμε το ίδιο ή να αρνηθούμε, χωρίς να χτίζουμε φαντασιώσεις μεγαλείου για το πώς τον κατακτήσαμε ή πως οι καύλες του οφείλονται σε μας ή πως μόνο εμείς μπορούμε να του δώσουμε αυτό που θέλει.

Μάθε στο παιδί σου να γαμιέται επειδή θέλει και όχι επειδή «αγαπάει», «κατακτά», «δίνεται», αποδεικνύει κάτι.

Μάθε του ότι δεν υπάρχει «γαμάω ή γαμιέμαι καλά». Το είδος μας υπάρχει εδώ και εκατομμύρια χρόνια ακριβώς επειδή το σεξ είναι κάτι που μπορεί να το κάνει οποιοσδήποτε, είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο μαζί με το κατούρημα.

Υπάρχει ίσως «γαμιέμαι ειλικρινά» και σημαίνει ότι κάνω σεξ τη στιγμή που θέλω, χωρίς να ψάχνω ανταλλάγματα, με κάποιον άνθρωπο που θέλει το ίδιο εκείνη τη στιγμή χωρίς να ψάχνει ανταλλάγματα. Δε με αφορά να κοινοποιήσω, να υπονοήσω, να αντλήσω οποιασδήποτε μορφής υπεραξία από αυτό.

Μάθε στο παιδί σου ότι δεν έχει σημασία ποσό μεγάλο ή σκληρό είναι το πουλί του, ποσό μεγάλο ή σφιχτό είναι το στήθος του. Το σώμα μας δεν είναι «θέλγητρο», ούτε «εργαλείο», το σώμα μας είμαστε εμείς και έχει σημασία να ακούμε τις ανάγκες του να το σεβόμαστε, να το αγαπάμε και όχι να το χρησιμοποιούμε σαν διαφήμιση για να προσελκύσουμε «δυνητικούς/ες εραστές».

Αυτό που θα κάνει τους ανθρώπους να γαμηθούν μαζί μας είναι οι ανάγκες του δικού τους σώματος και μια υπάρχουσα σεξουαλική χημεία, και όχι κάτι που κάνουμε εμείς.

Αν πιστεύεις ότι μπορείς εσύ να αποπλανήσεις, να σαγηνεύσεις, να γοητεύσεις κάποιον γίνεσαι χειριστικός για να πάρεις σεξ.

Το σεξ δεν είναι νόμισμα, στο ξαναλέω.

Οι άνθρωποι γαμιόμαστε επειδή μας αρέσει να γαμιόμαστε, όχι επειδή μας «έκανες κούκου» ή κάτι ιδιαίτερο εσύ, που δε μπορεί εξίσου πανεύκολα να το κάνει ο διπλανός άνθρωπος. Να το μάθεις στο παιδί σου αυτό, αλλιώς θα αγχώνεται γιατί θα νομίζει ότι το σεξ είναι κάτι που πρέπει να καταφέρει κι όχι κάτι που πρέπει να επιτρέψει στον εαυτό του να χαρεί.

Μάθε στο παιδί σου να γαμιέται για τη χαρά που του προσφέρει το γαμήσι και για τίποτα άλλο πέρα από αυτό.

Αλλά μη δουλευόμαστε.

Δεν μπορείς.

Κανένας δεν μπορεί να μάθει στο παιδί του να γαμιέται. Το μόνο που μπορείς είναι να μάθεις στον εαυτό σου να γαμιέται. Χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς περιστροφές, χωρίς βαυκαλίσμους πως είσαι δήθεν κάτι ιδιαίτερο και γαμιέσαι καλά ή κατακτάς συντρόφους. Χωρίς ενοχές και χωρίς επάρσεις. Όπως ακριβώς όταν κάνεις οτιδήποτε άλλο που το θεωρείς νορμάλ.

Τα παιδιά μαθαίνουν από το παράδειγμά μας, όποτε, σε παρακαλώ παρά πολύ, να πας να γαμηθείς.

Άντε γαμήσου τη στιγμή που θα έχεις καύλες, με κάποιον/α που το αντιμετωπίζει εξίσου ειλικρινά και σταματά να το σκέφτεσαι μετά. Και καν’ το ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι να περάσει παρά πολύ βαθιά μέσα σου:

Ότι το άντε γαμήσου δεν είναι βρισιά.
Ότι το άντε γαμήσου δεν είναι ευχή.
Ότι το άντε γαμήσου δεν είναι μαγκιά
Ότι το άντε γαμήσου δεν πρέπει να προξενεί ταραχή.

Άντε γαμήσου σα σκυλί,
Δηλαδή καν’ το σωστά,
χωρίς μαγκιά ή ενοχή,
Μα μετά άσε το θέμα να λήξει εκεί.

Και τότε, όταν θα έχεις μάθει να αντιμετωπίζεις πραγματικά το σεξ σαν κάθε άλλο κομμάτι της ζωής χωρίς να του δίνεις ανταλλακτική αξία, θα αλλάξει η στάση σου, θα αλλάξει το λεξιλόγιο στην καθημερινότητα σου, θα αλλάξει το περιεχόμενο των βρισιών σου (που τώρα είναι κατά κύριο λόγο σεξουαλικές αναφορές), θα αλλάξει ο τρόπος που κοιτάς τους ανθρώπους όπως κι αν είναι ντυμένοι, θα αλλάξουν τα πάντα σε σένα. Γιατί θα έχει αλλάξει η τρομερή ισχύς που δίνεις σε μια απλή φυσιολογική, όμορφη ή πολλές φορές ίσως και άσχημη διαδικασία.

Αυτές οι αλλαγές, οι μη παρατηρήσιμες από το ανυποψίαστο μάτι, του πώς κινείσαι μέσα στη μέρα σου, οι αλλαγές στην καθημερινή σου γλώσσα και στο βλέμμα, είναι αυτές που θα μάθουν στα παιδιά ότι το σεξ είναι σεξ: Τίποτα περισσότερο, μα και τίποτα λιγότερο από αυτό.

Ο Γιώργος Παραδείσης είναι ψυχοθεραπευτής και ιδρυτής του Εργαστηρίου Συστημικής ψυχολογίας και παιδαγωγικής «Ροδάκινο»

Ο πίνακας είναι του Francis Bacon.

ΠΗΓΗ: https://www.talcmag.gr/apopseis/ante-gamisou/


1ο OPeN LOVe COMMUNITY FeSTIVAL

1099897783Για πρώτη φορά στην Ελλάδα (3-9 Αυγούστου στον Πρασέ Χανίων)γίνεται ένα φεστιβάλ στα πρότυπα των μεγάλων sex positive φεστιβάλ του εξωτερικού. Φέτος ξεκινάμε με αφιέρωμα στην τάντρα αλλά ο σκοπός είναι η δημιουργία ενός σταθερού ραντεβού για μια γιορτή όλων των μορφών εναλλακτικού ερωτισμού και όλων των σχέσεων πέρα από τα κυρίαρχα πρότυπα. Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν ραντεβού στην Κρήτη! Ακολουθεί το κάλεσμα του φεστιβάλ:

 

Σας καλωσορίζουμε στο 1ο OPeN LOVe COMMUNITY FeSTIVAL που φέτος θα φιλοξενηθεί στην οικοκοινότητα Oneirema, στον οικισμό Πρασές Χανίων στην Κρήτη από τις 3 έως τις 9 Αυγούστου.
Σε ένα μαγευτικό τοπίο κοντά στα Λευκά Όρη ο χώρος Oneirema διαθέτει μια σειρά παροχών, βασισμένων στην οικο-κοινοτική ζωή, συμβάλλοντας στην ενδυνάμωση της επαφής μας με τη φύση και την ομάδα μέσα από καλές πρακτικές, συμμετοχικές διαδικασίες, διασκέδαση και χαλάρωση.
Η ιδέα μας για το OPeN LOVe COMMUNITY FeSTIVAL προέκυψε από αντίστοιχα ευρωπαϊκά φεστιβάλ που υποστηρίζουν μέσα από ποικίλες δράσεις την ελεύθερη σεξουαλικότητα και τον ερωτισμό σε όλες τις εκφάνσεις του. Όραμα μας αποτελεί αυτό το πρώτο μας εγχείρημα να ανοίξει το δρόμο για μια ετήσια συνάντηση που θα περικλείει, θα δίνει βήμα, θα αγκαλιάζει και θα υποστηρίζει με ανεκτικότητα, αποδοχή και ανοικτότητα όλες τις συναινετικές σεξουαλικές και ερωτικές πρακτικές, επιλογές και σχήματα. Για το χτίσιμο μιας κοινότητας αγάπης και εξέγερσης.
Την πρώτη αυτή χρονιά θα αγγίξουμε το ανεξάντλητο πεδίο της ιερής σεξουαλικότητας μέσα από εργαστήρια, διαλογισμούς, παιχνίδια,μασάζ και πρακτικές της Τάντρα. Ταντρικοί συντονιστές και συντονίστριες, που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα και το εξωτερικό, θα παρουσιάσουν τις προσεγγίσεις τους και θα οργανώσουν συναντήσεις και workshops, για να βιώσουμε την σεξουαλικότητα μέσα σε ένα βαθιά θεραπευτικό πλαίσιο αποδοχής και συναίνεσης, χαράς και αποδέσμευσης από προσδιορισμούς και στερεότυπα. Το άνοιγμα στην απόλαυση, στη σύνδεση και στην καλλιέργεια της άνευ όρων αγάπης, θα δημιουργήσει ένα πεδίο απελευθέρωσης, θεραπείας και εν τέλει θα οδηγήσει την κοινότητα μας στην ανακάλυψη μιας βαθύτερης, πληρέστερης και ζωογόνας ύπαρξης.
Σας προσκαλούμε να έρθετε με την καλή σας διάθεση και την ολάνοιχτη καρδιά σας να χτίσουμε μια πολύ δυνατή, φωτεινή και ερωτική ενέργεια στην πρώτη μας συνάντηση. Με όχημα τα σώματα μας θα ταξιδέψουμε στην πάντα ανθισμένη και καρποφόρα γη του ιερού ερωτισμού, εκεί που η ταυτότητα και οι κάθε είδους ιδιότητες καίγονται στην πυρά της διεύρυνσης.

Δείτε εδώ πληροφορίες για το χώρο, τη διαμονή και το πώς να έρθετε: Ονείρεμα

Δείτε εδώ πληροφορίες για τη διατροφή: Τι θα τρώμε!

Δείτε εδώ πληροφορίες για τα εισιτήρια: Κλείσε το εισιτήριο σου σήμερα!

Δείτε εδώ το Facebook event:1o OPeN LOVe COMMUNITY FeSTIVAL


«Don’t be a dick!»

Συνέντευξη με μια Αυστριακή πολυσυντροφική

images2GZDLAG9

H Tonia είναι 36 ετών και εργάζεται ως δασκάλα για άτομα με ειδικές ανάγκες στη Βιέννη. Συμμετείχε με το σύντροφο της Alex στο φεστιβάλ ελεύθερου έρωτα “Η τέχνη της Αγάπης” στο Βερολίνο τον περασμένο Αύγουστο. Θεωρώντας πολύ σημαντική τη μαρτυρία της τόσο από την άποψη της ορατότητας (ναι αυτά τα πράγματα γίνονται και λειτουργούν) όσο και από την άποψη του μοιράσματος εμπειριών και συναισθημάτων εντός της πολυσυντροφικής κοινότητας της ζήτησα να μου απαντήσει στις παρακάτω ερωτήσεις. Το αποτέλεσμα είναι η συνέντευξη που ακολουθεί και για την οποία την ευχαριστώ πάρα πολύ!

Ποια είναι ως τώρα η εμπειρία σου με τις ανοικτές σχέσεις και την πολυσυντροφικότητα;

Είμαι σε ανοικτού τύπου σχέσεις τα τελευταία τρία χρόνια. Είχα δοκιμάσει και πριν αλλά υπήρχαν πολλές συγκρούσεις. Πλέον εξαιτίας αυτού έχω αποφασίσει να βγαίνω μόνο με πολυσυντροφικά άτομα. Η πρώτη μου ανοικτή σχέση κράτησε έξι μήνες. Μετά ο σύντροφος μου απομακρύνθηκε αλλά διατηρήσαμε επαφή. Είχα όμως άλλο βασικό σύντροφο. Με αυτόν είχαμε σχέση για ένα χρόνο. Είχε πολλές κοπέλες παράλληλα με εμένα. Τις γνώριζα όλες αλλά φιλία διατηρούσα μόνο με μία που ταιριάζαμε περισσότερο. Μετά ήρθαμε στο φεστιβάλ μαζί. Ήταν εδώ και μία από τις συντρόφους του. Εδώ συνάντησα τον Alex (σημ. τον τωρινό της σύντροφο). Για έξι μήνες ήμασταν και οι τρεις μαζί. Μετά με τον πρώτο μείναμε απλά φίλοι. Έχουμε ερωτικές επαφές με ζευγάρια αλλά ως βασικοί σύντροφοι είμαστε οι δυο μας.

Είσαι ανοικτά πολυσυντροφική στο κοινωνικό σου περιβάλλον; Κι αν ναι τι αντιδράσεις έχεις εισπράξει ως τώρα;

Στη δουλειά όχι αλλά είμαστε ανοικτοί στην οικογένεια και στους φίλους μας. Η μάνα μου ζηλεύει που δεν τα έζησε. Ο πατέρας μου ανησυχεί γιατί είναι σίγουρος ότι αυτό δε δουλεύει. Γενικά οι αντιδράσεις κατά πλειοψηφία ήταν θετικές. Μια φίλη μου σκέπτεται να αρχίσει και αυτή να κάνει το ίδιο με τις σχέσεις της. Μια άλλη βέβαια μου δήλωσε τη λύπη της (γέλια).

Τι θεωρείς ότι χρειάζεται μια πολυσυντροφική σχέση για να λειτουργήσει; Έχετε κάποιους κανόνες;

Με άλλους χρειάζεται αυστηρούς κανόνες με άλλους όχι. Πχ. Στην τωρινή μου σχέση μου αρέσει να βλέπω το σύντροφό μου να παίζει με άλλες γυναίκες απλά προσέχουμε να σεβόμαστε τα όρια. Δεν υπάρχουν κανόνες πέρα από το να υπάρχει ειλικρίνεια και να γίνονται σιγά σιγά τα πράγματα. Και βέβαια ο νούμερο ένα κανόνας που ισχύει για όλες τις σχέσεις: Don’t be a dick! (μην είσαι μαλάκας!)

Ποια είναι η γνώμη σου για το φεστιβάλ;

Είναι η δεύτερη φορά που έρχομαι και θεωρώ ότι είναι ένα πολύ καλό φεστιβάλ. Είναι πολύ δυνατή εμπειρία αλλά και δύσκολη. Μου αρέσουν οι δομές του. Το θέμα είναι ότι σου βγαίνουν όλες οι δυσκολίες που μπορεί να έχεις: ντροπή, αδυναμία να πεις όχι ή αδυναμία να ζητήσεις πράγματα. Είναι μια πρόκληση. Πχ. Με τις ανταλλαγές ζευγαριών στα εργαστήρια είδα πολλές συγκρούσεις. Υπάρχει πολύ ένταση στα ζευγάρια και για κάποιους ίσως είναι δύσκολο να το διαχειριστούν.

Τι θα συμβούλευες κάποιο άτομο που σκέπτεται να ξεκινήσει μια ανοικτή ή πολυσυντροφική σχέση;

Είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα να κάνει κάποιος, ειδικά αν ήσουν σε μονογαμική σχέση αρχικά. Όπως είπαμε και πριν Don’t be a dick! (γέλια). Δεν μπορείς να αλλάξεις κάποιον. Εξαρτάται περισσότερο από το άτομο παρά από το πλαίσιο που θα βάλεις. Το πιο σημαντικό στις πολυσυντροφικές σχέσεις είναι οι επιλογές και το πότε συναντάς τον άλλον


Η Πολυσυντροφικότητα στο Ντιβάνι

Συνέντευξη με την Natascha Ditha Berger ψυχοθεραπεύτρια με είδικευση στις πολυσυντροφικές σχέσεις

Νατάσσσα

Τη Natascha τη γνώρισα στο φεστιβάλ “Η Τέχνη της Αγάπης” τον περασμένο Αύγουστο στο Βερολίνο. Ένα φεστιβάλ γιορτή του ελεύθερου έρωτα (χώρα των θαυμάτων το χαρακτήρισε η ίδια) αλλά και βαθιά αυτογνωσιακού και μεταμορφωτικού για πολλούς και πολλές από εμάς. Ο λόγος που τη διάλεξα για αυτή τη μικρή συνέντευξη είναι ότι η Natascha ασχολείται επαγγελματικά με τη ψυχοθεραπεία ατόμων σε πολυσυντροφικές (και kinky) σχέσεις και έχει γράψει τη μεταπτυχιακή της εργασία πάνω στο πως οι ειδικοί της ψυχικής υγείας πρέπει να σχετίζονται με τέτοια άτομα. Αλλά ας αφήσουμε να μας τα πει η ίδια:

“Είμαι η Natascha και διαπίστωσα μέσα από την ψυχοθεραπευτική μου πορεία ότι οι μη μονογαμικοί άνθρωποι συχνά παραμελούνται από τους ψυχολόγους. Έγραψα τη μεταπτυχιακή μου εργασία πάνω σε αυτό το θέμα με τίτλο: “identify polyamory and psychotheorical relationship”. Μέσα από τις συνεντεύξεις που έκανα ανακάλυψα ότι πολλοί ψυχοθεραπευτές συστήνουν την απιστία όποτε έγραψα πάνω στο τι πρέπει να γνωρίζουν οι ψυχολόγοι για την πολυσυντροφικότητα.

Υπάρχουν κάποιες δεξιότητες που θεωρείς ότι χρειάζεται να καλλιεργήσουν όσοι εμπλέκονται σε ανοικτές σχέσεις;

Χρειάζεσαι περισσότερο αυτοέλεγχο, αντανακλαστικά και περισσότερη επικοινωνία. Χαρακτηριστικά που ούτως ή άλλως χρειαζόμαστε στις σχέσεις μας με άλλους ανθρώπους αλλά στις πολυσυντροφικές σχέσεις ακόμα περισσότερο.

Τι θα είχες να προτείνεις μέσα από την εμπειρία σου ως ψυχοθεραπεύτρια σε άτομα που θέλουν να πειραματιστούν με ανοικτές μορφές σχέσεων;

Να μην κερατώνουν! Θα έχουν κακή συνείδηση. Είναι πολύ κοινό να μου έρχεται κόσμος που νιώθει ενοχές επειδή διατηρεί ερωτικά αισθήματα για πολλά άτομα ταυτόχρονα και ανακαλύπτει την πολυσυντροφικότητα και ενθουσιάζεται. Σε τέτοια άτομα που τώρα ξεκινούν θα πρότεινα να έρθουν σε επαφή με τις τοπικές κοινότητες πολυσυντροφικών πηγαίνοντας στις ανοικτές (μη σεξουαλικού χαρακτήρα) εκδηλώσεις που διοργανώνονται και να διαβάσουν κείμενα πάνω στην πολυσυντροφικότητα. Πχ. Το more than two είναι ένα καλό βιβλίο για όποιο άτομο θέλει να έρθει σε επαφή με τις συναινετικά μη μονογαμικές σχέσεις.

Ποια θεωρείς τα πιο σημαντικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα στις πολυσυντροφικές σχέσεις;

Θεωρώ ότι γενικά έχεις μια πιο ικανοποιητική ζωή. Κάθε άνθρωπος έχει πολλές ανάγκες και έτσι οι διαφορετικοί άνθρωποι που σχετίζεσαι μέσα από τις πολυσυντροφικές σου σχέσεις, σου καλύπτουν τις διάφορες ανάγκες που ένα μόνο άτομο ίσως να μην μπορούσε να σου καλύψει. Τα σημαντικότερα προβλήματα είναι ότι είναι δύσκολο να είσαι ανοικτά poly στο κοινωνικό σου περιβάλλον και ο χρόνος. Νομίζω ότι ο χρόνος είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα. Από ένα σημείο και μετά δεν έχεις καν χρόνο για να δεις τους φίλους σου.

Μιας που αναφέρεις και το kinky στην αυτοπαρουσίαση σου ως ψυχοθεραπεύτρια θες να πεις αν βλέπεις κάποια σχέση ανάμεσα σε πολυσυντροφικότητα και σε αυτό;

Το Kinky το βάζω πιο πολύ για να έχει μια ιδέα ο άλλος ότι γνωρίζω και από αυτό. Οι kinky σχέσεις είναι πολλές φορές ανοικτά μη μονογαμικές. Ίσως κάποιες φορές σε μια πολυσυντροφική σχέση να χρειάζεται πιο πολύ δουλειά με το εαυτό σου αλλά γενικά συνδέονται.

Η Ιστοσελίδα της Natascha: http://www.therapeutin.cc/
Social Media:Facebook, Google

 


Υπάρχουν πολυσυντροφικά άτομα που είναι ασεξουαλικά, ξέρεις!

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα που ταυτίζουν την πολυσυντροφικότητα με τα όργια και γενικά το «περισσότερο σεξ». Οι άνθρωποι αυτοί θεωρούν ότι τα πολυσυντροφικά άτομα επέλεξαν την πολυσυντροφικότητα επειδή είναι σεξοκεντρικά. Δεν υπάρχει κάνενα πρόβλημα με το σεξ σε οποιαδήποτε ποσότητα ΟΜΩΣ όχι δεν γίναμε πολυσντροφικοί/ές/ά για αυτό. Θα έμπαινα στον πειρασμό να αντιστρέψω το στερεότυπο λέγοντας ότι το σεξ παίζει κεντρικό ρόλο στα μονογαμικά άτομα αφού ακόμα και ένα one night stand μπορεί να αποτελέσει αιτία χωρισμού. Όπως και να έχει το poly.land δημοσίευσε σήμερα αυτό το υπέροχο άρθρο για τα ασέξουαλ πολυσυντροφικά άτομα! Γιατί τα στερεότυπα είναι για να σπάνε!

There *Are* Asexual Polyamorous People, You Know

it's the asexual flag, which is 4 horizontal stripes, top to bottom colors: black, gray, white, purple
Image by Public Domain (simple geometry) / PD

A lot of people assume that this idea that polyamory is about having loving, committed relationships is all a bunch of hooey.

Secretly, they argue, deep down inside, all polyamorists are looking for is sex. It’s about the sex. The ease of having more access to greater sexual variety. And the ability to have super adventurous experiences like orgies.

And you know what? It’s a funny thing. Because a lot of polyamorous people’s first response in the face of this is to say, “It’s not all about the sex!”

And this reflex is understandable because honestly, there can be so much more to living a polyamorous life. There’s a dizzying variety of close emotional connection that can be achieved once we stop looking to society to dictate to us what the boundaries should be and start intentionally negotiating those with people close to us.

But look, I’m gonna cut the crap. Are there people who seek out polyamorous relationships motivated by a desire for sexual variety? Yes. Absolutely there are. I personally know people who got into it for exactly that reason.

And although it’s worth noting that many of them went on to find that there were many other, more compelling reasons to be polyamorous once they started actually being part of those communities, there are likely others who really are still just into it for the sex. To claim otherwise, that it never happens, would be dishonest of me…to the max.

I think you’ll find that with any life choice, really. People being motivated by sex. I know a lot of people who started playing guitar hoping it’d get them laid.

But even setting all of this aside, there’s the fact that there are polyamorous people who don’t have sex at all. Period.

There are asexual polyamorous people, you know. There really are people who have multiple close romantic relationships but aren’t interested in having sex and don’t.

I know several.

Happy to Find A Place Where People Design Their Own Relationships

“My relationships just never worked out as well when I was monogamous,” one of my asexual friends said to me. “People would get so frustrated with me. Hell, I’d get frustrated with me. Because I just couldn’t give them what they wanted. Not in a way that wouldn’t also make me simultaneously miserable.”

While she may be asexual, she’s not anti-sex, she told me. “I’m actually fine being around people who are doing sexual things.” At a wild private party or in certain clubs she’s visited. “Sex is just personally not for me. Not something I enjoy or does anything for me.” She told me she tried to force herself for years, for the sake of people she loved, because she knew that if she didn’t have sex that they’d tired of her, move on, and then she’d be left alone without any companionship.

“Even partners who told me it was fine at the beginning would change their tune later,” she said. “I think they thought my disclaimers were part of looking ladylike, playing hard to get. Or they told themselves, ‘Oh I’m great in bed, I bet she’s just never had good sex,’ thinking they’d convert me. And lo and behold, nope, it actually stems from me.”

In any event, when she was monogamous her asexuality had always led to heartbreak. After heartbreak. After heartbreak.

It was only after she discovered the kink and poly communities that she finally found people who really started to hear her and understand what she was saying when she explained how she worked. And where it started just to be accepted and planned for.

“I was used to being treated as an odd-shaped piece, and standard puzzles just didn’t have a place for me. Luckily, I found a place where people design their own relationships.”

She’s currently in multiple emotionally fulfilling relationships. And nothing’s been the same for her since.

*

At the end of the day, you could absolutely say that for her polyamory is all about the sex. But it’s not about having it. For her, polyamory is all about not having sex but still having access to other things that make life and love so wonderful: Companionship, romance, commitment, emotional intimacy.

*

ΠΗΓΗ: https://poly.land/2019/01/31/there-are-asexual-polyamorous-people-you-know/


Παιδεία και σεξουαλική απελευθέρωση: Β. Ράιχ και Α. Σ. Νηλ

f

Για τον Βίλχεμ Ράιχ η κοινωνική απελευθέρωση θα είναι εφικτή μόνο όταν αλλάξει η χαρακτηροδομή των ανθρώπων. Από αυτήν τη θέση υποστήριζε ότι η βασική παιδαγωγική αλλαγή που έχουμε ανάγκη είναι η δημιουργία θεσμών που θα προωθούν τη σεξουαλική απελευθέρωση και η κατάργηση της πατριαρχικής πυρηνικής οικογένειας. Τα σκληρά και επιθετικά γνωρίσματα του χαρακτήρα είναι προϊόν αυταρχικών μεθόδων διαπαιδαγώγησης που καταστέλλουν την παιδική σεξουαλικότητα. Η σεξουαλική απώθηση γεννάει το σεξουαλικό άγχος, που με τη σειρά του γεννάει ένα γενικό άγχος ηδονής. Η ανικανότητα απόλαυσης της ηδονής και τα επιθετικά χαρακτηρολογικά γνωρίσματα, για τον Ράιχ, βρίσκονται πάντα μαζί. Αντίστροφα, η ικανότητα απόλαυσης της ηδονής και τα μη εχθρικά χαρακτηρολογικά γνωρίσματα συνυπάρχουν επίσης.

Σε αυτή τη βάση στο έργο του “Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού” αναλύει πως η υποστήριξη του Χίτλερ και του ναζιστικού κόμματος όχι μόνο από τους καπιταλιστές αλλά και από τα μικροαστικά στρώματα και ένα σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης εξηγείται από την κατασταλτική ως προς τη σεξουαλικότητα δομή της γερμανικής οικογένειας που παράγει αυταρχικές προσωπικότητες ανίκανες να απολαύσουν και έτοιμες να υποταχθούν σε μια αρχή (ηγέτη,κόμμα) που θα αποφασίζει για αυτές. Η μητέρα ταυτίζεται με το έθνος, ο πατέρας με τον Φύρερ. Οι στολές και οι παρελάσεις είναι υποκατάστατα της σεξουαλικής ικανοποίησης. Το σεξ επιτρέπεται μόνο για αναπαραγωγικούς σκοπούς.

Στη Σοβιετική Ένωση από την άλλη ο Ράιχ θαύμασε το σχολείο της Βέρα Σμιτ που άνοιξε το 1921. Στον ψυχαναλυτικό οίκο παίδων, όπως ήταν το όνομα του σχολείου, δεν εκφέρονταν ηθικές κρίσεις ως προς τις σεξουαλικές δραστηριότητες και τα παιδιά μάθαιναν να τις αντιμετωπίζουν σαν οποιαδήποτε άλλη σωματική λειτουργία. Ήταν απόλυτα ελεύθερα να ικανοποιούν τη σεξουαλική τους περιέργεια, εξετάζοντας το ένα το άλλο και παρατηρώντας τα γυμνά τους σώματα. Αυτή η αυτοοργάνωση των σεξουαλικών ορμών τους τα προστάτευε από το σεξουαλικό άγχος και το άγχος ηδονής που οδηγούν στην ανάπτυξη θωρακισμένων και αυταρχικών χαρακτήρων, ανίκανων να δώσουν ή να αντλήσουν ηδονή.

Το σχολείο αυτό θύμιζε την κοινωνία των Τροβριανδών που αναλύει ό Ράιχ στο βιβλίο του η εισβολή της σεξουαλικής ηθικής. Οι ιθαγενείς αυτοί μάθαιναν τα παιδιά τους από μικρά να χαίρονται τη σεξουαλικότητα τους, έκαναν σεξ μπροστά στα παιδιά τους, είχαν ειδικούς χώρους που μπορούσαν οι νέοι να κάνουν σεξ ενώ οργάνωναν και εκδρομές εφήβων που προωθούσαν το σεξουαλικό παιχνίδι. Στην κοινωνία αυτή παρατηρεί ο Ράιχ όχι μόνο οι σεξουαλικές διαταραχές αλλά και τα ψυχολογικά προβλήματα ήταν πολύ μειωμένα σε σχέση με τις δικές μας κοινωνίες. Αυτή η κατάσταση άλλαξε όταν εισήχθη ο θεσμός της περιουσίας ο οποίος οδήγησε στην καθιέρωση του μονογαμικού γάμου ώστε να είναι ξεκάθαρο ποιοι είναι οι κληρονόμοι. Για αυτό και ο Ράιχ εντοπίζει στην υποχρεωτική μονογαμία του γάμου ένα βασικό εμπόδιο για μια απελευθερωμένη κοινωνία. Το μοντέλο εκπαίδευσης που υποστήριζε έμοιαζε πολύ με το σχολείο της Σμιτ.

Μιλούσε για θεσμούς συλλογικής εκπαίδευσης που θα αποτελούσαν τους πυρήνες της νέας κοινωνικής οργάνωσης. Αυτοί οι θεσμοί θα λειτουργούσαν όπως περίπου και αυτό το σχολείο, ενώ οι μέθοδοί διδασκαλίας θα βελτιώνονταν μέσω της επιστημονικής έρευνας. Επιπλέον, ο Ράιχ ζητούσε τη μαζική διανομή αντισυλληπτικών μέσων, τη δημιουργία σπιτιών σαν αυτά των Τροβριανδών για να μπορούν να στεγαστούν οι ερωτικές περιπτύξεις των νέων, την αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας και της έκτρωσης και ένα δίκτυο σεξολογικών ιδρυμάτων που θα διαφώτιζαν σεξουαλικά τον κόσμο, με διαλέξεις και συζητήσεις.

Προσπάθησε να υλοποιήσει τις ιδέες του ιδρύοντας στα πλαίσια του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας τη «Γερμανική Ένωση για την Προλεταριακή Σεξουαλική Πολιτική» με την οποία γυρνούσε στις πόλεις της Γερμανίας δίνοντας διαλέξεις και δημιουργώντας κέντρα σεξουαλικής υγιεινής. Το 1933 το έσκασε κυνηγημένος από τους Ναζί για την Κοπεγχάγη. Η ρήξη ωστόσο με τη Σοβιετική Ένωση δεν άργησε να έρθει: «Στον αγώνα μας για την αυτοκυβέρνηση των παιδιών και για την κατάργηση της εξουσιαστικής μορφής σχολείου, δεν μπορούμε πια να στρεφόμαστε προς τη Σοβιετική Ένωση», είπε ο Ράιχ. Υποστήριζε ότι από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και μετά η άνοδος ενός ολοκληρωτικού κράτους, το τέλος της σεξουαλικής απελευθέρωσης, η επαναφορά της οικογένειας σαν κέντρου του κράτους κι ο τερματισμός της πειραματικής και ελεύθερης εκπαίδευσης, ήταν όλα όψεις του ίδιου φαινομένου.

Το 1937 συνάντησε τον. Α.Σ. Νηλ ιδρυτή των σχολείων Σάμερχιλ ο οποίος του εξέφρασε το θαυμασμό του και του ζήτησε να γίνει μαθητής του. Ο Νηλ ξεκίνησε τη δεκαετία του 1920 στον απόηχο του Α’ παγκοσμίου πολέμου με στόχο να φτιάξει μια μορφή εκπαίδευσης που δε θα παράγει πολεμοχαρείς φονιάδες. Για αυτό το σκοπό έφτασε να στείλει γράμμα στο γνωστό βιομήχανο Χένρι Φόρντ για να τον στηρίξει. Σταδιακά όμως ριζοσπαστικοποιήθηκε και όταν συναντήθηκε με το Ράιχ είχε ήδη στραφεί προς την αριστερά. Η επαφή του Νηλ με τον Ράιχ τον βοήθησε να ξεκαθαρίσει κάποιες θολές ιδέες που είχε σχετικά με το ρόλο της ψυχολογίας.

Ο Νηλ υποστήριζε ότι αυτό που “χαλάει” το χαρακτήρα των παιδιών είναι η ηθική κατήχηση από γονείς και δασκάλους που συχνά οδηγεί τα παιδιά απλά να κάνουν το αντίθετο από αυτά που τα προστάζουν οι μεγάλοι. Για αυτό και στο Σάμερχιλ δεν υπήρχε υποχρεωτικό πρόγραμμα σπουδών ούτε παρουσίες και οι αποφάσεις λαμβάνονταν από κοινού μεταξύ καθηγητών και μαθητών με τους καθηγητές να έχουν μία ψήφο όπως και κάθε μαθητής. Η αντίληψη πως η ηθική γεννάει επιθετικότητα και δυστυχία, εδραιώθηκε ακόμη περισσότερο από τις Ραϊχικές έννοιες της χαρακτηροθωράκισης και του άγχους ηδονής.

Μέσα από την όσμωση με τις ιδέες του Ράιχ και βλέποντας τις επιθέσεις των κομμουνιστών ενάντια στο Ράιχ τον οποίο ακολούθησε στο ίδρυμά του στην Αμερική ο Νηλ άρχισε να αμφισβητεί το επίσημο σοσιαλιστικό κίνημα τείνοντας όπως και ο Ράιχ στην υποστήριξη πιο ελευθεριακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης: «θέλω σοσιαλισμό συν σεξουαλική οικονομία, εθνικοποιήσεις συν χαλαρά σώματα, γιατί αν το σώμα είναι χαλαρό, τότε και η ψυχή είναι ελεύθερη.» θα γράψει το 1947.

Κλείνοντας να τονίσουμε ότι ο Νηλ είχε μια ξεκάθαρα ταξική οπτική λέγοντας ότι τα σχολεία σαν προϊόντα άμεσων ταξικών συμφερόντων, χρησιμοποιούνται για να πειθαρχούν τους εργάτες με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι συμβολικά ευνουχισμένοι για όλη τους τη ζωή, με στόχο τη διατήρηση των προνομίων των πλούσιων. Αντίθετα κάποια σημερινά σχολεία Σάμερχιλ παρότι διατηρούν την ελευθεριακή δομή των παλιών Σάμερχιλ έχουν εξελιχθεί σε πανάκριβα ιδιωτικά ιδρύματα,φυτώρια στελεχών της αστικής τάξης. Η κριτική και των δύο ωστόσο στην πυρηνική οικογένεια και τη συνέχειά της το σχολείο παραμένει δραματικά επίκαιρη!
Για τη συγγραφή του κειμένου χρησιμοποιήθηκε το βιβλίο: “Το Αλφαβητάρι της Ελευθεριακής Εκπαίδευσης” του Τζόελ Σπρινγκ, εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος. Διαθέσιμο ηλεκτρονικά εδώ: https://manifesto-library.espivblogs.net/2017/12/22/alfavitari-eleftheriakis-ekpaidefshs/
Επικουρικά χρησιμοποιήθηκαν τα βιβλία του Βίλχεμ Ράιχ: “Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού”, εκδόσεις Μπουκουμάνης και “Η Εισβολή της Σεξουαλικής Ηθικής, εκδόσεις Πύλη

*Απόσπασμα από το ημερολόγιο των εργαζομένων 2019 της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης με αφιέρωμα στην ελευθεριακή παιδεία που διακινείται σε όλη την Ελλάδα από μέλη της ΕΣΕ  ενώ μπορείτε να το βρείτε και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία και κοινωνικά στέκια

48361111_2039258169498620_6780461399861624832_n